zondag 18 augustus 2019

Meer dan Goud!

Hallo lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Leve het nijlpaard! Wat een schitterend dier! Dik, lui en lelijk, ligt hij in de rivier. Je hoort hem nooit klagen. Het nijlpaard heeft stijl. Hij ligt alle dagen met z'n kont in de Nijl!
Het nijlpaard heeft maling aan uiterlijk schoon. Zoals ie eruit ziet, zo is ie gewoon. Hij maakt zich niet op en doet ook niet aan de lijn. Maar ligt dik en lelijk gelukkig te zijn.
Dus als je heel lui bent met een lelijke snuit. Wat kan jou dat schelen, wat maakt dat nou uit. Want neem nou het nijlpaard, die is altijd tevree.
Die gezellige dikkerd, die zit nergens mee.'

Uut 'Leve het Nijlpaard van het Klein Orkest (Harry Jekkers)

Hallo, ben ik weer.
De wereld heeft een lasapparaat nodig, wat ik oe brom!
Die wijsheid pikte ik namelijk gisteravond gratis op, koste geen enkele moeite, terwijl een net gebakken speklapje onaangeroerd bleef. De wereld heeft een lasapparaat nodig, eentje die de losse eindjes aan elkaar knoopt! Waarvan Akte!
Volgens mij klopt het ook nog. Want mien Ome Lenard laste vroeger, eerder duzz, vele zaken aan elkaar vast. Ik zag 'm vaak wegduiken in zijn zwarte laskap terwijl ik onderweg was naar Tante Riek. Volle focus op zijn precisiewerk. In zijn donkergroene overall bij de TSM, jarenlang prijkte dat logo trots op zijn rechterborst. Fier als hij was op zijn werk! Rond mijn zestiende tot ongeveer twee jaar later had ik tevens een groot TSM-logo elke zaterdag op mijn keepersshirt staan. Het werk van mien Ome Lenard sponsorde het A1-elftal van Mariënberg. Weet nog steeds niet wat ze daar destijds precies deden maar het werkte wel.
Want vroeger, eerder duzz, was er veel minder gezeur. Mocht je nog roken bijvoorbeeld, mocht je nog met een oude diesel Amsterdam in, of weer uit. Vroeger zeurden mensen ook veel minder. Was links nog rechts of net andersom. Mocht je nog ongestoord ademen van de vrije natuur. Met (Levi) Weemoedt las ik gisteren zijn relaas in de Stentor/AD. Daar las ik ook dat wij eigenlijk een lasapparaat nodig zijn....De broer van, die later een iets verdere buurman bleek te zijn, bevestigde mijn gedachten. Hij laste gisteravond vrij laat de laatste eindjes in mijn troebele brein aan elkaar net zoals vroeger Ome Lenard dat deed.
Want als je kunt lassen gaat er een wereld voor je open. Heel wat zaken die onmogelijk leken kun je nu ineens wel realiseren gewoon met een lasapparaat. Eentje van FERM of zo...
Door te lassen draag je zelfs je steentje bij aan het milieu. Je herstelt immers spullen die anders op de schoothoop zou belanden, je bespaart ondermeer Bovenveld zo wat ruimte op de vuilnisbelt. Is Groen Niks ook weer blij met jou, nu wij nog! Toen ik gisteren bij Moe de krant opensloeg, boven een dampende kop zwarte koffie, wist ik al dat wij in deze wereld flink wat lasapparaten en vooral flink wat handige buurmannen & buurmannen nodig zijn. Ajeto!
Jan en Jannie van Raalte (73 en 68 jaar jong) uit Hasselt hebben in hun moestuintje ook twee wietplantjes staan. Jan maakt er wietolie van voor zijn vrouw die kampt met huidproblemen (psoriasis). Geen enkel medicijn hielp. Ze heeft het al 45 jaar en niets van die middeltjes en smeersels hielpen tegen die verschrikkelijke jeuk. Jeuk kan je leven vergallen. Per toeval ontdekte Jan het, een noodgreep derhalve. Anders heeft Jannie constant last van jeuk, tot bloedens toe. Jan dokterde een beetje en al jaren gebruiken ze het puur voor eigen medicinaal gebruik. Maar twee wietplantjes tussen de stukjes frisse sla en knapperige heilige boontjes door. Het zijn geen groot verbruikers....Maar nu is er zo'n anonieme klootzak die er wat van vond, blijkbaar niet in het bezit van een lasapparaat laat staan een gelukkig leven die de kliklijn meende te moeten bellen. Anoniem ook nog eens, Bah!
De hoeders van de wet kwamen langs en Jan moest binnen twee weken de planten weghalen, dat was gisteren duzz. Nederland op zijn smalst. Gewone wietolie helpt Jannie niet, die is chemisch bewerkt en daar zijn alle hulpzame stoffen reeds uitgefilterd. Ok, het is verboden in Nederland om wietplanten te hebben maar je wordt niet vervolgd als je vijf of minder plantjes teelt. Laat Jan en Jannie toch. Elke dag ondraaglijke jeuk is kloten hoor...zo'n anonieme beller moet zich eens laven aan zo'n lasapparaat, er zou een wereld voor hem opengaan. Maar Nederland wordt teveel het land van allemaal regeltjes en elkaar het licht niet meer in de ogen gunnen. Veel mensen hebben zo'n laskap op de doppen. Zien vooral de wereld (te) donker in. In hun wereld wordt het niet elke dag licht en de lichtpuntjes die ze wel zien bellen ze lekker anoniem door...Bah!
Ach. Het is niet allemaal kommer en kwel hoor. Wij genieten van een JimBee Meloen en Moos schreef vorige week gewoon zijn eigen eerste boek. De appel valt niet ver van de pruimenboom, geen lasapparaat in de buurt.
Zes bladzijden lang...zes pagina's ging het over vijf monstertrucks. Dat is toch fantastisch! Jeuk, maar dan anders....Kippenvel, geen wietolie tegen bestand.
Las nog veel meer in de krant gisteren. Een terugblik van wat vrijdagavond op de televisie zagen.
Dat Elis Ligtlee imponeerde met haar openhartige verhaal in het programma Meer dan Goud!
Regerend Olympisch (!!) kampioen Keirin (heel hard fietsen op de wielerbaan) uit Eerbeek vertelde zonder opsmuk over haar leven, haar prestaties, haar geworstel met het ideale gewicht en de redenen om op haar 24e (!) al te stoppen met haar geliefde sport. Nu viel er niks meer te lassen.
Wat had ik Elis een lasapparaat gegund. Het is sowieso een prachtig programma. Opgenomen in kasteel Rechteren in Dalfsen, hier vlak om de hoek. Lekker nuchter! Zes voormalige topsporters die openhartig vertellen over hun sportcarrière. Vorige week was het Erben Wennemars die verhaalde over zijn pieken en diepe dalen. Kim Lammers, de hockeyster, passeerde ook al de revue. De eerste met Hans van Breukelen moeten wij nog terugkijken, die hebben we gemist. Schijnt ook een indrukwekkend verhaal te zijn geweest, het polletje moet zeker en dwars voorbij zijn gekomen....De keepert van '88. Maar het is een eerlijk programma, rauw en teder zonder lasapparaat met terugwerkende kracht. Volgende week is Bas van de Goor aan de beurt, die leukemie overwon. Ik ken zijn verhaal, heb het al eens mogen horen in een werkelijk muisstille Voorveghter. Leontien van Moorsel sluit de rij als ik het goed heb.
Maar Elis raakte mij, raakte ons. Ze was al heel jong BMX-kampioen, de overstap naar het baanwielrennen. en drie geleden, in 2016 stopte ze ineens. Ze had er geen zin meer in, al het plezier was weggehaald door ondermeer en/of notabene haar eigen coach. Die haar (ook) te dik vond en die verder vond dat haar Olympische titel gewoon geluk was. Heftig. Het eten in kasteel Rechteren bleef onaangeroerd. Ook ik stopte met chips eten, de Mummelmann werd spreekwoordelijk koud terwijl die gewoon niet warm moet worden, maar dat geheel terzijde.
Zij was altijd die baanwielrenner geweest van 1,85 meter en altijd iets te zwaar...In tranen vertelde ze haar leven in een notedop aan de hand van foto's. Hoe mensen met woorden andere mensen pijn kunnen doen. Moedwillig. Vaak niet eens anoniem. Om jeuk van te krijgen....Een kras op de ziel, een deuk in je zelfvertrouwen enkel en alleen door wat mensen van je menen te moeten vinden....Bah! Ik vind zelf ook altijd van alles. Ben zeker niet heilig. Ben ook niet altijd trots op mijn uitspraken...Wij maken ons er allemaal, misschien, wel eens schuldig aan. Losse eindjes in ons hoofd, de laskap binnen handbereik maar geen zin om de lossen eindjes aan elkaar te willen lassen. Het is ook een vak op zich. Het verandert wel je wereld, zeggen ze. Buurman en Buurman, Ajeto! Ik zag Buurman Tijdelijk denken: Ik haal mie ook zo'n ding op.
Elis ging er kapot aan. Gaf haar droom op omdat het een regelrechte nachtmerrie werd.
Wat dat betreft een 'mooi' weekend gehad met mooie mensen met mooie en soms minder mooie verhalen. Soms moeten verhalen worden verteld zoals die van Elis en vele anderen. Soms moet je aan een keukentafel zitten als je de vaatwasser niet kunt vinden of de pruimenjam.
Rond de Noordzee, ook zo'n programma met liefde gemaakt en met nu wel een lasapparaat. Drie Belgen die 5000 kilometer rond de Noordzee trokken. Fietsend. Wandelend. Varend. Gewone verhalen optekenen...Verhalen uit het leven gegrepen. Soms leuk, soms wat minder. Maar altijd met die verbindende factor. De Noordzee. Het zoute en ziltige lasapparaat
Ik wens iedereen zo af en toe een lasapparaat toe. Hoop dat je snapt wat ik bedoel.
Want ik heb misschien zelf wel het hardst zo'n ding nodig. Losse eindjes in mijn troebele brein aan elkaar knopen, aan elkaar lassen. Verbinding maken, connected! Iets met golven en draden. Ome Lenard moet vast nog ergens die laskap hebben liggen. Hij liet namelijk niks links liggen, was zuinig op zijn gereedschap. Alles hing netjes aan de wand en het lasapparaat keurig onderhouden rechts op de werkbank.
Toen links en rechts nog gewoon elkaar vonden in het midden. Puntgelasts en wel!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo!
Moos, wie schrijft die blijft....! Moos, Jij en Mouna, zijn onze lasapparaten van deze wereld....!
Die niet razend is, maar de wereld is wel raozend gemaakt bij het gebrek aan voldoende lasapparaten
Dat beseffen wij niet altijd maar is wel zo...





zondag 11 augustus 2019

Het Slotseizoen...?

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'De keuzes die je maakt zullen altijd blijven staan. Soms zijn ze doordacht en soms kun je er blindelings voor gaan. Soms kies je de langste weg, soms vind je 'm naast de deur.
Soms heb je te ver gezocht maar het antwoord schijnt in al zijn kleur. 

Het is voor altijd blijven of voor altijd er vandoor.
Als kracht wint van twijfel dan volgen we het juiste spoor.
Het is niet altijd raak, soms zit je er goed naast.
Soms heb je zo goed gekozen dat het je nog steeds verbaast
Het is okee als je soms de fout ingaat, vergeet niet dat de keuzes die je maakt.
De juiste zijn want je hebt ze zelf gemaakt.' 
Uut 'De Keuzes Die Je Maakt' van Van Dik Hout.

Hallo, ben ik weer.
Luister net naar een plaat van Marsman in mijn blauwe oortjes.
Néé...niet eentje van Juf Marsman, de aanstaande juffrouw van Moos komend schooljaar. Bestaat toeval vraag je je dan wel eens af? Is wederom een cirkel rond...? Hebben sommige mensen toch de touwtjes boven in handen....??
Zeg het maar. Juf Marsman gaf ook mij, ooit in een ver ver verleden, namelijk les. Althans ze deed een poging daartoe haha...Pikte toen al niet alles op, wat ik je brom! Ze kwam destijds als beginnend en jonge onderwijzeres op mijn school de Hoekstee in Beerzerveld terecht en bijna veertig jaar later onderwijst ze straks een nieuwe Dorgelo aan het firmament. Moos duzz. Onderweg naar zijn eigen volwassenheid met een 'oude' juf van Papa aan het stevige roer. Grappig toch. Juf Marsman van CBS de MarsWeijde in de Marslanden. Of vind ik dat alleen maar heel bijzonder...? Ik vind het gewoon bijzonder en allemachtig prachtig. Goed onderwijs is zo belangrijk. Met mevrouw Marsman zit dat wel goed. Terwijl het natuurlijk eigenlijk Juf Janny Marsvrouw moet zijn maar dat geheel terzijde. Moos nam gisteren wel een Snicker in plaats van een stukje Mars. Hij zette dan ook niet als eerste een voet op de maan....Waarvan Akte!
Maar ik luister naar het album van Marsman, Joost Marsman wel te verstaan, uit het jaar 2011. Tot afgelopen woensdag kende ik het solo-album van de voormalige zanger van Is Ook Schitterend (I.O.S.) niet. Is jammer genoeg langs mijn oren geglipt. Hoorde invloeden van Fleetwood Mac, Bruce Springsteen, Dire Straits en the E Street Band. Kan ook zijn dat ik dat ergens gelezen heb in recensies op het internet. Soms nemen mensen dat aan als hun eigen wijs- en waarheid. Al uitgedokterd door anderen maar naar de onwetende buitenwereld het verkondigen alsof je het zelf bedacht hebt, iets in die geest. Knap hoor! Bij doorvragen is de mand vaak niet groot genoeg waar ze dan genadeloos doorheen vallen.
Woensdag zagen wij hem live met zijn band op de Ommer Bissingh. Na jaren van afwezigheid stonden wij weer eens op de Markt. Ouderwets met zijn tweeën in de buurt van Flater. Moos en Mouna bij Oma.
7 augustus stond al enkele weken roodomcirkeld in de agenda. Van Dik Hout en I.O.S. (nou ja, Joost dan) op de Markt in Ommen. Daar wilde ik graag bij zijn. Sinds 1994 volg ik de band van een stel schoolvrienden uit Den Helder al. Dit jaar zitten Martin Buitenhuis en consorten 25 jaar in het vak. Scoorden op het titelloze album meteen maar de grootste hit uit hun omvangrijke carrière. Stil in Mij. Wie kent 'm niet!
Maar ze hebben zoveel meer mooie muziek gemaakt met vaak schitterende teksten.
Joost trapte de avond af om half tien. Wij hadden eerst aan de Vecht gezeten met een lekker wijntje en troebele Weizen bij het nieuwe Paviljoen. Mooie zaak zo op het eerste gezicht en leuke kaart. Vlotte en attente bediening. Ik ging niet vreemd, dat voelt al lang niet meer zo. Jarenlang was steevast Flater mijn uitvalbasis maar Ommen heeft zoveel meer leuke andere horeca-gelegenheden waar je absoluut geen flater slaat. Ommen in de avond met een zon die langzaam wegzakt in het rustige vaarwater, mooier kun je het dan bijna niet bedenken met de vrouw van je dromen naast je gezeten.
Vroeger kende ik bijna elke klinker, zelfs de mede-klinkers en leken mijn wegen zich nooit te gaan plaveien.
Hoeveel voetstappen heb ik er niet gezet samen met de bende van vijf, later alleen met Jan Huiskes. We liepen soms totdat de zon weer opkwam met onze eigengemaakte zevenmijlslaarzen. Dat was ooit.
Panterei. Alles stroomt, niets blijft! Jan sloeg ergens linksaf, ik fietste nog even tot de volgende U-bocht en kwam een ongevraagde rotonde tegen.
Maar Ommen leek voor altijd Ommen te blijven. Dacht ik, hoe dom kun je soms zijn. Ik was een beetje dom ja, Ommen verandert ook. Mocht je er tien jaar niet meer zijn geweest herken je het misschien niet meer...Zelfs de Hema is verhuisd. De worst van Youp is trouwens wel gebleven. Onderzoek alles, beproef alle dingen en behoud het goede. Net zoals de Bissingh. Het is niet langer meer mijn feestje merkte ik afgelopen woensdag maar dat hoeft ook niet. Ik word ouder en moet niet altijd willen terugkijken. Het was eens....Maar wat heb ik daar altijd een geweldige tijd gehad. We worden allemaal ouder...Maar ik zie soms nog de ondeugd in de vrienden van vroeger. Mooi. Panterei, alles stroomt niets blijft.
Van Dik Hout was gewoon super! Een kwart eeuw op de bühne maar nog steeds Grand Cru. Goede wijn behoeft geen krans! Die vijf jongens uit Den Helder, top!
Voor een paar uurtjes was ik terug in eerder. Eerst met Is Ook Schitterend en later met Van Dik Hout.
Voltooid Verleden Tijd! Even niks geen gezeur aan de kop, even niet de angst voor wat er allemaal fout kan gaan. Joost mocht het eerst weten en later kwam Buitenhuis bij mij binnen buurten met zijn eigenzinnige teksten.
Bij Stil in Mij een knipoog naar boven en bij de Keuzes Die Je Maakt leerde mij een snelle rekensom dat ik niet anders zou kiezen als ik weer de keus had om het over te doen. Ik zou ze zo weer maken!
Want is het gewoon okee als je soms de fout ingaat, vergeet niet dat de keuzes die je maakt de juiste zijn want ik heb ze zelf gemaakt!
Waar de één linksaf koos ik ervoor om rechtdoor te gaan. Waar iedereen riep doorfietsen, stapte ik eigenwijs af en liet de pedalen rusten. Ach, iedereen komt uiteindelijk op zijn eindbestemming. Vroeg of laat!
Laat me vliegen zo hoog ik kan en als ik val, vang me dan. Laat me bouwen aan mijn luchtkasteel. Joost mocht het weer weten....Luisteren naar een Marsman, Joost of Janny, is echt niet verkeerd. Begrijp me goed, het is dan vervolgens aan jou welke keuzes en beslissingen je maakt!
Tja, wilde het toch echt hebben over het nieuwe voetbalseizoen gezien de titel van deze blog.
Wilde het hebben over een jongen van deze streek, uut het dorp VKV (vijf kilometer verderop).
In Bergentheim (Banthum voor intimi) stond namelijk de wieg van Arne Slot. Die tevens in Noord-Holland onder de rook van Den Helder in Alkmaar genadeloos aan de weg gaat timmeren. Wat ik je brom!
Hij laat daar ettelijke kazen smelten. De kaasmarkt gaat vollopen met voetballiefhebbers!
De nieuwe kroonprins in het trainersgilde. Heb zijn loopbaan altijd van een afstandje gevolgd. Hij ging al vroeg naar Zwolle toe waar hij bij PEC Zwolle furore maakte. Daarna ondermeer NAC Breda, Sparta en hij sloot zijn carrière weer af bij zijn geliefde cluppie PEC. Hij maakte de juiste keuzes, nu ook weer, nu hij trainer is. Eerst bij de jeugd van Zwolle, daarna verkaste hij naar Cambuur en trad voor enkele seizoenen terug toe in de staf bij AZ onder de vleugels van John van de Brom!
De schoonzoon van onze oud-penningmeester. Ben praat er graag over. Trots als ie is. Op zijn dochter Mirjam en schoonzoon Arne die gewoon nu op eigen benen staat bij de Alkmaarders. Word alom geroemd door vele voetbalkenners. AZ is zeker niet zijn eindstation, wat ik oe Brom!
Hij krijgt de kop en mimiek van zijn vader. De appel valt dus niet ver van de boom want Pappe Slot was tevens een goede trainert. Heeft misschien niet altijd de waardering gekregen die hij verdiende omdat hij zijn hoofd nou éénmaal boven het Banthumse maaiveld uitstak. Doe maar normaal....is hier vaak het devies maar ja, dan kom je niet echt verder. Niet verder dan bijvoorbeeld Banthum!
Keuzes.....Slot heeft ze ook gemaakt en het bracht hem naar het zuiden en het westen. Hij zit nu in het noorden, deze nuchtere tacticus uit het verre Oosten. Hij weet waar de Iessel ligt maar ook de brug die het oosten met het westen verbindt. Laat 'm maar lopen...Van Dik Hout zaagt men planken.....
Denk dat het nieuwe seizoen ondermeer het seizoen van Arne Slot wordt. Ik sprak 'm eerder nog wel eens als ik voor de Stentor wat quotes diende te scoren. Hij was altijd benaderbaar, vorm van herkenning.
Mainbarg - Banthum. Schept een band....Leuke vent!
Succes Arne, hoor de prachtige en De Lange verhalen wel via oen trotse schoonvader, ook zo'n voetbaldier in hart en nieren. Is toch Ook Schitterend!
Ook voor mij een Slotseizoen....Van Dik Hout zaagt men planken, Keuzes hè.
Joah, mag wel zo. Fijne zondag!







zondag 4 augustus 2019

Haverkort und BattleHairs!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Geef de reiziger een stoel, geef hem brood en droge kleren.
Laat hem zitten bij de haard. Hij is overal geweest, hij die alles heeft verloren.
Hij die nooit iets heeft bewaard. Haal flessen uit de kelder en haal muziek in huis.
Laat iedereen het horen, de reiziger is thuis'
Uut 'De Reiziger' van Boudewijn de Groot

Hoi, ben ik weer.
Racoon zingt net dat ze hoorden dat Moos een tand aan het verliezen is. Lost A Tooth, de waarheid ligt er niet ver vandaan. Weer wiebelt een tand loslippig in zijn smetteloze witte gebitje. Gisteren vroeg hij al om een touwtje, haha want Ome Henry is toch op vakantie, Papa? Klopt jongen. Moos ziet onze hemelpiloot van de familie als bijklussende tandarts. Beetje bijbeunen na zijn zondagse gepreek. Lost A Tooth, denk dat Bart van Racoon er iets anders mee bedoelde maar ik reken het wel goed. Je moet ergens je tanden in willen zetten....toch? Moos zet zijn Lojus-hoed op en wil dat spotfit, of hoe heet dat ook alweer, de Troubadour uut Erica shuffelt....
Haverkort en Slagharen. Deze combinatie bracht tot gisten nooit Haverkort Eten & Drinken bij mij naar boven, laat staan achter mijn enige overgebleven verstandskies. Ik heb er nog één, deze is hardleers, gaat hoogstwaarschijnlijk met mij mee richting de uiteindelijke eindstreep. Ik zou het ontzettend kies van hem vinden....Tanden op elkaar duzz.
Gelukkig is deze reiziger nog niet op zijn eindbestemming. Neuh, net zoals gisteren toerden wij door ons mooie Vechtdal op zoek naar nieuwe (culinaire) verrassingen. Een lege maag is altijd een slechte raadgever, vooraf reserveren is beter wat ik oe brom! En ga nooit met een knorrend buikje de supermarkt in, je komt altijd met meer uit de Appie, Plus, Spar, Jumbo, Aldi of Lidl dan dat je er in ging. Of de Vomar, Dirk of Deen als wij weer eens aan de kust in het mooie Julianadorp huizen. De wijsheid van een man halverwege zijn doel!
Maar goed, Haverkort. Als de naam Haverkort in combinatie met het voormalige weversdorp Slagharen ergens opdook dacht ik meestal, bijna altijd voetbalgerelateerd. Natuurlijk aan Johan Haverkort, mister EMMS en een beetje SC Lutten. Als klein jochie joeg hij mij al weg op sportpark de Kei als ik maar de neiging had om het veld voor de wedstrijd te betreden. Vaak in pak en met zijn korte benen maande hij ons dan naar het zanderige trainingsveld achter de kantine van Lutten, daar konden wij onze warming-up wel doen was hij van stellige mening. Jaren later, toen ik poortwachter mocht zijn in het vlaggenschip van Mariënberg, van hetzelfde laken een Haverkort-pak. Ik mocht dan wel het zestienmetergebied als mijn eigen domein rekenen voor 2 x 45 minuten en wat blessuretijd. Intrappen mocht nog steeds niet van hem op het hoofdveld. Hij was onverbiddellijk, Johan Haverkort. Een legende in Slagharen, net als het Ponypark. Haverkort en Slagharen. Later kwam daar neefje (volgens mij...) Henny Haverkort bij. Hij voorzag twee seizoenen lang onze club van zijn oefenstof. Mooie kerel met dito zware bulderende stem. Fanatiek, eentje van de oude stempel. D'r op en vooral geen vreten. Een fantastisch trainingskamp met deze beste man mee mogen maken in Elim, of all places....Bacootje, verhalen die naarmate de jaren vorderen alleen maar mooier worden. Als ze éénmaal onder het stof vandaag zijn getrokken....Jullie hebben er niks aan, weet ik, van die onzinnige kleedkamerverhalen. Je was er niet bij, de basis van elk geloof.
Weer een andere neef van Henny, als ik mij niet vergis, Ben Haverkort floot jarenlang wedstrijden in de eredivisie die dit weekend ook weer haar aftrap beleefde. Tot zover hield mijn relaties met de Haverkorts van deze wereld wel op!
Maar Haverkort Eten & Drinken in Slagharen kende ik tot gisteravond nog niet! Via Dedemsvaria, Hardenberg, de Oogstdag in Holthone belanden wij door de Ganzehoeve, Gramsbergen, Rheeze, Lutten in Buurtschap De Belte. Net buiten de dorpskern van Slagharen. Op de grens van Schuinesloot.
Bij Hennie van Graats sloegen wij linksaf. Knipoogde naar Alies en Fons met baard. We hadden goede verhalen gehoord van Haverkort Eten & Drinken aan de Geert Migchelsweg, schuin tegenover Onze Lieve Vrouw van Fatima kerk. Terwijl de eerste kerkgangers blijkbaar een hosti gingen scoren (Hosti, zeg maar de protestantse cocaïne voor de gereformeerde junk) bij de zaterdagavondmis in de R.K. Parochiekerk van 1951 parkeerde wij onze bolide op de parkeerplaats van H.E&D.
Ik knikte naar een grijze duif en zag een parkela angstig wegvliegen. De kinderen hadden de speeltuin al snel in het vizier. Rustiek gelegen aan het gezellige terras. De trampoline was al snel een samenklontering van gelijkgestemde kinderen met ouders die zin hadden aan een versnapering en lekker eten op de vroege zaterdagavond.
We werden bijzonder gastvrij ontvangen door de jonge maar vriendelijke crew van deze avond. Lieve en leuke meisjes met daartussen een goedlachse guitige jongen met kuiltjes in zijn wangen. Buiten eten geen probleem, binnen ook niet. Zeg het maar, we werden blij van de menukaart. Omdat onze vriend Wesp ook hier kantoor hield en het meisje van de bediening vorige week nog was gestoken verhuisden wij voor de eerste gang toch maar naar binnen.
De snaaiplank leek ons wel wat. Mouna had net een uurtje de oogjes open en leek het wel even vol te gaan houden. Voor, Hoofd- en Na uit een selectie van de kaart. Goed voor elkaar....Heerlijke voorgerechtjes op een grote houten plank. Wij zagen ondermeer de eigenaren Gerad en Christel Haverkort vrolijk zwoegen in de keuken. Hier werd (h)eerlijk gekookt. Geen poespas, gewoon goed eten. Mooi van smaak. Eigenlijk wat je van een Haverkort verwacht. What you see is what you get. Leuk tentje, mooie en gezellige inrichting, een kroeg/restaurant waar je je snel thuis voelt. Geinige teksten aan de muur. Een warm bad! Deed ons denken aan Hessel op Terschelling, de Groene Weide. Mooie porties op het bord zag ik....Kortom, dat toeren wij ons levert soms mooie inzichten op en wederom een leuk adresje waar het goed toeven is. Onderweg naar onze eindbestemming ligt Haverkort Eten & Drinken culinair mooi op de route. Want binnen 5 minuten waren wij thuis onder de watertoren, hier in downtown Lutten. 's nachts moest ik denken aan Haverkort, niet alleen meer aan Henny, Ben of Johan. Neuh....
Als ik eerlijk ben dacht ik vannacht alleen maar aan Haverkort Eten & Drinken. De kerk was inmiddels uit, wij hadden een langere zit gehad. De goedgelovigen een hosti achter de kiezen maar wij een complete maaltijd. Ruim twee uur predikte Haverkort en zijn crew louter goed nieuws vanaf zijn kansel euh..achter de kachel tegenover O.L. vrouw van Fatima....Het smaakte naar meer. Het geloof in Haverkort kreeg gestalte, amen!
Zoals een goed katholiek dorp betaamt bevond de kroeg/restaturant zich naast, in Haverkorts geval, tegenover de Rooms Katholieke kerk.....De cirkel rond, genoeg bouwstenen om de nacht door te komen...
Hier werden/worden wij blij van....
Nu gaan wij Moos nog blijer maken. Op naar de Evenementenhal, op naar de Legoblokkies....
Onderweg naar later, het dak zit inmiddels op ons nieuwe huis. Moos gaat bouwen aan zijn toekomst en zusje Mouna mag hem daarbij helpen.
Joah, mag wel zo....Fijne zondag!





zondag 28 juli 2019

MuggenZiften!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'I was born in the valley of bricks. Where the river runs high above the rooftops.
I was waiting for the cars coming home late at night. From the Dutch Mountains.
I was standing in the valley of rock, up to my belly in an early fog.
I was looking for the road to a green painted house. 
In the Dutch Mountains, in the Dutch Mountains. Mountains.'
Uut 'In The Dutch Mountains' van The Nits.

Hoi, ben ik weer.
Twee weken heb ik mijn gedachtengangen en hersenkronkels niet aan het spreekwoordelijke papier toevertrouwd. Vakantie hè, helemaal in de modus van niets hoeft, alles mag. Het reismotto van mien Pa ten voeten uit.
Niet dat ik veel heb gemist, jullie trouwens ook niet! Het is maar van welke kant je het bekijkt en/of aan welke kant je staat.
Begon weer een beetje met na te denken in combinatie met mijn hersenloze brein toen wij op de terugweg van onze vakantie in Duitsland het plaatsje Warstein passeerde. Kon een glimlach niet onderdrukken, wilde bremsen maar dat mocht niet van Moos, maar in het hoofd ging mijn route toch verder. Duitsers hebben wel zelfspot, wat ik oe brom! Duitsers hebben geen last van te korte teentjes of last van de soms ondraaglijke hitte met alle gevolgen vandien. Want een leuke en ludieke advertentie van het biermerk Warsteiner van enige tijd terug popte op in mijn blikveld. 'Net zoveel alcohol als Duitsers humor hebben...', beter kun je in mijn ogen je alcoholvrije biertje (nul punt nul) niet aan de man of vrouw brengen. Dan weet je zeker dat er absoluut geen druppel alcohol in het gerstenat zit. Grappig toch, met zelfspot kom je een heel eind.
Via Warstein(er) kom je wel nuchter thuis, ben je de BoB in hoogsteigen persoon!
Want in (Hotel) Niedersfeld (onder de rook van Winterberg) heb ik mij ernstig verbaasd over het gebrek aan humor in Nederland. Althans onder een klein gedeelte van onze Medelanders....Enkele schroefjes in de hersenpan compleet uit zijn verband gerukt. Discriminatie op de Zwarte Cross....???
De troefkaart werd weer eens als misplaatste joker ingezet. Door notabene een rapper die doorgaans in zijn teksten zeer vrouwonvriendelijk en antisemitisch is. Waar komt die jodenhaat toch vandaan?
Ene Sevn Alias, rapper van beroep, gooide na zijn optreden op de ZC en blijkbaar nadat de beloning op zijn bankrekening was bijgeschreven wat op zijn instagram account.
Dat hij nooit op het festival had opgetreden als hij vooraf de in zijn ogen racistische borden had gelezen. Hij duidde op borden met teksten als Allah's Afbakbar en Leve de kleurling.
Had nog nooit van deze beste man gehoord, nu dus (eindelijk) wel. Is hij in zijn opzet geslaagd...?
Of mag ik dat niet zo zeggen. Racisme als troefkaart gebruiken. Want je weet dan gewoon: binnen no-time staat heel correct halflinks gebakken Nederland achter je zonder zich goed in de materie in te lezen. Het delen of liken is dan zo makkelijk. Politiek correct! Als racisme lijdend onderwerp aan het worden is. Maar columnisten als Ozcan Akyol in het AD en Marcel van Roosmalen op NPO1 reageerden meteen en sloegen vele juiste spijkers op evenveel zo verbrandde koppen. Cabaretier Hans Teeuwen stelde vervolgens in zijn filmpje maar voor dat iedereen de humor gaat kiezen die bij zijn of haar huidskleur past. De humorloze gevoeligheid die rondwaait in Nederland bereikte zo een nieuw dieptepunt stelde Akyol. De organisatie van de Zwarte Cross voelde ondermeer door deze druk zich genoodzaakt om zijn excuses aan te bieden....Waarom?? In gods-of allahsnaam, waarom...??
Als er één festival is waar alles mag en niets hoeft is het de Zwarte Cross wel. De Zwarte Cross is al jaren het festival die met ludieke teksten, steevast met een vette knipoog, de diverse problemen in de maatschappij aanstipt en zo met flink wat achterhoekse humor vingers op de zere plekken legt. Humor is toch het smeermiddel in de hedendaage maatschappij. Blijkbaar snapt niet iedereen dat of willen ze dat niet snappen...
Andere zwartkijkers vinden dat de ZC met een tekst als Say Yes to Apartigheid de Apartheid verheerlijkt..??
Terwijl Apartigheid in het dialect heel wat anders betekend. Iets van, durf anders te zijn....!! Het mag gewoon hier. En dit zelfs het motto/thema voor enige jaren terug was, toen hoorde je er niemand over....? En welk festival heeft een eigen Gay-weide, Blagenparadijs of laat een compleet mobiel hotel bouwen voor minder-validen....?? geopend door notabene onze eigen Rick Brink, de minister van gehandicaptenzaken. Anderen vielen weer over dat er een bord stond: Zwarte Cross, ook veur blanken...
MuggenZiften. Verdeeldheid zaaien in een land wat polderen tot kunst heeft verheven...Als je een hond wilt slaan is er altijd wel een stok te vinden. Stokken genoeg!
Een Boerkaverbod instellen maar vervolgens het niet (willen) handhaven. Je hebt tegenwoordig al een bekeuring als je uberhaupt op de fiets aan je mobiele telefoon denkt laat staan als je 'm daadwerkelijk in de hand hebt. Maar een wet uitvoeren die door half politiek Nederland als niet correct is beoordeeld is een (bieten)brug te ver. Het braafste jongetje van de klas willen zijn, zo staat Nederland inmiddels wel bekend in Europa. In andere landen doen ze niet moeilijk over een boerkaverbod. Krijg je van al dat polderen in Nederland, het is toch hetzelfde met het drugsbeleid. Nederland ten voeten uit....Je mag een minderheid niet beledigen maar een meerderheid is geen enkel probleem. Graag zelfs! Wat moeten al die christenen dan wel niet...??
Hans, Ozcan of Marcel voor President....De huidige lacht namelijk alles weg in zijn torentje....Heeft net zoveel humor als er alcohol zit in Warsteiner Alkoholfrei. Geen sodemieter duzz...Geen druppel!
Muggenziften...Ik sloeg er net weer eentje dood. Wonen in een bosrijke omgeving heeft ook zo zijn nadelen. De familie Wesp is ondertussen tevens gearriveerd. Wij sluiten niemand in Nederland uit, open grenzen hè.
Maar ze moeten van mijn kinderen en vriendin afblijven. Als ze zich gewoon aanpassen vind ik het prima maar ze moeten niet gaan steken hè. Moos mocht zich gisteren al melden bij de EHBO na een gemene aanval van Wesp B. , zijn moeder was een half uurtje eerder ook al behandeld door die lieve Tineke van de EHBO.
Het lachen zou je bijkans vergaan.....Als je tenminste begrijpt wat ik bedoel!
Dat was niet het geval de afgelopen twee weken. Een last minute vakantie in Duitsland. Genoten van elke vierkante meter op de Nederlandse bergen in Winterberg en omgeving. Rodelen op de SommerBahn (Bremsen hè Moos), de Erlebnisbrucke, met de Gondel naar boven, heerlijk gegeten, lekker gewandeld...Een fantastisch hotel in Niedersfeld met een ouderwetse Bierstube, zwembad en dito restaurant!
Ik herkende Winterberg en omgeving niet meer...Daar kun je je echt wel vermaken, het is allang niet meer het gebied voor alleen de grijze golf. Op de Nederlandse bergen sluiten ze tegenwoordig ook niemand meer uit en dan moet de winter nog komen.
Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd of zoals mijn jeugdheld het verhaalde: Wat er ook gebeurt altijd blijven lachen, ik hoop dat wij dat kunnen blijven doen in Nederland en omgeving. Dat het lachen ons niet vergaan. Dat wij tussen de zinnen of teksten op Zwarte Cross borden door kunnen lezen...Dat wij willen snappen wat anderen misschien bedoelen. Dat wij geen korte lontjes gaan verzamelen als een nieuwe postzegelverzameling, dat lange tenen reeds bij de voeten een halt worden toegeroepen.....
Dat zelfspot (weer) de boventoon gaat voeren. Als notabene een Duits biermerk met de nodige humor en zelfspot nuchter bier op de Nederlandse markt kan brengen is de toekomst van de Zwarte Cross gewaarborgd.
Want alles mag, niks hoeft....Je hoeft niet naar de Zwarte Cross, je mag naar de Zwarte Cross...
Aanstellen is ook een vak. Hebben sommigen flink voor doorgeleerd. Maar kijk eerst naar je eigen balk voordat je over de speld bij een ander begint.....Verpest het nou niet in Nederland!
Tolerantie blijft een rekbaar begrip.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....



zondag 7 juli 2019

Luc kwam (gewoon) Binnen zonder Kloppen!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Als jij het niet meer weet in het donker van je hoofd.
Ze laten weinig heel van waar je in gelooft.
Hoe de tijd ook raast we moeten er doorheen.
Als jij het niet meer weet, je bent niet alleen.
Hou me vast. Hou me vast'
Uut 'Hou Me Vast' van De Dijk.

Hallo, ben ik weer.....
'YESSSS! We've got him!
The Catch of the Day, de Mooiste Vangst van de Dag.
4 kilo en 464 gram schoon aan de haak, 55 cm gemeten van kruin tot teen!
Luc kwam dinsdagmorgen (gewoon) binnen zonder kloppen om 22 minuten over het uur 11.
Luc Wiebe Jan Monsma. Luc voor familie, vrienden en kennissen.....
Onze new born neefje werd absoluut wakker in een vreemde wereld. Pure liefde, Echte liefde.
Het zoontje van Elisabeth en Martijn, het broertje van grote vriend Boris, kwam, zag en overwint nu al alles...Wat ik oe brom!
Wat een baby, wat een Luc Monsma niet kan doen. Hij kan je laten zweven als jenever....met van die lekkere worst uit de Walstraat!
Hij deed eigenhandig het licht uit in de buik van zijn lieve moeder. Ruim negen maanden en een beetje had hij rondgedobberd in de woelige baren....donker hier!
Mooier dan nu wordt het niet. Hou me Vast, kleine vriend. Laat mij (blijven) geloven dat jouw kleine wereld er voor altijd zo zal blijven uit zien. Eentje van melk drinken, gulzig aan de borst  van je moeder, eentje van poepen, luiers vol en slapen, zachtjes snurkend tegen je papa en mama aan in het grote bed in de voormalige hanzestad Deventer!
Slaapliedjes te over. Lovesong 100.001. De melkboer zet zijn flessen neer. Maar hoe de tijd ook raast, we moeten er wel doorheen maar weet lieve, lieve Luc, als jij het ook niet meer weet, jij bent niet alleen. In de rimram van de tijd en als wij het ook niet meer weten. Niemand is alleen. Hou dat vast, kleine jongen.
Gisteren was ik nergens en vandaag weer hier.
Gisteren lag ik diggels en vandaag kan ik niet meer stuk. Ik kon nergens meer om lachen, nu kan ik janken van geluk. Wat een vrouw....euh sorry wat een Luc Monsma allemaal niet kan doen.
Een fantastische mooie keerzijde van de medaille...Na weken van intens verdriet konden Opa en Oma weer eens het grote geluk omarmen. Hou me Vast. A perfect day, eentje zoals Lou Reed 'm geschreven kon hebben met de handtekening eronder van tante Harriët!
Weer een perfecte dag!
Wat zijn we blij met ons kleine lieve neefje. Moos is supertrots op zijn kleinste neefje Luc. Moos is toch de aanvoerder van dit olijke kwartet. 3 jongens en 1 meisje. Wat een rijkdom, daar kan geen kampioenschap van Feyenoord tegenop....Mouna is de vreemde maar oh zo heerlijke vrolijke eend(t)je in de bijt. Mouna kuste gisteren Luc voor de tover in zijn ogen. Zij voelde wie ze was. De grote nicht, met wie Luc straks kwattekaad gaat uithalen in de grote tuin van Opa, Mouna die Luc laat kennismaken met de regenton van Oma, die ze over een paar jaar vast leeg gaan scheppen met de gietertjes zodat Oma de tuinslang er toch nog aan te pas moet laten komen..... En dat Martijn en ik dit tafereel maar gade mogen slaan met een lekker biertje van Davo on the side!
De voorlopige jongste Go Ahead supporter weet nog niet wat het leven voor hem in petto heeft. Ziet mensen om hem heen beschuit met muisjes eten. Laat een boertje en iedereen vind het geweldig. Mooier dan nu wordt het echt niet!
Lies en Martijn, nogmaals super wat jullie in elkaar hebben geknutseld. Alles zit er aan. Tien vingertjes, tien teentjes. Oortjes tevens, maar vertrouw mij maar de gebruiksaanwijzing zit ergens verstopt, maar waar....??
Luc kwam binnen zonder kloppen....
Dat deed Huub zondagavond ook. Een optreden van de Dijk duurde helaas wat langer dan de gebruikelijke negen maanden. Ik kon ze moeilijk bezwangeren, de heren die al bijna veertig jaar springlevend zijn waren lange tijd niet te vinden in mijn blikveld. Tuurlijk, kleine kinderen voorkomen wel eens vaker afspraken die je helaas niet kunt noteren in je overvolle agenda.
Maar ik wanhoopte niet, straks is het allemaal weer anders en misschien wel beter dan ooit. Wanhoop niet, Wanhoop nooit. Nou, Huub kwam, zag en overwon. Hij wilde zelfs in Ommen gaan wonen. Gaf hij daarom Erik een hand. 'k weet het niet....Witteveen was er mooi klaar mee. Of stond hij gewoon zijn Ageeth bij.
Hoe dan ook, hij stond temidden van zo'n beetje honderd vrouwen die Huub minutenlang ademloos en ongegeneerd in zijn kruis konden kijken, of nie Irma en Ina....?? Zag jullie ook wel kijken, Therese en Feronique....Heerlijk. Iedereen weer twintig jaar jonger!
Gemeentepils huisde in mij in plaats van het gebruikelijke gerstenat en dan ben ik misschien wat stiller maar heb ik nog beter de lopende zaken in de gaten. Het was weer ouderwets genieten bij en van De Dijk. Natuurlijk blijven ze op eenzaame hoogte staan in de Nederlandse popmuziek.
Tuurlijk, ik ben lichtelijk nou ja zwaar bevooroordeeld. Ik volg ze al bijna veertig jaar. Ze kwamen binnen zonder kloppen en ze gaan eigenlijk nooit meer weg uit mijn gemoedstoestand.
Jammer genoeg kon San er afgelopen zondagavond niet bij zijn.....Een man weet pas wat ie mist als zij er niet is...Klopt helemaal. Dat had ik al met twaalf dagen San op Curacao en dat herhaalde zich noodgedwongen op deze mooie dag langs Heerens wegen in het Bostheater Ommen. Even daarvoor, toen de mannen al bijna op het podium stonden zaten wij nog ff in het ziekenhuis. Niks ernstig hoor, althans dat weten wij nu....Maar toch. Jammer was het wel en dan druk ik mij nog zachtjes uit.
Toch was het genieten op de vierkante meter. Huub kwam, zag en overwon ons allemaal. Ze hadden er zelf ook zin aan....Huub sprong enthousiast het publiek in. Hij stookte het vuurtje mooi op. Wat een geweldige ambiance is het toch, het Bostheater in Ommen. Wat een unieke plek. Terwijl ik, gelukkig, op tijd was, Huub denkbeeldig de hand schudde, heb je 'm al gewassen Erik...?, keek ik eens rond. De bomen staan er al honderd jaar, de grond ook die onder mij schudde van puur genot. Hoeveel voetstappen zijn er hier wel niet gelopen. Ik moest denken aan een nummer van Tom Petty, into the great wide open! Ik voelde mij één met het grote bos. Voelde mij op afstand verbonden met mijn meisje. Wat een vrouw niet kan doen!
Er was niemand in de stad, dat kon bijna ook niet. Want zo'n beetje half Ommen was hier inpandig in het prachtige amfitheather  Trots als een pauw. Ik sprak met Willem Lampe die Ommen regelmatig spreekwoordelijk op de hak neemt. Mooie kerel, hij wist mij te vertellen waar vriend Bert ergens moest zijn. Korte broek hè, ja kan kloppen...Hij zit ergens links aan de rechterzijde. Ik vond 'm eerst niet, wel de dames....Ach ja...dan maar vooraan staan bij de Dijk. Ik had namelijk de dansschoenen aan. Muzikanten dansen niet maar ik wilde wel dansen op de vulkaan, dansen op de Besthemenerberg. Dit was toch de grote vrijheid, ik mocht alles zeggen, alles zeggen wat ik wilde. Althans, dat dacht ik....haha
Lief, trek iets moois aan. Want dan gaan we dansen, dansen....dansen op de vulkaan. Ik plukte een van straat geredde roos en begon weer te mijmeren...Ach, met elk nummer van Huub en zijn consorten heb ik wel iets mee...Net als jullie kan ik het niet alleen. Miscchien ben ik wel nergens goed voor. Maar zo nu en dan wilde ik dat ik Elvis was....dansen op mijn blauwe schoenen...Maar ik kan alle titels van de Dijk nu wel op gaan lepelen maar dan wordt het bijzonder zwaar tafelen op deze zondagmorgen.
Maar wat heeft Ommen een uniek theater. Het bostheater is geweldig....Kippenvel hoor. Ik ken ondertussen flink wat open luchttheaters....Maar Ommen is uniek! En die tientallen vrijwilligers hè, respect. Het bostheater draait voornamelijk om vrijwilligers die allemaal de lach op het gezicht hebben. Mannen van staal, sommigen van Steen dan, Jan Steen welteverstaan en vrouwen van ijzer die je vliegensvlug van je natje en droogje voorzien. Geweldig! Dankzij hen hebben wij een meer dan geweldige avond gehad. En dan ligt Edwin Evers en zijn band nog ergens in het verschiet medio september.
Hier moeten volgend jaar Racoon staan, Golden Earring of een Daniël Lohues scheurend op zijn gitaren....Het past volledig in mijn tijdsbeeld en natuurlijk nog een keer de Dijk. Want ik moet dat nog een keertje doen met lieve San. Waarvan Akte!
Zij heeft een superavond gemist. Mijn stil zijn moet worden gehoord. Hou me vast...! Want niemand kan alleen....
De Dijk, springlevend! Het Bostheater meer dan springlevend....
Luc Monsma springlevend! Luc komt van Lucas, zeggen ze. Luc schijnt een verbastering te zijn van afkomstig uit Lucania, een regio in het zuiden van Italië. Cirkels rond, kan ook en bocht of een niet gestroomlijnde vierkant zijn. Lucky Luke is Luc sowieso. Hij zal sneller schieten dan zijn schaduw....Geen Poor Lonesome Cowboy. Néé, binnenkort fiest hij weg op zijn driewieler ins blaue hinein. Niks geen hinnekende Jolly Jumper of die domme hond Rataplan. Neuh, viervoeter Max zal 'm vergezellen en die is knap en slim tegelijk. Als wij hem weg kunnen houden van in ieder geval de gebroeders Daltons zal Luc opgroeien tot wie Luc zal zijn. Amper een week op deze aardkloot maar binnenkort danst hij net als wij allemaal op de vulkaan, misschien nog eens stapje dichter bij de afgrond!
Luc, samen een keertje naar de Dijk in het Bostheater? Samen met Tante San, Boris en je neefje en nichtje!
K3 is voor jouw oom echt te heftig. De Dijk trek ik dan nog wel ach, Huub woont er dan toch al.
Hij blijft nog wel even springlevend, als ik mij niet vergis. Hij heeft een groot hart als wij maar eerst netjes (aan)kloppen...Als jouw hart maar voor eeuwig blijft kloppen grote kleine vriend.
Welkom in deze mooie vreemde, waanzinnige en soms vreemde wereld.
Mooi Da'j D'r Bint.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....
Credit Foto: Robert Westera

zondag 30 juni 2019

The Dream Of The Blue Turtles!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Toen ik nog hiel klein waas en van 't leave niks begreep. Allien mar speulde, oot en sleep. Toen ik nog zo klein waas dat ik op de tiene mos goan stoan um te kieken nar de moan. De witte streepe in de lucht, ge kneept ow oege half dicht. Elke wolk waas 'n gezicht.
En 's oaves laat de hoar nog naat, nog efkes en nar bed. De raam wiet oap genne sloap en d'n hemel waas veurroej. Mist hing op 't land, 's oaves laat da stond de piel in brand.
Ge kost oore droeme, ge waart d'n baas van iederien. Vocht met de sterkste allien, langoet ligge in 't gras. Ge rookt d'n asfalt en de zwaj als 't pas gereagend haj. Ge had 't mar met ien ding druk. Groeter weare mar wat ge ok deed, echt veul alder woorte neet.'
Uut 'De Peel in Brand' van Rowwen Hèze

Hoi, ben ik weer.
Lekker hoor zo'n glaasje cassis na wederom een overwinning van onze Leeuwinnen!
Bij de 2-0 maakte Moos een ouderwetse buikschuiver, hij kwam net van buiten naar binnen gerend en reageerde als een echte spits zeer attent. In de ene hand zijn halfvolle waterpistool en in de andere zijn hele verstand. Wat zijn we trots op het keurige rapport en zijn vorderingen. Wat heeft dat jochie zijn best gedaan. Op alle punten verbeterd. Lieve woordjes nog van Juf Janneke, keurig in blauw geschreven op wit papier.
(Bad)meester Harry aaide gistermorgen ook al zo vertederend over zijn bol. Nog één zwemles voor de zomer maar volgens Harry zal het niet lang meer duren voordat hij mag afzwemmen voor diploma A.
De medaille ligt al klaar, bij wijze van spreken dan. Moos zit boordevol positieve energie zei Harry, wie ben ik dan om deze aardige zweminstructeur van de Slag tegen te spreken.
Ik sprak Jack gisteravond tevens niet tegen. Hij zong over eerder, over vroeger in Limburg. Hoor veel Rowwen Hèze de laatste tijd. Is het niet bij ons thuis dan komt de heer Poels wel buurten in de mooie tuin van onze verhuurders. Je kunt Limburg wel hebben verlaten voor Amsterdam en ondertussen voor Lutt'n (in de buurt van de watertoren) maar Limburg zal voor eeuwig blijven huizen in onze goedlachse buurman Richard en samen met zijn lieve Marieke eigenaars van deze fraaie toko. Mijn nichtje Rianne beaamde dat ook, wie ben ik dan om haar tegen te spreken. Tis d'r iene van de boxe hè.
Rowwen Hèze, altijd al leuk gevonden, veel concerten van hen bezocht, zowel in het theater alsmede in uitbuikende zwangere feesttenten...San is er ook voor te porren. We zaten lekker buiten...De zon was langzaam bezig om te vertrekken boven de landerijen toen Jack de Peel in Brand aan het zingen was.
Tis Limburgs dialect maar deze Sallander verstiet de voormalige inwoner van Americana bijzonder goed.
Muziek schept een soort van band hè, spreekt de taal van de tijd. Als de maan vuurrood is lijkt het soms net of het land in brand staat, dat staat het tegenwoordig regelmatig maar dan helaas op de verkeerde manier. Poels zong over eerder, over het feit dat de Peel dan nog echt spreekwoordelijk in brand kon staan. Het pas gemaaide weiland hiernaast was dan geen peel, de maan scheen ook nog niet zo vuurrood als in de teksten van Jack want de felle zon had blijkbaar nog steeds moeite om te gaan slapen. Zeker een nachtbraker die zon van gisteren, zaterdag 29 juni. Twee vlinders maakten het allemaal niets uit, ze vlogen minutenlang achter elkaar aan, hadden geen last van de verstikkende warmte, vast verliefd deze twee vlinders....zullen vlinders ook vlinders voelen in hun kleine buikjes....??
Maar ik groef tevens in mijn geheugen. Beelden van vroeger sprongen plotskap op mijn netvlies. Joegoslavië kwam buurten in mijn geheugen. Toen het land nog bestond, niet verscheurd door vreselijke burgeroorlogen. Hoe leg je trouwens een kind uit wat een oorlog nou precies inhoudt. Iets met macht, geloof en het zoeken naar iets wat je achteraf toch niet kon vinden. Toen Joegoslavië nog mijn Joegoslavië was en die van mijn vader. Ik moet, denk ik, twaalf jaar zijn geweest dat ik alleen liep te lopen in Belgrado, ook wel Beograd genoemd. Een mooie oude stad. Waar ooit de eerste McDonalds werd geopend in het zogenaamde Oostblok. Daar viel het land van Tito niet helemaal onder maar hij had het (be)wind er wel onder.
Als je begrijpt wat ik bedoel. De regering was er absoluut de baas, mensen werden door de overheid in gaten gehouden maar als jonge of oude toerist merkte je er niet zo veel van. De schoon- en gastvrijheid van het land en de zachtaardige burgers compenseerden veel zoniet alles!
Moest denken aan mijn King, hoe hij stuurde zonder navigatie door het verschrikkelijk mooie land wat nu is opgedeeld in tig kleine landjes....Moest denken aan de droom van de blauwe schildpadden. Aan urenlang cassettebandjes draaien in je walkman en dan lopend langs bezienswaardigheden. Cassettebandjes kopen van Sting. Duran Duran en Then Jericho in downtown Belgrado. Wekenlang zat het eerste solo-album van Sting, geboren als Gordon Summer, van the Police in mijn walkman. Natuurlijk een roodzwarte bedenk ik mij nu ineens, maar dat was destijds stom toevallig. Gekocht in Duitsland, in Neumarkt. Het adres waar mijn Pa altijd de eerste tussenstop had als hij met de grote OAD-bus naar zijn favoriete bestemming(en) onderweg was. Joegoslavië was het land van mijn Pa, hij kende elke heg en steg, hij wist waar elke weg naar toe leidde. Hij sprak de taal, ik weet nog maar een paar woordjes. Dwa Pivo bijvoorbeeld terwijl ik als twaalf jarig jochie daar nog niet eens aan mocht denken. Ik zal nooit meer de tranen in zijn ogen vergeten toen hij op TV zag hoe de oorlog zijn geliefde land naar de afgrond duwde.
The Dream of The Blue Turtles.....de titel van de plaat van Sting. Raar, deze titel heeft mij altijd geïntrigeerd.
Zijn er uberhaupt blauwe schildpadden? Nou ja, van die dingen dacht ik dus na een mooie en vooral warme zaterdagavond. Gisteren was het net of je hier Toscane binnenwandelde....
Richard en Marieke hadden de tuin opengegooid voor een Brocante Fair met allerlei ditjes en datjes.
Brocante is in mijn ogen mooi oud spul van eerder waar je (soms) teveel voor betaald. Ach, we liepen lekker (s)loom te slenteren in de kleurrijke tuin van onze lieve gastheer- en vrouw. Dronken weer een lekker kopje koffie bij Astrid van de Rheezer Kamer. Mouna schilderde bij een gezellige Oma een fraai schilderijtje. Bleek het later de buurvrouw te zijn van die arts...Jullie weten wel, die knappe arts uut het ziekenhuis van Hardenberg. Wat een geluk dat de neusamandelen eruit moesten van Mouna. Elk nadeel heeft zijn voordeel. Mouna, die de skills van haar Oma in haar kleine vingertjes heeft. Over appels en bomen! Kunstenaartje in de dop hoor. Moos kocht een ijsje bij zijn vriendinnetje Viv en wij bezochten met Opa en Oma het museum van Siem.
Gewoon een dag zoals je 'm graag ziet. Het niets hoeft alles mag principe uit de bovenste keukenla getrokken. Sowieso een leuk en gezellig weekend. BBQ op de donderdagavond zonder ballonnen met de oude van Kouwenborch buren, een mooie traditie die gelukkig in ere is gebleven. Een mieters gezellig feestje een dag later, nu wel met ballonnen, bij Amused aan de Vecht. Dacht altijd dat je van Duits Bier nach das Rheinheitsgebot geen pien in het dak kon krijgen....Nou ja, blijkbaar wel. Niets is meer wat het is....Of je wordt ouder Papa en gewoon minder zoepen!
Vandaag nog even naar de Zwieseborg, kijken naar één van onze lekkerste hobby's en vanavond samen met de club van zes de zondag afsluiten in het Bostheater Ommen. Vriend Huub en de mannen van de Dijk treden er op...Dansen op de Vulkaan! Mag het licht uit....Wat als ze er niet is...
Ach, er zijn mindere dingen in het leven. Het leven is mooi maar je moet het wel willen zien. Een oude fietsenmakerswijsheid, de auteur van dit fijne stukje proza sprak ik vrijdagavond weer eens na lange tijd.
Hij zag het leven nog steeds zonnig in al was het niet altijd zonneschijn bij hem geweest de laatste tijd....Maar het leven was nog steeds mooi zei hij. Mooi dat het zo kan, zo moet het ook al valt het niet altijd mee...
Gisteravond dronken wij nog een mooi glas wijn, niet uit een theekan trouwens, en een koud biertje in de Luttense Tuin....Hier, vlak bij de watertoren....Gewoon even de dag doornemen. Niks geen Medisch Centrum West maar gewoon Toscane, gewoon in een tuin in Lutten.
De droom van de blauwe paddenstoelen....Na ruim dertig jaar spreekt ie nog steeds tot de verbeelding.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....

zondag 23 juni 2019

546 Bluswater!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Es gibt Tage, die sollten nie enden. Und Nächte, die sollten nie gehen. Es gibt Zeiten, da werde ich ganz ruhig. Und dann kann ich die Welt nüchtern sehen. Doch meistens ist es wie immer: Alles ist irgendwie grau und manchmal kommt es noch schlimmer. Wer is schon bei so was gut drauf?
Was kann man mit Sicherheit sagen? Was weiss man schon wirklich genau? Ich hab mit dem Trinken mal angefangen und veilleicht hör ich irgendwann auf. Ein klarer Kopf ist die beste Droge - Na klar, das kann schon sein. Es gibt soviel schlaue Sätze dazu und mir fällt auch einer ein:

Kein Alkohol ist auch keine Lösung! Ich hab es immer wieder versucht. Kein Alkohol ist auch keine Lösung! Es würde gehen, doch es geht nicht gut!'
Uut 'Kein Alkohol ist auch keine Lösung!' van die Töten Hosen

Hoi, ben ik weer.
Ik wist het niet, jullie wel...?
Dat er in Nederland bijna twee miljoen mensen zijn met een handicap. Jong of oud, licht verstandelijk of meervoudig complex gehandicapt. Visueel of auditief.
Ik wist het niet, weet trouwens niet eens meer hoeveel mensen er precies wonen in ons kleine kikkerlandje.
Allang niet meer die vijftien miljoen mensen van Fluitsma en van Thijn, bij laatstgenoemde moet ik altijd aan Carlo Boszhard denken. Waarom? Zeg het maar, dat is mij ook een volkomen raadsel. Heeft het soms met Irene te maken...?
Maar blijkbaar hadden wij de gehandicaptenzaken een beetje geknutseld geregeld rondom het Binnenhof en bij de diverse ministeries. Het hing er maar een beetje als een niet lopende rolstoel bij aan. Geen één ministerie die echt opkwam voor de belangen van deze grote en diverse groep mensen. Raar toch?
Op de keper beschouwd hebben wij allemaal een bepaalde tik, toch...? Ik ken niemand die daadwerkelijk 100% gewoon normaal is. Bij ons allemaal zit links of rechts wel een steekje los. Wij houden allemaal wel een schroefje over van het zelfgemaakte bouwpakket. Tenminste, als je het nuchter beschouwt. Sorry, dwaal weer eens af. Misschien wel mijn grootste handicap als je het mij gisteren zou vragen....
Vroeg mij wel af, wordt ik ook als een soort van gehandicapte beschouwd. Bijna twee miljoen mensen vind ik erg veel...Of kijk ik gewoon niet goed uit mijn doppen...dat kan ook? Schijnt dat 1 op de 3 huwelijken tevens het strand en de eeuwigheid niet halen. Maar ben ik ook gehandicapt aangezien ik niet vlekkeloos praat, word ik dan tevens als visueel beperkt beschouwd...omdat ik verder van die rare hersenkronkels en gedachtengangen heb? Of haal ik nu dingen door elkaar, na het lichtelijk hakkelen wat bij mij stotteren is geworden zet ik nu vandaag de dag tevens de zinnen niet keurig achter elkaar....Het kan verkeren!
Maar goed, een minister van gehandicaptenzaken was er nog niet. Hij of zij moet het gezicht en de stem van alle mensen met een handicap in Nederland gaan worden.
Ondertussen weten wij allemaal dat Rick Brink de eerste man in de geschiedenis is geworden die deze functie zal gaan bekleden. Naast Evers hebben wij wederom een bekende Hardenberger in het westen van het land. Iemand van over de Iessel, hier is een ei gelukkig geen lege dop!
Rick mag dan misschien wegens zijn ziekte en rolstoel beperkt zijn maar hij gaat met zijn zevenmijlslaarzen, keurig rood/oranje gekleurd, als een olifant door de tot nu keurig afgesloten porceleinkast scheuren.
Let maar op mijn woorden. Hij is al redelijk door de politieke wol geverfd. Hij kleurt alle kleuren.
Ik denk dat Nederland zich geen betere ambassadeur voor de bijna twee miljoen gehandicapten had kunnen wensen. Als het moet kan hij een pain in the ass zijn, een scherp debater, iemand die sympathie kan kweken maar als het moet deuren kan en wil open trappen met zijn kekke schoentjes. Waarvan Akte!
Rick is on the Highway. Ik vind het mooi en was maandagavond best wel trots dat Rick werd gekozen.
We hebben er sinds deze week weer een bekende Hardenberger bij. En wie wil er nou niet gekust worden door Lucille Werner en Anita Witzier....? Duzz!
Hoop wel dat ik jou zo af en toe nog aan een Hardenbergse toog mag treffen met een  mooi fris getapt biertje in de hand en dom ouwehoerend. Als minister moet je ook je rustmomenten kunnen pakken, wat ik oe brom. Na brandjes blussen in de steeds heter wordende politiek moet je af en toe afkoelen zeker als er een hittegolf op komst is. Het schijnt dat met de inzet van 546 Bluswater van de Brouwerij Avereest vele branden zijn geblust.
Ik nam het er gisteravond van...Per toeval passeerde ik gistermiddag de brouwerij van Dedemsvaart. In de middenberm stond een bord met de tekst dat ze geopend waren, keek in mijn achteruitkijkspiegel en zag dat ik zonder moeite kon afremmen...sloeg linksaf. Maar ze hadden vrijdagavond vergeten het bord weg te halen. Wat de vriendelijke oude man me vertelde nadat hij de deur had geopend dat de brouwers pas zouden arriveren om twee uur maar dat hij mij wel kon helpen. Mooi man, samen met hem stiefelde ik naar boven en enkele minuten later had ik een doosje met alcoholische heerlijkheden onder mijn arm. Ik dacht nog: Geen alcohol is natuurlijk ook niet de oplossing of zoiets in mijn korte spasshose. EigenWiez en Blonde Bertha bevonden zich in de doos en ik nam tevens het ongefilterde pilsener van 546 Bluswater mee.
Maar ik moet nog veel meer biertjes gaan proeven, wat een straf hè. Iemand moet het doen....Want Dikke Bolle, Vol Bloed, PK Paardenkracht, LenteGenot, Turf Bock, Maf Kees, ShakeSpeare en LanterFanter staan nog op mijn spreekwoordelijke bierkaart om genuttigd te worden. Appte de Camping al, dat moet maar eens op een regenachtige zaterdag gebeuren. Bierliefhebbers pur sang onze oude buren...
Die afspraak staat. Het werd gisteren een perfecte dag, de tante van San zal vast en zeker boven in de zevende hemel trots op ons zijn geweest.
Het begon 's morgens al vroeg met de zwemles van Moos en zo emmerde het de hele dag door tot 's nachts aan de eigen zwemles voor gevorderden toe.
We kwam in notabene Daarle uit. Daarle, waar je het vroeger voetballend altijd lastig had, we wonnen er wel maar het ging nooit gemakkelijk. Snapten het tenue ook niet. Smetteloos wit maar de ene sliding volgde de andere buikschuiver op. Maar we stapten op een gewone voetballoze zaterdagmiddag onbezorgd het 'N Bos Food & Drinks Festival binnen. Gewoon in een knus Dennenbos aan de Haarweg 1S.
Zo'n festival verwacht je ergens anders maar niet in downtown Daarle, onbekend maakt wederom onbemind. Dat geldt zeker voor Daarle waar een moat van mien Pa, Meneer Maneschijn, auto's verkocht.
Maar super genoten....Heel Daarle liep uit voor koude Beugels, overheerlijke spareribs van slagerij Aalderink, pizza's uit de houtgestookte oven, Ranja voor de kinderen, speciaal gebrouwen bier van de Berghoeve uit goddeloos 'n Ham, een pittige Indische maaltijd van die lieve mevrouw, ijsjes van Bijkerk, zacht gegaard varkenshaas van Lumberjack, zoete popcorn, een spannende speurtocht door het bos, kunst in het bos en droge worst van de Wippe uit Daarle. Nog zo iets wat ik niet had verwacht.
Ruben Plaggenmars verkocht donders lekkere worst. Heerlijk gedroogd. Moos vroeg nog of ie worst luste, dat zeg jij toch altijd Papa....Geweldig! Je had er bij moeten zijn. Mouna die vrolijk spareribs soldaat aan het maken was. Dat kleine bekkie onder de marinade gesmeerd, maar wat zat zij te genieten. San die aan de Indian Pale van Berghoeve ging. Word ik vrolijk van als mijn lieffie aan een mooi wit biertje gaat....Word ik gelukkig van. Gek hè. Gedeelde vreugd is halve smart!
Het was echt zo'n perfecte dag. De hele dag met zijn vieren en toen het duo Druk & Heel Druk eindelijk 's avonds in bed lagen kwam het duo Rustig & Lekker Gezellig om de hoek kijken bij de watertoren voor een biertje en een wijntje.
Met Frederiekus mooi aan de Blonde Bertha gezeten. We kregen geen venijnige en jaloerse blikken van onze wederhelften toegeworpen. Neuh, aan deze blonde snol mochten wij ons laven. Lekker Eigenwiez volgde en Frederiekus veegde zelf de vloer aan met Bluswater en onze guilty pleasure Mummelmann uut het andere Oosten. Ervaring sprak boekdelen. Een zelfstandige met een prachtig wief! Zelfs een half uurtje Duitse muziek kreeg ik er gisternacht in 40-45 minuten gemakkelijk door heen. Maar ik vraag mij nog steeds af, waar is toch die JBL oplader...? Kortom, wij laafden ons aan een perfecte dag. Want wij zijn na twaalf dagen incompleet te zijn geweest nu weer heerlijk compleet. Dat verdiende wat hemels water en een perfecte dag. We dronken dan geen Sangria maar wel wat anders lekkers in het Daarlese Park. Want geen alcohol is ook niet de oplossing. Wat ik oe brom!
Hoop dat Rick wat potten kan breken daar aan de andere kant van de Iessel, zijn Hardenbergse nuchterheid zal hem ver brengen...denk het wel. Nogmaals succes Minister Brink!
Waar een kleine man bijzonder groot in kan zijn maar vergeet niet om tijdig zo af en toe wat te blussen. Ik zou Henry bij een volgende keer adviseren om het bier van de Brouwerij Avereest in zijn assortiment op te nemen.
Daar heeft iedereen profijt van....In ieder geval een paar tienduizenden Anbargers....
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...