zondag 17 juni 2018

Het Oog Wil Ook Wat....

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

I don't need a whole lots of money. I don't need a big, fine car. I got everything that a man could want. I got more than i could ask for. I don't have to run around. I don't have to stay out all night. 'Cause i got me a sweet, a sweet lovin' woman and she knows just how to treat me rigt. Well my baby, she's all right. Well my baby, she's clean out of sight, don't you know that. She's ...She's some kind of wonderful. She's some kind of wonderful. Yes, she is, she's a...She's some kind of wonderful.'
Uut 'She's some kind of Wonderful' van Grand Funk Railroad!

Maakte vanmorgen, denkbeeldig dan, een foto vanuit de lucht. Als je onze springbox vergeleek met Nederland lag Moos met zijn hoofd op de TVTAS-eilanden. Raakte zijn tenen nog net een stukje Groningen aan. San bevond zich in het oostelijk deel van ons land. Ze pikte een stukje Erica van Lohues mee en verder lag haar bevallige lichaam te rusten op de verticale lijn van Salland, Twente en de Achterhoek.
Ik zelf lag half gestrekt tussen Zeeland, Brabant en Limburg in, ondertussen proberend niet uit het bed te vallen, terwijl Mouna het lekker centraal hield en de omgeving van Utrecht verkoos om tegen de klok van zeven uur te verpozen op deze best wel bijzondere dag. Vaderdag!
Wat een mooi moment, met z'n allen in ons grote twijfelaar te liggen. Even niets te hoeven, geen deadlines voor de krant (ahum, ik heb er nog drie te gaan) of andere mensen / zaken die staan te wachten op iets verders onbelangrijks.
Neuh, alleen wij met zijn vieren en de wereld die ons even gestolen kon worden.
Vaderdag!
Draai dan altijd standaard, nou ja pas de laatste zes jaar dat ik vader ben, Vaderland van Frank Boeijen als ik hier even zo alleen zit beneden. Niemand om mij heen, de stilte die mijn gedachten voedt. Vanmorgen ook weer. Ik hoorde Moos zachtjes boven zingen over Samen zijn, kon ik nog net voordat hij de trap begint af te stiefelen naar het nummer van Frank luisteren.
Een stukje nostalgie omdat het allemaal best wel bijzonder is. Om vader te zijn....Om een geweldige vader gekend te hebben. Vaderland, zonder vader. Nu ik aan jou denk, zo ver weg. Door de regen, door het water. Kan de tekst wel dromen, net zoals zoveel andere nummers van Boeijen, lekker boeiend hoor ik u denken. Het zal mij boeien. Temeer omdat ik deze week las dat sommige Vaders hun kinderen kwijt zijn of kwijt raken. Een hard gelag. Een ongeluk zit in een klein hoekje maar het kan zo verstrekkende gevolgen hebben. Ben echt wel verwend door mijn kids in eendrachtige samenwerking met San. Moos knutselde alles zelf in elkaar. Een blik vol waardering ingepakt in klei wat helaas er meteen van afbrokkelde met wel zestien heerlijke snoepjes erin. Alleen het kadopapier was al de moeite waard met allemaal zelf geschilderde hartjes. Wat zou Oma de kunstenares trots zijn op haar kleinzoon, hopelijk is ze vandaag ook weer thuis na haar operatie aan de knie in het ziekenhuis van Deventer. Elk nadeel heeft zijn voordeel, daarom huist er ondertussen in onze koelkast wel heerlijke speciaalbiertejs van DAVO, de brouwerij van Deventer...Maar dat geheel terzijde. Mouna had een warme ovenwant met haar handjes en voetjes erop getekend. Wauw!
Speciaal hoor, om vader te zijn. Vooral op zo'n dag. Zo moet het dus voelen als je jarig bent, aangezien ik altijd op nieuwjaarsdag verjaar heb ik eigenlijk niets met verjaardagen omdat iedereen dan in de ban is van het net begonnen nieuwe jaar. Verder kreeg ik het boek van Dirk Kuyt, een mooie fles bier van Leffe met Papa erop en kreeg de jongen die mijn na veertig Papa maakte en zijn verwekker allebei een nieuwe zwembroek.....Gaaf....! De glimlach van een kind. Some kind of Wonderful.
Het is allemaal zo simpel, zo klein, maar oh zo waardevol. Het oog wil ook wat. Dat merkte ik van de week wel weer. Het zijn van die kleine dingen die je groot maken.
Voorlopig kan ik alles zien, het oog zit er nog. De operatie ging goed. Echter zat er wel een dikke verkleving in het midden van het ooglid. Ze weten niet of ze alles hebben kunnen weghalen en of de operatie helemaal 100% is geslaagd. Ze hebben zo goed en kwaad het proberen te verhelpen. Hebben zelfs een halve lip gebruikt om de reconstructie in het kwetsbare oog voor elkaar te boksen. Feit is nu dat ik aardig loslippig ben en momenteel meer last van de lip heb dan van het oog. Net of er een botox in mijn lip is gespoten, alles is gezwollen en dik...De eerste dagen leek mijn lip van binnen wel een maanlandschap, ze hebben gewoon flink wat huidweefsel eraf geschraapt. Rare gewaarwording...een halve lip zit nu in mijn oog. Ik probeerde al te kussen met mijn rechteroog en zag door mijn mond het eten naar binnen komen. Met de lippe d'r an.
De prednison begint ook haar bijwerkingen in volle schoonheid te tonen. Krijg een dikke kop en opgezette klieren. Nog enkele weken doorbijten, nog enkele weken die pillen blijven slikken en dan snel afbouwen...
Het koekeloeren op beeldschermen was ff ook geen optie. Zit er nu ook al te lang achter merk ik, de woorden beginnen te dansen voor mijn ogen. Zaak om de boel af te sluiten en mijn ogen rust te gunnen.
Op deze mooie dag groet ik u allen. Some kind of Wonderful. Vaderdag!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....
Het oog wil ook wat, rust!


zondag 10 juni 2018

Brabant & Boxershort!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden,

'Nu we samen mogen dromen. Is een grote wens vervuld, het huis waarin we wonen, altijd in geluk gehuld. In het donker langs het water, hand in hand tot aan de sluis. Je wangen gloeien niet veel later, we zijn weer terug, we zijn weer thuis. We vergeten alle twijfels, overboord gaat alle angst. Binnen brandt een vreugdevuur, binnen rolt er rode wijn, binnen voel je niets van wind en regen.
Hier kunnen wij gewoon gelukkig zijn.'
Uut 'Gewoon Gelukkig Zijn' van Guus Meeuwis.

Hij sliep er ongeveer van 1883 tot 1885. In het mooie pittoreske dorpje Nuenen, gelegen in de Meierij van 's-Hertogenbosch. Onder de rook van grote stad slokop Eindhoven.
Ik lag er gisteravond ook, toevallig op één oor net als Vincent van Gogh dat misschien tevens wel deed in al die nachten vol twijfels dat hij er huisde. Weet niet of hij toen al dat ene oor miste, lekker boeiend ook!
Wij sliepen in het zuiden van het land, in het warme bad wat Noord-Brabant heet.
Een mooie herberg in een rustgevend dorpje, maar een paar kilometers verwijderd van Eindhoven de gekste! Genoten met een grote G. Wij hadden de eer om als speciale gasten, ze worden ook wel eens VIPS genoemd, maar zo very important vinden wij onszelf nie, het concert van Guus Meeuwis bij te wonen. Compleet met eten vooraf en een dikke borrel na afloop.
Begonnen met een Gin-Tonic, scheutje Grand Marnier en zo'n takje groen wat kietelde met enkele ijsblokjes. We sloten de avond af bij de buren van ons hotel met een lekker speciaalbiertje. Weet al niet eens meer wat het was. Alles ging er gisteravond- en nacht in als Gods woord in een katholieke maar vrome ouderling. De oude kerkklok schudde mij wakker via het andere oor....al sliep ik nie!
Alleen maar mooie mensen ontmoet. Een vriendelijke taxichauffeur en vanmorgen zo'n aardige bourgondische buschauffeur die ons de weg wees in het voor ons onbekende Eindhoven op zoek naar de auto bij het PSV-stadion. Elk voordeel heeft zijn nadeel, op de wc's en in het stadion kwam ik al aardig wat van die lampen tegen. Voormalige PSV-coryfeeën. Voor een Ajax-Adept is plassen op een roodwitte wc met een lachende Jeroen Zoet vol in je gezicht geen sinecure, zeker als daar Van Bommel nog eens bij staat te grijnzen. Probeer dan maar een plas te produceren met een straal die indruk maakt op het volk!
Lag dus vanmorgen op één oor na een geweldige zaterdagavond met San. Keek naar beneden, lag in een gestreepte boxershort op een springbox in Brabant. Zal Vincent ook zo naast zijn geliefde hebben gelegen, of hadden ze toen in de achttiende eeuw nog geen boxershorts van het merk....weet ik veel?
Ben niet zo van de merkgerelateerde onderbroekjes...Voor mij geen Bjorn Borg of die voorgevormde boxershort van Bamigo. Ok, mijn achterwerk verdient het beste, ben ik met jullie eens. Die welgevormde billen hebben een mooi strak katoenen stoffie nodig. Maar Bamboe....?? Je krijgt er volgens mij ook een sok bij, die reclame op TV...Wordt er altijd zo klein van, die modellen hebben halve onderarmen daar van onderen zitten wat ik je brom. Mijn gestreepte boxershort heeft een streepje voor maar is gewoon van de Lidl of van die Textielgigant uut Geesteren/Nijverdal. Lekker simpel, twee stuk voor 5 euro. Daar is die kleine jongen van mij dik tevreden mee...
Even een kleine zijtak. Je denkt 's morgens gewoon anders als je wakker wordt in Brabant, Nuenen om precies te zijn. De aardappeleters in het park aten gewoon door terwijl wij ze passeerden op weg retour richting Eindhoven. Het was een nacht zoals Guus 'm ooit beleefde, blijkbaar, al hadden wij onze kledingstukken netjes opgeruimd en was de fles wijn  niet leeg. Zo zijn wij hier in het Oosten. Op de foto met mentale Theo, een groet naar Hans (van Breukelen) en Ilse lachte weer zo lief. Weet niet of die glimlach voor mij was bedoeld, maar toch. Je komt niet voor niets samen uut het Oosten al voelde ik mij bijzonder welkom in Brabant. Mag ook gezegd!
Het was toch al zo bijzonder weekend. Vrijdag voor de tweede keer naar Her Majesty, die Crosby, Stills, Nash & Young wederom tot leven wekten. Lekker gegeten bij BaiYok, Thai op zijn allerbest! Mmmmmm
Gisteravond ook al zo lekker. Van twee sterren-chef Dick Middelweerd onder signatuur van Guus zelf.
Dan heb je geluk ook...Heerlijke smaken vonden haar weg naar onze borden. Het gezelschap van het leuke en lieve stel Sjoerd en Kris uit Zoetermeer maakte het plaatje gewoon perfect.
Tot voor gisteravond waren wij volslagen onbekenden voor elkaar....Maar we gingen zitten en pas rond de klok van twaalf uur namen wij bij het PSV-stadion afscheid van elkaar.....
Leuk hoe dingen soms gaan....Het was de magie van zo'n avond die je soms eens hebt. Geluk!
Alles viel in elkaar als een geoliëd slot. Mooi..zelfs kaarten bestellen voor Lohues op de wc in het Philips Stadion lukte wonderwel, Mien moat uut Drenthe giet 26 oktober gigantisch elektrisch in de weer met zijn Fenders en zo en wij zijn er bij...Nu al Skik van!
Hoop dat die trend zich nog even doorzet, dat de professor in Rotterdam ook zo'n leuk weekend heeft gehad. Dat hij machtig veule zin heeft aan de operatie komende dinsdagmorgen. Dinsdag mag ik mij melden in het Oogziekenhuis, the eye in the sky. Het giet dan eindelijk gebeuren...Benieuwd wat hij aantreft aan de binnenkant van mijn rechteroog. De voorbereiding was meer dan uitstekend. Ik heb, herstel wij hebben een fantastisch weekend gehad. Mooie dingen gezien...en die wil ik blijven zien....
Gewoon Gelukkig Zijn!
Joah, mag wel zo....Fijne zondag!
Hier blijft het licht branden, café het einde van de wereld is nog lang niet dicht!
Denk er zelfs aan wintersport te gaan houden in Zoetermeer.....
Waarom niet....als wij maar Gewoon Gelukkig Zijn!



zondag 3 juni 2018

Tennis & Herman!

Hallo Lieve Vrienden en Vriendinnen, 

'Ik dacht net dat ik alleen overbleef, iedereen naar een ander feest. Een halfvol glas tot de bodem leeg, ik was daar nog nooit geweest. Misschien niet bij mij, maar het hoort er bij. Achteraan sluiten in de rij. Ben ik blij, niet blij, ben ik vrij, niet vrij maar toen kwam jij.
In één keer, in één keer, in één keer...weet je niet waarom, draait alles om als ze naar je lacht...

Ik ben alle kanten kanten opgewezen maar mijn eigen weg gegaan. Als ik linksaf sloeg was het rechts te doen, ik heb zelfs nog stilgestaan. Want ik durfde niet te dromen, over wegen, over Rome. over vrij, niet vrij, over blij, niet blij maar toen kwam jij.
In één keer, weet je niet waarom, draait alles om als ze naar je lacht.'

Uut 'In één Keer' van Guus Meeuwis

Tennis!
Tennis is een balsport voor twee spelers of paren (dubbelspel), waarbij een bal van gemiddeld 67 mm diameter (meestal van de kleur geel) met een racket over een gespannen net gespeeld moet worden. Tennis werd in de late middeleeuwen al door de elite gespeeld. In zijn hedendaagse vorm stamt Tennis uit Frankrijk en wordt het sinds 1873 gespeeld. De naam is afgeleid van het Franse woord Tenez! in goed Nederlands: Pak aan! (de bal duzz).
Tennis is een balsport voor twee spelers, ik kon van de week een glimlach niet onderdrukken toen mijn gedachten even afgleden naar twintig jaar eerder. Dat ene Herman O. extra tennisles nam om ons eindelijk te verslaan. Ons was onder andere Luuk, Robert en ondergetekende. Hoe vaak stond hij, Herman, niet verzuchtend met zijn beide handen in de zij op de achterlijn van de hardcourt banen van Content. Berusting ten top, de blik naar boven waar het stil bleef, de verslagenheid in zijn ogen. Als wij hem weer van de baan sloegen met 6-2 en 6-3. Kom, we gaan een biertje drinken....Dorgelo! Ook de Tennis kent een zgn. derde helft, wat ik je brom! Of die andere Herman. Ik zag 'm gisteren nog bezig met drie ballen op een groen biljart in mien stamkroeggie, hij raakte ze weer lekker met zijn net gekrijtte keu. Vakmanschap is Meesterschap. De andere Herman G., zorgde ervoor dat Moos er niet vandoor ging met de ivoren ballen. Moos ging maar praten met Mans en later tafelvoetballen met enkele andere guitige jochies. Herman H. heeft de tennisballen volgens mij inmiddels ingeruild voor een wat kleinere handzamer exemplaar, looptempo is wandelen geworden op de diverse golfbanen die ons land rijk is. Lekker rustig op het gemak, in dat vaarwater komen wij allemaal one fine day!
Ik weet het, een hoog Herman gehalte vanmorgen. Ik verzin het niet. Herman H. kwam destijds met aardig wat tennisrackets de baan op, bovendien goed in de NIKE-kleren, nog steeds. Kleren maken de (Her)man zullen we maar zeggen. Waarvan Akte! Ik kwam altijd in mijn afgestofte oude kloffie, afgeknipte joggingbroek - vaal shirtje - kapot slidingbroekje die ik regelmatig uit de kliko moest halen - kon er maar geen afscheid van nemen en mijn enige HEAD-tennisracket de baan op. Nog met een paar zweetdruppels van het fietsen op mijn voorhoofd sloeg ik dan de ballen over het net.
Had een aardige eerste opslag als ik die tenminste in sloeg. Mijn tweede opslag was een stuk minder. Goh, wat heb ik veel getennist, vooral op zondag. Halve zondagen waren wij te vinden bij Content aan het Almelo Haandrik kanaal tussen Mariënberg en Beerzerveld. Als de muren daar konden praten, oh oh....wat hebben we een schik gehad en unieke momenten beleefd. Soms was het beter om je ogen te sluiten en dingen te vergeten. Leuke feestjes toen Henny en Renee daar nog de scepter zwaaiden. Alle ondernemers waren bijzonder ondernemend op meerdere manieren en wij liepen daar als jongvolwassenen lekker tussen door.
Lachend om de elite sport, die door het strak gespannen net gezien een mooie afspiegeling van de samenleving werd. Veel dingen geleerd. Dingen gezien hoe ze nu nog gaan. Maar vooral een mooie tijd gehad met als rode draad het spelletje Tennis.
Daar dacht ik dus aan afgelopen week op sportpark de Boshoek terwijl Moos zijn eerste kennismaking les had bij Tennisclub Hardenberg. Het jochie vond het geweldig. Tennisleraar John deed het geweldig. Vol enthousiasme kreeg hij de acht kinderen aan het tennissen. Dat is oh zo belangrijk op deze leeftijd, als het nu is bij de voetbal, hockey of tennis. Dat er enthousiaste mensen zijn die de kinderen begeleiden zoals het hoort. Moos wilde al gelijk zijn racket pakken maar moest eerst even de andere kinderen tikken met de tennisbal. Op zijn blauwe Adidasjes liep hij over het rode Advantage Redcourt naast de twee unieke Padelbanen. Tja, ik weet waar ik over praat. Padel is een combinatie van Squash en Tennis. Je speelt het met zijn vieren, het is meer een teamsport, misschien wel iets voor Herman O. en Herman H., kan Herman O. ook niet meer zeggen dat Tennis een sport voor twee mensen is. Flarden van eerder kwamen weer terug in mijn broze bovenkamer zo zittend op het mooie zonnige terras van de Tennisclub van Hardenberg.
Ik genoot alhoewel ik niet eens bij mijn favoriete sport te gast was. Neuh, het zal mij niet jeuken met welke bal Moos gaat sporten. Tuurlijk hoop ik dat hij kiest voor een lederen voetbal, maar als het een tennis- of hockeybal wordt. Lekker boeiend. Hij moet het leuk vinden. Mouna is meer van het voetballen, zij dribbelt al hele afstanden met de bal door de kamer. Goed rechtervoetje hoor, ik zie haar zo de nieuwe Lieke Martens worden. Gisteren ook weer op het altijd gezellige FamilieBoardingtoernooi van mien cluppie liep ze nog een eindje te stiefelen met een Derby Star, nummertje 5 hè. Wat trots kun je zijn op je kroost. Ik nam er nog één, proost!
Maar ze hebben de boel daar mooi voor elkaar bij de Tennisclub. Snap wel dat San daar elke dinsdagavond graag een balletje slaat. Het oogt gezellig en het lijkt mij een gezellige club van vrouwen en mannen die over een strak gespannen net de ballen in willen slaan. Love Games! Zal het net zo zijn als twintig jaar terug, dat na inspanning de ontspanning volgt aan de bar van het gezellige clubhuis. Stiekum hoop ik het wel, want mijn tennisjaren waren geweldig. Game, Set & Match. Je moet al zoveel in dit leven....
Moos als de nieuwe Boom Boom Becker, al heeft hij meer de looks van Nadal.
Gisteren kreeg ik nog ff de complimenten, knap jochie hoor...tja, wat wil je ook met z'n mooie moeder. De looks heeft ie van San, net als Mouna. Laat ie van mij maar de opslag, de backhand en de topspin hebben.
Het had vandaag een ander verhaal moeten worden maar kwam niet verder buiten de witte lijnen, ditmaal van een tennisbaan. Normaal gesproken praat ik over groene velden, 22 spelers en een bal ergens daar tussen in.
Het was gisteren wel gezellig met de familie Dorgelo, we werden net geen laatste, nummer veertien was onze gemene deler. Met een doelsaldo van -32, lekker boeiend. Dom ouwehoeren voerde de boventoon, lekker gezellig aan een picknicktafel, biertje, wijntje....broodje been en broodje H. , hier was ook weer een Herman betrokken. Herman D., je zag het zo dat is er iene van Dorgelo....en straks komt weer een andere Herman op bezoek, H. uit Diepenveen. Ook niet onbelangrijk, hij zorgde via mijn dromen waar ik soms niet van durfde te dromen, via mijn wegen en via Rome dat de weg voor mij werd geplaveid.
San kwam en ze is niet van plan, volgens mij, om te vertrekken. Game, Set & Match, een absolute Love Game met twee fantastische mooie kinderen. Moos misschien wel de nieuwe Federer en Mouna gaat voor Lieke Martens. Amen! Joah, mag wel zo. Fijne zondag!
Daar proosten wij gisterenavond op....In één keer was het raak, een ACE! In één keer over het net wat niet altijd strak gespannen kan staan.
Tennis!




zondag 27 mei 2018

Einde Seizoen!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Will you stay with me, will you be my love among the fields of barley? 
We'll forget the sun in his jealous sky as we lie in fields of gold. 
See the west wind move like a lover so upon the fields of barley. 
Feel her body rise when you kiss her mouth among the fields of gold.
I never made promises lightly and there have been some that I've broken. 
But i swear in the days still left we'll walk in fiels of gold. We'll walk in fields of gold.'
Uut Fields of Gold van Sting

Kloten, dat woord kwam gisteren meerdere malen in mij op.
Kloten dat mijn cluppie gisteren ook haar laatste wedstrijd van het seizoen niet wist te winnen. Ruim tachtig minuten lang leek het de goede kant op te gaan. Mariënberg stond voor met 1-0, Quick'20 de runner-up uut Oldenzaal, wist geen deuk in het spreekwoordelijke pakje boter te schieten. Elk schot ging over, naast of vond zijn eindbestemming bij één van de twee cornervlaggen. Een seizoen vol met langdurige blessures leek een mooi randje te krijgen, eentje met chroom - ok - maar toch. Het was goed zitten aan het veld, biertje er bij, de koperen ploert stond hoog aan de skyline van Mainbarg. Niet veel kon ons gebeuren. Het lamlendige sloeg helaas in de laatste tien minuten over in het veld. Met een beetje hulp van enkele roodzwarte helden binnen de wit gestukte kalklijnen werd Quick in het zadel geholpen. Mocht de gelijkmaker maken en in blessuretijd terwijl het tweede rondje van deze middag net was besteld ook nog de winnende treffer achter onze IJzeren Thijs schieten. Jammer, Jammer....Ons vlaggenschip had een veel mooier afscheid verdiend van het seizoen 2017/1018, echt waar! De laatste paar verliesbeurten doen ontzettend afbreuk aan een seizoen wat zo mooi had kunnen en moeten zijn. Maar Vrouwe Blessura was onverbiddelijk. Maaide iedereen genadeloos neer wie even maar zijn hoofd boven het maisveld uitstak. Niet normaal meer....
Gisteravond popte een berichtje op mijn slimme telefoon. Wederom Kloten, het afgrijselijke Real Madrid won in vijf jaar tijd haar vierde Champions League finale. Ik las het snel op de koppensneller van het AD. Bevond mij namelijk in uitstekend gezelschap, vrienden voor het leven, dus geen andere (sociale) media nodig. Geen afgebroken ledematen bij het irritantse jochie van de klas, Ronaldo. Geen Zet Je Raam Los die voortijdig naar de kant moest wegens een overduidelijke rode kaart. Ben z'n Ma bleef niet thuis hangen maar verziekten voor vele voetballers een zwoele voetbalavond. Niet Jurgen maar Real Madrid Kloppte Liverpool. Een scorende Bale, zijn eerste schijnbaar een juweeltje uit de Champions League geschiedenis van doelpunten, plus en blunderde Duitse keeper deed de rest. Een Duitser die zijn eigen verdedegingslinie niet op orde heeft, vast geen opa gehad die de oorlog heeft meegemaakt. Iets van die strekking!
Kloten, gisteren ook een eind gebreid aan weer een mooi theaterseizoen. The Best of Britain was voor ons het slotaccoord in een zwoele maar weer mooie Voorveghter. Een leuke bijkomstigheid was dat Bert en Ina tevens kaarten voor deze avond hadden geboekt. Het werd een avond met veel herkennnig, FlashBacks, leuke gesprekken, lekkere biertjes en wijntjes en 9 muzikanten die er een meer dan geweldige avond van maakten. Het is niet zo moeilijk! Heren en 1 dame die hun sporen allang hebben verdiend in de Nederlandse muziek. Bijna 3 uur lang een muzikaal orgasme. Ze stoften vele Engelse hits af uit muziek van de laatste zestig jaar. De toegift bij Docks was ook eentje om in te lijsten. FF bijkletsen....Joah, mag wel zo.
The Beatles naast The Stones, The Small Faces, Queen, The Police, Level42, George Micheal, Pink Floyd, Sting, Annie Lennox, Joe Jackson, Alan Parson Project, Deep Purple und so weiter, und so weiter...Kneiterds van hits en soms een vergeten briljantje. Zelfs een uit de maat klappende buurman was ditmaal geen hinderlijke stoorzender.
Neuh, aan de andere kant zat het mooiste wat deze wereldbol heeft te bieden. Zwoele zomeravond, verschrikkelijk cliché maar verder klopte er geen bal van de tekst die Stefke ooit schreef voor de heren van Clouseau....Ik was geen inspector toch zag ik weer mooie dingen ontstaan, hoefde er niet eens mijn bril er voor op te zetten. Kloten, dat aan sommige dingen een eind wordt gebreid. Nooit meer aanhaken of dat ene mooi roodzwarte stoffie voor een prikkie op de markt.
Maar ja, einde seizoen - einde oefening betekent ook dat een nieuw seizoen aanstaande is. Het maken van nieuwe plannen, het samenstellen van een nieuwe selectie, nieuwe theaterprogramma's op de rol.
Het is een beetje gissen. De contouren zijn al wel te vormen, denkbeeldig zijn wij ze al aan het kneden.
Hardenberg wordt Mariënberg, Van Kouwenborchstraat naar alle waarschijnlijkheid de Clemmestraat 2.
Van de spareribs van Henry's naar de Snitzels van Eric en Alie. Kieken of ik mien plekkie nog weer kan vinden aan de bar in mien stamkroeg van weleer. Deze Hardenberger laat zich transformeren tot iets wat vertrouwd is. San gaat mee en de kids ook. Terug naar mijn geboortegrond. Terug naar waar het ooit begon, terug waar vader zaaide en moeder oogste. Best wel uniek dat San ook deze uitdaging met mij durft aan te gaan. Tied voor wat anders. Tijd voor een nieuw seizoen. Dat is niet kloten maar wel raar. Neem straks afscheid met gemengde gevoelens. Hardenberg is echt mijn stad geworden, buren die vrienden werden. Maar soms moet je ook durven afscheid van iets te nemen, het mooiste wordt nog beter. Samen lopen in the fields of gold. Nooit geweten dat Sting het ooit schreef als ultiem liefdeslied. Althans dat verhaalde Maarten op het podium, hij had geen pijp en Joost was er niet bij. Dus die kon het ook niet weten. De één wil dit nummer op zijn begrafenis horen, ik hoorde 'm gisteren graag in een zwangere theaterzaal, de man naast mij klapte gelukkig niet mee.
Nu al zin aan het nieuwe seizoen. Er staat veel op stapel. Veel is nog ongewis...Veel moet zich nog gaan vormen...We zijn op de goede weg...Alle wegen leiden naar Rome, die van ons gaat via Beerze, Ommen, Beerzerveld, Hardenberg nu naar Mariënberg via de Hardenbergerweg....niet weg van Hardenberg.
Ik ging ooit weg uit Mariënberg, klinkt dramatischer als het is hoor....Maar Mariënberg ging nooit weg uit deze twee meter punt zes komma vier. Neuh....Hoop dat iedereen zich net zo thuis gaat voelen als ondergetekende. Het zal voor iedereen anders zijn, voor de één wat meer dan voor een ander. Maar het is een unieke kans die ons leven nog mooier zal gaan maken. Daarom kijk ik uit naar het nieuwe seizoen wat staat te trappelen van ongeduld om afgetrapt te worden. Gisteren was het ff kloten, maar vandaag stond ik weer fris en fruitig naast het bed. Amper vier uurtjes geslapen maar ik voel mij een stuk wakker dan pak 'm beet 24 uur terug. Wist ik niet dat het even kloten zou zijn maar dat deze ochtend de zon alweer langzaam naar de zevende hemel stijgt. Moos is erbij komen zitten....Samen keken wij even naar buiten. Vroege vogels zijn we hè, Papa....Ja, jongen. Wij zijn er mooi vroeg bij. Straks komen onze meisjes naar beneden.
Trappen wij de dag weer af, slaan een gaatje in de nieuwe zondag en schakelen wij links en rechts een tandje bij. Onderweg naar later, onderweg naar een fantastisch nieuw seizoen. Kieken wat het wordt.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.....Fields of Gold en anders maar een Message in a Bottle!

zondag 20 mei 2018

City-Run Hardenberg

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'D'n iene di rent veur zien leave, d'n andere wandelt hiel rustig vurbeej. Heej zuj d'r alles vur geave, en heej zet: ze mooge 't hebben van meej. Woar ge ok loept wat ge ok bint, niemand di zet ow wat good is of slecht. Niemand di wet wie verluust of wie wint. Ge komt op 't end beej ow zelf terecht.'
Uut 'Blieve Loepe' van Rowwen Hèze

That's one small step for (a) man, one giant leap for (a) mankind.......
Tuurlijk! Neil Amstrong was de eerste man die voet zette op de maan ergens in 1969. Begrijp mij niet verkeerd, in dat licht gezien waren de eerste steps (stappen) van Moos tijdens de 14e editie van de Vrieling City-Run Hardenberg peanuts. Don't get me wrong...?!? Maar in '69 was ik nog een zwevend zaadje in de lange buis van mien Va, zwom ik doelloos rond zonder tomtom en stootte ik telkens met mijn hoofd tegen het dak van de binnenkant, haalde ik - zeg maar - nooit de finish. Toen al....haha
Het duurde nog drie jaren voordat ik mij bevrijdde van al die andere noeste zwemmers. Gebruikte ik ineens de borstcrawl, kikker-vliegtuig-potlood en kwam ik uit de voorhuid. Hoppakee, het zaadje was geplant. Was beland in het geboortekanaal, hallo allemaal, gezellig hier...zag de eindstreep liggen en warempel maanden later gloorde er eindelijk licht aan het eind van de tunnel. Was iedereen blij, werd ik geknuffeld door mien Moe en Pa, Highfive van mien breurs, Ome Mans met tranen in z'n ogen (hallo Appie) en meette dokter Rab mij 59 centimeters nauwkeurig op en sloeg de weegschaal postitief uit. Iets van die strekking, maar dwaal weer eens ernstig af.
Iets wat Moos niet deed. Goh, wat kun je trots zijn op iets heel onbeduidends....iets simpels. Nou ja, voor jullie missschien dan, voor mij, herstel voor ons zette Moos gisteravond in Hardenberg een wereldprestatie neer. Nooit gelopen, ja...doet ie elke dag. Maar nog nooit een wedstrijd gelopen. 750 volle meters op een drukbevolkte Markt met allemaal andere papa's, mama's, opa's, oma's...Chaos alom.
Liet Moos letterlijk los bij de start tussen een kleine driehonderd andere kinderen en duizenden ouders, althans zo leek het wel. Wat een gedrang. Ouders die onderling bijna ruzie kregen, nu al bezig met voordringen...schouders gebruiken en vooral die mond. Respect soms ver te zoeken. Oud geleerd is jong gedaan, gek hè dat kinderen soms zo'n grote mond hebben. Die kijken vaak naar boven. Denken dat het zo hoort. Weer een wake-up calletje hoor....
Het startschot klonk, mijn voormalige leraar Duits lanceerde een spervuur aan nur Nederlansde woorden. Weg waren ze, kinderen die over elkaar heenvielen maar Moos slaomde erlangs of ie Haile Gebrsilase of onze eigen Gerard Nijboer zelf was. Zijn lange haren wapperde in de wind. Hij liep met gezwinde spoed richting de Vechtbrug....Bij de Troubadour sloeg ie linksaf de Voorstraat in. 750 volle meters.
Wat een kanjer. Halverwege de Bruna stond Mama te filmen, daar had ie ook nog oog voor en weer verder. In zijn favoriete straatje (Kaaskeldertje, Theun de Jong) kreeg hij helemaal de smaak te pakken. Versnelde met zijn korte beentjes en langs Blij werd ik helemaal blij, hij zwaaide nog eens, keek achterom en met zevenmijlslaarzen kwam hij met kleine zweetpareltjes over de finish!
Hij won zijn eerste echte medaille. Met een appel in de mond kwam hij grijzend van oor tot oor bij ons!
Zo trots. Gek hoor, had geen Fisherman Friends gehad toch vond ik het wel sterk spul.
Zijn beloning was natuurlijk even zitten bij Blij, even zitten werd wat later. Het was gezellig in Hardenberg. De markt vol mooie mensen, gelukkig wel op de markt. Even later bij het halen van zijn gewonnen ijsje belandde ik weer van de volle maan op deze rare aarde met al haar eigennaardigheden. Wist ik veel dat er een grote rij stond bij Cucina 39. Dat die rij al begon notabene bij Ons, de voormalige vier seizoenen. Maar ik was binnengewandeld in de zomer met de zon in miene knopen terwijl die ene mevrouw zich duidelijk bevond in de Herfst...In een regelrechte depressie. Zij was heel somber. Stond misschien al een half uur te wachten op 1 bolletje ijs voor haar alsmaar vervelendend wordende kind. In niet te mis verstane woorden kreeg ik van dit viswijf, iets anders kan ik er helaas niet van maken, te horen dat ik toch vooral achteraan moest sluiten. Normaal communiceren was er blijkbaar niet bij. Het was hysterisch schreeuwen bijna..Een viswijf die bij een ijscoboer staat maar totaal niet aan ontdooien dacht. Die verwacht je boven rotte vis, die stinkt naar maden en wormen. Was meteen genezen....Kom maar Moos.
Moos had al 750 meter gelopen maar die 250 meter richting Toscane kon ook nog wel. In plaats van 1 bolletje nam ik uit wraak op dat viswijf gewoon twee bolletjes...Lekker puh! Toen we terugliepen keek ik nog even naar links, Viswijf stond er nog, de kop nog roder, leek wel een halve moot zure vis, nog steeds in de rij ondertussen weer iemand terechtwijzend....Get a life, dacht ik en ik stak via de Hema weer de markt over en voegde mij weer bij San, Andrea en Mouna. Terug in de zevende hemel!
Nu verstandig aan de Weizen, geen witte wijn maar het tarwebier van Grolsch, stoot mij geen tweede keer aan dezelfde muur laat staan ezel!
Trots op Moos! Dat was ik gisteravond, dat waren wij gisteravond. Hij maakt toch veel stappen de laatste tijd. Onlangs verhuisde hij van groep 1 naar groep 2. Hij doet het prima volgens de beide juffen. Tis toch wat, Moos die afscheid nam van zijn vriendjes en vriendinnetjes in groep 1 en van zijn lieve juffen daar.
Maar hij doet het gewoon. Zwemmen gaat onder meester Harry ook al zo goed. Hij maakt allemaal van die kleine stappen...Misschien zo onbelangrijk voor u maar voor hem reuzestappen...en wij sloffen het allemaal maar net bij. Hij doet het gewoon. Moos die apetrots is op zijn medaille. Kijk Papa, die heb ik gisteren gewonnen, goed hè. Ja, jongen.....Kanjer ben je en nu je brood opeten....
De City-Run is gewoon een supermooi evenement. Hardenberg baadde gisteren in gezelligheid. Het marktplein zoals het ooit bedoeld moet zijn. In heel de stad was het gezellig, terrassen vol. Links en rechts muziek. Goed om te horen dat de City-Run overloopt van ambities, ze zetten onze stad hiermee op de kaart. Kan je vertellen dat Moos er volgend jaar weer bij is....IJs (2 bolletjes) en weder dienende...
The Proclaimers schalden over Hardenberg, dan heb je gewoon een win-win situatie. De DJ zocht naar the Police maar ik had Walking on the Moon al in mijn gedachten op staan.....
Lopen tot de zon komt, tot ie straalt.....Tja, Thomas en Paul.....Jullie hebben helemaal geliek.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....



zondag 13 mei 2018

10 seconden!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Zat tegen beter weten in te wachten op een nieuwe zin. Maar alles wat er kwam was eerder al gezegd. Misschien niet door mij maar net zo slecht. Zocht in gedachte het moment. 't Mooiste dat ik ooit had gekend. Toen ik jou zag, ja, maar lief da's niet te doen. Geen zin kan mooier zijn dan toen. En voor die ene tien seconden nooit een mooier woord gevonden.'
Uut 'Tien Seconden' van Acda en de Munnik.

Stootte vannacht letterlijk mijn kop. Een dikke stenen muur gaf niet mee. Neuh, niet echt. Wilde op een fiets stappen maar flikkerde er zo de andere kant vanaf in volle vaart en met de kop in de wind naar voren.
Verdoofd door Bachhus, allicht maar vanmorgen toen meneer alcohol buiten mijn lichaam trad bleef de bult, de schrammen en de pien in het dak lekker zittten. Eigen schuld, dikke bult.
Inderdaad. Maar voor die ene tien seconden, nooit een mooier woord gevonden. Telde vannacht weer mijn zegeningen al was mijn wederhelft niet bijzonder blij met mij....en terecht. 46 jaar maar nog niet geleerd dat ik uiteindelijk altijd op punten verlies als ik wijn blijf drinken als zij het bier.
Het was wel wijn met een behoorlijke krans, laat dat maar over aan mien breur de hemelpiloot. Maar ik had niet verwacht dat ik een kleintje hemelvaart zou maken. Ben niet laat vanmorgen, als jullie dat soms denken maar moest er nog even op uit. Even stentorig bezig zijn. Even in hemelse sferen vertoeven voor het Open Nederlands Kampioenschap Ballonvaren. Ik weet nog steeds niet waar ik met mijn hoofd zat, maar zeker niet in de wolken....Wel had ik vanmorgen allemaal van die kleine tien secondjes. Wat wil je ook als Pink Floyd op de radio wordt gedraaid, Wish You Were Here, dan ga je vanzelf hemelen.
Vanmorgen geen grote overpeinzingen, knarsende tanden of een zooi ongeluk die ik over jullie heen wil strooien. Neuh, niets van dat alles. Een klein lief momentje voor mijn mooie kinderen en supermooie Sanneke. Moos die gewoon binnen tien seconden leerde fietsen....Zijwieltjes eraf en gaan met die banaan. Een dag later stapte hij zomaar in het park op een fiets van een vriendje en deed een kleine Daniël Lohues, op fietse duer het bulzand hen. Mouna die binnen tien seconden, mijn perceptie dan, leerde lopen. Ze waggelt nu als lieve klein Mouna Duckie hele afstanden door het huis en ver daarbuiten. Is op zoek naar nieuwe wandelpaden. Wij lopen vrolijk met haar mee....Wat hebben Moos en Mouna mij al zoveel kleine tien seconden gegeven en dan praat ik nog niet eens over de allermooiste, liefste en gezelligste wat nu bezorgd naar mijn wond op het hoofd kijkt. San, wat heb ik toch een rijk leven. Weinig geld op de bank maar zoveel meer van waarde tegenover en in mij zitten. Mouna slaapt, Moos doktert weer iets uit en San....naar San kan ik zo vaak tien seconden naar kijken.....Alles sores van de laatste tijd vergeet je niet maar dit trio helpt mij wel vaak van allerlei soorten zorgen af. Vooral kopzorgen! En als ik keer de kop vrij heb, stoot ik 'm zelf wel ergens tegen aan.
De blik van mijn moeder sprak boekdelen, je blijft toch haar kind hè. Ze paste op Moos en Mouna maar had beter mij in de gaten kunnen houden....haha
Tien seconden....Nooit een mooier woord gevonden. Fijne zondag, kop in kussen dacht ik maar....
Dat ligt sowieso een stuk fijner kan ik je vertellen, in ieder geval zachter.
Joah, mag wel zo....

zondag 6 mei 2018

Dikke Kop!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Ungforgettable, that's what you are. Unforgettable though near or far. Like a song of love that clings to me. How the thought of you does things to me. Never before has someone been more.
Unforgettable in every way and forever more, that's how you'll stay. That's why, darling, it's incredible. That someone so unforgettable. Thinks that i am Unforgettable too.....'
Uut 'Unforgettable' van Nat King Cole!

Klopt! Was vorige week ff een zondag van de radar. Ik was al begonnen met schrijven.
Het Koningsweekend had een mooi weekend moeten worden maar dat werd het niet, het begon al bijzonder kloten. Toch wilde ik wat kwijt op het witte papier, dingen noteren, ballast van mij afgooien. Zondagochtend, mijn tikgeit en ik en de wereld kan mij even gestolen worden. Maar toch, op de één of andere manier vond ik het niet passen, helemaal nadat ik een piepje in mijn oor hoorde. Het geluid van een binnenkomend appie door de muziek heen. Het was Gerrit, onze fotograaf-webmaster en übervrijwilliger van de club, en die had een mededeling dat kon er ook nog wel bij het afgelopen koningsweekend. Henk is vannacht overleden, 01.15 uur...Jullie hebben het vast wel gehoord of ergens gelezen. Het deed mij veel. Het was net even de bekende druppel die mijn roodzwarte emmer deed overlopen. Uit die tikgeit! Want het had zo'n mooi weekend moeten worden. Het werd helaas een weekend met een zwart randje.
Lang leve onze Koning op 27 april maar iemand verloor plotseling zijn Koningin.
Mijn collega zijn lieve vrouw en een zoon plotsklap zijn zorgzame moeder. De avond van Koningsnacht. Wachtend met het eten, drie borden op tafel. Kijkend naar de klok, ze zou elk moment binnen moeten komen wandelen. Maar ondertussen ging de deurbel, daar stonden mannen in het blauw met nieuws wat je echt niet wil horen.
Het belletje van mijn zwangere collega die op het punt van bevallen staat sloeg donderdagavond in als een bom. Wij hadden net het eten op en de bordjes waren afgeruimd. Een noodlottig ongeluk op de N48 ter hoogte van Zuidwolde kostte de vrouw van mijn lieve collega het leven. Op slag dood!
Afgelopen dinsdag had hij nog getrakteerd op lekkere saucijzenbroodjes omdat ze twintig jaar getrouwd waren. De grappen waren toen natuurlijk niet van de lucht, ouwe jongens krentenbrood! Moest daar gelijk aan denken en aan onze gezamenlijke trip naar San Sebastian in Spanje waar we in 2016 Gea beter hadden leren kennen. Ondertussen probeerde ik andere collega's te bereiken om het droevige nieuws te melden.
Verslagenheid alom. Chris was meteen in zijn auto gesprongen om Sanjeewa bij te staan in deze onwerkelijke situatie. Na de stilte komt muziek het dichtst bij het zeggen van het onzegbare...
Dat bleek wel bij de rouwdienst/crematie van afgelopen vrijdag. Poeh, die was heftig. De muziek kwam binnen en anders wel de mooie, lieve en hartverwarmende woorden van Gea's nichtjes, haar zus en Chris.
Wat een rare week. Verdoofd je werk doen. Want de klok staat niet stil, néé alles draait door. Net alsof er niets gebeurd is. Raar blijft hè. Je leest het zo vaak, een ongeluk op een snelweg maar nu kwam die klotenweg bij ons lang in al zijn hevigheid. Met terugwerkende kracht leerde je Gea pas echt goed kennen. Hoe zij Sanjeewa had ontmoet, hoe ontzettend blij en trots ze was op haar zoon Arun en potverdomme....Wat was het een prachtmens. Je ziet collega's op het werk soms meer dan je eigen vriendin en/of kinderen maar wat weet je nu eigenlijk van je collega's waar je elke dag koffie /thee mee drinkt, dom aan het ouwehoeren bent en probeert het bedrijf tot grotere hoogten te stuwen.
Het was schrijnend, deze crematie hakte er in. Vooral om het verdriet van Sanjeewa te zien en het besef dat je niet veel meer kunt doen dan een troostende schouder te bieden en en er te zijn als jouw collega erom vraagt. Bij Henk zijn afscheid kon ik helaas niet aanwezig zijn. Hij werd tevens afgelopen vrijdagmiddag naar zijn laatste rustplaats gebracht. Zo heb je weken geen begrafenis en zo heb je er twee. Moest een keuze maken, een moeilijke maar Henk snapte het wel. Ik stond dinsdagmiddag bij zijn kist samen met oudere broer Ab. Mooie Kerel blijft het. Boven de roodzwarte vlag hebben wij nog enkele leuke anekdotes boven tafel getoverd. Met een traan en een glimlach! Hij was ziek, meneer K. was in hem gaan huizen en die heb je liever niet binnen de deuren. Het leek zo goed te gaan maar de laatste weken was meneer K. gaan rommelen in zijn lichaam als nooit tevoren. 's Morgens nog op de voetbal bij de C-junioren aan het kijken geweest en zaterdagnacht blies hij zijn laatste adem uit. Hij heeft mij wel eens vervloekt in het veld, ben ook uit het veld gestuurd. Maar vaker hebben wij aan de bar mooie verhalen afgestoft. Gelachen, gepraat, gediscussieerd en wat niet meer. Henk vond het mooi dat ik de liefde wel had gevonden. Prachtige kerel! Wat dat betreft sprak de advertentie van de stamgasten van mien café Mans boekdeken...Zo was het, niet meer of niet minder. Voetbal is leuk, maar erover lullen is zoveel mooier. Een biertje, wat Mainbargers en gaan met die banaan. Wie weet is dat straks voor mij ook weer weggelegd. Dat uurtje aan Erik's bar op zaterdagavond na de voetbal. Koningsdag/weekend werd zo een raar en naar weekend. We dronken wel ons biertje en wijntje maar het bleef toch ergens achterin je hoofd een stemmetje zingen: blijf genieten, want morgen....
Bij Den Herdenbergher was het goed toeven. André en zijn medewerkers hebben er een  mooi terras van gemaakt en voor jonge (ahum) ouders dat oh zo belangrijke speeltuintje. Want als de kinderen plezier hebben hebben de ouders skik (vrij vertaald) voor twee. Kunnen ze een genotsmiddeltje drinken en met een schuin en half nuchter oog de kroost in de gaten houden. Dat doet Eggengoor uit de kunst. By the way, dat plankje met al dat lekkers erop is een absolute aanrader. Wauw, daar komt zelfs Moos als een malle vanuit de speeltuin naar onze loungebank voor toe gerend. We dronken er één op Gea, op Sanjeewa en Arun. Wat ik toen nog niet wist, ik dronk er ook al vast één op Henk. Donderstraal toch op, gevleugelde uitspraak van onze nestor van de club, ons mooie Ere-lid. Benieuwd wat hij straks boven heeft te melden. Hopen dat hij mijn Pa nog even spreekt. Dat Henk vertelt dat Freek trots mag weh'n op zijn kroost beneden....
Dat hopelijk hier het woord respect in stand wordt gehouden. Tis toch niet te filmen....Dat een krantenkop op het AD mij raakt : Blijft het twee  minuten stil vanavond....?? Mensen die #Geen4MeivoorMij propaganderen hebben de hele bovenkamer los liggen, valt niet meer aan te sleutelen. Zijn alle boutjes en moertjes volledig van verdwenen. Waar gaat zoiets mis, waarom deze kortsluiting? Waar gaat het heen met dit Nederland....?? Discussies over Zwarte Piet, paasvuren, ons koloniale verleden, alles wordt onderhand bij de neus genomen. Wij polderen veel te veel hier in ons mooie landje. Dat zulke mensen een podium krijgen. Ontelbare minuten, wilde het ff snel uitrekenen euh maar het is nog vroeg en Moos moet nu net een grote boodschap doen...Belangrijk hè...mag je zeggen wat je wil. Slechts twee minuten in het jaar zijn wij stil. Punt uit! Wie wij dan willen herdenken is aan ons, iedereen bepaalt zelf voor wie hij/zij die twee minuten stil is, als je maar je mond dicht houdt. Respect!
Een woord dat straks onze kinderen op deze manier niet eens meer kennen. Dat Opa moet vertellen dat vroeger mensen dat nog voor elkaar hadden en dat wij op 4 mei twee minuten stil waren.....Het zou toch niet??
Oh ja, nog effe de titel van dit verhaal verklaren. Ben 1 mei begonnen aan de overheerlijke mix van diverse medicijnen ter voorbereiding op de operatie in Rotterdam, dinsdag 12 juni.
Aangezien ik mij toch blauw betaal aan het ziekenfonds hebben zij er flink wat Prednison er door heen geflikkerd. De pillen liggen al klaar voor eigen gebruik. Deze zelfverklaarde junk gaat weer in een heuse en doldwaze trip. Maar het kan dus zijn, ik waarschuw al even, dat ik een dikke en pafferige kop zal krijgen (what's new....hoor ik sommige al denken, kom maar door....) maar dan weten jullie het alvast. Dat het niet komt van de biertjes, lekkere hapjes en eten (ahum) maar ook door van die witte pilletjes waar je alleen van de bijwerkingen al flauw van wordt.
Sorry, dit moest er allemaal even uit. Kon het vorige week niet schrijven, althans dat was mijn mening.
Maar het bleef een beetje in mijn (dikke) kop rondzwerven. Het lot van iemand die soms dingen wil zeggen maar het niet kan, ze soms wil opschrijven maar het dan niet lukt en anders komt muziek het dichtst bij mijn gevoel van emotie.
De twee minuten stilte van dit jaar was bijzonder en indrukwekkend. Voor ons allebei, misschien ook voor jullie. Blij dat wij nog twee minuten stil kunnen en mogen zijn, want morgen kan jouw weg anders zijn!
Joah, mag wel zo...Fijne zondag!