#Of Je Worst Lust, Part 2!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Ik zie ook wel in dat alles anders gaat dan hoe je het wilt of hoe je het had gedacht.
En ik begrijp ook best dat jij het niet meer weet, en hoe het nu is niet wat jij verwachtte.
Dus adem in en tel tot tien of elf en verder.
Hou vol, hou vast.
Er is altijd nog m'n arm die om je heen past.
En altijd nog m'n schouder die je recht houdt.
Al is het maar voor even...'
Uut 'Hou vol, Hou vast' van Blof. 

Moi, ben ik weer. 
Het onweer vannacht nog gehoord? Jemig, het knapte tegen de klok van vier uur als een malle. 
Moest ineens denken aan de oerknal. Zal het ooit, zo'n 13,8 miljard jaar geleden, zo geklonken hebben?
Destijds begon, volgens de oerknaltheorie, ons universum, ons heelal. Het leek er gisteravond verdacht veel op, maar ja...Jij en ik waren er destijds niet bij, de basis van elk geloof. 
Want weer een ander boek houdt de theorie er op na dat binnen 7 dagen de wereld is gemaakt.
Wie geloof je hè? Wat is de waarheid hè, die ligt altijd ergens in het midden. Geloof je het feit dat ik ooit een kerkbank in Alkmaar heb gesponsord? Schijnt dat mijn naam op een soort van bedankbord staat in de Grote Sint Laurenskerk aldaar. Ach ja, ik heb wel eens vaker een duit in het spreekwoordelijke zakje gedaan! Maar als ergens iets gedrukt staat hoeft het niet natuurlijk nog niet altijd waar te zijn? 
Luister jullie trouwens wel eens naar reclamespotjes op de radio? Voor- en na het landelijke nieuws!
Bij de commerciëlen heb je die ook nog eens om het halve uur, maar dat terzijde!
Of ergeren jullie je daar niet aan? Is het een manco van mij? Nu is er zo'n kerel die heel hard en behoorlijk vals een liedje zingt. 
Weet niet eens voor welk bedrijf hij adverteert. Jeuk krijg je er van. Maar mijn vrienden van Wakker Dier zijn trouwens ook weer lekker bezig. Ze introduceerden al jaren terug de term plofkip en ook 'sloopmelk' is al een beetje in ons collectief geheugen gaan nestelen. Alleen jammer dat ze feiten en fictie steevast door elkaar halen. 
Dat koeien bij bijvoorbeeld mijn grote neef kreupel in de stal staan of amper het weiland zien?
Mensen nemen al gauw iets aan voor waarheid, zonder zich er verder in te verdiepen. Jammer!
Wij, hier op 't platteland, weten (gelukkig) wel beter. Wij nemen die reclamespotjes met een hele grote korrel zout. Maar ik erger mij er wel dood aan! 
Nu weer over de nieuwste telg aan het firmament. 'Vleesdrammen....'
Het woord zegt al genoeg, iets of iemand zit of staat te drammen met een mooi stukje vlees.
Wie zijn dat? De supermarkten natuurlijk, althans, dat is de vertroebelde kijk/blik van Wakker Dier! 
Wakker Dier meldt: Supermarkten vullen hun schappen met meterslange rijen vlees, hun magazines met vleesrecepten en hun kant-en-klaarmaaltijden grotendeels met vlees. En elke week doen ze het vlees in de aanbieding. Als klant is er bijna geen ontkomen meer aan. Dit gedrag heet vanaf nu, dankzij Wakker Dier, vleesdrammen. Duzz...
Op hun geheel typische eigenaardige wijze is Wakker Dier nu die irritante campagne begonnen op de nationale radio. Vleesdrammen. Iemand dringt een ander iemand een worstje op, de klant wil niet maar de 'supermarkt' dringt maar aan en aan....Vleesdrammen dus. 
Alsof je een overtuigd vegetariër zo terug aan de worst en biefstukken helpt....Echt niet!
Geloof je dat nu echt! Ik vind het juist drammen van Wakker Dier! Als je iets niet wilt kopen in de supermarkt dan koop je het toch niet. Simpel. Bovendien vind ik dat mijn supermarkt bijvoorbeeld, de Appie, behoorlijk bezig is om vlees min of meer in de ban te doen! De eiwitrijke en plantaardige producten lachen mij elke dag weer toe. In de Allerhande staan, naar mijn mening, heel veel recepten zonder worst, vlees of biefstuk. Ik eet zelf ook al stukken minder vlees, neem vaak, minimaal 1x per week een vegetarische maaltijd. Dat is zonder vlees hè. Ja ja, ik geef het gewoon toe. 
Maar dat toontje van Wakker Dier, daar ga ik niet zo lekker op! 
Alsof je lang genoeg dramt iedereen weer aan het vlees gaat. Was het maar zo'n feest.
Want dan introduceer ik vanaf nu ook 'vrouwdrammen'....Net zolang drammen totdat ze weer overstag gaat en of gaan.
Dat ze worst lust, part 2! Een goed verstaander....maar niet echt! Ik heb lang genoeg gedramd! 
Sommigen blijven bij hun keuze. Kiezen mosselen in plaats van zo'n heerlijke lekkere worst! 
Leven en laten leven. Het is net alsof wij vlees-eters een soort van moord begaan. Snap de boodschap wel van Wakker Dier, prima....maar zo'n boodschap kun je ook heel anders brengen en moet je gewoon anders verpakken, vooral dat toontje...Getverdamme!
Laat mensen eens zelf beslissen. Wij worden al zoveel beïnvloed door deze en gene...
De keuze is reuze. Wees blij. Je kiest je eigen vrienden. Prima, dat iemand geen worst (meer) lust. Daar wordt je toch geen minder mens van? Laat iedereen in zijn of haar eigen waarde.
Ach, misschien maak ik mij druk over niets. Maar niets is ook iets hè. Kalm an doen, heb je er ook geen drukte van! 
Nu we het toch over worst, eten etc. hebben...Nog even wat reclame maken voor de plaatselijke- en smaakvolle horeca. Die moeten het doen zonder reclamespotjes. Per toeval belandde ik deze week maar liefst drie keer in een Anbargse horecazaak. 
Twee keer met de kinderen en 1x met het werk. Vaderdag, afscheid van lieve Ellen en een soort van vakantieborrel. 
Hier vroegen ze niet of je worst lustte, stonden er zelfs mooie vegetarische gerechten op de kaart! Waarvan Akte. 
In Hardenberg en omgeving houden ze de kerk liever in het midden, de ballonnen aan de grond en de mooie kabbelende Vecht aan de rand van de stad. De kracht van gewoon doen. 
Afgelopen zondag liepen wij in het kader van Vaderdag richting den Herdenbergher voor een zondagse lunch. Nadat ik goed was verwend door Moos en Mouna met leuke kadootjes en creatieve uitspattingen werden wij bij de tent van André Eggengoor getrakteerd op een heerlijke lunch! 
Het lieve meisje in de bediening verstaat haar vak. Vroeg aan Moos zelfs wat ie allemaal had gegeven op vaderdag, volgens Mouna is zij zelf ook moeder want ze haalde haar dochter van de week bij de kinderopvang op. Kijk, daar kun je wat mee. Kleine Sister is wachting you. 
Maar de lunch is top voor elkaar bij den Herdenbergher waar ooit Leidy en Jan de scepter zwaaiden. 
Lang vervlogen tijden toen Wavin Nederland nog onze werkgever was en de wekelijkse VriMiBo steevast bij dit etasblissement begon. 
Waarom kiezen als je kunt proeven is het motto. Ze maken lunchen een stuk makkelijker en ook lekkerder, hier geen keuzestress. Ze hebben van allerlei kleine broodjes, soepjes, salades, wraps, ei-gerechtjes en mini warme- en koude gerechtjes. Wij bepaalden zelf wat er op tafel kwam. Ideaal voor een perfecte lunch. Nou, dat werd het! Super voor elkaar, lekker op smaak. Een mooie lunchplank werd ons deelgenoot. Heerlijke smaken (mosterdsoepje met worst was top) , leuke bordjes, met liefde opgemaakt om door ons verpeuzeld te worden. Ideaal met kinderen, voor ieder wat wils. 
We zaten leuk, de bediening was vlot en lief. Kortom, absolute aanrader.
Net zoals vrijdagavond bij de Markt. Daar houden ze ook van lekker eten! Gerwin Binnenmars heeft de wind er vrolijk onder! Die houdt ook wel van een fijn stukkie vlees, worst of biefstuk, het maakt hem niet veel uut. Als het maar gezellig is. Hij heeft van alles op de kaart staan. Wakker Dier zou het zelfs kunnen pruimen. De keuze is reuze! Het was gezellig, lekker aangenaam toeven. De airco stond aan, ook hier meisjes (en jongens) in de bediening die het snappen. Niks geen gedram, rustig an. kalm an, dan heb je er ook geen drukte van! Kom graag bij de Markt! Je kunt er mooi zitten. Je voelt je er meteen welkom. Onze Job maakt nu hier furore. Hij is nog steeds snel, heeft zijn brommert wel thuis gelaten maar loopt op de Markt met zijn zwarte adidasjes de benen uit zijn nog jonge lijf. Kom terug! Wij hebben je nodig, ook in de 5e klasse. Je mag altijd terug hè, net zoals Ellen. Maar goed, het eten bij de Markt is ook meer dan prima! Vooral die Hotwings, het voorgerecht, sprak dit keer tot de verbeelding. Daar kan menig kip-restaurant nog een puntje aan zuigen. De Lendebiefstuk, nu gemarineerd in knoflook, was ook weer alsof een engeltje op je tong piste.....Mmmmmmm. IJwitje van brouwerij het IJ er bij. Je kunt mij niet blijer maken. Verder leuke gesprekken, keer wat anders dan op 't werk! Ga ze missen de komende drie weken. Not! Kan het even missen als kiespijn! Wark is leuk maar niet altijd! De komende weken heb ik vakantie. Ik zit al in zo'n heerlijke modus van niks hoeft, alles mag. Zaterdagmorgen uitgeslapen tot tien uur met de kinderen. Hoefde werkelijk niks, niet naar de voetbal, geen boodschappen, geen onkruid wieden etc. etc. Het grote niets is nu begonnen. Heerlijk! Wordt er blij van!
Daar zaten wij dus gisteren. Bij Blij. Kan ook wat minder, of nie....Krijg je van al dat vleesdrammen, wordt je een beetje obstinaat van, kop tegen de wind in. Hoezo, geen worst eten dat bepaal ik altijd nog zelf, potverdikkemei. 
De flammkuchen van Blij is altijd lekker. De nacho's van Moos zijn nog altijd onovertroffen en de tosti van Mouna was ook superlekker. Kortom, vanaf dat Blij er is zijn wij regelmatig te gast!
We zaten lekker buiten, beetje wind van de kant van Terstal. Mooi dom uitkieken, kijken naar spelende kinderen die zich uitstekend vermaakten met de fonteinen op de Markt. Het leeft wel weer hoor....
Stiekum zaten wij gisteravond nog ff in mien stamkroeggie. Eetcafé Mans in Mainbarg! 
Tja, vakantie hè. Bij ons ging de temperatuur binnen richting de 30 graden. Lian had op Instagram gezet dat bij Café Mans de airco aan stond en het lekker en aangenaam was. Tja, wat doe je dan!
Je gunt Lian de hele wereld en Eric ook. Ik vond dit niet gedram maar een welkome en vriendelijke uitnodiging. Lekker fris binnen, de kinderen dan...ik zat aan een mooie Grimbergen blond!
Later in Ommen, bij Ekkelenkamp (deed een Ome Lenardje) kreeg ik van een mooie donkere vrouw nog een lief compliment. Dat ik zo goed kon inparkeren....Ok, het was krap maar ik dacht dat moet lukken. Vaak denken wij dat je 'm te groot hebt, meestal past het toch wel. Weet na 50 jaar wel beter. 'Veel auto's probeerden hier tussen te parkeren maar het lukte ze niet, u wel, mijn complimenten....'
Ach, toch fijn als ze jou eens een compliment maken. Na het ijsje was ze helaas weg, wilde nog een compliment maken over haar mooie fiets. 
Waar je je overal druk over kunt maken hè. Heb mij de laatste weken behoorlijk druk gemaakt!
Ik leer het ook nooit hè, toch aard van het beestje! Moet ik volgend jaar anders doen!
Waar ik mij, of waar wij ons, niet meer druk over hoeven te maken zijn de (school)resultaten van onze kinderen. Moos en Mouna hebben weer een perfect jaar achter de rug. We waren, vooral met Moos, behoorlijk aan het drammen om zijn schoolresultaten naar een hoger plan te tillen. 
Hij maakte zich niet druk, deed vooral (in onze ogen dan) behoorlijk kalm an. Hij had er geen drukte van en na de laatste toestweek verraste hij ons compleet met geweldige mooie cijfers. 
Op alle vakken gewoon dik voldoende. Hij promoveerde zichzelf naar 3 VWO. Top jongen, goed gedaan. Trots op jou! Dat verdiende een ijsco bij Ekkelenkamp en zo'n heerlijke snitzel bij eetcafé Mans want daar is de keuken ook al jarenlang top voor elkaar! Fijne smaken en dito gezelligheid! 
Met Lian zijn ze klaar voor de toekomst en is mien stamkroeggie ook ook over tig jaar nog inpandig in mien geboortedorp. Wat ik oe brom. 
Mouna gaat tevens over. Ze verhuist na de vakantie van groep 5 naar groep 6. Ze heeft woensdag nog een mooie Blink-presentatie tot besluit. Gaat ze koken....Benieuwd wat ze uit haar potje en pannetjes tevoorschijn tovert. Ze doet alles zelf, samen met een klasgenootje schotelt ze ons een mooi diner voor. Ze is nog maar negen hè, een bijzonder kind en dat is ze. Ze is ook dit jaar als een lief en leuk wervelwindje door groep 5 gereisd! Zoveel gegroeid, ze is ook zo sociaal. Dat heeft ze vast niet van mij...Iedereeen mag van haar meegenieten, in figuurlijke zin nog het meest! Trots op jou, lieverd! 
Dat heb je goed gedaan. Papa, lust je nog worst? haha....Ze stond gisteravond voor de koelkast.
Ze hanteerde het (O)pa principe. Ze had zelf nog zin aan een worstje....Net zoals Pa op zondagavond zin had in een frikandel speciaal met zijn eigengemaakte ketchup. Jongens, wie heeft er nog zin aan een frikandel....? dat was geen vleesdrammen, néé....dat was gewoon liefde en iets met een lege maag. Als je néé zei was het ook prima....Als maar één van mijn broers of ik zin had, anders ging voor hem de vlieger ook niet op!
Ach ja, het is maar hoe je het ziet! Wij hebben allemaal de keuze. De één hield ooit van worst, de ander kan er geen genoeg van krijgen. 
Klein stukkie dan! Ja, Ja Papa, meer krijg je ook niet want Oma zei altijd: Dunne plakkies snijden is behoud voor een worst! 
Zo is het maar net, Mouna.
Fijne zondag.
Joah, mag wel zo....

#SAIL Hardenberg!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Als ik het niet meer weet in de rimram van de tijd.
De bodem veel te heet, alle richting kwijt.
Laat mij niet gaan maar haal me hier doorheen.
Als ik het niet meer weet, niemand is alleen.
Hou me vast. 
Hoe de tijd ook raast, we komen er doorheen. 
Als jij het niet meer weet, je bent niet alleen. 
Hou me vast, hou me vast, hou me vast.'
Uut 'Hou me Vast' van De Dijk. 

Moi, ben ik weer. 
Normaal gesproken zijn wij aan deze kant van Nederland behoorlijk nuchter. 
Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, principes als deze bezigen wij hier graag! 
Kalm an, dan heb je er ook geen drukte van! Van die dingen....
Daarom was ik wel een beetje verbaasd dat ze het nieuwe, hopelijk jaarlijks terugkerend, evenement aan de Vecht gewoon SAIL Hardenberg hebben genoemd!
Of is dat de kracht van gewoon doen, de slogan die wij hier in Hardenberg met z'n allen hebben omarmd? 
Ik weet het niet, ik vraag dit natuurlijk voor een goede vriend?
Gisteren, op een bloedhete zaterdag, vond de eerste editie plaats van SAIL Hardenberg!
Dat zijn aardige grote schoenen om te vullen als je weet wat SAIL Amsterdam langzamerhand door al die jaren allemaal zo'n beetje herbergt. Het IJ is nu éénmaal geen Vecht, De Vecht is andersom ook niet het grote IJ, waarvan akte!
Ach ja, aan deze kant van de Iessel is een EI sowieso geen lege dop, wat ik u zeg!
SAIL Amsterdam kennen jullie toch wel? SAIL Amsterdam is een vijfjaarlijks, meerdaags maritiem evenement in onze hoofdstad. Het is opgetuigd rondom een vloot van monumentale zeezeilschepen, die na een parade door het Noordzeekanaal voor enkele dagen afmeert langs de kade van het IJ en in de grote IJhavens. Het is ook gezien en gezien willen worden. Een feestje voor mensen met een dikke portemonnee en voor mensen die denken dat ze meer zijn dan anderen, maar ik kan het mis hebben hoor. Dat is hier niet het geval, de meeste Hardenbergers zich redelijk nuchter/normaal van aard. 
Uitzonderingen daargelaten! Ach, wij kennen allemaal onze pappenheimers. Nathouden dat spul. 
Maar ik was het eens met Gerda, de lieve vrouw van smartlap Egbert. Wij doen hier in Hardenberg veel te weinig met de Vecht en al haar mooie facetten. Dat feestterrein aan de overkant moet gewoon een permanent evenemententerrein worden maar slechts 1 (!) persoon weet dit nu al jaren succesvol tegen te houden omdat aan de uiterwaarden van de Vecht één of ander zeldzaam 'k.t' diertje hier haar habitat heeft. Nou moe, daar breekt mien klomp. 
Dan moet alles wijken. Soms worden bouwprojecten jaren stilgelegd omdat er één of andere vleermuisje daar 's nachts rondzwerft. Tja, ik vind daar wat van. Ben gek met dieren hoor, maar je kunt ook overdriev'n. Die ambtelijke molens mogen wat mij betreft wel eens wat sneller draaien. Als iedereen eigenlijk voor is kan het toch niet zijn dat één iemand die tegen is de boel al die tijd kan parkeren tot het irritante toe? Sorry....dwaal weer af. Ben niet zo van het Zwitserland zijn. 
Maar zeg nou zelf, behalve de hitte, was het toch (weer) aangenaam vertoeven rondom de uiterwaarden van de Vecht. Het was gezellig langs de Vecht, alles op het gemak!
De Vechtzomp werd gisteren officieel ter water gelaten. Ze werd gedoopt door een vrouw, in ons geval door de vrouw van de Burgemeester. Hij had wel een mooie stropdas met zeilboten, maar dat terzijde.
Yep, de partner van de burgervader mocht de honneurs waarnemen want ooit werd de Titanic gedoopt door een kerel, nou we weten allemaal hoe dat bootje vergane glorie werd, jullie heb vast de film gezien. Die zonk! Dat liep niet goed af, nog meer water dan bij de molen van Bels. Vanaf dat moment werd er door iedere botenbouwer eieren voor het geld gekozen en wordt de fles champagne nu door een vrouwpersoon tegen het desbetreffende schip gegooid en wensen wij haar een behouden vaart toe. 
Wij, Hardenberg, heeft nu ook in navolging van o.a. Dalfsen, Ommen, Gramsbergen aan diezelfde Vecht de beschikking over een heuse Vechtzomp. Een hommage aan de oude vrachtvaarders van de Overijsselse Vecht, de onbezongen helden van vervlogen tijden. Ik hou d'r van, ben er eentje van nostalgie en geschiedenis. De zomp heet 'Stad-Hardenberg', ze hebben er ruim drie jaar aan gebouwd. De heren Brunink van het gelijknamige bedrijf stelden een pand beschikbaar waar de heren bouwers naar hartelust konden timmeren en schaven...Gedreven door een gezamenlijke passie voor de maritieme geschiedenis en vooral ambachtelijk vakmanschap besloten ze deze reis te ondernemen. Geweldig. Petje af. 
Ze wisten een historisch schip te bouwen dat ons Nedersaskische verleden verbindt met het huidige heden. Het had even wat voeten in de aarde, nou ja in het water. Want op het moment U begaf het noodaggregaat. Paniek! Viel mee hoor. Kalm an. Je hoorde alleen maar stilte en niet Erik Volkers door de microfoon! Dan is het net alsof je een voetballer zijn bal afneemt. Dan heeft ie even niks om handen, maar niet veel later gaf de altijd goedlachse spreekwaterval bijkans nog meer gas en lulde hij een mooi eind de Hardenberger dag in. Gewoon doen hè. 
Je moet het toegeven, ik doe het 'm niet na net zoals Jan Odink, als die volgende week weer drie avonden al die luchtballonnen het luchtruim boven Hardenberg in weet te praten! Man, man...zou ie thuis ook zoveel praten? 
Maar elke houten plank, elke nagel en elke naad van ons nieuwe Vechtzomp vertelt een bijzonder verhaal. Prachtig! 
Mooi, je zag de trots van de tientallen vrijwilligers van hun gezichten spatten. Ze hadden tevens mooie polo's aan. Ach, we mochten als bedrijf zijnde ook een bijdrage leveren. Trots! Zelfs aan het nieuwe smartlappen koor wat is ontstaan door de bouw van de Vechtzomp. Ik kan ondertussen geen wit overhemd meer zien maar dat geheel terzijde. De kracht van gewoon doen! 
Maar wat ik zeg, we moeten gewoon meer met de Vecht doen! Van de week stond er ook al een artikel in de krant dat Hardenberg mooi aan de Vecht ligt maar dat wij er verder niet veel mee doen, dat er in de stad zelf weinig tot niets van te merken is. Het is ook nooit goed hè of het deugt niet. 
Echter las ik vanmorgen in dezelfde krant dat ondere andere Gerrit en Everhard Brunink van plan zijn om hier een echte scheepswerf uit de grond te willen stampen. Ze willen een plek creëren waar schepen en roeisloepen worden onderhouden en het (oude) ambacht levend blijft. 
Maar ook willen ze camperplekken realiseren en een klein restaurant. Hoe mooi wil je het hebben?
Ondernemers met oog en vooral liefde om Hardenberg nog meer en mooier op de kaart te zetten. Ik juich dat toe, sta al voorzichtig op de banken. Ondernemers met lef en uit het juiste hout gesneden. 
Zag er zaterdag een paar lopen! Die snappen waar Abraham of Sarah de mosterd haalt! 
De kracht van gewoon doen! Dat we het evenement SAIL Hardenberg noemen heeft niks te maken met misplaatste arrogantie en/of bravoure maar je moet ergens beginnen. Je zag aan de toeschouwersaantallen en aan de bezoekers dat het project een grote kans van slagen heeft. Amsterdam is ook ooit met enkele van die bootjes begonnen. De mensen hier zijn geen pannenkoeken hoor....Smeren met stroop doen we zeker niet! Ach ja, was even leuk. Sprak nog wat nieuwe wethouders die je vroeger gewoon in het wild op ons Westerpark tegen het mooie lijf kon lopen. Vind ik mooi....iets met zevenmijlslaarzen! Respect! Alles stroomt, niets blijft. 
Pannenkoeken, die aten Mouna en ik vrijdagavond bij de Rheezerbelten. Bij Enrico en Margé.
Altijd leuk, altijd gezellig, altijd een soort van thuiskomen. Ook iets met gewoon doen en kracht!
Meisje wilde een nachtje extra bij Papa. Ik vond het natuurlijk goed! Alleen is ook maar alleen....
Pannenkoeken zijn daar lekker hè, nog ouderwets het stroop in een wit schenkkannetje en het suiker/poedersuiker in soortgelijke witte bakkies. Ik hou d'r van! Lekker knus, zoals Moe vroeger het stroop ook bewaarde in zo'n kannetje We zaten lekker op het terras. Leuke jongens en lieve meisjes in de bediening. Net zoals bij Ziengs in de Voorstraat waar het lieve meisje mij graag wilde helpen met het Birkenstock-probleem. Allemaal van die mensen en de kracht van gewoon doen! De hitte maakt mij kwetsbaar en zacht. 
We moeten het met z'n allen doen. Net zoals Oranje het gisteren deed met z'n allen! You Win Some, You Loose some, gewoon kop d'r veur! Gewoon lekker doorgaan met z'n allen. Koeman heeft ook niet alle wijsheid in pacht en zeker die lui in de studio niet! Het was genieten op de vierkante meter gisteren in huize Dorgelo. Had de wedstrijd willen kijken in mijn stamkroeg. Had de kinderen niet, was niet mijn weekend dus allerlei wilde plannen (not!) in het vooruitzicht. De kracht van het gewoon doen!
Maar ja, het is dus vandaag vaderdag! Had ik ff niet aan gedacht, voel me soms niet eens vader als je begrijpt wat ik bedoel. Wil jij de kinderen niet? Kwam van de week op Instagram daar een berichtje over tegen. Het was notabene een vrouw die het had over een gescheiden Papa. Dat de gescheiden papa ook een man was die ooit dacht dat hij zijn kinderen gewoon elke ochtend zou zien opgroeien...Die 's avonds in een stil huis zitten en doen alsof het wel gaat. Mannen die hun kinderen missen op momenten waar niemand bij stilstaat. Op het schoolplein, bij het slapen gaan, op zondagavond als de stilte weer eens keihard binnenvalt. 
Mannen die blijven doorgaan om dat er van hen verwacht wordt dat ze sterk zijn, terwijl er van binnen vaak verdriet zit. Verwarring, gemis, soms zelfs schaamte! Ja...Jaja.
Volg mijn pagina vertelde ene Amy voor eerlijke inzichten rondom scheiding, verlies, liefde en het opnieuw leren thuiskomen bij jezelf. Tja, daar ga je alweer....Moet je weer geld betalen om bij jezelf te komen! Tinder zit ook alweer maanden achter mij aan, neem een abonnement. Ja, daaaaaaaaaag.
Keek vanmorgen eens gratis in de spiegel. Tja, ze heeft wel een punt. Vrouwen hebben vaak punten waar ik het roerend mee eens ben maar dat zeg ik niet altijd! Ze hebben al zo vaak gelijk! haha....
Maar zit wel een kern van waarheid in! Na vijf jaar moet ik er niet meer over klagen, geen hand vol maar een land vol etc. etc. etc. Iedereen heeft goedbedoelde adviezen maar ik trek ze vaak niet!
Puur en alleen omdat de lieve en aardige advies- en raadgevers niet in mijn situatie zitten. Vaak getrouwd of volop in een mooie relatie wandelen met of zonder kinderen! Kop op, kop d'r veur! Niet zeuren....
En meer van die dingen! Ach ja, het zal allemaal wel. Weet wel dat ik een betere versie van mijzelf ben als Moos en Mouna hier rond paraderen....Dat ik met alle liefde een avondje Eetcafé Mans opzij zet voor een heerlijk avondje voetbal kijken met deze twee. Een borrelplankje maak en een superleuke avond heb met deze twee bijzondere kinderen die mij allebei Papa maakten alhoewel ik ooit mijn Papa ding zijn iets anders had voorgesteld. Het is goed zoals het nu is, zeg ik niet helemaal eerlijk! Liegen zoals het gedrukt staat. Als je trouwt heb je twee mensen nodig die ja zeggen, als je wilt scheiden hoeft er maar één ja te zeggen, jij kunt néé blijven prevelen tot St. Juttemis maar dan ben je echt een roepende in de woestijn! Je moet mee op de trein en waar het stopt zien wij dan wel weer. De kracht van gewoon doen! Bizar! Perron oneindig. 
Ach ja, over 100 jaar zijn we allemaal dood en jij ook! Schrok toch een beetje dat ik hoorde dat een hele lieve, inmiddels 100-jarige lieve mevrouw, was gaan hemelen. Tis dat Robert het verhaalde, ik krijg soms hier aan de Voermanstraat echt niet alles mee. Baal ik van. Slapen, werken, eten en dan weer slapen, werken, eten....Dat is het soms wel een beetje. Hoe de tijd ook raast. Rare week sowieso....Iedereen gaat of ging weer over tot de orde van de dag. Toch zie je en/of hoor je dat het niet voor iedereen zo is! Komt soms wel binnen! Keihard en vaak niet eens via de achterdeur.
Huub kwam gisteren even buurten, niet fysiek maar in mijn hoofd. 
Het hoeft maar te regenen en het is weer zo laat. Dat ik mij afvraag of het goed met je gaat. 
En of je gelukkig bent op jouw manier en of het bij jou daar net zo regent als hier 
Het hoeft maar te regenen en ik begin. Dat hou ik niet tegen ook al heeft het geen zin.
Dat ik aan jou ga denken aan hoe het nu met je is en of jij wel weet hoe ik je mis. 
Papa, waar denk je aan....? Moos haalt mij uit mijn gedachten! Wie is die band? The Cure? 
Ken ik niet. Oude band. Oh, zekers van jouw jaren tachtig! Pinkpop hè. Wat zingen ze dan! Boys Don't Cry, A Forest, Friday I'm in Love, Pictures of You, Lullaby! Ok, heeft die vent nou lipstick op? Zit zijn kapper in Sydney? Alle domme grapjes komen langs, de appel valt niet ver van de boom! Hou d'r van! Jij houdt wel van die ouwe lullen muziek hè....Klopt Moos, maar dit is een bandje hoor!
We zetten nog een boom op! De kracht van gewoon doen! Ik hoor eenden kwaken, ze landen in de Vecht. Tijd om naar huis te gaan! Verdieping hoger. Mouna ligt al, Moos gaat naar zijn eigen.....
Ik ook. Morgen (eigenlijk is het al) vaderdag! Fijne vaderdag Papa, dank je wel jongen....Welterusten.
Zie je morgen. Ik jou ook. Hou van jou. We zijn niet alleen maar met z'n allen. Hou me vast!
Op naar de zevende hemel! We beginnen, we beginnen nu pas echt!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Cola-BerenBurg!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'One man come in the name of love, one man he come and go.
One man comes he to justify, one man to overthrow.
Free at last, they took your life.
They could not take your pride.
In the name of love, in the name of love.'
Uut 'Pride (in the name of love) van U2.

Moi, ben ik weer. 
Klinkt misschien gek uit mijn mond, maar gisteren verkoos ik voor even de stilte boven de muziek!
Het was indrukwekkend. We stonden samen rondom het graf van Ard op natuurbegraafplaats Hoogengraven aan de rand van Ommen in buurtschap Arriën.
De stilte was hoorbaar, alleen enkele vogels zongen een kleine aria van Mozart! Prachtig!
We hielden elkaar in gedachten stevig vast want hoe de tijd ook raast, we moeten er doorheen!
En als jij het niet meer weet, je bent niet alleen. Hou elkaar vast! Vooral nu. 
Wat een liefde stond er met betraande ogen aan het graf waar we allemaal niet hadden willen staan. Geen één uitgezonderd. 
Niet iedereen was bekend maar je voelde een soort van verbondenheid met elkaar en daartussen Ard als warm bindmiddel!
Dat gaf een ongekende voorsprong, in the name of love! Echt wel! 
Jemig, dat nummer kwam even binnen nadat Bono hoogstpersoonlijk de stilte verbrak.
One man come in the name of love, one man, he come and go! Kippevel!
Niet voor het eerst die dag. 
Zocht naar mijn zakdoekjes, kreeg ondertussen een liefdevolle knuffel van Fenny die naast mij stond!
Alleen maar toch samen, met z'n allen. Wat ik zeg, nog nooit zo'n indrukwekkende begrafenis meegemaakt en ik heb er al tientallen mee mogen/mee moeten maken. Het raakte...keer op keer.
Vroeger wierp het stuifzand hier zandduinen op, tegenwoordig vind je op deze natuurbegraafplaats afwisselende natuur met heide, bos en korstmossen. Stilte wordt vanzelf hier je vriend.
Heb echt niks met de gangbare begraafplaatsen, ik kom ook (bijna) nooit bij mijn Moe of Pa.
Zo'n steen zegt mij tevens niks, kost alleen maar verrekte veel geld en staat mooi wortel te schieten!
Neuh, dat is niet mijn ding hoor. Maar ik was betoverd door de natuurbegraafplaats in Ommen.
Vroeger was het een onverharde weg in een internationale handelsroute waar brede paardenwagens in konvooien langs trokken via woeste gronden en stuifzandvlaktes. De bossen werden pas later aangelegd door de Marken van Ommen, Stegeren en Arriën
5000 v. Christus werden mensen hier al begraven, natuurbegraven is een heel natuurlijke manier van begraven en die dus al een hele lange (oude) traditie kent.
Hier bieden ze nog een eeuwigdurende grafrust aan, het blijft intact en het wordt niet geruimd. De natuur en de feeërieke omgeving ontfermt zich over jouw geliefde. Je dierbare gaat als ware op in de natuur. Het lichaam gaat echt terug in moeder Aarde.
Met alle respect. Dat gevoel heb ik nooit gehad op een 'normale' begraafplaats, tot aan gisteren dan!
Wat hebben ze het 'mooi' gedaan. Feronique, haar kinderen- en kleinkinderen. Bewonderingswaardig.
Een prachtig eerbetoon aan een kerel die gisteren als een soort van reiziger op zijn eindbestemming arriveerde. Wat heeft ie een 'Journey' achter zich. 56 jaar met louter hoogtepunten totdat vorig jaar de klotenziekte besloot om zich te verstoppen in zijn koffer. Hij besloot mee te reizen, hij kwam zelfs ongemerkt door de Douane. We hadden 'm echt wel willen aangeven...Die klootzak wil je niet als metgezel. 
Wat heeft Ard een rijk leven gehad. Dat zag je aan al die foto's waar liefde en geluk van het scherm spatte, mooie muziek er onder! Het was met een lach en een traan. Die lieve mensen naast me hielden elkaar ook de hele tijd vast. Prachtig! 
Al die mensen die spraken, wat een klasbakken. De dochters van Ard, hoe liefdevol ze hun superpapa omschreven. Poeh. Therese en Bert, de zus en broer. Jeugdherinneringen. Berjan, de zwager van Ard, met de nodige kwinkslagen, heerlijk. Roald, de werkgever...nou ja meer een vriend en collega dan 'baas' sprak ook prachtige zinnen. Niet zijn hobby maar hij deed het voor 'Opa' Ard. Ken Roald van eerder uit de kroeg, maar alleen maar respect voor zo'n baas en ook voor al die collega's van Ard. Hoe zij zich hebben gemanifesteerd al die maanden dat Ard ziek was. Petje af. Ze stonden gebroederlijk met elkaar bij het graf! 
Allemaal uit het juiste (onbewerkte) hout gesneden, stuk voor stuk! Kan menigeen een voorbeeld aan nemen. 
Feronique sloot af. Poeh....gelukkig genoeg zakdoekjes mee en Irma die goed op mij lette en soms een knik, dan weer een hand op mijn rug plantte. Dank je wel....Lief van je. 
'Tis nie Aans.....' dat waren zo'n beetje de laatste woorden van Ard. Tja, het is niet aans....
Potverdikkemei! Hoe de oudste dochter van Kim en Daan, Isa, achter de kist liep toen Ard binnen werd gedragen en net de eerste zinnen van Don't Stop Believ'n van Journey door de ruimte schalde. 
'Just a small town girl, livin' in a lonely world......Maar ja, wat raakte niet gisteren, zelfs de zon had er last van en de regen deed niet eens moeite. 
Denise op de motor van haar Papa achter de rouwauto. Die lange stoet van volgauto's in Rheezerveen. 
Een man die even stopte met grasmaaien en pas verder ging toen wij waren gepasseerd! 
Alles klopte! Ard die op een soort van boerenwagen naar zijn laatste rustplaats werd getrokken. 
Een kleine kilometer liepen wij achter hem aan, Ard mocht als enige voorop! 
Je voelde je heel klein in dit immense bos. Ruim 25 hectare, dat is toch een kleine 50 voetbalvelden?
Het klinkt raar maar hier wil je wel liggen als het einde nabij is. Mooi onder een statige boom.
Het werd, gek genoeg, een prachtig mooie dag. Een beter afscheid had Ard niet kunnen krijgen!
Kerel, wat was je en wat ben je geliefd. Die rode draad zag je gisteren in alle ogen van de aanwezigen.
Dat heb jij, jullie maar mooi voor elkaar gebokst. Soort van stukje paradijs op een heel klein stukje aarde. Even geen tijd voor gedoe. Nooit stoppen met proberen, Don't Stop Believ'n. 
Hoorde zelfs een nummer van een artiest die ik niet kende. Dean Lewis uit Australië. Je bent nooit te oud om te leren alhoewel Ard altijd 56 jaar zal blijven. Een jonge God! Maar vooral een mooie kerel!
Denk dat ie stiekum ontzettend trots zat te wezen op zijn gezin, hoe ze dit in elkaar geflanst hebben.
Zijn lichaam is nu terug in moeder Aarde maar zijn ziel huist al ergens boven, misschien wel op die blauwe volk, die gisteren voorbij trok toen wij van hem wegliepen, maar we zoeken je op hoor...Ook nu, misschien straks al even, kinderen willen je graag zien. Ons Ardje....Mien moat, maar ook hun lieve vriend die altijd goed te passe was. Hoe jij dat voor elkaar kreeg...Man, man....Hou van jou, kerel!
Na de tijd maar weer een Cola-Berenburg op je genomen. Vind het best wel lekker, eigenlijk!
Denk bijna al een fles op deze week. Voor het eerst 4 flessen cola in de bonus gekocht, dat mag in de krant. Weer wat anders dan speciaalbier!
Alhoewel dat ook prima smaakte, had gisteren wellicht een bittere nasmaak maar kan ook zijn dat mijn smaakpapillen een beetje verdoofd waren door al die Berenburg. Is mijn mond niet gewend. Niet alles door mekaar drinken hè. Jaja....
Was rond de klok van half zeven thuus. Moos was weer afgezet door zijn Mama en Mouna kwam pas thuis van het spelen bij Lauren om half negen. Ze werd gebracht. Hoe mooi wil je het hebben? Alle beetjes helpen dan.  
Ging nog even naar het speciaalbierfestival, hier op het Wilhelminaplein in Hardenberg. Moos mee. Mooie gesprekken gevoerd, veel over Ard gehad. Hier geen zoeperds maar liefhebbers van speciaalbier!
Kon mijn hart luchten, tuurlijk met een borrelplankje van Jan van het Kaaskeldertje on the side! Dat smaakte als vanouds uit de kunst, ook geen geld ja....maar 2 muntjes voor flink wat kaas en worst. Jan, die snapt dat!
We namen mooie biertjes (proefglaasjes) van Brouwerijen die ons nog onbekend waren. 
Brouwerij de Kwint ging wel met onze eer strijken zonder al die andere brouwerijen tekort willen doen. 
De Knuppel (Tripel), De Raddraaier (Barleywine), De Opdonder (Imperial Stout) en Lummel (Imperial Stout Oak Aged Whiskey) waren bijzonder goed te doen. Mooie glaasjes van 15 cl. inhoud. 
Maar ga ze niet allemaal benoemen, dan weet je ook snel hoeveel ik heb gehad. Optellen is niet echt mijn ding, aftrekken des te meer. Dat gezegd hebbende. Maar de roestklap 900, een gebalanceerde Quadruppel van de Mommeriete, is wel een eervolle vermelding waard. Deze kende ik (nog) niet van die lekkere bierenmakers uut Gramsbergen. Want daar in het voormalige schipperscafé van Boonstra hebben ze bierbrouwen tot kunst verheven....Nostalgie waaiert daar vanouds binnen.
Het is gewoon een mooi festival met allemaal liefhebbers, lekkere hamburgers van Erik Hakkers! Alleen de muziek had wat zachter gekund.
Mooi dom voor je uitkieken en fijne gesprekken voeren! Zelfs dochters van scheidsrechters zijn leuk, vroeger nooit mijn favorieten. Alhoewel die dochter van de scheidsrechter uut Ommen ook eerder het (na)fluiten waard was maar dat deed je maar niet....Al gaf hij mij ooit geel in plaats van rood. 
Hoe heette die beste man ook al weer....Karstenberg of zoiets. Kan niet op zijn naam komen. Als ik maar van zijn dochter afbleef....
Schorsen maar dan anders! Zo hou je ook de jongens van je dam af!
Het weekend begon ook al mooi. Even met Mouna en Moos naar Jannemans! Zo af en toe doen wij dat omdat ze daar gewoonlijk heerlijke spareribs hebben. Mouna nam ze ook, Moos ging voor een burger. Blijft een lekker tentje. Niks geen opsmuk, gewoon rechttoe - rechtaan eten. Maar om je vingers bij af te likken, ze vallen echt van het bot. Ik had weer die met honing en knoflook. Mmmmmmm.
De tijd blijft derhalve wel een tijdje razen. We moeten er doorheen. Maar we zijn niet alleen....
Blij dat ik er bij mocht zijn. Dat we met z'n allen afscheid hebben kunnen nemen van een man die het leven elke dag wilde vieren. Je moet doorgaan. Daarom gaan wij nog niet weg, wij hebben nog wat tijd gekregen. We gaan door tot aan het eind. We hebben jou ons hart gegeven. We dragen jou bij je totdat het licht straks dooft. Komen wij misschien jouw kant wel op. Maken wij er dan weer een gezellige boel van. Ondertussen doen wij het hier, met jou in gedachten! Misschien niet elke dag maar wel zoveel mogelijk. Jij was one of a kind! Eentje uit duizenden, néé eentje uit miljoenen. Jij hebt geprobeerd een 'better man' van mij te maken. Ben eigenwijs, maar het is jou aardig gelukt! Althans....
Tja Ard, tis niet aans....We moeten het hier mee doen! Wij vervolgen onze weg met jou in gedachten!
Dank voor gisteren! Maar dat weet je wel, toch? Jij was er zelf bij. Knuffel....
Wat zeg je eigenlijk bij een afscheid? Tegen iemand die er eigenlijk altijd was. Tot ziens?
We zien elkaar weer? One Fine Day! 
Nu moet ik even de hamster uit de armen van Mouna gaan bevrijden, volgens mij moet vnd Oranje voetballen. Dat dier krijgt geen rust zo. Daar was ik nog niet echt mee bezig! Geloof het allemaal wel. Voetbal stond de laatste tijd op een flink wat lager pitje. 
De kinderen wel, die hebben 'm weer van zolder gehaald na twee jaar stof happen! 
Wat eet zo'n hamster nou? De Appie, waar ze 'm twee jaar geleden gewonnen hebben, is vandaag niet open. Moeten we alsnog naar Ommen. Koffie doen? 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Ard-je-Maat!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'De dans, gedanst op een zilveren tapijt met jou dicht bij mij.
De verloren tijd beweend, doelloos verzonken en dronken.
En niets dat niet mocht, wij twee door de tijd, de tijd heen.
Midzomernachtdroom.
Waar jij verscheen, scheen de zon met je mee.
Geen tijd voor verdriet maar elke dag omarmd.
En altijd vrolijk, hoe jij dat voor elkaar kreeg. 
Met oneindig veel moed, het leven is niet fair. 
Jouw stralende lach, en je mooie gedichten, jouw tedere woorden.
Je onverwoestbaar krachtige wil. 
Jij hebt je noodlot steeds het hoofd geboden, tot het eind geloofde je. 
Jouw idee van geluk, jou idee van geluk'
Uut 'De(r) Weg' van Herbert Grönemeyer (vertaling Guus Meeuwis)

Moi, ben ik weer. 
'Papa, het is Ard hoor, geen Ardje'
Vorig jaar, ergens halverwege, kwam Mouna met mijn telefoon in haar hand naar de bloemetjesstoel gelopen. Had haar gevraagd, app Ard maar even, Fero zit op de ambulance, misschien heeft ie wel zin aan een bakkie koffie of een Cola-Beerenburg, nog beter. 
Ze zat op mijn telefoon liedjes te zingen van Suzan & Freek. 
'Je hebt gelijk, het is inderdaad Ard maar vroeger noemde Papa Ard altijd Ardje....' Sorry.
'Jij altijd met je vroeger', lachte Moos die aan de eettafel zat te leren (althans dat dacht ik). 
Moet ik even veranderen, heb je gelijk aan Mountje. Doe ik straks wel even.
'Maar als je er Maat achter zet dan klopt het wel weer, Papa'. Hoezo...?
Nou Ard is toch je vriend, je kameraad. Ard je Maat! Je hebt gelijk, lieverd!
Daar had ik nog niet aan gedacht. Ard is inderdaad mijn Maat. Goed hoor! Bijzonder kind! 
Ard was en blijft mijn maat! Vrijdagmiddag verloor hij zijn strijd tegen die ongelooflijke kutziekte.
Hij had vorig jaar de diagnose ALCL gekregen, een zeldzame en heftige vorm van lymfeklierkanker.
Vorig jaar, ergens in augustus, kreeg hij deze jobstijding. Een kleine 10 maanden heeft ie gevochten voor wat ie waard was maar deze strijd was niet te winnen. Wat een wil had ie om te (over)leven!
Elke keer weer nieuwe hoop, elke keer weer die kop d'r veur. Met Fero, met zijn kinderen- en kleinkinderen. Zo bewonderingswaardig! Jouw bijna onverwoestbare krachtige wil!
Alleen maar respect! Je wilde niet opgeven, dat was geen optie. Je ging maar door...
Nooit klagen! Altijd goed te passe. De mooie gesprekken. De laatste die met jou in het ziekenhuis. Kippevel
Ook humor, dat hield je op de been. Fijne knuffels, gewoon rechttoe, rechtaan.
Alles benoemen, ook de dingen die verscholen lagen aan die gitzwarte horizon. Maar gewoon doorgaan!
Maar de laatste tijd had ik moeite om de update's van Feronique op de Stamps-app te openen.
Bang om de woorden te lezen die er dan zwart op wit stonden gedrukt. Net of je de waarheid niet onder ogen wilde zien. Het ging de verkeerde kant op! Niet de weg die jij en Fero wilde bewandelen.
Er kwam steeds meer tegenwind, de storm stak op, het werd alsmaar kouder en kouder....Brrrr.
De toon veranderde, waar telkens hoop door de regels klonk kwam nu iets van berusting!
Vrijdag appte Feronique dat jij bezig was aan je laatste uren. Ik vloekte hardop op het werk. GVD!
Het kwam binnen. Ben al enkele weken een soort van er niet bij, maar nu was ik verdoofd!
's Middags kwam het telefoontje al die je eigenlijk niet wilde aannemen. Wist meteen dat het fout zat. 
Ken Robert daar nu lang genoeg voor. Ard is overleden, onze kameraad, onze vriend, onze maat is niet meer. Weer die vloek, GVD! Het leven is niet fair. Iemand die daarboven aan de knoppen zit moeten ze direct ontslaan. Want die snapt er geen bal van! Potverdikkemei! Maakt er een klotenzooi van!
Maakte nog wat werk af, hoop dat het allemaal goed is gegaan. Dat ik het juiste heb besteld!
Alles valt dan spreekwoordelijk uit je handen. Je wist dat het moment zou komen maar dat mocht nog wel even wat jaren duren. Maar ja, van het concert des levens heeft niemand het program zei mijn moeder altijd. Potverdikkemei, 56 jaar. Dan begint het leven toch pas? Dit is gewoon niet eerlijk!
Vroeger hadden we dat anders gedaan. Maar mijn vroeger is helaas niet meer het vroeger van nu!
Niet veel later dronken Irma, Robert en ik in de Clemme een Beerenburg-Cola op onze Ard. Proost!
Onze vriend, onze kameraad, onze maat. Wat een hard gelag! Maar toch proosten op het leven!
En ook zo dubbel. Ard heeft nu rust, hoeft niet meer te vechten voor zijn leven! 
Maar missen, dat kunnen wij hem ook niet! Nooit. Er zijn er genoeg die ik kan missen als kiespijn maar niet Ard. Hij staat nog steeds als Ardje in mijn telefoon. Ik laat het maar zo...Sorry Mouna. 
Dan is hij nog een beetje een soort van bij mij. Ard van eerder, van vroeger. Toen de wereld nog in de zon was.
Verdoofd! Poeh...Wij zoeken steun bij elkaar. Gisteren verloren we met de voetbal. 
Het deed mij weinig, eigenlijk niks. Wilde de pen in het azijn dopen na weer een verloren seizoen!
Maar dat heeft geen enkele nut. Ze snappen toch niet wat ik eigenlijk bedoel, ook iets van vroeger. Vanmorgen ook niet, werd wakker met een enorme kater en ik had niet eens zoveel gedronken. Het besef dat hij er niet meer is. Niet even langs loopt voor een bakkie of een cola met een tikkie. 
Niet even wat drinken bij Sevens, of bij hun op de koffie. Altijd welkom, altijd leuk, altijd gezellig. 
De kinderen waren ook gek op Ard (en Fero natuurlijk). Hun reacties, zo puur - zo echt! Hartverscheurend. Oh Papa, wat erg! Hij was zo lief en altijd gezellig. 
Zat vrijdag- en gisteravond in mijn bloemetjesstoel. Eigenlijk nergens zin aan, beetje dom voor mij uit te kijken. En nu? 
Zat muziek te luisteren, muziek die Ard ook het beste te pruimen viel.
Journey (Open Arms, Don't Stop Believ'n), U2, De Dijk....Nam er een cola-beerenburg bij. 
Klinkt misschien stom, maar ik had het gevoel dat ik dan een stukje dichter bij Ard ben. Moi.
Zag onze foto op de koelkast hangen. Die hangt er al bijna twee jaar. Van onze gezamenlijke vakantie op Terschelling. Steeds vaker gingen mijn gedachten daar naar terug. Destijds maakte ik mij meer zorgen om mijn ander moat, Robert, dan om Ard. Toen wisten wij nog niet wat er hem allemaal te wachten stond. Foto van een mooie dag. De zee ruist maar door, het mooiste geluid op dat van jou na.
Gearmd stonden wij daar op het strand van Terschelling, allemaal met de lach op ons gezicht, sommigen met een zonnebril. Zie deze foto elke dag wel twee, drie keer. De koelkast gaat best wel vaak open.
Foto van een mooie dag, toen onze wereld nog compleet in de zunne lag. Zo onbevangen, vrienden voor het leven. De foto het relaas van (h)echte vriendschap! 
Ging weer terug naar mijn stoel en Spotify slingert een nummer van Herbert Grönemeyer de kamer in. 
Der Weg! Poeh, kippevel. En daar komen de tranen. Potverdikkemei. Het leven is niet fair. 
Niet iedereen kan Duits verstaan en Guus heeft 'm ook in het Nederlands laten vertalen maar het origineel komt binnen als een groene legertank op een onbewaakt ogenblik! Keihard! Ongelooflijk hard. Ik verketterde iedereen die iets met Ard's dood te maken had. Had ff maling of ze me konden horen. Klootzakken!
Gisteren zochten wij elkaar ook op. Belde nog even met deze en gene. Mijn en onze gedachten ventileren. Ard is weer thuis in Hardenberg waar hij al jaren zo leuk woonde met Feronique. Die mooie Opa voor jullie kleinkinderen. Het geluk spatte er van af. Voordeel van jong ergens aan beginnen. 
Het maakte jullie zo'n uniek stel. 
Zoveel respect voor jou. Vond jou al een topgozer maar je ziekte maakte jou eigenlijk sterker!
Maakte jou een man waarvoor ik zoveel respect heb gekregen. Altijd vrolijk, hoe jij dat voor elkaar kreeg. Net of er andere radartjes in je lichaam aan begonnen te staan! Verbazingwekkend. 
Fijn ook, die gesprekken. Vooral over het leven. Jij gaf hoop, je bood troost. Kwam altijd beter bij je weg dan ik er arriveerde. Gek hoe mensen in zulke situaties in een bepaalde positieve weerstand schieten. Net of de terugweg het wat soepeltjes liep. 
Veel met en over jou gepraat. Dan merk dat vriendschap zo belangrijk is, dat een paar maten het verschil maken. Tussen goed en slecht! Wat echt belangrijk is, soms een blik al genoeg. 
Diep van binnen weet ik dat het voor jou zo beter is, maar zo voelt het nog lang niet!
Het zal ontzettend wennen zijn om jou niet meer die knuffel te geven, even met je te babbelen, soms over niets maar meestal over van alles. Goh, wat heb ik veel aan jou gehad. Dat meen ik, uit de grond van mijn hart. Wat hebben jullie mij een thuis gegeven, eentje waar ik altijd welkom was. 
Gewoon kon zijn die ik wil zijn. Bij jou/jullie kon/kan ik mijn zwaktes tonen. Ook jullie hebben mij op weg geholpen. Ard, hoop dat jouw weg naar boven of waar je nu gaat wonen ook geplaveid mag zijn. 
Met allemaal goede bedoelingen. Want tot het einde geloofde je, jouw idee van geluk!
Ard, hou van jou jongen....Mooie maat dat je bent, niet was. Je blijft mijn maat tot in de eeuwigheid. 
Want dood ben je pas als wij jou zijn vergeten. Nou dat gebeurt niet! 
Ik heb je nummer toch nog, Ardje!
Ondanks alles, fijne zondag. Joah, mag wel zo....