zondag 17 juni 2018

Het Oog Wil Ook Wat....

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

I don't need a whole lots of money. I don't need a big, fine car. I got everything that a man could want. I got more than i could ask for. I don't have to run around. I don't have to stay out all night. 'Cause i got me a sweet, a sweet lovin' woman and she knows just how to treat me rigt. Well my baby, she's all right. Well my baby, she's clean out of sight, don't you know that. She's ...She's some kind of wonderful. She's some kind of wonderful. Yes, she is, she's a...She's some kind of wonderful.'
Uut 'She's some kind of Wonderful' van Grand Funk Railroad!

Maakte vanmorgen, denkbeeldig dan, een foto vanuit de lucht. Als je onze springbox vergeleek met Nederland lag Moos met zijn hoofd op de TVTAS-eilanden. Raakte zijn tenen nog net een stukje Groningen aan. San bevond zich in het oostelijk deel van ons land. Ze pikte een stukje Erica van Lohues mee en verder lag haar bevallige lichaam te rusten op de verticale lijn van Salland, Twente en de Achterhoek.
Ik zelf lag half gestrekt tussen Zeeland, Brabant en Limburg in, ondertussen proberend niet uit het bed te vallen, terwijl Mouna het lekker centraal hield en de omgeving van Utrecht verkoos om tegen de klok van zeven uur te verpozen op deze best wel bijzondere dag. Vaderdag!
Wat een mooi moment, met z'n allen in ons grote twijfelaar te liggen. Even niets te hoeven, geen deadlines voor de krant (ahum, ik heb er nog drie te gaan) of andere mensen / zaken die staan te wachten op iets verders onbelangrijks.
Neuh, alleen wij met zijn vieren en de wereld die ons even gestolen kon worden.
Vaderdag!
Draai dan altijd standaard, nou ja pas de laatste zes jaar dat ik vader ben, Vaderland van Frank Boeijen als ik hier even zo alleen zit beneden. Niemand om mij heen, de stilte die mijn gedachten voedt. Vanmorgen ook weer. Ik hoorde Moos zachtjes boven zingen over Samen zijn, kon ik nog net voordat hij de trap begint af te stiefelen naar het nummer van Frank luisteren.
Een stukje nostalgie omdat het allemaal best wel bijzonder is. Om vader te zijn....Om een geweldige vader gekend te hebben. Vaderland, zonder vader. Nu ik aan jou denk, zo ver weg. Door de regen, door het water. Kan de tekst wel dromen, net zoals zoveel andere nummers van Boeijen, lekker boeiend hoor ik u denken. Het zal mij boeien. Temeer omdat ik deze week las dat sommige Vaders hun kinderen kwijt zijn of kwijt raken. Een hard gelag. Een ongeluk zit in een klein hoekje maar het kan zo verstrekkende gevolgen hebben. Ben echt wel verwend door mijn kids in eendrachtige samenwerking met San. Moos knutselde alles zelf in elkaar. Een blik vol waardering ingepakt in klei wat helaas er meteen van afbrokkelde met wel zestien heerlijke snoepjes erin. Alleen het kadopapier was al de moeite waard met allemaal zelf geschilderde hartjes. Wat zou Oma de kunstenares trots zijn op haar kleinzoon, hopelijk is ze vandaag ook weer thuis na haar operatie aan de knie in het ziekenhuis van Deventer. Elk nadeel heeft zijn voordeel, daarom huist er ondertussen in onze koelkast wel heerlijke speciaalbiertejs van DAVO, de brouwerij van Deventer...Maar dat geheel terzijde. Mouna had een warme ovenwant met haar handjes en voetjes erop getekend. Wauw!
Speciaal hoor, om vader te zijn. Vooral op zo'n dag. Zo moet het dus voelen als je jarig bent, aangezien ik altijd op nieuwjaarsdag verjaar heb ik eigenlijk niets met verjaardagen omdat iedereen dan in de ban is van het net begonnen nieuwe jaar. Verder kreeg ik het boek van Dirk Kuyt, een mooie fles bier van Leffe met Papa erop en kreeg de jongen die mijn na veertig Papa maakte en zijn verwekker allebei een nieuwe zwembroek.....Gaaf....! De glimlach van een kind. Some kind of Wonderful.
Het is allemaal zo simpel, zo klein, maar oh zo waardevol. Het oog wil ook wat. Dat merkte ik van de week wel weer. Het zijn van die kleine dingen die je groot maken.
Voorlopig kan ik alles zien, het oog zit er nog. De operatie ging goed. Echter zat er wel een dikke verkleving in het midden van het ooglid. Ze weten niet of ze alles hebben kunnen weghalen en of de operatie helemaal 100% is geslaagd. Ze hebben zo goed en kwaad het proberen te verhelpen. Hebben zelfs een halve lip gebruikt om de reconstructie in het kwetsbare oog voor elkaar te boksen. Feit is nu dat ik aardig loslippig ben en momenteel meer last van de lip heb dan van het oog. Net of er een botox in mijn lip is gespoten, alles is gezwollen en dik...De eerste dagen leek mijn lip van binnen wel een maanlandschap, ze hebben gewoon flink wat huidweefsel eraf geschraapt. Rare gewaarwording...een halve lip zit nu in mijn oog. Ik probeerde al te kussen met mijn rechteroog en zag door mijn mond het eten naar binnen komen. Met de lippe d'r an.
De prednison begint ook haar bijwerkingen in volle schoonheid te tonen. Krijg een dikke kop en opgezette klieren. Nog enkele weken doorbijten, nog enkele weken die pillen blijven slikken en dan snel afbouwen...
Het koekeloeren op beeldschermen was ff ook geen optie. Zit er nu ook al te lang achter merk ik, de woorden beginnen te dansen voor mijn ogen. Zaak om de boel af te sluiten en mijn ogen rust te gunnen.
Op deze mooie dag groet ik u allen. Some kind of Wonderful. Vaderdag!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....
Het oog wil ook wat, rust!


zondag 10 juni 2018

Brabant & Boxershort!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden,

'Nu we samen mogen dromen. Is een grote wens vervuld, het huis waarin we wonen, altijd in geluk gehuld. In het donker langs het water, hand in hand tot aan de sluis. Je wangen gloeien niet veel later, we zijn weer terug, we zijn weer thuis. We vergeten alle twijfels, overboord gaat alle angst. Binnen brandt een vreugdevuur, binnen rolt er rode wijn, binnen voel je niets van wind en regen.
Hier kunnen wij gewoon gelukkig zijn.'
Uut 'Gewoon Gelukkig Zijn' van Guus Meeuwis.

Hij sliep er ongeveer van 1883 tot 1885. In het mooie pittoreske dorpje Nuenen, gelegen in de Meierij van 's-Hertogenbosch. Onder de rook van grote stad slokop Eindhoven.
Ik lag er gisteravond ook, toevallig op één oor net als Vincent van Gogh dat misschien tevens wel deed in al die nachten vol twijfels dat hij er huisde. Weet niet of hij toen al dat ene oor miste, lekker boeiend ook!
Wij sliepen in het zuiden van het land, in het warme bad wat Noord-Brabant heet.
Een mooie herberg in een rustgevend dorpje, maar een paar kilometers verwijderd van Eindhoven de gekste! Genoten met een grote G. Wij hadden de eer om als speciale gasten, ze worden ook wel eens VIPS genoemd, maar zo very important vinden wij onszelf nie, het concert van Guus Meeuwis bij te wonen. Compleet met eten vooraf en een dikke borrel na afloop.
Begonnen met een Gin-Tonic, scheutje Grand Marnier en zo'n takje groen wat kietelde met enkele ijsblokjes. We sloten de avond af bij de buren van ons hotel met een lekker speciaalbiertje. Weet al niet eens meer wat het was. Alles ging er gisteravond- en nacht in als Gods woord in een katholieke maar vrome ouderling. De oude kerkklok schudde mij wakker via het andere oor....al sliep ik nie!
Alleen maar mooie mensen ontmoet. Een vriendelijke taxichauffeur en vanmorgen zo'n aardige bourgondische buschauffeur die ons de weg wees in het voor ons onbekende Eindhoven op zoek naar de auto bij het PSV-stadion. Elk voordeel heeft zijn nadeel, op de wc's en in het stadion kwam ik al aardig wat van die lampen tegen. Voormalige PSV-coryfeeën. Voor een Ajax-Adept is plassen op een roodwitte wc met een lachende Jeroen Zoet vol in je gezicht geen sinecure, zeker als daar Van Bommel nog eens bij staat te grijnzen. Probeer dan maar een plas te produceren met een straal die indruk maakt op het volk!
Lag dus vanmorgen op één oor na een geweldige zaterdagavond met San. Keek naar beneden, lag in een gestreepte boxershort op een springbox in Brabant. Zal Vincent ook zo naast zijn geliefde hebben gelegen, of hadden ze toen in de achttiende eeuw nog geen boxershorts van het merk....weet ik veel?
Ben niet zo van de merkgerelateerde onderbroekjes...Voor mij geen Bjorn Borg of die voorgevormde boxershort van Bamigo. Ok, mijn achterwerk verdient het beste, ben ik met jullie eens. Die welgevormde billen hebben een mooi strak katoenen stoffie nodig. Maar Bamboe....?? Je krijgt er volgens mij ook een sok bij, die reclame op TV...Wordt er altijd zo klein van, die modellen hebben halve onderarmen daar van onderen zitten wat ik je brom. Mijn gestreepte boxershort heeft een streepje voor maar is gewoon van de Lidl of van die Textielgigant uut Geesteren/Nijverdal. Lekker simpel, twee stuk voor 5 euro. Daar is die kleine jongen van mij dik tevreden mee...
Even een kleine zijtak. Je denkt 's morgens gewoon anders als je wakker wordt in Brabant, Nuenen om precies te zijn. De aardappeleters in het park aten gewoon door terwijl wij ze passeerden op weg retour richting Eindhoven. Het was een nacht zoals Guus 'm ooit beleefde, blijkbaar, al hadden wij onze kledingstukken netjes opgeruimd en was de fles wijn  niet leeg. Zo zijn wij hier in het Oosten. Op de foto met mentale Theo, een groet naar Hans (van Breukelen) en Ilse lachte weer zo lief. Weet niet of die glimlach voor mij was bedoeld, maar toch. Je komt niet voor niets samen uut het Oosten al voelde ik mij bijzonder welkom in Brabant. Mag ook gezegd!
Het was toch al zo bijzonder weekend. Vrijdag voor de tweede keer naar Her Majesty, die Crosby, Stills, Nash & Young wederom tot leven wekten. Lekker gegeten bij BaiYok, Thai op zijn allerbest! Mmmmmm
Gisteravond ook al zo lekker. Van twee sterren-chef Dick Middelweerd onder signatuur van Guus zelf.
Dan heb je geluk ook...Heerlijke smaken vonden haar weg naar onze borden. Het gezelschap van het leuke en lieve stel Sjoerd en Kris uit Zoetermeer maakte het plaatje gewoon perfect.
Tot voor gisteravond waren wij volslagen onbekenden voor elkaar....Maar we gingen zitten en pas rond de klok van twaalf uur namen wij bij het PSV-stadion afscheid van elkaar.....
Leuk hoe dingen soms gaan....Het was de magie van zo'n avond die je soms eens hebt. Geluk!
Alles viel in elkaar als een geoliëd slot. Mooi..zelfs kaarten bestellen voor Lohues op de wc in het Philips Stadion lukte wonderwel, Mien moat uut Drenthe giet 26 oktober gigantisch elektrisch in de weer met zijn Fenders en zo en wij zijn er bij...Nu al Skik van!
Hoop dat die trend zich nog even doorzet, dat de professor in Rotterdam ook zo'n leuk weekend heeft gehad. Dat hij machtig veule zin heeft aan de operatie komende dinsdagmorgen. Dinsdag mag ik mij melden in het Oogziekenhuis, the eye in the sky. Het giet dan eindelijk gebeuren...Benieuwd wat hij aantreft aan de binnenkant van mijn rechteroog. De voorbereiding was meer dan uitstekend. Ik heb, herstel wij hebben een fantastisch weekend gehad. Mooie dingen gezien...en die wil ik blijven zien....
Gewoon Gelukkig Zijn!
Joah, mag wel zo....Fijne zondag!
Hier blijft het licht branden, café het einde van de wereld is nog lang niet dicht!
Denk er zelfs aan wintersport te gaan houden in Zoetermeer.....
Waarom niet....als wij maar Gewoon Gelukkig Zijn!



zondag 3 juni 2018

Tennis & Herman!

Hallo Lieve Vrienden en Vriendinnen, 

'Ik dacht net dat ik alleen overbleef, iedereen naar een ander feest. Een halfvol glas tot de bodem leeg, ik was daar nog nooit geweest. Misschien niet bij mij, maar het hoort er bij. Achteraan sluiten in de rij. Ben ik blij, niet blij, ben ik vrij, niet vrij maar toen kwam jij.
In één keer, in één keer, in één keer...weet je niet waarom, draait alles om als ze naar je lacht...

Ik ben alle kanten kanten opgewezen maar mijn eigen weg gegaan. Als ik linksaf sloeg was het rechts te doen, ik heb zelfs nog stilgestaan. Want ik durfde niet te dromen, over wegen, over Rome. over vrij, niet vrij, over blij, niet blij maar toen kwam jij.
In één keer, weet je niet waarom, draait alles om als ze naar je lacht.'

Uut 'In één Keer' van Guus Meeuwis

Tennis!
Tennis is een balsport voor twee spelers of paren (dubbelspel), waarbij een bal van gemiddeld 67 mm diameter (meestal van de kleur geel) met een racket over een gespannen net gespeeld moet worden. Tennis werd in de late middeleeuwen al door de elite gespeeld. In zijn hedendaagse vorm stamt Tennis uit Frankrijk en wordt het sinds 1873 gespeeld. De naam is afgeleid van het Franse woord Tenez! in goed Nederlands: Pak aan! (de bal duzz).
Tennis is een balsport voor twee spelers, ik kon van de week een glimlach niet onderdrukken toen mijn gedachten even afgleden naar twintig jaar eerder. Dat ene Herman O. extra tennisles nam om ons eindelijk te verslaan. Ons was onder andere Luuk, Robert en ondergetekende. Hoe vaak stond hij, Herman, niet verzuchtend met zijn beide handen in de zij op de achterlijn van de hardcourt banen van Content. Berusting ten top, de blik naar boven waar het stil bleef, de verslagenheid in zijn ogen. Als wij hem weer van de baan sloegen met 6-2 en 6-3. Kom, we gaan een biertje drinken....Dorgelo! Ook de Tennis kent een zgn. derde helft, wat ik je brom! Of die andere Herman. Ik zag 'm gisteren nog bezig met drie ballen op een groen biljart in mien stamkroeggie, hij raakte ze weer lekker met zijn net gekrijtte keu. Vakmanschap is Meesterschap. De andere Herman G., zorgde ervoor dat Moos er niet vandoor ging met de ivoren ballen. Moos ging maar praten met Mans en later tafelvoetballen met enkele andere guitige jochies. Herman H. heeft de tennisballen volgens mij inmiddels ingeruild voor een wat kleinere handzamer exemplaar, looptempo is wandelen geworden op de diverse golfbanen die ons land rijk is. Lekker rustig op het gemak, in dat vaarwater komen wij allemaal one fine day!
Ik weet het, een hoog Herman gehalte vanmorgen. Ik verzin het niet. Herman H. kwam destijds met aardig wat tennisrackets de baan op, bovendien goed in de NIKE-kleren, nog steeds. Kleren maken de (Her)man zullen we maar zeggen. Waarvan Akte! Ik kwam altijd in mijn afgestofte oude kloffie, afgeknipte joggingbroek - vaal shirtje - kapot slidingbroekje die ik regelmatig uit de kliko moest halen - kon er maar geen afscheid van nemen en mijn enige HEAD-tennisracket de baan op. Nog met een paar zweetdruppels van het fietsen op mijn voorhoofd sloeg ik dan de ballen over het net.
Had een aardige eerste opslag als ik die tenminste in sloeg. Mijn tweede opslag was een stuk minder. Goh, wat heb ik veel getennist, vooral op zondag. Halve zondagen waren wij te vinden bij Content aan het Almelo Haandrik kanaal tussen Mariënberg en Beerzerveld. Als de muren daar konden praten, oh oh....wat hebben we een schik gehad en unieke momenten beleefd. Soms was het beter om je ogen te sluiten en dingen te vergeten. Leuke feestjes toen Henny en Renee daar nog de scepter zwaaiden. Alle ondernemers waren bijzonder ondernemend op meerdere manieren en wij liepen daar als jongvolwassenen lekker tussen door.
Lachend om de elite sport, die door het strak gespannen net gezien een mooie afspiegeling van de samenleving werd. Veel dingen geleerd. Dingen gezien hoe ze nu nog gaan. Maar vooral een mooie tijd gehad met als rode draad het spelletje Tennis.
Daar dacht ik dus aan afgelopen week op sportpark de Boshoek terwijl Moos zijn eerste kennismaking les had bij Tennisclub Hardenberg. Het jochie vond het geweldig. Tennisleraar John deed het geweldig. Vol enthousiasme kreeg hij de acht kinderen aan het tennissen. Dat is oh zo belangrijk op deze leeftijd, als het nu is bij de voetbal, hockey of tennis. Dat er enthousiaste mensen zijn die de kinderen begeleiden zoals het hoort. Moos wilde al gelijk zijn racket pakken maar moest eerst even de andere kinderen tikken met de tennisbal. Op zijn blauwe Adidasjes liep hij over het rode Advantage Redcourt naast de twee unieke Padelbanen. Tja, ik weet waar ik over praat. Padel is een combinatie van Squash en Tennis. Je speelt het met zijn vieren, het is meer een teamsport, misschien wel iets voor Herman O. en Herman H., kan Herman O. ook niet meer zeggen dat Tennis een sport voor twee mensen is. Flarden van eerder kwamen weer terug in mijn broze bovenkamer zo zittend op het mooie zonnige terras van de Tennisclub van Hardenberg.
Ik genoot alhoewel ik niet eens bij mijn favoriete sport te gast was. Neuh, het zal mij niet jeuken met welke bal Moos gaat sporten. Tuurlijk hoop ik dat hij kiest voor een lederen voetbal, maar als het een tennis- of hockeybal wordt. Lekker boeiend. Hij moet het leuk vinden. Mouna is meer van het voetballen, zij dribbelt al hele afstanden met de bal door de kamer. Goed rechtervoetje hoor, ik zie haar zo de nieuwe Lieke Martens worden. Gisteren ook weer op het altijd gezellige FamilieBoardingtoernooi van mien cluppie liep ze nog een eindje te stiefelen met een Derby Star, nummertje 5 hè. Wat trots kun je zijn op je kroost. Ik nam er nog één, proost!
Maar ze hebben de boel daar mooi voor elkaar bij de Tennisclub. Snap wel dat San daar elke dinsdagavond graag een balletje slaat. Het oogt gezellig en het lijkt mij een gezellige club van vrouwen en mannen die over een strak gespannen net de ballen in willen slaan. Love Games! Zal het net zo zijn als twintig jaar terug, dat na inspanning de ontspanning volgt aan de bar van het gezellige clubhuis. Stiekum hoop ik het wel, want mijn tennisjaren waren geweldig. Game, Set & Match. Je moet al zoveel in dit leven....
Moos als de nieuwe Boom Boom Becker, al heeft hij meer de looks van Nadal.
Gisteren kreeg ik nog ff de complimenten, knap jochie hoor...tja, wat wil je ook met z'n mooie moeder. De looks heeft ie van San, net als Mouna. Laat ie van mij maar de opslag, de backhand en de topspin hebben.
Het had vandaag een ander verhaal moeten worden maar kwam niet verder buiten de witte lijnen, ditmaal van een tennisbaan. Normaal gesproken praat ik over groene velden, 22 spelers en een bal ergens daar tussen in.
Het was gisteren wel gezellig met de familie Dorgelo, we werden net geen laatste, nummer veertien was onze gemene deler. Met een doelsaldo van -32, lekker boeiend. Dom ouwehoeren voerde de boventoon, lekker gezellig aan een picknicktafel, biertje, wijntje....broodje been en broodje H. , hier was ook weer een Herman betrokken. Herman D., je zag het zo dat is er iene van Dorgelo....en straks komt weer een andere Herman op bezoek, H. uit Diepenveen. Ook niet onbelangrijk, hij zorgde via mijn dromen waar ik soms niet van durfde te dromen, via mijn wegen en via Rome dat de weg voor mij werd geplaveid.
San kwam en ze is niet van plan, volgens mij, om te vertrekken. Game, Set & Match, een absolute Love Game met twee fantastische mooie kinderen. Moos misschien wel de nieuwe Federer en Mouna gaat voor Lieke Martens. Amen! Joah, mag wel zo. Fijne zondag!
Daar proosten wij gisterenavond op....In één keer was het raak, een ACE! In één keer over het net wat niet altijd strak gespannen kan staan.
Tennis!




zondag 27 mei 2018

Einde Seizoen!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Will you stay with me, will you be my love among the fields of barley? 
We'll forget the sun in his jealous sky as we lie in fields of gold. 
See the west wind move like a lover so upon the fields of barley. 
Feel her body rise when you kiss her mouth among the fields of gold.
I never made promises lightly and there have been some that I've broken. 
But i swear in the days still left we'll walk in fiels of gold. We'll walk in fields of gold.'
Uut Fields of Gold van Sting

Kloten, dat woord kwam gisteren meerdere malen in mij op.
Kloten dat mijn cluppie gisteren ook haar laatste wedstrijd van het seizoen niet wist te winnen. Ruim tachtig minuten lang leek het de goede kant op te gaan. Mariënberg stond voor met 1-0, Quick'20 de runner-up uut Oldenzaal, wist geen deuk in het spreekwoordelijke pakje boter te schieten. Elk schot ging over, naast of vond zijn eindbestemming bij één van de twee cornervlaggen. Een seizoen vol met langdurige blessures leek een mooi randje te krijgen, eentje met chroom - ok - maar toch. Het was goed zitten aan het veld, biertje er bij, de koperen ploert stond hoog aan de skyline van Mainbarg. Niet veel kon ons gebeuren. Het lamlendige sloeg helaas in de laatste tien minuten over in het veld. Met een beetje hulp van enkele roodzwarte helden binnen de wit gestukte kalklijnen werd Quick in het zadel geholpen. Mocht de gelijkmaker maken en in blessuretijd terwijl het tweede rondje van deze middag net was besteld ook nog de winnende treffer achter onze IJzeren Thijs schieten. Jammer, Jammer....Ons vlaggenschip had een veel mooier afscheid verdiend van het seizoen 2017/1018, echt waar! De laatste paar verliesbeurten doen ontzettend afbreuk aan een seizoen wat zo mooi had kunnen en moeten zijn. Maar Vrouwe Blessura was onverbiddelijk. Maaide iedereen genadeloos neer wie even maar zijn hoofd boven het maisveld uitstak. Niet normaal meer....
Gisteravond popte een berichtje op mijn slimme telefoon. Wederom Kloten, het afgrijselijke Real Madrid won in vijf jaar tijd haar vierde Champions League finale. Ik las het snel op de koppensneller van het AD. Bevond mij namelijk in uitstekend gezelschap, vrienden voor het leven, dus geen andere (sociale) media nodig. Geen afgebroken ledematen bij het irritantse jochie van de klas, Ronaldo. Geen Zet Je Raam Los die voortijdig naar de kant moest wegens een overduidelijke rode kaart. Ben z'n Ma bleef niet thuis hangen maar verziekten voor vele voetballers een zwoele voetbalavond. Niet Jurgen maar Real Madrid Kloppte Liverpool. Een scorende Bale, zijn eerste schijnbaar een juweeltje uit de Champions League geschiedenis van doelpunten, plus en blunderde Duitse keeper deed de rest. Een Duitser die zijn eigen verdedegingslinie niet op orde heeft, vast geen opa gehad die de oorlog heeft meegemaakt. Iets van die strekking!
Kloten, gisteren ook een eind gebreid aan weer een mooi theaterseizoen. The Best of Britain was voor ons het slotaccoord in een zwoele maar weer mooie Voorveghter. Een leuke bijkomstigheid was dat Bert en Ina tevens kaarten voor deze avond hadden geboekt. Het werd een avond met veel herkennnig, FlashBacks, leuke gesprekken, lekkere biertjes en wijntjes en 9 muzikanten die er een meer dan geweldige avond van maakten. Het is niet zo moeilijk! Heren en 1 dame die hun sporen allang hebben verdiend in de Nederlandse muziek. Bijna 3 uur lang een muzikaal orgasme. Ze stoften vele Engelse hits af uit muziek van de laatste zestig jaar. De toegift bij Docks was ook eentje om in te lijsten. FF bijkletsen....Joah, mag wel zo.
The Beatles naast The Stones, The Small Faces, Queen, The Police, Level42, George Micheal, Pink Floyd, Sting, Annie Lennox, Joe Jackson, Alan Parson Project, Deep Purple und so weiter, und so weiter...Kneiterds van hits en soms een vergeten briljantje. Zelfs een uit de maat klappende buurman was ditmaal geen hinderlijke stoorzender.
Neuh, aan de andere kant zat het mooiste wat deze wereldbol heeft te bieden. Zwoele zomeravond, verschrikkelijk cliché maar verder klopte er geen bal van de tekst die Stefke ooit schreef voor de heren van Clouseau....Ik was geen inspector toch zag ik weer mooie dingen ontstaan, hoefde er niet eens mijn bril er voor op te zetten. Kloten, dat aan sommige dingen een eind wordt gebreid. Nooit meer aanhaken of dat ene mooi roodzwarte stoffie voor een prikkie op de markt.
Maar ja, einde seizoen - einde oefening betekent ook dat een nieuw seizoen aanstaande is. Het maken van nieuwe plannen, het samenstellen van een nieuwe selectie, nieuwe theaterprogramma's op de rol.
Het is een beetje gissen. De contouren zijn al wel te vormen, denkbeeldig zijn wij ze al aan het kneden.
Hardenberg wordt Mariënberg, Van Kouwenborchstraat naar alle waarschijnlijkheid de Clemmestraat 2.
Van de spareribs van Henry's naar de Snitzels van Eric en Alie. Kieken of ik mien plekkie nog weer kan vinden aan de bar in mien stamkroeg van weleer. Deze Hardenberger laat zich transformeren tot iets wat vertrouwd is. San gaat mee en de kids ook. Terug naar mijn geboortegrond. Terug naar waar het ooit begon, terug waar vader zaaide en moeder oogste. Best wel uniek dat San ook deze uitdaging met mij durft aan te gaan. Tied voor wat anders. Tijd voor een nieuw seizoen. Dat is niet kloten maar wel raar. Neem straks afscheid met gemengde gevoelens. Hardenberg is echt mijn stad geworden, buren die vrienden werden. Maar soms moet je ook durven afscheid van iets te nemen, het mooiste wordt nog beter. Samen lopen in the fields of gold. Nooit geweten dat Sting het ooit schreef als ultiem liefdeslied. Althans dat verhaalde Maarten op het podium, hij had geen pijp en Joost was er niet bij. Dus die kon het ook niet weten. De één wil dit nummer op zijn begrafenis horen, ik hoorde 'm gisteren graag in een zwangere theaterzaal, de man naast mij klapte gelukkig niet mee.
Nu al zin aan het nieuwe seizoen. Er staat veel op stapel. Veel is nog ongewis...Veel moet zich nog gaan vormen...We zijn op de goede weg...Alle wegen leiden naar Rome, die van ons gaat via Beerze, Ommen, Beerzerveld, Hardenberg nu naar Mariënberg via de Hardenbergerweg....niet weg van Hardenberg.
Ik ging ooit weg uit Mariënberg, klinkt dramatischer als het is hoor....Maar Mariënberg ging nooit weg uit deze twee meter punt zes komma vier. Neuh....Hoop dat iedereen zich net zo thuis gaat voelen als ondergetekende. Het zal voor iedereen anders zijn, voor de één wat meer dan voor een ander. Maar het is een unieke kans die ons leven nog mooier zal gaan maken. Daarom kijk ik uit naar het nieuwe seizoen wat staat te trappelen van ongeduld om afgetrapt te worden. Gisteren was het ff kloten, maar vandaag stond ik weer fris en fruitig naast het bed. Amper vier uurtjes geslapen maar ik voel mij een stuk wakker dan pak 'm beet 24 uur terug. Wist ik niet dat het even kloten zou zijn maar dat deze ochtend de zon alweer langzaam naar de zevende hemel stijgt. Moos is erbij komen zitten....Samen keken wij even naar buiten. Vroege vogels zijn we hè, Papa....Ja, jongen. Wij zijn er mooi vroeg bij. Straks komen onze meisjes naar beneden.
Trappen wij de dag weer af, slaan een gaatje in de nieuwe zondag en schakelen wij links en rechts een tandje bij. Onderweg naar later, onderweg naar een fantastisch nieuw seizoen. Kieken wat het wordt.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.....Fields of Gold en anders maar een Message in a Bottle!

zondag 20 mei 2018

City-Run Hardenberg

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'D'n iene di rent veur zien leave, d'n andere wandelt hiel rustig vurbeej. Heej zuj d'r alles vur geave, en heej zet: ze mooge 't hebben van meej. Woar ge ok loept wat ge ok bint, niemand di zet ow wat good is of slecht. Niemand di wet wie verluust of wie wint. Ge komt op 't end beej ow zelf terecht.'
Uut 'Blieve Loepe' van Rowwen Hèze

That's one small step for (a) man, one giant leap for (a) mankind.......
Tuurlijk! Neil Amstrong was de eerste man die voet zette op de maan ergens in 1969. Begrijp mij niet verkeerd, in dat licht gezien waren de eerste steps (stappen) van Moos tijdens de 14e editie van de Vrieling City-Run Hardenberg peanuts. Don't get me wrong...?!? Maar in '69 was ik nog een zwevend zaadje in de lange buis van mien Va, zwom ik doelloos rond zonder tomtom en stootte ik telkens met mijn hoofd tegen het dak van de binnenkant, haalde ik - zeg maar - nooit de finish. Toen al....haha
Het duurde nog drie jaren voordat ik mij bevrijdde van al die andere noeste zwemmers. Gebruikte ik ineens de borstcrawl, kikker-vliegtuig-potlood en kwam ik uit de voorhuid. Hoppakee, het zaadje was geplant. Was beland in het geboortekanaal, hallo allemaal, gezellig hier...zag de eindstreep liggen en warempel maanden later gloorde er eindelijk licht aan het eind van de tunnel. Was iedereen blij, werd ik geknuffeld door mien Moe en Pa, Highfive van mien breurs, Ome Mans met tranen in z'n ogen (hallo Appie) en meette dokter Rab mij 59 centimeters nauwkeurig op en sloeg de weegschaal postitief uit. Iets van die strekking, maar dwaal weer eens ernstig af.
Iets wat Moos niet deed. Goh, wat kun je trots zijn op iets heel onbeduidends....iets simpels. Nou ja, voor jullie missschien dan, voor mij, herstel voor ons zette Moos gisteravond in Hardenberg een wereldprestatie neer. Nooit gelopen, ja...doet ie elke dag. Maar nog nooit een wedstrijd gelopen. 750 volle meters op een drukbevolkte Markt met allemaal andere papa's, mama's, opa's, oma's...Chaos alom.
Liet Moos letterlijk los bij de start tussen een kleine driehonderd andere kinderen en duizenden ouders, althans zo leek het wel. Wat een gedrang. Ouders die onderling bijna ruzie kregen, nu al bezig met voordringen...schouders gebruiken en vooral die mond. Respect soms ver te zoeken. Oud geleerd is jong gedaan, gek hè dat kinderen soms zo'n grote mond hebben. Die kijken vaak naar boven. Denken dat het zo hoort. Weer een wake-up calletje hoor....
Het startschot klonk, mijn voormalige leraar Duits lanceerde een spervuur aan nur Nederlansde woorden. Weg waren ze, kinderen die over elkaar heenvielen maar Moos slaomde erlangs of ie Haile Gebrsilase of onze eigen Gerard Nijboer zelf was. Zijn lange haren wapperde in de wind. Hij liep met gezwinde spoed richting de Vechtbrug....Bij de Troubadour sloeg ie linksaf de Voorstraat in. 750 volle meters.
Wat een kanjer. Halverwege de Bruna stond Mama te filmen, daar had ie ook nog oog voor en weer verder. In zijn favoriete straatje (Kaaskeldertje, Theun de Jong) kreeg hij helemaal de smaak te pakken. Versnelde met zijn korte beentjes en langs Blij werd ik helemaal blij, hij zwaaide nog eens, keek achterom en met zevenmijlslaarzen kwam hij met kleine zweetpareltjes over de finish!
Hij won zijn eerste echte medaille. Met een appel in de mond kwam hij grijzend van oor tot oor bij ons!
Zo trots. Gek hoor, had geen Fisherman Friends gehad toch vond ik het wel sterk spul.
Zijn beloning was natuurlijk even zitten bij Blij, even zitten werd wat later. Het was gezellig in Hardenberg. De markt vol mooie mensen, gelukkig wel op de markt. Even later bij het halen van zijn gewonnen ijsje belandde ik weer van de volle maan op deze rare aarde met al haar eigennaardigheden. Wist ik veel dat er een grote rij stond bij Cucina 39. Dat die rij al begon notabene bij Ons, de voormalige vier seizoenen. Maar ik was binnengewandeld in de zomer met de zon in miene knopen terwijl die ene mevrouw zich duidelijk bevond in de Herfst...In een regelrechte depressie. Zij was heel somber. Stond misschien al een half uur te wachten op 1 bolletje ijs voor haar alsmaar vervelendend wordende kind. In niet te mis verstane woorden kreeg ik van dit viswijf, iets anders kan ik er helaas niet van maken, te horen dat ik toch vooral achteraan moest sluiten. Normaal communiceren was er blijkbaar niet bij. Het was hysterisch schreeuwen bijna..Een viswijf die bij een ijscoboer staat maar totaal niet aan ontdooien dacht. Die verwacht je boven rotte vis, die stinkt naar maden en wormen. Was meteen genezen....Kom maar Moos.
Moos had al 750 meter gelopen maar die 250 meter richting Toscane kon ook nog wel. In plaats van 1 bolletje nam ik uit wraak op dat viswijf gewoon twee bolletjes...Lekker puh! Toen we terugliepen keek ik nog even naar links, Viswijf stond er nog, de kop nog roder, leek wel een halve moot zure vis, nog steeds in de rij ondertussen weer iemand terechtwijzend....Get a life, dacht ik en ik stak via de Hema weer de markt over en voegde mij weer bij San, Andrea en Mouna. Terug in de zevende hemel!
Nu verstandig aan de Weizen, geen witte wijn maar het tarwebier van Grolsch, stoot mij geen tweede keer aan dezelfde muur laat staan ezel!
Trots op Moos! Dat was ik gisteravond, dat waren wij gisteravond. Hij maakt toch veel stappen de laatste tijd. Onlangs verhuisde hij van groep 1 naar groep 2. Hij doet het prima volgens de beide juffen. Tis toch wat, Moos die afscheid nam van zijn vriendjes en vriendinnetjes in groep 1 en van zijn lieve juffen daar.
Maar hij doet het gewoon. Zwemmen gaat onder meester Harry ook al zo goed. Hij maakt allemaal van die kleine stappen...Misschien zo onbelangrijk voor u maar voor hem reuzestappen...en wij sloffen het allemaal maar net bij. Hij doet het gewoon. Moos die apetrots is op zijn medaille. Kijk Papa, die heb ik gisteren gewonnen, goed hè. Ja, jongen.....Kanjer ben je en nu je brood opeten....
De City-Run is gewoon een supermooi evenement. Hardenberg baadde gisteren in gezelligheid. Het marktplein zoals het ooit bedoeld moet zijn. In heel de stad was het gezellig, terrassen vol. Links en rechts muziek. Goed om te horen dat de City-Run overloopt van ambities, ze zetten onze stad hiermee op de kaart. Kan je vertellen dat Moos er volgend jaar weer bij is....IJs (2 bolletjes) en weder dienende...
The Proclaimers schalden over Hardenberg, dan heb je gewoon een win-win situatie. De DJ zocht naar the Police maar ik had Walking on the Moon al in mijn gedachten op staan.....
Lopen tot de zon komt, tot ie straalt.....Tja, Thomas en Paul.....Jullie hebben helemaal geliek.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....



zondag 13 mei 2018

10 seconden!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Zat tegen beter weten in te wachten op een nieuwe zin. Maar alles wat er kwam was eerder al gezegd. Misschien niet door mij maar net zo slecht. Zocht in gedachte het moment. 't Mooiste dat ik ooit had gekend. Toen ik jou zag, ja, maar lief da's niet te doen. Geen zin kan mooier zijn dan toen. En voor die ene tien seconden nooit een mooier woord gevonden.'
Uut 'Tien Seconden' van Acda en de Munnik.

Stootte vannacht letterlijk mijn kop. Een dikke stenen muur gaf niet mee. Neuh, niet echt. Wilde op een fiets stappen maar flikkerde er zo de andere kant vanaf in volle vaart en met de kop in de wind naar voren.
Verdoofd door Bachhus, allicht maar vanmorgen toen meneer alcohol buiten mijn lichaam trad bleef de bult, de schrammen en de pien in het dak lekker zittten. Eigen schuld, dikke bult.
Inderdaad. Maar voor die ene tien seconden, nooit een mooier woord gevonden. Telde vannacht weer mijn zegeningen al was mijn wederhelft niet bijzonder blij met mij....en terecht. 46 jaar maar nog niet geleerd dat ik uiteindelijk altijd op punten verlies als ik wijn blijf drinken als zij het bier.
Het was wel wijn met een behoorlijke krans, laat dat maar over aan mien breur de hemelpiloot. Maar ik had niet verwacht dat ik een kleintje hemelvaart zou maken. Ben niet laat vanmorgen, als jullie dat soms denken maar moest er nog even op uit. Even stentorig bezig zijn. Even in hemelse sferen vertoeven voor het Open Nederlands Kampioenschap Ballonvaren. Ik weet nog steeds niet waar ik met mijn hoofd zat, maar zeker niet in de wolken....Wel had ik vanmorgen allemaal van die kleine tien secondjes. Wat wil je ook als Pink Floyd op de radio wordt gedraaid, Wish You Were Here, dan ga je vanzelf hemelen.
Vanmorgen geen grote overpeinzingen, knarsende tanden of een zooi ongeluk die ik over jullie heen wil strooien. Neuh, niets van dat alles. Een klein lief momentje voor mijn mooie kinderen en supermooie Sanneke. Moos die gewoon binnen tien seconden leerde fietsen....Zijwieltjes eraf en gaan met die banaan. Een dag later stapte hij zomaar in het park op een fiets van een vriendje en deed een kleine Daniël Lohues, op fietse duer het bulzand hen. Mouna die binnen tien seconden, mijn perceptie dan, leerde lopen. Ze waggelt nu als lieve klein Mouna Duckie hele afstanden door het huis en ver daarbuiten. Is op zoek naar nieuwe wandelpaden. Wij lopen vrolijk met haar mee....Wat hebben Moos en Mouna mij al zoveel kleine tien seconden gegeven en dan praat ik nog niet eens over de allermooiste, liefste en gezelligste wat nu bezorgd naar mijn wond op het hoofd kijkt. San, wat heb ik toch een rijk leven. Weinig geld op de bank maar zoveel meer van waarde tegenover en in mij zitten. Mouna slaapt, Moos doktert weer iets uit en San....naar San kan ik zo vaak tien seconden naar kijken.....Alles sores van de laatste tijd vergeet je niet maar dit trio helpt mij wel vaak van allerlei soorten zorgen af. Vooral kopzorgen! En als ik keer de kop vrij heb, stoot ik 'm zelf wel ergens tegen aan.
De blik van mijn moeder sprak boekdelen, je blijft toch haar kind hè. Ze paste op Moos en Mouna maar had beter mij in de gaten kunnen houden....haha
Tien seconden....Nooit een mooier woord gevonden. Fijne zondag, kop in kussen dacht ik maar....
Dat ligt sowieso een stuk fijner kan ik je vertellen, in ieder geval zachter.
Joah, mag wel zo....

zondag 6 mei 2018

Dikke Kop!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Ungforgettable, that's what you are. Unforgettable though near or far. Like a song of love that clings to me. How the thought of you does things to me. Never before has someone been more.
Unforgettable in every way and forever more, that's how you'll stay. That's why, darling, it's incredible. That someone so unforgettable. Thinks that i am Unforgettable too.....'
Uut 'Unforgettable' van Nat King Cole!

Klopt! Was vorige week ff een zondag van de radar. Ik was al begonnen met schrijven.
Het Koningsweekend had een mooi weekend moeten worden maar dat werd het niet, het begon al bijzonder kloten. Toch wilde ik wat kwijt op het witte papier, dingen noteren, ballast van mij afgooien. Zondagochtend, mijn tikgeit en ik en de wereld kan mij even gestolen worden. Maar toch, op de één of andere manier vond ik het niet passen, helemaal nadat ik een piepje in mijn oor hoorde. Het geluid van een binnenkomend appie door de muziek heen. Het was Gerrit, onze fotograaf-webmaster en übervrijwilliger van de club, en die had een mededeling dat kon er ook nog wel bij het afgelopen koningsweekend. Henk is vannacht overleden, 01.15 uur...Jullie hebben het vast wel gehoord of ergens gelezen. Het deed mij veel. Het was net even de bekende druppel die mijn roodzwarte emmer deed overlopen. Uit die tikgeit! Want het had zo'n mooi weekend moeten worden. Het werd helaas een weekend met een zwart randje.
Lang leve onze Koning op 27 april maar iemand verloor plotseling zijn Koningin.
Mijn collega zijn lieve vrouw en een zoon plotsklap zijn zorgzame moeder. De avond van Koningsnacht. Wachtend met het eten, drie borden op tafel. Kijkend naar de klok, ze zou elk moment binnen moeten komen wandelen. Maar ondertussen ging de deurbel, daar stonden mannen in het blauw met nieuws wat je echt niet wil horen.
Het belletje van mijn zwangere collega die op het punt van bevallen staat sloeg donderdagavond in als een bom. Wij hadden net het eten op en de bordjes waren afgeruimd. Een noodlottig ongeluk op de N48 ter hoogte van Zuidwolde kostte de vrouw van mijn lieve collega het leven. Op slag dood!
Afgelopen dinsdag had hij nog getrakteerd op lekkere saucijzenbroodjes omdat ze twintig jaar getrouwd waren. De grappen waren toen natuurlijk niet van de lucht, ouwe jongens krentenbrood! Moest daar gelijk aan denken en aan onze gezamenlijke trip naar San Sebastian in Spanje waar we in 2016 Gea beter hadden leren kennen. Ondertussen probeerde ik andere collega's te bereiken om het droevige nieuws te melden.
Verslagenheid alom. Chris was meteen in zijn auto gesprongen om Sanjeewa bij te staan in deze onwerkelijke situatie. Na de stilte komt muziek het dichtst bij het zeggen van het onzegbare...
Dat bleek wel bij de rouwdienst/crematie van afgelopen vrijdag. Poeh, die was heftig. De muziek kwam binnen en anders wel de mooie, lieve en hartverwarmende woorden van Gea's nichtjes, haar zus en Chris.
Wat een rare week. Verdoofd je werk doen. Want de klok staat niet stil, néé alles draait door. Net alsof er niets gebeurd is. Raar blijft hè. Je leest het zo vaak, een ongeluk op een snelweg maar nu kwam die klotenweg bij ons lang in al zijn hevigheid. Met terugwerkende kracht leerde je Gea pas echt goed kennen. Hoe zij Sanjeewa had ontmoet, hoe ontzettend blij en trots ze was op haar zoon Arun en potverdomme....Wat was het een prachtmens. Je ziet collega's op het werk soms meer dan je eigen vriendin en/of kinderen maar wat weet je nu eigenlijk van je collega's waar je elke dag koffie /thee mee drinkt, dom aan het ouwehoeren bent en probeert het bedrijf tot grotere hoogten te stuwen.
Het was schrijnend, deze crematie hakte er in. Vooral om het verdriet van Sanjeewa te zien en het besef dat je niet veel meer kunt doen dan een troostende schouder te bieden en en er te zijn als jouw collega erom vraagt. Bij Henk zijn afscheid kon ik helaas niet aanwezig zijn. Hij werd tevens afgelopen vrijdagmiddag naar zijn laatste rustplaats gebracht. Zo heb je weken geen begrafenis en zo heb je er twee. Moest een keuze maken, een moeilijke maar Henk snapte het wel. Ik stond dinsdagmiddag bij zijn kist samen met oudere broer Ab. Mooie Kerel blijft het. Boven de roodzwarte vlag hebben wij nog enkele leuke anekdotes boven tafel getoverd. Met een traan en een glimlach! Hij was ziek, meneer K. was in hem gaan huizen en die heb je liever niet binnen de deuren. Het leek zo goed te gaan maar de laatste weken was meneer K. gaan rommelen in zijn lichaam als nooit tevoren. 's Morgens nog op de voetbal bij de C-junioren aan het kijken geweest en zaterdagnacht blies hij zijn laatste adem uit. Hij heeft mij wel eens vervloekt in het veld, ben ook uit het veld gestuurd. Maar vaker hebben wij aan de bar mooie verhalen afgestoft. Gelachen, gepraat, gediscussieerd en wat niet meer. Henk vond het mooi dat ik de liefde wel had gevonden. Prachtige kerel! Wat dat betreft sprak de advertentie van de stamgasten van mien café Mans boekdeken...Zo was het, niet meer of niet minder. Voetbal is leuk, maar erover lullen is zoveel mooier. Een biertje, wat Mainbargers en gaan met die banaan. Wie weet is dat straks voor mij ook weer weggelegd. Dat uurtje aan Erik's bar op zaterdagavond na de voetbal. Koningsdag/weekend werd zo een raar en naar weekend. We dronken wel ons biertje en wijntje maar het bleef toch ergens achterin je hoofd een stemmetje zingen: blijf genieten, want morgen....
Bij Den Herdenbergher was het goed toeven. André en zijn medewerkers hebben er een  mooi terras van gemaakt en voor jonge (ahum) ouders dat oh zo belangrijke speeltuintje. Want als de kinderen plezier hebben hebben de ouders skik (vrij vertaald) voor twee. Kunnen ze een genotsmiddeltje drinken en met een schuin en half nuchter oog de kroost in de gaten houden. Dat doet Eggengoor uit de kunst. By the way, dat plankje met al dat lekkers erop is een absolute aanrader. Wauw, daar komt zelfs Moos als een malle vanuit de speeltuin naar onze loungebank voor toe gerend. We dronken er één op Gea, op Sanjeewa en Arun. Wat ik toen nog niet wist, ik dronk er ook al vast één op Henk. Donderstraal toch op, gevleugelde uitspraak van onze nestor van de club, ons mooie Ere-lid. Benieuwd wat hij straks boven heeft te melden. Hopen dat hij mijn Pa nog even spreekt. Dat Henk vertelt dat Freek trots mag weh'n op zijn kroost beneden....
Dat hopelijk hier het woord respect in stand wordt gehouden. Tis toch niet te filmen....Dat een krantenkop op het AD mij raakt : Blijft het twee  minuten stil vanavond....?? Mensen die #Geen4MeivoorMij propaganderen hebben de hele bovenkamer los liggen, valt niet meer aan te sleutelen. Zijn alle boutjes en moertjes volledig van verdwenen. Waar gaat zoiets mis, waarom deze kortsluiting? Waar gaat het heen met dit Nederland....?? Discussies over Zwarte Piet, paasvuren, ons koloniale verleden, alles wordt onderhand bij de neus genomen. Wij polderen veel te veel hier in ons mooie landje. Dat zulke mensen een podium krijgen. Ontelbare minuten, wilde het ff snel uitrekenen euh maar het is nog vroeg en Moos moet nu net een grote boodschap doen...Belangrijk hè...mag je zeggen wat je wil. Slechts twee minuten in het jaar zijn wij stil. Punt uit! Wie wij dan willen herdenken is aan ons, iedereen bepaalt zelf voor wie hij/zij die twee minuten stil is, als je maar je mond dicht houdt. Respect!
Een woord dat straks onze kinderen op deze manier niet eens meer kennen. Dat Opa moet vertellen dat vroeger mensen dat nog voor elkaar hadden en dat wij op 4 mei twee minuten stil waren.....Het zou toch niet??
Oh ja, nog effe de titel van dit verhaal verklaren. Ben 1 mei begonnen aan de overheerlijke mix van diverse medicijnen ter voorbereiding op de operatie in Rotterdam, dinsdag 12 juni.
Aangezien ik mij toch blauw betaal aan het ziekenfonds hebben zij er flink wat Prednison er door heen geflikkerd. De pillen liggen al klaar voor eigen gebruik. Deze zelfverklaarde junk gaat weer in een heuse en doldwaze trip. Maar het kan dus zijn, ik waarschuw al even, dat ik een dikke en pafferige kop zal krijgen (what's new....hoor ik sommige al denken, kom maar door....) maar dan weten jullie het alvast. Dat het niet komt van de biertjes, lekkere hapjes en eten (ahum) maar ook door van die witte pilletjes waar je alleen van de bijwerkingen al flauw van wordt.
Sorry, dit moest er allemaal even uit. Kon het vorige week niet schrijven, althans dat was mijn mening.
Maar het bleef een beetje in mijn (dikke) kop rondzwerven. Het lot van iemand die soms dingen wil zeggen maar het niet kan, ze soms wil opschrijven maar het dan niet lukt en anders komt muziek het dichtst bij mijn gevoel van emotie.
De twee minuten stilte van dit jaar was bijzonder en indrukwekkend. Voor ons allebei, misschien ook voor jullie. Blij dat wij nog twee minuten stil kunnen en mogen zijn, want morgen kan jouw weg anders zijn!
Joah, mag wel zo...Fijne zondag!




zondag 22 april 2018

DéJà Vu!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Come to me now and rest your head for just five minutes. Everything is good. Such a cosy room. The windows are illuminated by the evening sunshine through them. Fiery gems for you, only for you. 
Our house is a very, very, very fine house. With two cats in the yard. Life used to be so hard, now everything is easy. Cause of you and our la, la, la, la, la........'
Uut 'Our House' van Crosby, Stills, Nash & Young

De term dekt officieel niet de lading. Lekker boeiend. Maar gisteren had ik meerdere malen een heuse Déjà Vu, een ervaring die ik eerder had gemaakt terwijl de psychologie zegt dat dat niet het geval kan zijn.....
Dus wel! Phénomène de Déjà vu, de volledige naam, wordt tegenwoordig wel aangeduid als je een bekende situatie/herinnering etc. weer herkend. Een herinneringsbeleving tevens bekend onder de namen Bekanntheitstäuschung, fausse reconnaissance, paramnesie of Schondagewesene...Een hele mond vol, even laten merken dat ik vroeger wel op zat te letten in de klas, maar gisteren deden wij niet moeilijk. Spraken wij geen vreemde taal. Gisteravond was ik op stap met mien grote breur in het voor ons allebei bekende Hardenberg. Terwijl Herman meteen al enkele Oh Ja momenten had kwamen die voor mij wat later op de avond...u kent mij ondertussen!
Nostalgie waaierde via de Vecht en het knusse haventje het terras van Docks op. Een heerlijk verkoelend briesje. Leven goed, zoals het ooit bedoeld is. Terwijl Breur hapte in een Vedett nam ik een slok van mijn Weizenbier. Het regende zonnestralen, Acda zong zachtjes en aan de waterkant slingerde iemand zijn tas ver de vijver in. Twee Dorgelo's on the Road en ze waren nog lange niet thuis.
Vroeger, eerder, deden wij dit vaker. Jaarlijks wel zo'n twee keer als ik mij niet vergis. Maar ja, de hersens boven zijn in de loop van de jaren wat troebelder geworden. Niets menselijker als de pysche of de vergetelheid van een mens die richting de vijftig kabbelt. Hardenberg was toen Zwolle. Docks het Wijnhuis en de Voorveghter bijvoorbeeld het bevrijdingsfestival in de hoofdstad van Overijssel.
Het hoofdgerecht deze avond was Crosby, Stills, Nash & Young. Her Majesty bracht een tribute aan deze vier heren. Na twee uitverkochte tournees en legendarische recensies in verschillende media van hun weergaloze vertolking van het legendarische album, daar hebben we 'm weer, Déjà Vu, was ik benieuwd wat de vijf muzikanten mij nog meer wisten voor te schotelen en wat ze opgroeven uit de ruim gevulde schatkamer van het meesterlijke viertal CSNY die al muziek maakten terwijl ik nog gemaakt moest worden.
Wij kozen er voor om het spreekwoordelijke voorgerecht te nuttigen bij Docks, het even meesterlijke tentje van Jan Krikke. Een gastheer pur sang met zijn vakkundig personeel. Leuke gasten die een avondje uit compleet maken. Had Jan afgelopen week verwittigd of hij een tafeltje wilde reserveren. Hij zou een plekje vasthouden op het zonnige terras. Zo geschiedde. Breur en ik in opperbeste stemming. Op de weg er naar toe was de toon van de avond al geslagen, het klankborden kon beginnen. Flarden ouderwets stappen in Zwolle kwamen binnen...Dingen die wij nu misschien niet meer zouden doen. Die ongein zijn wij allang ontgroeid...de binnenstad van Zwolle op onze manier onveilig maken, of toch niet? Déjà Vu! In onze herinneringen worden sommnige zaken uit een verleden te veel opgepoetst totdat het een glans heeft waar je u tegen zegt. We hadden genoeg te bespreken. Onze beider gezondheid houdt niet bepaald over. Ook breur heeft flink wat medische tegenslagen te verwerken gehad. Maar wij zien het glas halfvol in plaats van halfleeg. Nou ja, dat gebeurde ook niet...Ik bleef trouw aan mijn verkoelende Weizzen terwijl de vader van Joost en Merlijn halverwege de dis overging op een mooie rode wijn.
Aangezien wij naderhand naar de uitvoering van Crosby, Stills, Nash & Young gingen kozen wij voor het meesterlijke 4-gangen Tapas Menu. Ik heb het al eens eerder verhaald. Maar wat een verfijnde smaken toverde de keukenbrigade van Docks ons voor. Weergaloos. Het begon met een klein soepje van zoete aardappel en we sloten uiteindelijk af met ondermeer Puddingbrood, cheesecake, arretjescake en zelfgemaakt ijs. Wat daartussen in zat klonk als verstilde nummers van CSNY in je oren. Tonijn met Shi-take, Carpaccio met truffelcremè, Serranoham, gerookte zalm, gekonfijte eend, zacht gegaarde wang van het varken, gamba's, Ossehaas puntjes, een mooi visje waar ik de naam niet meer van weet en nog veel meer lekkers. Bij Docks smaakte het allemaal prima en terwijl de zon langzaam zakte werden onze smaakpapillen verwend tot op het bot! Wederom een Déjà Vu, eerder gegeten bij Jan en het was weer uit de kunst. Dat vraagt om meer. Vakmanschap is Meesterschap! Weer het culinaire bewijs dat Hardenberg zich op de kaart zet. Uit eten is hier een feestje geworden. En dat moeten wij nog zoveel bezoekjes afleggen....Krijg er nu al een DéJà Vu gevoel van, maar ik beloof u, ik hou jullie op de hoogte want hoogtepunten zeker op eterij gebied moet je willen delen. Moet je ervaren, moet je consumeren....Het volle terras was het levende bewijs dat Hardenberg bruist. Her Majesty maakte de avond af. Wat een geweldige avond in de Voorveghter. Jan Maarten, de directeur, verhaalde naderhand op sociale media, dat hij een keertje een favoriet van hem had geboekt. Nou, dat mag Veurink vaker doen wat ik je brom! Vanaf het eerste nummer maakten deze muzikanten hun vooruitgesnelde reputatie meer dan waard. Vooral genoten van de man in het midden, drummert Bauke Bakker. Ik zag 'm ooit spelen in een warme en zwangerige UndercoverTent op de Zwarte Cross. Toen speelde hij en zijn band nummers van the Police. Ik werd destijds gevangen door zijn bevlogenheid, hoe hij achter zijn drumkit zat en zijn meer dan geweldige stem. Hij wordt gezien als de best zingende drummer, niks teveel gezegd. Mijn vrienden liepen door maar ik bleef staan. Undercover in de UndercoverTent. Kreeg toen en gisteravond weer een DéJà Vu en die momenten wisselden zich steeds sneller af. Kreeg kippenvel tot in mijn tenen. Breur genoot en ik niet minder. Grappig, muziek niet uit mijn tijd maar waar ik wel groot mee ben geworden omdat mijn grotere broers mij de muzikale opvoeding meegaven terwijl Pa en Moe de andere voeding erbij deden....Mijn muzieksmaak is blijven hangen in de jaren zeventig en tachtig. Prachtig!
Wat kreeg ik een berg DéJà Vu'en te verwerken terwijl ik vanmorgen las dat het allemaal toch niet zo was. Lekker boeiend...Al die wetjes en regeltjes, heb er soms een broertje dood aan. Je wilt iets geweldigs bereiken, plannen worden omarmd maar je wordt gewezen op bestaande zaakjes die jouw mooie plannen heftig kunnen dwarsbomen. Déjà Vu. Soms wilde je dat deze term uit de Psychologie zijn naam wel eens eer aandeed. Het komt goed, denken we dan maar. Rome en Parijs zijn ook niet in 1 dag gebouwd!
Resumé: heb gewoon een geweldige avond gehad met heerlijk eten bij Docks, een fantastische tribute aan Crosby, Stills, Nash & Young en mooie, soms diepzinnige, gesprekken met Breur.
Het was met recht een DéJà Vu waar je U tegen zegt met uitroepteken. Joah, mag wel zo...
Fijne Zondag!





zondag 15 april 2018

The King's Ring!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Ik heb dezelfde ogen en krijg jouw trekken om mijn mond....
Ik heb dezelfde handen en ik krijg jouw rimpels in mijn huid.
Jij hebt jouw idee, ik heb mijn ideeën en we zwerven in gedachten maar we komen altijd thuis
De waarheid die je zocht en die je nooit hebt gevonden, ik zoek haar ook en tevergeefs zolang ik leef.
Want Papa, ik lijk steeds meer op jou. Maar jouw woorden, ze liggen op mijn lippen en ik praat nu zoals jij vroeger praatte....'
Enkele zinnen uut 'Papa' van Stef Bos.

Vreemd, gisteren zag ik Moos via de ogen van zijn Opa, mijn vader. Opa sprak tot onze lieve zoon via mijn mond. Vrijdagavond draaide ik onbewust opvallend vaak aan de ring van mijn vader, die al jaren aan mijn rechter ringvinger gegoten zit, toen Stef Bos Papa zong.
Ik heb het hem al zo vaak horen zingen maar nog nooit zoals vrijdagavond in de Voorveghter. Op de één of andere manier kwam deze binnen als een rechtse directe. Nummers lang zwierven mijn gedachten naar boven. Honderden kilometers boven mij moet hij ergens lopen. Kan niet anders. Het was nog geen negen uur, misschien nam hij wel een wijntje, een plakje worst en keek hij net als San en ik wel met ons mee naar Stef Bos.
Stef was in topvorm. Hij deed mij denken aan Herman van Veen. Stef is net als Grand Cru wijn, wordt beter met de jaren. Stef had een boodschap en vertelde die gepassioneerd in een volle theaterzaal maar het leek wel of hij speciaal het woord nam tegen ons. Ik zag door alle bomen de echte Bos weer, de kern van het bestaan. Het liet mij niet los. Bos vertelde over zijn zoontje....Bos kon je vrijdagavond vervangen door Dorgelo, niet dat ik zo kan zingen, integendeel haha en zijn zoontje werd Moos. Moos heeft ook van die (levens)vragen waarop ik het antwoord niet weet. Hou ouder je wordt hoe minder je lijkt te weten....Ik snapte Stef helemaal. Papa, ik lijk steeds meer op jou. Dat wordt tevens een stuk minder. Hoe ouder ik word hoe meer ik begin te twijfelen. Zal ik ooit zo worden als mijn Papa? Mien absolute held, buiten iedere kijf!
Hoe deed hij toch die dingen die hij deed. Hij was ongeveer van dezelfde leeftijd maar ja had met mijn drie oudere broers wel een schat aan ervaring. Ik was zijn vierde zoon, Moos is mijn eerste. Theorie en praktijk zijn twee aparte werelden. Alles komt een beetje samen dit weekend. Komende dinsdag zou hij 87 jaar zijn geworden als hij niet in oktober 2005 zijn laatste adem uitblies. Vooral sinds de geboorte van Moos heb ik soms nog zoveel te vragen. Moos heeft het ook vaak over Opa Freek. Onlangs zijn wij naar de plek geweest waar ik hem voor het laatst zag. De begraafplaats aan de Beerzerhaar. Moos zag net als ik een steen staan. Hem proberen uit te leggen dat Opa Freek nou in onze harten zat, in de mooie gedachten en lieve herinneringen van iedereen die het geluk hadden hem gekend te hebben. Stef zei het zo mooi. Opa spreekt nu via mij tot Moos, Opa ziet Moos nu via mij. Net als Stef heb ik ook vaak het gevoel dat hij over mijn schouders meekijkt. Niet altijd, want ik maak gigantisch veel fouten. Opvoedkundig ook...Als ik boos ben op Moos heb ik er meestal spijt van. Hoe deed Papa dat toch....? Hij was niet vaak boos op mij, althans niet dat ik mij herinner. Misschien romantiseer ik alles ook veel te veel. Tuurlijk was Papa vaak boos op mij, teleurgesteld, niet blij met mijn beslissingen etc.
Wat had mijn vader geantwoord op vragen van Moos. Laatst vroeg het jochie aan mij waarom Opa Freek niet op kon staan net als Jezus? Het was rond de Pasen. Kwamen net terug van de voetbal. Mariënberg had gewonnen, Lohues op de radio en allebei waren wij in een opperbeste stemming. Kwam weer zo'n vraag. Papa, waarom kan Opa Freek niet opstaan? Tja, wat moet je dan zeggen. Dat Jezus opstond was een wonder....Waarom is er niet zo'n wonder voor Opa Freek? Het was ook mijn keuze om Moos naar een Christelijke school te sturen. Ikzelf heb het geloof al ruim twintig jaar verloren en nog steeds niet teruggevonden. Ben er ook niet op zoek naar. Maar ik vind dat ik Moos zijn geloof in dingen niet mag afpakken en misschien is het allemaal wel waar, heb mij al vaker vergist. Maar Moos is niet snel tevreden met mijn antwoorden. Want het ging verder, de hemel kwam er bij en het paradijs. God de vader en dat Jezus zijn zoon was...Van die dingen. Ik zei iets dat hij Ome Henry het maar moest vragen, dat papa het ook niet wist en dat de hemelpiloot van de familie vast wel een antwoord wist. Opa Freek komt niet terug, hoe graag Papa dat ook zou willen. Die beste man is nu al bijna dertien jaar dood! Zal hij zien hoe het met ons gaat. Wat had hij graag San willen zien, even een dikke knuffel en wat was hij blij geweest dat ik het geluk had gevonden. Wat zou hij trots zijn geweest.....Na zijn Martha was het zijn zoon gelukt de mooiste en liefste vrouw op aarde te vinden. En wat zou hij gek zijn geweest met Mouna.
Een roltrap naar de hemel, voor eventjes lenen van Harrie Jekkers....die zo handig was dat zijn roltrap naar de maan kon.
De gouden ring van mien Pa, the King, draag ik elke dag. Als ik 'm niet draag voelt dat raar en niet bijzonder. Het is net alsof de ring mij behoedt voor slechte dingen.
Vrijdagavond, herstel nacht, wilde ik 'm eigenlijk niet af doen voor de nacht die aanstaande was. Wilde het gevoel vasthouden. Keek naar onze foto aan de muur. Een denkbeeldige arm werd om mijn schouder geslagen en aan mijn been klampte Moos zich in mijn gedachten vast. De drie-eenheid compleet.
The King is niet dood....Neuh, hij leeft voort! Soms in een lied, soms in een gedachte, vaak via mijn ogen en soms praat hij met Moos via mijn mond. Dat is ook een vorm van geloven, het is maar waar je in gelooft.
Papa ik hou van jou en Moos houdt van zijn Opa Freek. Tis een wonder maar wel echt waar....
Fijne verjaardag Pa komende dinsdag....Steek een kaarsje op!  Groetjes van Mama...
Joah, mag wel zo....en Stef bedankt!


zondag 8 april 2018

Toegankelijk Hardenberg!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Hé jij, de zon staat al stralend aan de hemel. Kom mee, dan zetten we de wereld op z'n kop. Want elke dag is een nieuw begin en elke dag is een avontuur. Ja, elke dag ben ik blij van binnen. 
Omdat we samen zijn, omdat we samen zijn. Weg met je zorgen, wat kan je gebeuren? Want met z'n tweeën ben je nooit alleen'
Uut 'Samen' , nummer van Acda en de Munnik uit de animatiefilm Pim & Pom

Zal het een heet hangijzer blijven of toch misschien niet..Winkels open op zondag in Hardenberg?
CDA-informateur Jeroen Goudt heeft de komende weken de schone taak om de nieuwe coalitie te vormen in jawel, de gemeente Hardenberg. Ik volgde afgelopen week op grote afstand, welgeteld ruim twee uur rijden, op vakantie de ontwikkelingen rondom de openbare schermutselingen in het lelijkste gemeentehuis van Nederland via de Stentor op een wederom niet werkende laptop met toch wel enige belangstelling. Goudt zal de komende tijd verder in alle beslotenheid afzonderlijk gaan praten met de diverse fractieleiders. Het lijkt net echt, welke partijen gaan samen de komende vier jaar regeren over onze stad en gemeente...? Ben zeer benieuwd. Wie vinden elkaar halverwege en wie blijft halsstarig vasthouden aan haar duivelse programmapunten?
Onlangs werd Hardenberg de meest toegankelijke gemeente van Nederland. Een pluim op onze Oranje hoed, vooral gunde ik het raadslid en CDA'er Rick Brink. Hij maakte zich er hard voor. Met Brink is meteen één van de weinige Hardenbergers genoemd die ooit op het podium mocht staan van poptempel Paradiso die onlangs haar vijftigjarige bestaan mocht vieren. Dan ben je wel iemand. Hij stond wel mooi in de finale van het beste raadslid van Nederland. De kracht van gewoon doen! En Brink is iemand, in waar een kleine man verrrekte groot kan zijn. Wat was zijn verkiezingsslogan ook al weer....Oh ja: "Geen beperkingen maar kansen..." Zoals jullie allemaal wel weten zit Rick in een rolstoel maar het weerhoudt er hem niet van om letterlijk op de barricaden te gaan staan voor zijn geliefde Hardenberg.
Met terugwerkende kracht baal ik er een beetje van het feit dat ik niet op Brink heb gestemd. Hij kreeg voldoende voorkeursstemmen, daar niet van, maar hij is niet van mijn partij....Ik vaar een andere koers.
Natuurlijk verhaalde ik enige weken terug dat ik lokaal niet stem op een partij maar op een persoon, maar het CDA was mij net iets te vaag over enkele hekele punten die ik belangrijk vind. Wat dat betreft was de Christenunie daarin een stuk duidelijker. Bijvoorbeeld over de zondagsrust daar werd niet aan getornd! Punt uit, met verbazing las ik dan ook in de Stentor deze week dat ze zich nu toch wat anders openbaren, alsof ze opnieuw het licht hebben gezien. ..Sake-Christiaan Stelpstra, de lijsttrekker van de Christenunie, wilde nu ineens wel mee gaan denken over de zondagopenstelling zodat er een goede balans komt en dat de minderheid wel wordt gehoord door de meerderheid, waar heb ik dat eerder gehoord....? Verder was hij ontstemd dat hij zetels had verloren. Voor sommige Hardenbergers was de Christenunie blijkbaar nog niet christelijk genoeg en moest de SGP daarom een duit in het kerkzakje doen. Normen en Waarden 2018. Tja, waar twee honden vechten om een been, het ware geloof van de kiezer, daar loopt er een derde gewoon mee heen. Het CDA spinde er garen bij. Dank je wel! SGP komt niet in de raad en de Christenunie moet het doen met twee zetels minder. Niet bepaald een win-win situatie...roomser dan de paus ooit zal zijn.
Samenwerking is soms beter....Wij geloven toch allemaal in dezelfde God?
Maar ik heb er wel een beetje spijt van dat ik niet Rick Brink rood kleurde in het stemhokje. Want ik vind het gewoon een goeie gast met goeie ideeën.
Vorige week hoorde ik 'm nog klare taal bezigen aan de bar bij Café Henry's. Terwijl ik zat te wachten op mijn patat, was ik een beetje aan het afluisteren. Tja, ik weet het. Tis niet netjes maar daarom vertel ik het jullie maar hier. Onder andere Rick was in gesprek met uitbater Henry. Natuurlijk ging het ondermeer over de zondagopenstelling in Hardenberg. Onderzoek n.a.v. de koopzondagen in Ommen wees uit dat 40% van de bezoekers uit Hardenberg kwamen. In Coevorden zie je zondag ook vele bekende gezichten die hun huis in Hardenberg hebben staan. Rick was vrij helder en duidelijk in zijn visie hierop. Als je het niet probeert weet je nooit of het hier ook werkt....Hij sprak respectvol over de voor en tegens. Hij liet zien waarom hij in de finale was beland van het Beste Raadslid van Nederland. Geen beperkingen maar kansen....
Ik zie het wel zitten met Brink en zijn groene vrienden aan het roer in Hardenberg.
Als ze ook nog effe wat doen met het afstandse pand aan de Voorstraat hebben jullie helemaal mijn zegen.
Sinds 1 januari 2015 zit het voormalige Chinees restaurant China Garden dicht.
Ruim drie jaar later staat het pand nog steeds leeg. Nou ja, leeg....? De Nasi, Bami en Peking Eend zijn gevlogen naar elders maar China Garden is ondertussen een gratis toevluchtsoord geworden voor vogels en flink wat ander ongedierte op zoek naar tijdelijk onderdak. Er zitten gaten in de ramen, de verf die er links en rechts nog op zit bladdert er af als bedorven Babi Pangang. Het doet afbreuk aan een gezellig centrum!
Sorry, Hardenberg! Maar dit kan echt niet meer....De centrummanager staat vaak grijzend met een bos bloemen op LinkedIn etc. als hij weer nieuwe ondernemers heeft gestrikt voor het winkelend publiek maar die beste man heeft nog steeds geen oplossing gevonden voor het pand wat inmiddels een indoor speeltuin is geworden voor ratten, vleer(muizen) en ander ongedierte die ondernemers in de buurt liever zien gaan dan komen.Wat ik je brom!
Er moet toch nog wel ergens een potje in het gemeentehuis zijn te vinden om het werkelijk lelijkste gebouw in de Voorstraat een beetje in zijn oude staat te herstellen. Het is een mooi oud pand...maar heeft al jaren zijn glans van weleer verloren. Knap het op! We hebben knappe koppen genoeg daar in het stadshuis die hiervoor de handen wel uit de mouwen willen steken. De centrummanager weet er vast wel een nieuwe bestemming voor. Geen beperkingen maar kansen......De kracht van gewoon doen!
Fijne zondag, amen!
Joah, mag wel zo.....


zondag 25 maart 2018

Moos Staat Op! Evers Gaat (Uit)Slapen....

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Never be lonely, lost in the night. Just run from the darkness, lookin' for the light. 'Cause it's a long, hard road. That leads to a brighter day, hey...Don't let your heart grow cold. Just reach out and call His name, His name... Yah Mo B there, Yah Mo B there. Yah will B there. You can count on it brother. 'Cause we're all just finding our way. Travelin' through time. People got to keep pushin' on. No matter how many dreams slip away. Yah will b there....'
Uut 'Yah Mo B There' van James Ingram en Michael McDonald

Moos Staat Op! Vanmorgen alweer voor het vijfde achtereenvolgende jaar. Waar Edwin Evers na 21 jaar straks gaat (uit)slapen heeft Moos het ritme van onze bekendste Hardenberger al vijf jaar te pakken.  
Ons guitige en bijzondere zoontje was gisteren nog maar vier en vandaag steekt hij vol trots vijf vingers in de lucht. Cool man. Meestal begint zijn werkdag rond de klok van zes uur, zo af en toe meldt hij zich al eerder en soms vergeet hij de wekker gewoon, slaapt Moos er dwars door heen.
Moos is een vroege vogel al kwam hij op 25 maart 2013 pas halverwege de avond in ons rijke leven. 
Dat treuzelen is gebleven, Moos lijkt soms doof voor aansporingen van hogerhand ondanks het feit dat hij afgelopen maandag buisjes in zijn oren kreeg. We vragen ons af of de dokter wel bij kennis was en niet een beetje van dat verdovende spul van Moos had gesnoven. In het kader van durf te vragen.....Je weet het niet! Je weet het nooit!
Moos vijf jaar, vorige week kroop ie bij wijze van spreken en nu raast hij met zijn net gekregen Big Wheel Scooter door de kamer met gevaar voor Mouna haar leven. Hij ontweek haar zojuist nog maar net. Als hij éénmaal op de snelweg zit kijkt hij niet meer achterom. Oogkleppen op! Vooruit papa, kan dat ding niet harder? Waar zit de rem, bam boem!
Tja, het is net zo stoer als Max Verstappen. Moos heeft een blauwe helm, vindt ie helemaal geweldig. Moos zag Max rijden terwijl hij de slaap uit zijn ogen wreef. Hey Max Verstappen....
Vanmiddag komt het bezoek en mag hij zijn Blaze en Cars Taart aansnijden die hij gisteren zelf ophaalde bij de warme bakker. Gistermiddag toen hij nog vier was zongen wij uit volle borst met Daniël Lohues mee in de auto op de terugweg van de voetbal. Zal hij dat ook blijven doen nu hij vijf is? Of wordt dat straks door hem als werk voor vierjarigen bestempeld!
Het is een mannetje hoor. Stef Stuntpiloot, de eerste botsing met de poef is nu een feit. Straks een verkwikkend bad en naar buiten, kan hij mooi scheuren door de wijk. 
Moos is de weg aan het vinden, hij reist door zijn eigen tijd. Vijf jaar onderweg, trekt zich soms niks aan van mensen die het allerbeste met hem voor hebben. Bij Moos geen dertien in het dozijn. Eerder veertien dan twaalf als u begrijpt wat ik bedoel! Ik hoop dat wij hem kunnen behoeden voor wat er allemaal nog gaat komen. Wij weten al dingen waar hij nu nog amper het besef voor heeft. Allerlei mensen incluis wij die over zijn toekomst aan het beslissen zijn. Logisch, het is nog maar een kuiken wat langzaamaan kip aan het worden is. Straks legt hij het eerste ei en volgen meerdere eieren, wat ik je brom! Misschien moet hij straks wel tijdelijk afscheid nemen van vriendjes om later beter, anders, terug te keren. Het kan verkeren, ik hoor het Bredero zo zeggen. Hij loopt ver voor in zijn ontwikkeling maar niet alle onderdelen in zijn kleine lichaampje haken voldoende aan. Nuchter als wij zijn maken wij ons zorgen maar ook weer niet teveel. Wij reizen tevens in onze eigen tijd en soms moet je even uit de auto om uit te rusten, ff pas op plaats maken. Beetje rekken ,beetje strekken...kopje koffie, plaspauze van die dingen.
Moos, lieve grote kleine jongen. Gefeliciteerd met je vijfde verjaardag. Wat houden papa en mama van jou en jouw kleine zusje is apetrots op haar grote sterke broer die zo ontzettend lief voor haar is. 
Het is gewoon een bijzonder kind en dat is ie...vrij vertaald naar John C. Kievit. Jij bent onze Moos!
Vijf jaar kleur je als ons rijke leven. High Five!
Tja, Evers....Laura zette de radio wat harder toen onze plaatsgenoot Evers zijn afscheid aankondigde even voor de klok van negen uur. Het was net of heel Nederland even op de rem trapte, even geen telefoon aannam en de offerte nog even niet werd verstuurd. Wat zeg je me nou, Edwin. Jij gaat stoppen. Euh...?!?! Na 21 jaar hangt hij aan het eind van het jaar zijn populaire ochtendshow aan de wilgen. Na 21 jaar wil hij zich nog eens omdraaien rond de klok van vier uur nachts. 's Avonds nog even een pilsje nemen en niet om acht uur al verhuizen naar een etage hoger. De jas begon te knellen die altijd als gegoten zat. Hij wil andere dingen doen, meer muziek gaan maken. Hij sprak mooie woorden, recht uit het hart. Vooral op beurzen heb ik het vaak over Edwin Evers. Waar kom jij vandaag, waar is je bedrijf gevestigd. Hardenberg....Hardenberg? 
Alles wat blijkbaar achter de Iessel ligt is onbekend en vooral onbemind in andere delen van het land. Terwijl de wereld na de Iessel niet ophoudt maar juist begint. Evers bleef niet voor niets hier gewoon wonen. Waar ze nog met de voeten in de klei staan. Waar een indiaan nog gewoon het Casino in Enschede bezoekt omdat hij aan Winnetou is. Waar Sinterklaas gewoon zijn zwarte pieten meeneemt op zijn boot. 
Maar ik zeg vaak, Hardenberg waar Edwin Evers woont....Ok, maar dan nog weten ze niet 538 (euh 1 2 3) nog niet waar wij huizen aan de grens met Duitsland. Als ik vervolgens Ponypark Slagharen roep, oh daar ergens in Drenthe of is het Overijssel...Laat maar! 
Evers, ik heb wel eens bij hem in de rij gestaan bij bakker Battjes. Kijk, dat schept toch een warme band. Ik steek per ongeluk wel eens een hand op als hij langsfietst of hij zijn auto ergens parkeert. Hij een fanatieke HHC'er, ik kleur toch voor de club uut Mariënberg. Maar wij mogen trots zijn op Evers, hij heeft Hardenberg toch mooi op de kaart gezet. De kracht van gewoon doen! En dat 21 jaar lang. Hij begon bij de KRO, ik zie nog de mensen lachen bij de stoplichten eind '98 in Oldenzaal. Als hij Prins Bernhard imiteerde of de broertjes de Boer. Het is gewoon ontzettend knap dat hij 21 jaar op dit niveau acteerde. Petje af!
Daar kan Giel nog een puntje aan zuigen.....
Ben d'r eigenlijk voor vandaag wel klaar mee. Ga feestvieren....Want Moos Herman Freek is 5 jaar.
Hieper de Piep, lang zal hij leven....in de Gloria.... en nu Ranja en paaseitjes. 

Fijne zondag. Joah, mag wel zo!





zondag 18 maart 2018

Een Goede Ruiter!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Into the great wide open. Under them skies of blue. Out in the great wide open. A rebel without a clue. The future was wide open.....'
Uut 'Into The Great Wide Open' van Tom Petty and the Heartbreakers.

Was de laatste weken er al vaker langsgereden. Bijna achteloos, druk in gedachten, bezig om overtollige ballast te lozen. Gisteren reed ik er weer. Op weg naar Enschede. Een wedstrijdje meepikken van mien geliefde cluppie...ff voor de duidelijkheid: Mariënberg hè. Daar hoeven geen rode pepers in de reet, bij ons geen naderend degradatieleed. Neuh...alhoewel, gisteren enkele rode pepers ook bij het roodzwarte hart niet hadden misstaan. Maar dat geheel terzijde. Een teleurstellend & onnodig gelijkspel. Ter hoogte van de Stenendijk lachte hij mij weer vriendelijk toe. Wat een goeie kop heeft ie eigenlijk...bedacht ik mij ineens, luisterend naar A28 van Lohues op de N36, het kan verkeren. Je kunt niet altijd op de snelweg zitten, soms moet je even op de rem trappen. Neem je een andere afslag om toch elders te arriveren. Zelfs de TomTom weet niet altijd de juiste weg te vinden.
Maarre mien oude schoolmoat van vrogger is de politiek ingegaan. Sinds een dik half jaar mag hij zich raadslid noemen in de gemeente Ommen. Wie? Richard de Ruiter...Mooie kerel. Ben niet van zijn partij, eerder dacht ik dat bij hen Veel Vrije Dagen kreeg maar dat was wederom zo'n loze politieke belofte. Maar op een wapperend spandoek strakgespannen aan een aluminium frame lachte hij mij toe. Een baardje van net geen drie dagen geschoren....Gewoon zoals hij is. Geen opsmuk, gewoon Richard en de Ruiter van achteren. Hebben ze een goeie aan en als volksvertegenwoordiger voor Beerzerveld en omstreken zal hij op de welbekende barricaden gaan staan daar waar hij kan. Tuurlijk, de politiek is een schaakspel, soms moet je snel schakelen, soms moet je een Koning of Toren verzetten om verder te komen. Ik zou het niet kunnen, te eigengereid en te eigenwijs voor. Maar Richard heeft er feeling voor en een goede kop! Hij is eerlijk, vertrouwd en nuchter. Wars van enige (ster)allures, hij zit er echt op het rode pluche voor een ander. Voor de gegoedde burger van de gemeente Ommen. Bij de gemeenteraadsverkiezingen stem ik nooit op een partij maar altijd op een persoon. Zo stemde ik ooit op Petter van het GPV. Jammer genoeg zetelt Richard niet in Hardenberg maar bij de buren van Ommen. Ommen en Hardenberg zijn uit elkaar, een gelukkig huwelijk strandde vorig jaar met de haven in zicht. Bestuurlijk en organisatorisch niet echt handig, maar ja nood brak wet en de scheiding ging niet zonder slag of stoot. Maar ik zou blind stemmen op Richard als hij hier in de raad zou kunnen  komen! Hij wil niet scoren maar gaat meer voor de inhoud....
Heb mijn keuze voor woensdag nog niet gemaakt. Maar ik denk dat ik lokaal stem, dus niet voor een Hardenbergse variant van een landelijke politieke partij met van die lange tentakels uit Den Haag. Waar dat stadje aan de Vecht slechts een vlekje op de landkaart is.
Lees straks nog wel even vluchtig de Toren door. Stond zo'n overzichtje in als ik mij niet vergis met de diverse standpunten. Kieken wie bij ons een Goede Kop heeft....Vind ik gek genoeg belangrijk. Zoals een kok een buikje moet hebben en een warme bakker meel op zijn hoofd. Heb al een lichtelijke voorkeur.
Betaald parkeren, wat doen we op zondag en hoe gaan we verder om met enkele hekele punten.
It's a dirty job but someone's gotta do it....Veule wille allemoal.
De stemming sloeg gek genoeg gistermorgen ff om in pure nostalgie. Kwam te zitten aan de bar bij Veenlust in Bergentheim. Bekende kroeg, nog wel eens een boom opgezet onder het genot van een goudgele rakker.Toen zat Olsman er ook al.
Tony liep altijd naar de kerk toe, voor het zingen de kerk uut kreeg bij onze voormalige spits van het eerste zo een hele andere dimensie. Ik ging vaak brommers kiek'n bij Ophof, net de andere kant op. Met de vlam in de pijp lagen wij daar in de dertig tonnen diesel....Niet eens ver van huis waar soms Oma op bezoek was. Schitterende tijd. Ja, mijn oma is op bezoek...Mooi voor jou, had ik toch geen boodschap aan terwijl ik bezig was met mijn vergelijkend warenonderzoek totdat ik nattigheid rook....Hahaha was ik niet meer in mijn sas. Bar-Dancing Flash aan het kanaal. Nu staan er nieuwbouwwoningen maar vroeger stond daar zo'n ouderwetse bruine kroeg waar gedanst werd tot in de laatste uurtjes. Om half één thuis zijn, terwijl wij om vijf voor half één nog een frikandel naar binnen stonden te werken maar klokslag half één liepen wij het ouderlijk huis wel binnen. Hoe wij dat toen ooit deden....?? Ik vraag het mij nog af....
Mooie stapverhalen uit een mooie tied. Toen Twix nog Raider heette, meters bier en wij die betaalden met 25 gulden...?? Had je wel mooi veertien biertjes voor....Kom daar nu nog maar eens om. Een kleine 12 euro voor 14 biertjes. Elk nadeel had toen zo zijn voordeel.
De stemming sloeg afgelopen woensdag trouwens om in pure vreugde en blijdschap...Wauw! Hoorde Ramses en Bob Marley zachtjes zingen.Maar daarover misschien volgende week meer.
Voor nu, fijne zondag, geniet er van.....






zondag 11 maart 2018

KaasMemory!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Sometimes when this place gets kind of empty. Sound of their breath fades with the light. I think about the loveless fascination. Under the Milky Way tonight.Lower the curtain down on Memphis. Lower the curtain down all right. I got no time for private consultation. Under the Milky Way tonight.'
Uut 'Under the Milky Way Tonight' van The Church

Komt het door het tikken van de klok?  Het feit dat je elke nacht weer een dag ouder wordt! Of komt het simpelweg dat het lichaam steeds meer begint te haperen dat je je soms geheel vrijwillig terug laat werpen als iets van vroeger komt buurten in het tegenwoordige heden.....?
Zeg het maar, ik had het deze week enkele keren dat mijn gedachten teruggingen naar vroeger. Moos heeft het ook al over vroeger, toen hij twee of drie jaar was, maar die herinneringen van mij gaan wel iets verder!
Had het bijvoorbeeld met bovenstaand nummer. Under the Milky Way, bracht mij terug naar de jaren tachtig. Naar Flash, naar Ommen. Naar de Herberg van Hans, naar mensen van eerder die je nu nog maar sporadisch ziet. Is het erg....? Neuh, soms mis ik wel dingen. Soms lees ik nog mensen van eerder. Bijvoorbeeld Lampie uut Ommen. Willem Lampe. Mooie kerel. Hij beschrijft het leven zoals maar weinige Ommenaren het willen zien. Lampie. Ooit was ik zijn lijdend onder- en voorwerp toen ik nog dacht dat ik de hemel kon bestormen, de vecht in tweeën kon splijten, in de jaren dat 16Down werd gedraaid in de kroegen en The Church voor mij de ideale verbinding leek. Mijn kerk was namelijk de kroeg. Hier belijdde ik mijn geloof. De hosti werd een tosti en de wijn een mooi getapt biertje en Henk Smit mien dominee. San had Arrow Classic Rock opgezet en ik werd er onbewust vrolijk van na wederom een heftige week die begon in Rotterdam. Ja, ik mag onder het mes. 12 juni gaan ze mijn rechteroog aan de binnenkant van het gezonde verstand bekijken. Hoera, als voorbereiding mag ik ruim zes weken aan de Prednison en de Steroïden. Kom maar door met die Plofkop....!Maar ja, wie mooi wil zijn moet pijn lijden. Het is niet anders...Je probeert zoveel mogelijk het normale leven op te pakken. Maar mijn lichaam lijkt de laatste tijd overal de brui aan te geven, ik zie de donkere bui al hangen. Het is even niet leuk maar ja, je moet door....niet iedereen kan dat op waarde schatten.Van de week mocht ik even huizen bij d'Olde Stee in Lutten. Kreeg ik ook zo'n Flashback naar eerder. In kroegen als deze was ik vaak te vinden met leuke mensen zowel voor als achter het schap. Johan zette Skik op en ondanks ik de eigenaren niet kende bleken wij toch veel meer raakvlakken te hebben dan wij vooraf hadden kunnen bedenken. Mooie gesprekken over eerder, gezamenlijke kennissen....en meer van dat gedoe. Werd er vrolijk van, liep er zowaar recht van in plaats van dat kromme gedoe! Was het een interview, in ieder geval mooi een uurtje wat geouwehoerderij.
Geniet met volle teugen. Mouna die de makreel en kibbelingen van Theun de Jong afgelopen zaterdag naar binnen lepelde alsof het melk was. Moos die bij het Kaaskeldertje van Jan alle kaas aan het proeven is terwijl wij maar roepen dat het zo wel genoeg is geweest en Jan alleen maar kan lachen om die kaasboef. Van Jan kreeg Moos nu KaasMemory, hij kent ze bijna al allemaal uit zijn kleine hoofdje. Kleine bourgondiërs hebben wij samen op de wereld gezet. Levensgenieters pur sang! Gisteren zaten ze keurig aan tafel en aten wij van het mooie plankje was San ons voorschotelde....Fijn stukkie muziek op de radio.
Tja, je moet zelf de slingers ophangen zeggen ze wel eens. Normaal gesproken hadden wij gisteren in Amsterdam gestaan, kieken en vooral luisteren naar Blof. Maar ja, dat ruggie geeft nog steeds weinig sjoeggie en vier uur staan op steenworp afstand van de Johan Cruijff Arena leek ons geen goed idee! Neef Guus en zijn lieve Iris namen de honneurs waar. Was er toch nog een Dorgelo inpandig! Van maan- tot vrijdag kunnen wij niet uit onze neus vreten en moet er tevens gewerkt worden. Daarom gaat zo'n ontbijtje van de Koffiepot erin als koek. Wat een lieve mensen daar....en wat hebben wij lekker ontbeten met zijn vieren. Lekker omeletje en wentelteefje er bij. Zo kneuterig, maar zo waardevol. De krenten in de pap! Dat ik maar niet vergeet hoe het voelt! 
Zet The Church op en 16Down, Johan, Skik, Fatal Flowers, het oude Racoon, Shiver en ondertussen op Vechtdal Centraal wat schrijverij lezen van Lampie.....Under the Milky Way Tonight
Hij op de fiets en ik kuierend van en naar het station in Ommen. Het spoor ligt er nog steeds, dus de weg raken wij nooit kwiet misschien ooit wat anders maar daar komen wij ook wel uit....
Fijne zondag, Joah mag wel zo!

zondag 4 maart 2018

Het Oog Van Rotterdam!

Hallo Lieve Vriendinnenen en Vrienden, 

'Risin' up, straight to the top. Had the guts, got the glory. Went the distance, now I'm not gonna stop. Just a man and his will to survive. It's the eye of the tiger, it's the dream of the fight. Risin' up to the challenge of our rival. And the last known survivor stalks his prey in the night. And he's watchin' us all with the eye of the tiger'
Uut 'The Eye of The Tiger' van Survivor

Toeval? 
Ben d'r niet zo van. Ik heb wel zoiets dat niks toevallig gebeurt....maar toch?
Gisteren popte er een herinnering van zes jaar geleden op. Een foto van het Centraal station in Rotterdam. Nu een prachtig gebouw geworden, een pareltje, architechtonisch prima dik in orde. Willem-Alexander heropende dit bouwkundig wonder op 13 maart 2014, als je even verder loopt zit je zo op de Coolsingel!
Destijds was het een bouwval en liepen Breur (Erik H.) en ik er 's morgens vluchtig door heen onderweg naar perron nultien. Wij hadden een trein te halen die ons weer terug bracht over de welbekende Iessel na een geweldig optreden van Snow Patrol in Ahoy. 's middags wachtte in Moscou namelijk Banthum. Kiek, daar wil je als rechtgeaardde Mainbarger gewoon bij zijn. Waarvan Akte!  
Wat hadden wij een schitterende vrijdagavond gehad in hartje Rotterdam. We belanden per toeval in een volksbuurt, een mooi cafeetje waar het goed toeven was. Voor- en na het concert maakten wij daar vrienden voor welgeteld één avond. Ik zag er veel, de ogen waren toen nog dikke terecht! 
Ok, wij dronken er Amstel maar het smaakte naar meer. Je weet wel van die roodzwarte kleedjes op de tafel. De buurvrouw van even verderop met een peuk tussen de lippen en een citroenbrandewijntje op het schap. Tussen het rochelen deur mooie gesprekken in onvervalst plat Rotterdams. Wij leerden vliegensvlug en Erik was vaak de vertaler. Om twee uur 's nachts nadat Open Your Eyes zo'n beetje Shut Your Eyes werd wist de buurvrouw van even verderop dat Joah, mag wel zo toebehoorde aan een fijnzinnige Troubadour uut het Oosten van het land. Haar aan het verstand brengen dat Mariënberg niet in Drenthe lag was een Erasmusbrug te ver. Waarom begin ik hier toch over. Nou, in hetzelfde weekend ga ik weer richting Rotterdam. Precies zes jaar later....Toeval....? 
Zeg het maar. Nu blijft Erik achter bij Marieke en hun mooie kids. Heb veel aan Erik te danken zonder dat hij het zelf misschien beseft. Op de terugreis in de trein maakte hij connectie met ene Sanneke Harmeijer, zijn mooie en betoverende collega na lichtelijk aandringen van ondergetekende. Het sprookje kwam goed, er was eens en ze bleef ook nog eens. Erik gaf toch het startschot, ik moest zelf hard lopen maar hij schoot mij als ware de goede kant op! Het kan verkeren. Vanmiddag vergezelt Sanneke mij naar de stad waar ik ooit zes jaar geleden ook was in hetzelfde weekend. Helaas nu niet voor een luisterrijk concert. Wel ga ik mijn ogen sluiten en weer openen....Maar kijkt ipv Gary Lightbody een specialist van het OogZiekenhuis Rotterdam mij diep in de ogen. Vooral die op rechts...Is het toeval dat Snow Patrol deze maand weer met nieuw werk komt?
Toeval....Aan mien leuter. Ik weet het niet! Vanmiddag reizen wij af om het onaagename maar ff met het aangename te verenigen. FF een hotel pakken, 'm bij die grote Toekan huizen. Mag wel even zo. Toch best enkele heftige maanden achter de rug. Niet alleen mijn gezondheid baarde ons kleine en soms wat grote zorgen maar het ging ook niet allemaal even prettig met onze kids en San. 
Bij ons geen dertien in een dozijn. Het leven is mooi maar wij moeten wel flink ons best doen om het zo ook te blijven zien. Vaak de wind tegen, moeilijk tegen die bult op maar in de iene gaat het nog net. Gelukkig kunnen wij schakelen....Dat loopt nog wel gesmeerd.
Toeval....? Een ongeluk komt nooit alleen...Wat ik heb is Chronisch, met andere woorden...Ik kom er niet zo maar van af, het Kwelt zou de moe van Lohues zeggen. 
Morgenvroeg, na zes jaar, ben ik weer inpandig in Rotterdam maar schreeuw ik niet uit volle borst Ahoy!
Neuh, nou juicht ze de laatste tied ook niet errug hard meer in Rotterdam. Misschien kuieren wij nog even over de Coolsingel. Heb ik als 020-adept geen problemen mee, hoop jullie ook nie. Of blijven wij lekker knus thuus in het hotel....
Wilde vandaag er namelijk geen boos stukkie van maken. Sprak van de week iemand. Hij dacht dat ik mij een beetje kwaad maakte vorige week en die weken ervoor. Ach, je moet mij niet altijd te serieus nemen. Tuurlijk heb ik overal wel een mening over maar ik schrijf ze op en verder giet het goed heur....InofUit mijn comfortzone zijn twee aparte dingen. Het is voor mij een manier om wat ballast te lozen. Waar ik mij over verwonder maar verder is het met mij goed kersen eten heur.....
Ik hoop dat de heren dokteren en specialisten morgen in vorm bint. Dat ze niet de voorhoede van die club uit Rotterdam-Zuid bint. Volgens mij huizen wij net aan de andere kant. Ver weg van de Kuip, alhoewel wij de badkuip in de hotelkamer nog wel ff vol laten lopen. Zo vaak blijven Moos en Mouna niet achter in Hardenberg. De herinnering op Facebook, wat gisteren ff het heden inhaalde na zes jaar. Wat is er toch veel veranderd in amper zes jaar. Ontzettend veel water door de Vecht gestroomd. Ik kijk er tevreden op terug, zowel met mien linker als mede met mien rechteroog wat nog steeds zoveel vragen oproept elke keer als ze mij in de ogen kijken. Dat gedoe met die Slijmvlies Pemfigiod maakt het er ook niet beter op....
Ach. Ik ga het maar ff aan de binnenkant van mien ogen bekijken. Als ik het allemaal niet meer weet komt Clown Bassie om de hoek kijken en gaan wij genieten. Shut your Eyes om ze later te openen. Van kleine dingen....van een flesje wijn op bed, genieten van elkaar wat voor mij precies in dit weekend zes jaar geleden begon.
Toeval....Dacht het niet, je moet het lot wel een beetje op de goede weg helpen. Hoop dat ze daar in Rotterdam morgen net zo over denken. Hoop dat iemand boven of beneden ook eens een oogje dichtknijpt...of twee!
Ik ben gewoon een man maar wel eentje die graag al zijn ongemakken wil zien te overleven. 
The Eye of the Tiger.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo......
 

zondag 25 februari 2018

Cowboys & Indianen

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'De witte wieben van 't oale Saksenland. Wie ze wet te vinden hef geluk en wet der van. De witte wieben van 't oale Saksenland. Die drinken uut de bron woar alles met begon.
Zwarte kreijen op 'n stoppelland, blauwe rook boven 't veen in brand. 'n Aole kippe in de rui, 'n Vlierstruuk in de bluij en ze weten overal zit hoast een boodschap in. En dat weten gef 't leben zin. Kennis uut de diepte. Die zowat nargens meer bestiet en is vergeten. In 'n flarde mist vlak langs 'n bosrand of boben 'n venne in 'n heideveld. Wordt der veur die lui die 't verstaon kunnen altied nog die kennis deurverteld.'
Uut 'De Witte Wieben van 't aole Saksenland' van Daniël Lohues van zijn nieuwe ploat 'Vlier'

Moi. Was een paar weken van de radar. Klopt! Werd hier zondagmorgens nodig gemist. Mooi om dat te horen. Dat mensen oe mist. Dat je soms een kiezelsteentje in die welbekende vijver aan het gooien bint.
Ach, wordt er bijna een beetje vochtig van. Maarre ik ben er weer. Nog niet zoals ik wil maar toch, de rug giet langzaam maar zeker weer een beetje beter de goede kant op. Quasimodo wordt weer een voetnoot in mien medische geschiedenis....Hopelijk opgeslagen onder een dikke lage stof.
Piet werkt zich een ongeluk op miene rug, tja ben ik ook geen vlieg hè. Ik heb 'm maar een weekje op vakantie gestuurd. Heeft die beste man wel verdiend. Naar -20 in de Oostenrijkse bergen met zien mooie vriendin en zijn twee lieve dochters. Warm inpakken Kampman, voordat je het weet heb je een koutje gevat. Goed bliev'n drinken, op zijn tied een schnaps en Gulaschsuppe mit wurst. Want over ruim een dikke week moet je weer deze grote vlieg in al zijn hevigheid masseren, kraken, gewoon alles doen wat dat ruggie van mij een beetje weer week en los maakt. Veule wille in de Alpen!
Vorige week was ik ook niet in de gelegenheid om mien hersenspinsels schriftelijk ten gelde te maken. Naast het lamme ruggie waren wij namelijk ook een weekendje weg. Heerlijk anoniem aan de Noord-Hollandse kust in het altijd gezellige en warme Julianadorp aan Zee. Mien schoonouders hebben daar een mooi vakantiehuussie op de kop getikt waar het bijzonder goed vertoeven is. ( www.casajuliana.nl )
Van alle gemakken voorzien. Dicht in de buurt van strandtent paal 6, je kunt buiten de zee horen ruisen. Het mooiste geluid op dat van jou na. Vier dagen waren wij mooi op onszelf aangewezen. De wereld hielden wij lekker buiten. Moe was er ook bij, ze had bruine bonensoep en een eigen gemaakte kruidkoek meegenomen. Nou ja, dan weet je het wel. Tuurlijk preek ik een beetje voor eigen parochie maar dat huussie bij het strand is echt een aanrader...Juf Ank zou zeggen, dat vinden wij niet raar maar heel bijzonder.
De zee, het strand, Skuumkoppe en zo heeft toch wel iets magisch. Zeker als je er bent met je dierbaren.
Het wilde westen maar dan anders. Deze oosterling, verknocht aan zien geboortegrond, voelt zich er wel thuus daar in Callantsoog, Bergen (aan zee), Schoorl....Rijden door de duinen, rijden om oen gedachten te ordenen.
Tja, het wilde westen. Kinderfeestjes (!!) met een Wild-West thema is ook al een brug te ver. Cowboys & Indianen mogen blijbkaar niet meer. Ben je mooi klaar mee als je bijvoorbeeld in Coevorden jouw speeldparadijs zo hebt genoemd. Nederland is flink in de war. Tivoli Utrecht heeft in al zijn wijsheid besloten om geen cowboy en indianenfeestjes meer te organiseren. Omdat het racistisch zou zijn.....??
Weer een klein groep gestoorden die het voor elkaar krijgt en een bange directeur die zwicht voor bedreigingen. Niet te filmen, ook niet met een drone.
De extreem-linkse actiegroep De Grauwe Eeuw, ondermeer bekend van het feit dat ze die Flodder-acteur die in zijn vrije tijd Sinterklaas speelt wilden vermoorden, vonden dat ze in Utrecht een racistisch feest hadden georganiseerd. Cowboys zouden verantwoordelijk zijn voor de genocide op de oorsponkelijke bewoners van de Verenigde Staten. Ze trokken zelfs de vergelijking met de Holocaust.
Kun je carnaval zo langzamerhand ook wel verbieden. Moet je kijken welke wanstaltelijke creacties opduiken tijdens het feest der zotten. Een indianentooi zou ook niet meer kunnen. Zelfs de Toppers wilden ze verbieden, nou ja....Het zou een te wit feestje zijn. De pers is zelfs te wit. Daar praten ze niet mee.
Ze besmeuren standbeelden van oude helden die ze van hun sokkkels willen schieten omdat ze niet altijd  netjes te werk gingen. De geschiedenis van elk land heeft ook zijn duistere kanten. Zelfs Ruud Lubbers ontkwam er niet aan en kneep naast ogen dicht ook in enkele billetjes toen #MeToo nog in de kinderschoenen stond.
Neuh, de Grauwe Eeuw vond dat de kinderen maar getuige moesten zijn van de moord op Sinterklaas tijdens de intocht met rondslingerende hersenen en botsplinters zodat we voorgoed van Sinterklaas en die irritante Flodder acteur af waren....???
Hallo....Waar zijn jullie in godsnaam mee bezig. Wij slaan volkomen door in ons koude kikkerlandje. Mag Jip en Janneke straks ook niet meer omdat ze in boeken steevast zwart worden ingekleurd...tja, als je ze wit kleurt vallen ze niet op op witte pagina's. Moet Takkie dan ook dood, dat lieve hondje....??
En in het wilde westen accepteren wij het ook nog allemaal. Wie heeft er vroeger niet Cowboy en Indiaantje gespeeld. Het gaat over een kinderfeestje, waar zit daar nou voor kwaad in. Straks mag je ook niet meer Nederlander heten omdat....Ja ,omdat wij ooit een vinger in de dijk hebben gestoken. Dat was ook niet echt leuk voor die Dijk....Weet ik veel. Straks is Dick Bruna een vieze man omdat hij Nijntje bedacht en in Engeland zijn naam wordt geassocieerd met weet ik veel hoeveel centimeters.....??
We slaan door, totaal de verkeerde kant op.....
Gelukkig is er dan nog Daniël Lohues met zijn nieuwe album Vlier. Voor twee weken terug zagen wij hem live in de Voorveghter. Waarom zijn er niet meer mensen die denken zoals Lohues denkt. Nuchter, niet van dat moeilijke gedoe....Groentesoep met Worst! Achter zien en ons huus is de wereld gewoon ideaal. Hij stapt in zijn pick-up en rijdt dan kilometers door de leegte. Wij doen dat vaak in onze eigen heilige koe!
Er zijn in Nederland mensen met flink wat radertjes los.....Eigenlijk zouden de liedjes van Lohues verplichte kost moeten worden op basisscholen. Die lui van bijvoorbeeld die Grauwe Eeuw moeten niet eens een podium krijgen, vrijheid van meningsuiting heeft tevens een grens. In het voormalige wilde westen wisten ze wel raad met zulke desperado's.....
Ach, ik weet het ook allemaal niet. Ik geniet gewoon volop van Snert van slagerij Hoff. Man, man....wat smulden wij er allemaal van. We hadden een tien minuten gesprekje op school. Oma kwam even oppassen en wij hadden zin aan Snert van Hoff. Aan Zeeuws Spek, roggebrood en zwarte peper...Ja, zwarte peper...geen witte maar gewoon Zwarte Peper. Daar zit smaak aan en gaf die Snert van Hoff net dat beetje extra cachet. Moos genoot, Mouna smulde er van, San ook en in het vergelijkend warenonderzoek van Moe scoorde Hoff tevens een dikke voldoende. Goed gevuld met die overheerlijke rookworst van Hoff.
Ach, was het leven maar een bakkie Snert op zijn tied. Goed gevuld met van alles wat. Een potpurri, lekker roeren en dan weer over tot de orde van de dag. De lui van de Grauwe Eeuw eten vast geen snert. Die groene erwt zal voor tweeduizend jaar wel een kwalijke rol hebben gespeeld bij de onderdrukking van de bruine boon.....Doe mij maar Juliandorp aan Zee in de zon, Daniël Lohues met zijn liedjes en zijn boodschappen en doe mij maar de Snert van Hoff. Daar proef je en zie je vakmanschap, daarbij voel je je een echte Nederlander ongeacht welke huidskleur je lichaam bedekt.
Iedereen heeft wel een steekje los zitten maar bij sommigen zijn de draadjes niet meer te verbinden in deze doorgedraaide tijd. Toch geloof ik in wat blijft.....
Fijne zondag. Joah, mag wel zo......