#Cola-BerenBurg!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'One man come in the name of love, one man he come and go.
One man comes he to justify, one man to overthrow.
Free at last, they took your life.
They could not take your pride.
In the name of love, in the name of love.'
Uut 'Pride (in the name of love) van U2.

Moi, ben ik weer. 
Klinkt misschien gek uit mijn mond, maar gisteren verkoos ik voor even de stilte boven de muziek!
Het was indrukwekkend. We stonden samen rondom het graf van Ard op natuurbegraafplaats Hoogengraven aan de rand van Ommen in buurtschap Arriën.
De stilte was hoorbaar, alleen enkele vogels zongen een kleine aria van Mozart! Prachtig!
We hielden elkaar in gedachten stevig vast want hoe de tijd ook raast, we moeten er doorheen!
En als jij het niet meer weet, je bent niet alleen. Hou elkaar vast! Vooral nu. 
Wat een liefde stond er met betraande ogen aan het graf waar we allemaal niet hadden willen staan. Geen één uitgezonderd. 
Niet iedereen was bekend maar je voelde een soort van verbondenheid met elkaar en daartussen Ard als warm bindmiddel!
Dat gaf een ongekende voorsprong, in the name of love! Echt wel! 
Jemig, dat nummer kwam even binnen nadat Bono hoogstpersoonlijk de stilte verbrak.
One man come in the name of love, one man, he come and go! Kippevel!
Niet voor het eerst die dag. 
Zocht naar mijn zakdoekjes, kreeg ondertussen een liefdevolle knuffel van Fenny die naast mij stond!
Alleen maar toch samen, met z'n allen. Wat ik zeg, nog nooit zo'n indrukwekkende begrafenis meegemaakt en ik heb er al tientallen mee mogen/mee moeten maken. Het raakte...keer op keer.
Vroeger wierp het stuifzand hier zandduinen op, tegenwoordig vind je op deze natuurbegraafplaats afwisselende natuur met heide, bos en korstmossen. Stilte wordt vanzelf hier je vriend.
Heb echt niks met de gangbare begraafplaatsen, ik kom ook (bijna) nooit bij mijn Moe of Pa.
Zo'n steen zegt mij tevens niks, kost alleen maar verrekte veel geld en staat mooi wortel te schieten!
Neuh, dat is niet mijn ding hoor. Maar ik was betoverend door de natuurbegraafplaats in Ommen.
Vroeger was het een onverharde weg in een internationale handelsroute waar brede paardenwagens in konvooien langs trokken via woeste gronden en stuifzandvlaktes. De bossen werden pas later aangelegd door de Marken van Ommen, Stegeren en Arriën
5000 v. Christus werden mensen hier al begraven, natuurbegraven is een heel natuurlijke manier van begraven en die dus al een hele lange (oude) traditie kent.
Hier bieden ze nog een eeuwigdurende grafrust aan, het blijft intact en het wordt niet geruimd. De natuur en de feeërieke omgeving ontfermt zich over jouw geliefde. Je dierbare gaat als ware op in de natuur. Het lichaam gaat echt terug in moeder Aarde.
Met alle respect. Dat gevoel heb ik nooit gehad op een 'normale' begraafplaats, tot aan gisteren dan!
Wat hebben ze het 'mooi' gedaan. Feronique, haar kinderen- en kleinkinderen. Bewonderingswaardig.
Een prachtig eerbetoon aan een kerel die gisteren als een soort van reiziger op zijn eindbestemming arriveerde. Wat heeft ie een 'Journey' achter zich. 56 jaar met louter hoogtepunten totdat vorig jaar de klotenziekte besloot om zich te verstoppen in zijn koffer. Hij besloot mee te reizen, hij kwam zelfs ongemerkt door de Douane. We hadden 'm echt wel willen aangeven...Die klootzak wil je niet als metgezel. 
Wat heeft Ard een rijk leven gehad. Dat zag je aan al die foto's waar liefde en geluk van het scherm spatte, mooie muziek er onder! Het was met een lach en een traan. Die lieve mensen naast me hielden elkaar ook de hele tijd vast. Prachtig! 
Al die mensen die spraken, wat een klasbakken. De dochters van Ard, hoe liefdevol ze hun superpapa omschreven. Poeh. Therese en Bert, de zus en broer. Jeugdherinneringen. Berjan, de zwager van Ard, met de nodige kwinkslagen, heerlijk. Roald, de werkgever...nou ja meer een vriend en collega dan 'baas' sprak ook prachtige zinnen. Niet zijn hobby maar hij deed het voor 'Opa' Ard. Ken Roald van eerder uit de kroeg, maar alleen maar respect voor zo'n baas en ook voor al die collega's van Ard. Hoe zij zich hebben gemanifesteerd al die maanden dat Ard ziek was. Petje af. Ze stonden gebroederlijk met elkaar bij het graf! 
Allemaal uit het juiste (onbewerkte) hout gesneden, stuk voor stuk! Kan menigeen een voorbeeld aan nemen. 
Feronique sloot af. Poeh....gelukkig genoeg zakdoekjes mee en Irma die goed op mij lette en soms een knik, dan weer een hand op mijn rug plantte. Dank je wel....Lief van je. 
'Tis nie Aans.....' dat waren zo'n beetje de laatste woorden van Ard. Tja, het is niet aans....
Potverdikkemei! Hoe de oudste dochter van Kim en Daan, Isa, achter de kist liep toen Ard binnen werd gedragen en net de eerste zinnen van Don't Stop Believ'n van Journey door de ruimte schalde. 
'Just a small town girl, livin' in a lonely world......Maar ja, wat raakte niet gisteren, zelfs de zon had er last van en de regen deed niet eens moeite. 
Denise op de motor van haar Papa achter de rouwauto. Die lange stoet van volgauto's in Rheezerveen. 
Een man die even stopte met grasmaaien en pas verder ging toen wij waren gepasseerd! 
Alles klopte! Ard die op een soort van boerenwagen naar zijn laatste rustplaats werd getrokken. 
Een kleine kilometer liepen wij achter hem aan, Ard mocht als enige voorop! 
Je voelde je heel klein in dit immense bos. Ruim 25 hectare, dat is toch een kleine 50 voetbalvelden?
Het klinkt raar maar hier wil je wel liggen als het einde nabij is. Mooi onder een statige boom.
Het werd, gek genoeg, een prachtig mooie dag. Een beter afscheid had Ard niet kunnen krijgen!
Kerel, wat was je en wat ben je geliefd. Die rode draad zag je gisteren in alle ogen van de aanwezigen.
Dat heb jij, jullie maar mooi voor elkaar gebokst. Soort van stukje paradijs op een heel klein stukje aarde. Even geen tijd voor gedoe. Nooit stoppen met proberen, Don't Stop Believ'n. 
Hoorde zelfs een nummer van een artiest die ik niet kende. Dean Lewis uit Australië. Je bent nooit te oud om te leren alhoewel Ard altijd 56 jaar zal blijven. Een jonge God! Maar vooral een mooie kerel!
Denk dat ie stiekum ontzettend trots zat te wezen op zijn gezin, hoe ze dit in elkaar geflanst hebben.
Zijn lichaam is nu terug in moeder Aarde maar zijn ziel huist al ergens boven, misschien wel op die blauwe volk, die gisteren voorbij trok toen wij van hem wegliepen, maar we zoeken je op hoor...Ook nu, misschien straks al even, kinderen willen je graag zien. Ons Ardje....Mien moat, maar ook hun lieve vriend die altijd goed te passe was. Hoe jij dat voor elkaar kreeg...Man, man....Hou van jou, kerel!
Na de tijd maar weer een Cola-Berenburg op je genomen. Vind het best wel lekker, eigenlijk!
Denk bijna al een fles op deze week. Voor het eerst 4 flessen cola in de bonus gekocht, dat mag in de krant. Weer wat anders dan speciaalbier!
Alhoewel dat ook prima smaakte, had gisteren wellicht een bittere nasmaak maar kan ook zijn dat mijn smaakpapillen een beetje verdoofd waren door al die Berenburg. Is mijn mond niet gewend. Niet alles door mekaar drinken hè. Jaja....
Was rond de klok van half zeven thuus. Moos was weer afgezet door zijn Mama en Mouna kwam pas thuis van het spelen bij Lauren om half negen. Ze werd gebracht. Hoe mooi wil je het hebben? Alle beetjes helpen dan.  
Ging nog even naar het speciaalbierfestival, hier op het Wilhelminaplein in Hardenberg. Moos mee. Mooie gesprekken gevoerd, veel over Ard gehad. Hier geen zoeperds maar liefhebbers van speciaalbier!
Kon mijn hart luchten, tuurlijk met een borrelplankje van Jan van het Kaaskeldertje on the side! Dat smaakte als vanouds uit de kunst, ook geen geld ja....maar 2 muntjes voor flink wat kaas en worst. Jan, die snapt dat!
We namen mooie biertjes (proefglaasjes) van Brouwerijen die ons nog onbekend waren. 
Brouwerij de Kwint ging wel met onze eer strijken zonder al die andere brouwerijen tekort willen doen. 
De Knuppel (Tripel), De Raddraaier (Barleywine), De Opdonder (Imperial Stout) en Lummel (Imperial Stout Oak Aged Whiskey) waren bijzonder goed te doen. Mooie glaasjes van 15 cl. inhoud. 
Maar ga ze niet allemaal benoemen, dan weet je ook snel hoeveel ik heb gehad. Optellen is niet echt mijn ding, aftrekken des te meer. Dat gezegd hebbende. Maar de roestklap 900, een gebalanceerde Quadruppel van de Mommeriete, is wel een eervolle vermelding waard. Deze kende ik (nog) niet van die lekkere bierenmakers uut Gramsbergen. Want daar in het voormalige schipperscafé van Boonstra hebben ze bierbrouwen tot kunst verheven....Nostalgie waaiert daar vanouds binnen.
Het is gewoon een mooi festival met allemaal liefhebbers, lekkere hamburgers van Erik Hakkers! Alleen de muziek had wat zachter gekund.
Mooi dom voor je uitkieken en fijne gesprekken voeren! Zelfs dochters van scheidsrechters zijn leuk, vroeger nooit mijn favorieten. Alhoewel die dochter van de scheidsrechter uut Ommen ook eerder het (na)fluiten waard was maar dat deed je maar niet....Al gaf hij mij ooit geel in plaats van rood. 
Hoe heette die beste man ook al weer....Karstenberg of zoiets. Kan niet op zijn naam komen. Als ik maar van zijn dochter afbleef....
Schorsen maar dan anders! Zo hou je ook de jongens van je dam af!
Het weekend begon ook al mooi. Even met Mouna en Moos naar Jannemans! Zo af en toe doen wij dat omdat ze daar gewoonlijk heerlijke spareribs hebben. Mouna nam ze ook, Moos ging voor een burger. Blijft een lekker tentje. Niks geen opsmuk, gewoon rechttoe - rechtaan eten. Maar om je vingers bij af te likken, ze vallen echt van het bot. Ik had weer die met honing en knoflook. Mmmmmmm.
De tijd blijft derhalve wel een tijdje razen. We moeten er doorheen. Maar we zijn niet alleen....
Blij dat ik er bij mocht zijn. Dat we met z'n allen afscheid hebben kunnen nemen van een man die het leven elke dag wilde vieren. Je moet doorgaan. Daarom gaan wij nog niet weg, wij hebben nog wat tijd gekregen. We gaan door tot aan het eind. We hebben jou ons hart gegeven. We dragen jou bij je totdat het licht straks dooft. Komen wij misschien jouw kant wel op. Maken wij er dan weer een gezellige boel van. Ondertussen doen wij het hier, met jou in gedachten! Misschien niet elke dag maar wel zoveel mogelijk. Jij was one of a kind! Eentje uit duizenden, néé eentje uit miljoenen. Jij hebt geprobeerd een 'better man' van mij te maken. Ben eigenwijs, maar het is jou aardig gelukt! Althans....
Tja Ard, tis niet aans....We moeten het hier mee doen! Wij vervolgen onze weg met jou in gedachten!
Dank voor gisteren! Maar dat weet je wel, toch? Jij was er zelf bij. Knuffel....
Wat zeg je eigenlijk bij een afscheid? Tegen iemand die er eigenlijk altijd was. Tot ziens?
We zien elkaar weer? One Fine Day! 
Nu moet ik even de hamster uit de armen van Mouna gaan bevrijden, volgens mij moet vnd Oranje voetballen. Dat dier krijgt geen rust zo. Daar was ik nog niet echt mee bezig! Geloof het allemaal wel. Voetbal stond de laatste tijd op een flink wat lager pitje. 
De kinderen wel, die hebben 'm weer van zolder gehaald na twee jaar stof happen! 
Wat eet zo'n hamster nou? De Appie, waar ze 'm twee jaar geleden gewonnen hebben, is vandaag niet open. Moeten we alsnog naar Ommen. Koffie doen? 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...