#De (Blonde) WelDoener!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'When your world is full of strange arrangements and gravity won't pull you through.
You know you're missing out of something. Well that something depends on you.
All I'm saying it takes a lot to love you.
All I'm doing you know it's true.
All I mean now there's one thing, yes one thing that turns this gray sky to blue.
That's the look, that's the look, the look of love.
Uut 'The Look Of Love' van ABC

Moi, ben ik weer. 
Kort nachtje vannacht toch heb ik het gevoel dat ik een hele wereldreis heb gemaakt. 
Gisteren fietste ik met Mouna door de stad. Wat inspiratieboxjes langs lokale ondernemers brengen. 
Inderdaad, voor haar korte pootjes en amper vijf jaar oud was het best een hele onderneming. 
Mouna zei dan ook - wellicht terecht, toen wij thuis waren tegen haar grote broer Moos, dat we door heel Nederland hadden gefietst. Ben best wel moe hoor, Papa.
Nou ja, uit haar perspectief snapte ik het wel weer. Net zoals de relativiteitstheorie van ene Albert Einstein waar ik gisteravond, zo out of the blue, een hele boom met iemand over opzette. Hoezo, geen diepgang?
Wat ik oe brom. Het werd toch zo'n avond waar tijd geen rol speelde en de beroemde formule E = mc2 enige vorm van betekenis kreeg. Iets met energie, massa en lichtsnelheid (daar staat die c namelijk voor).
Moos moet altijd nog lachen als ik mijn eigen theorie benoem. Dat ik hem ooit Einstein wilde noemen in plaats van Moos. Iets met mijn eigen energie, gecombineerd met massa en lichtsnelheid. Nooit gedacht dat ik ooit papa zou worden. 
Galileo Galilei zou trots op ons zijn geweest dat ruim vier eeuwen later zijn visie op dit principe nog boven tafel werd gehaald. En de Counting Crows speelden Einstein on the Beach, raakvlakken genoeg!
Het leven is derhalve geen ABC'tje, kunnen de heren van ABC het wel hebben over de blik, het aanzien van de liefde en dat alleen de liefde de grijze lucht in blauw kan veranderen....maar gisteren kleurde ie weer gewoon roodzwart. Stond er bij en keek er na. Geweldig, zat weer in mijn eigen wereld van de elementen. Denk nr. 72. 
Droomde vannacht ook weer iets geks nadat ik Mouna naar haar eigen kant van het bed had geworsteld.
Slaapdronken vertelde ze mij een leuk verhaaltje. Telde opnieuw mijn zegeningen...
Onderweg naar later. Licht aan het eind van de tunnel. 
Zag Daniël Lohues fietsen over de Hunebed Highway (N34) met speels gemak de betonpoalties ontwijkend en in zijn mand lag aardig wat droge worst. Wat een 'Skik' had ie. Goedgemutst vooral, achterstevoren op het zadel langs afslag Ermerstrand. Moest gelijk denken aan onze trainingskampen daar. Han die wij 's nachts kwijt waren en 's morgens uit de mand boven ons tijdelijke adres kroop, net zo verbaasd keek als het hele elftal, haha. Hoe was hij daar in godsnaam terechtgekomen? Halsbrekende toeren uitgehaald die noeste verdediger van ons, dat had ook heel anders kunnen aflopen. Nuchter was hem dat nooit gelukt. Geweldig!
Wij als voetbalteam het stralend middelpunt vormden van een groots Beach Volleybalweekend.
Drenthe doet wat met je. Dat is zeker! De troubadour huist niet voor niets op Erica. Drenthe, de oerprovincie van Nederland. Laatst was er nog een stamhoofd in Kenia die tegen Floortje in haar progamma 'Floortje naar het einde van de wereld' vertelde dat hij het liefst naar Drenthe ging. 
Misschien bevind Camping Buitenland zich daarom wel in Zandpol, vlakbij Stieltjeskanaal. Tout Amsterdam is er zomers te vinden. 
Zeg het maar, sorry...ik weet het. Nog geen touw aan vast te knopen, ik droomde dan ook niet zo lang maar kwam wel tijd tekort in mijn eerste REM-slaap. Wist wel dat ik mij weer eens moet laten op- of nameten, volgens mij klopt die 2 meter punt 6 van geen kant meer. Had geen hakken aan maar liep op blote voeten omdat ik kerstsokken had meegenomen van boven in plaats van happy socks. 
Keek vannacht voor de zekerheid nog eens in mijn paspoort. Stond er toch echt: 2.06 - bij de overheid doen ze niet aan komma's maar anders had er nog achter gestaan: , 4. 
Ben niet zo goed in cijfers. Weet wel dat het blonde biertje van Maallust, met als ondertitel De Weldoener, is gekroond tot het beste biertje van Nederland 2022. Die brouwers uit Veenhuizen, inderdaad Drenthe weer, wisten beslag te leggen op het feit dat ze de mooiste en beste van het land zijn. 
Ruim 500 bieren waren ingestuurd bij de start van de week van het Nederlandse bier. 
Aan de andere kant van de Iessel, in dit geval Den Haag, volgt Maallust de Tripel van La Trappe op als beste bier van Nederland. Drenthe doet wat met je. Wij, bierdrinkers in Hardenberg en omgeving, wisten al langer dat Maallust bijzondere biertjes brouwen. De Quadruppel, 1818, is één van mijn favorieten. Die speciale fles uit 2020 zou pas in 2045 op perfecte dronk zijn maar enkele weken terug maakten GertJan en ik hem al soldaat. Zo gaan soms die dingen. Rendementen uit het verleden bieden geen garanties voor de toekomst. Ons eigen gecreeërde slagveld, boulevard of broken dreams. 
Maar ik had bij Jan van het Kaaskeldertje enkele Weldoeners op de kop getikt. Hij had net die middag er voor weer een nieuwe lading binnen gekregen. Soms heb je echt geluk hè, mag toch ook wel weer eens. Néé, ik denk dat ik een dikke streep onder een verleden heb gezet en mijn blik weer gericht is op de toekomst. Joe Jackson zong het vannacht nog mooi....Iets met Be My Number Two. Nooit zo op de tekst gelet maar eigenlijk bedoelt ie, denk ik - weet ik veel, nou ja...dat hij wil zeggen dat ie weer naar een nummer één op zoek is. Mag die Joe wel en anders Jackson. 
Maar Jan had 'm, dit fijne blond biertje. De Weldoener. Toepasselijke naam voor een gedenkwaardige avond. Een soepel, blond bier van hoge gisting. Geïnspireerd op de klassieke Belgische bierstijl. De smaak is bitterzoet en iets hoppig. De Weldoener heeft een mooie, goudgele kleur en een stevige, volle schuimkraag. De Weldoener is soepel en doordrinkbaar, ongefilterd en niet gepasteuriseerd. 
Amen, lees even het etiket op. Dit flesje stond nog verdekt opgesteld onder de plant die ik gisteren nog even snel van water had voorzien. Maar dit geheel terzijde. 
Maallust heeft ook altijd mooie teksten voor haar biertjes. De charme van het speciale bier!
De Weldoener verrijkt inderdaad de geest. En Ach kijk, de cultuurlozen: primitieve, kennisloze wezens. Of u nu wees, landloper, weduwe of bedelaar bent: lief zal ik u hebben en rijk zal ik u maken. 
In deze Maatschappij van Weldadigheid beloon ik u voor uw werk, vlijt en optimisme.
Ik koester hoop en beloon zelfs de grootste schoft. Jaarlijks schenk ik u een aalmoes, want ik bekommer mij om u. 
Was getekend: De Weldoener. Prachtig toch, ik hou wel van zulke teksten. Snap er niks van, net zo min als die theorie van Albert Einstein. 
Er is wel iets. Er zweeft zekers wat tussen hemel en aarde. Maar of ik daar een formule op kan bedenken is maar de vraag. Krijg je ooit wel alle antwoorden op vragen die op je lippen branden?
Zag gisteravond mooie dingen en het zat gewoon bij mij op de bank. Voor een week terug nog niet eens kunnen bedenken, knijpte mij eens in de armen. Neuh, was niet aan het dromen. Jemig, moet mij echt eens gaan opmeten. Denk dat ik ben gekrompen. Ja, in de lengte, in de breedte niet, dat weet ik ook wel. Het was zo'n avond die in mijn zelfbenoemde boeken zal gaan staan. 
Met andere woorden veel Drenthe kwam samen in één week. De uitslag was louter positief. 
Ik zat ook al weken met een andere kwestie in de maag. Maar in Emmen kregen ze goed nieuws te horen. Je gunt niemand een ziekte maar zeker niet de vrouw van deze geweldige beste man. One of a kind! Je gaat soms anders naar dingen kijken als je ongevraagd in een bepaalde situatie beland.
Je filtert je (persoonlijke) leven opnieuw. Wat is belangrijk en wat kan in de prullenbak, bij het oud vuil. Ik weet, tegen beter weten in, weer wat echt belangrijk is in dit leven. Althans, dat denk ik. 
Liefde, familie en er zijn voor anderen als ze je nodig hebben. Ik was er niet echt voor hem, maar op mijn manier, eigenlijk op onze manier, hielden wij elkaar de laatste maanden op de hoogte van ons wel en wee. Wat was het fijn dat in notabene Drenthe, Emmen of all places, de jobstijding uitbleef en dat de wereld weer roodzwart kleurde voor deze twee ontzettende lieverds. 
Het leven is echt geen ABC'tje, als rampspoed je vol dreigt te treffen. Maar wat kan er in een week veel veranderen in een mensenleven. Hoe dingen ook uitpakken, dit nemen ze je niet meer af. 
Was zo blij voor deze Opa en Oma. Daar had ik wel 50 gulden voor onder de mat voor over in plaats van ooit die 25, ook weer zo'n volzin waar jullie niets van snappen. Soms heb je aan één woord of aan één blik genoeg. Weten dat die ander weet wat je denkt en hoe je je voelt. Ook zo'n mooie (blonde) weldoener. 
Gisteren ontmoette ik tevens een bijzondere weldoener. Onbekend maakt onbemind. 
Ben normaal gesproken van de tripels en quadruppels maar deze blonde weldoener smaakt naar meer!
Ben om, met toewijding gebrouwen. Amen!
En weet je wat het leuke is, in mijn beleving ging het niet eens over dat blonde biertje uit Veenhuizen.
Maar dat wist ik een half uurtje geleden ook nog niet. Dit flesje had ik niet in de schuur gezet vannacht. 
Een kleinigheid hou je altijd. Wat een geluk. Mouna wil mij straks wel opmeten, ze heeft de rolbandmaat al uit de kast gepakt. Die is 5 meter lang, hou ik bijna drie meter over als het goed is. Ben benieuwd. 
De spanning is er vanaf. Ben weer on the road! Hunebed Highway, N34. Blik naar boven. Kieken of ik Daniël nog tegenkom. Drenthe doet wat met je, zeker haar inwoners. 
Hoe zal het trouwens met Evert en Maud zijn? Ook Drenthe, toch?
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....

#Een Mooie Dag!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'When I wake up in the morning, love. 
And the sunlight hurts my eyes, and something without warning, love. 
Bears heavy on my mind. 
Then I look at you and the world's alright with me.
Just one look at you and I know it's gonna be a lovely day.
Lovely day, lovely day, lovely day, lovely day.......
When the day that lies ahead of me seems impossible to face.
When someone else instead of me always seems to know the way.
Then I look at you.....Lovely day'
Uut 'Lovely Day' van Bill Withers. 

Moi, ben ik weer! 
Soms heb je van die momentjes dat muziek je ineens overvalt. Had ik gisteren zelfs twee keer.
Eerst 's ochtends in de auto. Had net een laatste groet gebracht aan een mooie kerel. 
Een liefdevolle knuffel met zijn vrouw. 's Middags miste ik hem gewoon op het Westerpark. Het bankje bleef leeg. 
Hij was er niet altijd maar nu dus nooit meer. Alles gaat voorbij maar in mijn gedachten zag 'm nog kuieren langs het veld in zijn kenmerkende pas. Misschien gek, maar ik geloof dat sommige Mainbargers ons sportpark nooit zullen verlaten ook al zijn ze gaan hemelen.
Zo waait de geest van bijvoorbeeld Henk V., Eg en Henk L. nog regelmatig rond over ons cluppie.
Op de één of andere manier houden jouw en onze herinneringen hun nog een beetje levend.
Mensen die de club maakten totdat wat ie vandaag de dag gewoon is. Als wij maar over hen blijven praten blijven ze een beetje bij ons hè. Dat geloof ik echt, gek hè. 
Ze zijn pas dood als wij ze echt zijn vergeten. Dus ze leven nog wel even voor in onze roodzwarte harten. Althans wel bij mij. Dokter, ik heb een groot hart. Amen! 
Maar het nummer van ene Bill Withers overviel mij een beetje. Ik moest meteen aan haar denken. 
Zou het zo'n mooie dag worden? Van de week had ze mij nog een kusje gegeven. Deed net alsof ik sliep. Zij geeft van zulke lieve kusjes. Mmmmm, meestal eerst eentje op de neus, die mist ze nooit en dan eentje op mijn mond. Tenminste als mijn baard niet teveel dagen oud is. Want dan kan ik smeken wat ik wil maar dan zijn de kusjes ineens op en moet ik mij eerst scheren voordat zij weer kusjes wil geven. Prachtig! Ik reken het altijd goed. Een kinderhand is gauw gevuld zal ik maar zeggen..haha
Mouna. Ze slaapt al bij mij in het grote lege bed sinds haar moeder vertrokken is naar elders. Ik vind het goed. Meestal volgt een dikke knuffel, de krenten in de pap. In Zweeds: The Highlights of the Yoghurt, versie one! Je moet er bij zijn geweest. De basis van elk geloof by the way. Daar is niks zweeds aan maar dat geheel terzijde. 
Ik kijk vaak naar haar, net zoals ik kijk naar Moos. Wat een krenten zijn het! Geweldige kleine mensjes die half niet snappen wat er aan de hand is. Ook maar doen wat ze denken dat goed is. 
Later zat ik op de WC en kwam een voor mij niet bekend nummer van Clouseau langs.
Ik brak in tweeën, soms heb je dat. Nou ja, figuurlijk dan. Mijn krenten waren bij Mama, het is mijn weekend niet! 
Gaat steeds beter wennen. Het zal eerder regel dan uitzondering zijn. Het is goed zo! Ben een slow starter, ben onderweg en nog lang niet bij de Finish maar ik kom elke dag een stukje dichterbij het (nieuwe) doel. Ben echt niet zielig hoor. Mensen willen daar vaak een stempel op drukken, mij in een hoekje zetten, maar snappen soms niet altijd wat ik hier wil vertellen. Wat ik misschien bedoel. De één is nu éénmaal een stuk verder, had voorkennis en met de kennis van nu beginnen veel dingen nu eindelijk op haar plek te vallen. Accepteren wat je niet kunt veranderen. En veranderen wat je niet kunt accepteren. 
Foto's zien van een mooie dag waar jij niet meer bij op staat. Weggefilterd. Fotogeniek was ik sowieso niet maar toch. Happie Snappie, gezelligheid. Waar wij ooit zo goed in waren hebben ze jou nou niet meer bij nodig. Ze weten nu hoe het blijkbaar moet. Hoe ze het willen hebben. Op jouw plek zit nu vaak iemand anders. Het is een constatering, een feit. Je moet het maar accepteren. En dan komt wellicht de tekst van de gebroeders Wauters zo af en toe wat harder binnen als je net zo druk was om wat afval te lozen. 
'Wist ik veel dat stil zo stil kon zijn. Wist ik veel dat leeg zo leeg kon zijn. Ik leefde zonder zorgen, zonder vrees. 't is altijd veel te makkelijk geweest. 
Maar als de zon dan onder gaat en voor lange tijd verdwijnt, voel ik intens verdriet ontstaan en dan ben ik weer zo klein. 
Wist ik veel dat kil zo kil kon zijn, dat eenzaamheid veel erger is dan pijn. M'n vrienden zeggen mij het komt wel goed, dat is wat het leven met je doet. 
En langzaam sta ik recht, in de verte zie ik weer het einde van de weg die ik bewandel. De ommekeer!'
Het nummer wordt alleen maar beter hoor....dat ik weer dans, weer leef, dat alles vorm krijgt, dat alles weer zin heeft. Dat ik vrede sluit en kap met het verleden. Dat ik probeer te razen als een wervelwind, dat ik het soms uitschreeuw, dat ik zin heb aan alles wat nu nog komen gaat, wat mij nog te wachten staat. Het maakt niet uit, denk wel dat ik de toekomst aan kan. Weet ik veel....??
Die Koen hè. Zag ze laatst in een programma. Toch een beetje mijn guilty pleasure. Mijn muzikale vrienden uit België. Ken alles wel zo'n beetje uit het hoofd van de heren. Lieve Louise of Anne....Ik schreeuw het woord voor woord mee. Dat spotify met dit nummer kwam, stond op shuffle? Iets met random play. Blijkbaar waren ze bij Hazeldonk de grens stiekem gepasseerd....en stonden ze zonder verdere aankondiging zaterdagmorgen bij mij in de douche hun liedje 'Stil' te spuien. Vergeten de schuttingdeur op slot te draaien...?  
En bedankt hè. Maak je over mij geen zorgen. Ik zet stappen, soms met zevenmijlslaarzen en dan weer op kousevoeten, rustig aan. Aan alles wat was. Lekker boeiend! 
Zo'n tripje naar Zweden helpt ook hoor. Op pad voor mijn werk. Kennismaking met Vinga (of Sweden). 
FF weg uit Nederland. Nog meer beseffen dat je begin dit jaar een goede keus hebt gemaakt om van baan te wisselen. Deze trein gaat steeds beter rijden. 
In een oud vissershuisje 's avonds met Jan, Calle en Oskar de balans opmaken. Crayfish eten, een Zweede specialiteit, met gebakken toast en een heerlijke vissalade. Je wanen op Sandhamn. 
Denken dat je bent beland in een Zweedse Netflix-serie: Morden i Sandhamn. 
Denkend dat je inspecteur Thomas Andreassson bent en niet Alfred Zwakström en je voor een nieuw mysterie staat. Je de boel nog moet ontrafelen...Dat je bent aangemeerd op het idyllisch vakantie-eilandje en waar iedereen van het Zweedse vasteland naar toe trekt zodra midzomernacht dichterbij komt. 
Of dat je soms de boel teveel romantiseert. Je wakker wordt in je eigen gedachtengangen. Dat er lijken uit de kast worden getoverd en dat jij samen met die mooie juriste Nora Linde de zaak moet oplossen. 
Je vertrekt met een bootje vanaf het vasteland en je arriveert net als Thomas op Sandhamn. 
Een rugzak vol problemen die op Sandhamn langzaam maar zeker naar de vergetelheid raken....
Haha, dacht echt dat ik op Sandhamn was, het leek er zo verdacht veel op. Maar Zweden kent, geloof ik, honderden en honderden van deze unieke eilandjes. Schitterend. Wat een prachtig land is Zweden. 
Melleruds Pardpilsner drinken. Ekologisk, dus verantwoord. Later mooie wijnen ontkurken. Goede gesprekken, mooie verhalen. Het verhaal achter de producten horen. Hoe Vinga (het is de naam van een eiland, waar het idee ontstond) zich wil positioneren in de markt. Nog enthousiaster worden. Mooi stuk vlees aansnijden en denken dat elk moment die Nora Linde het vissershuisje binnen kan stappen. 
Tussen Tak. Dacht het niet, vriend. Sandhamn is een eiland in de buurt van Stockholm. Daar zaten wij tenminste 500 kilometers ver vandaan. Maar dromen mag altijd. Even in iemand anders schoenen staan. 
Gisteravond ook wel tien keer de telefoon gepakt om mijn Nora te appen, uit te nodigen voor een drankje of een wijntje. Twintig keer de telefoon weer weggelegd, zat vrienden van Amstel terug te kijken. Was een beetje later uit Mariënberg vertrokken. Het feit vieren dat wij veilig zijn, de veilige haven hadden bereikt. Keek donderdagnacht nog vanuit Stansvik het kleine haventje in. 
Grote bek altijd. Kan ook niet anders, zit gemonteerd in zo'n twee meter punt zes komma vier.
Maar was gisteren bang voor die ene 10 of 20 seconden. Acda hielp ook niet laat staan de Munnik. 
Moet zelf de koe bij de horens vatten om mijn Nora te vinden. Poeh...Nooit geweten dat appen naar een mooie vrouw zo lastig kan zijn. Of zal ik gewoon bellen. Hallo, ik hier....Koffie? 
Op het kleine eilandje voor de kust van Sandvik was ik Thomas en Zwakström tegelijk. Dacht ik dat ik het varkentje wel even kon wassen maar stond er iemand anders in mijn schoenen. Snus.
Wel Cruijffies maar amper twee avonden verder was er weinig meer over van mijn vastberadenheid. 
Haha, geweldig. 50 jaar onderweg maar nog steeds bang om iets toe te geven dat ik geen held ben in daten. Jemig, lijkt wel of je helemaal opnieuw kunt beginnen. Grappig. Not!
Ben niet zo van blauwtjes lopen, ook al zijn mij Cruijffies blauw. Je vergist je zo....Waarvan Akte!
Het was een mooie dag ondanks sommige foto's mij wat anders vertelden.
Ze lachten, hadden skik en leken gelukkig. Haar Nora gevonden. Nu ik nog!
Komt goed, komt allemaal goed. Nogmaals, je moet tussen de regels doorlezen, bijna altijd. 
Dan weet je dat het mij best wel goed gaat. Alfred Zwakström werd weer Appie D. 
Na de Chinees bij Jan en de pretkegel van Grolsch op naar weer een mooie dag! 
Tankte genoeg Zweden voor een wereldreisje Nederland en België in de nabije toekomst.
Clouseau op de boxjes, handjes aan het stuur en ik schreeuw het uit: Anne, als ik jou zie ben ik niet meer bij te sturen. Anne, die momenten zouden eeuwig moeten duren....Of
Oh lieve Louise, mijn lieve Louise. Open je armen, ik wil schuilen, ik heb je nodig mijn lieve Louise....
Jullie snappen misschien wel wat er nu opstaat in huize Dorgelo...lekker ordinair meeblêren....
Heerlijk! Zo slecht gaat het niet.....Moet alleen nog even de moed vinden voor die 10 of 20 seconden. 
Of als ik bel, misschien een halve minuut.
Was ik nog maar op Sandhamn, lekker veilig, maar ja het leven is geen Netflix serie hè, Even weg uit de realiteit. Even ontsnappen. 
Ik was wel even twee dagen weg uit de werkelijkheid, onderweg naar later. 
Alweer twee mooie dagen. Steeds meer mooie dagen. When I look at you....One Fine Day!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.

#Wonderen Zijn Welkom!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'En we gaan wervelend vooruit, in ons een storm zonder geluid. 
Van oost naar west, van noord naar zuid. 
Wonderen zijn welkom en de wereld nog niet uit.
En het zicht op open zee, en er hoeft maar weinig mee. 
Een paar boeken, een bed en een TV.
En met de wereld in je hand ben ik hier dan aanbeland.
Hier op dit godverlaten strand. 
Herken ze als ze komen.
Herken ze in het echt.
Herken ze in je dromen.
(Wonderen zijn welkom....)'
Uut 'Wonderen Zijn Welkom' van Blof.

Moi, ben ik weer. 
Het is de toon die de muziek maakt. 
Kreeg van de week in een lief bericht van een mooi mens een tekst van Toon Hermans toegestuurd.
'Er moeten mensen zijn....'
Een prachtig gedicht, helemaal op z'n Hermans, zoals alleen Toon dat kon. 
Enkele passages: 
'Er moeten mensen zijn die aan de uitgang van het kerkhof ijsjes verkopen, en op puinhopen mondharmonica spelen. 
Er moeten mensen zijn die op hun stoelen gaan staan, om sterren op te hangen in de mist.
Die lente maken van gevallen bladeren, en van gevallen schaduw licht.'
Hij heeft nog veel meer van die mooie vergelijkingen en goedbedoelde adviezen, het is een vrij lang gedicht en ik ben meestal al lang van stof, duzz, maar hij eindigt ook mooi.
Misschien zijn essentie van het goede leven, weet het bijna wel zeker. Bij dat soort mensen wilde hij horen omdat deze mensen zo gigantisch in het leven kunnen opgaan.
.....'En vallen, en vallen, en vallen en OPSTAAN.
Bij dat soort mensen wil ik horen, die op het tuinfeest in de regen blijven dansen.
Ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan. De muziek gaat DOOR, de muziek gaat DOOR.
En DOOR.....' Stef Bos zingt nu net in mijn oortjes: Het wordt TIJD om te gaan leven....
Geweldig hoe soms toeval van allerlei toevalligheden aan elkaar hangt. Ik verzin het niet!
Teksten, geweldig. Beseffen mensen als Hermans, Bos, Lohues, Boeijen, Slager en consorten wel hoe ze soms mensen door stormen heenloodsen naar veilige havens...? 
Tja, veilig. Dat zijn we nog lange niet. Potdomme zeg! Gisteren op koers na 1 helft ballen tegen Hardenberg'85. Heerlijk, wij samen op de fiets naar het sportpark van de Blauwen. Moos en ik!
's Morgens had ie nog eerst 4 grote bakken met geraniums verkocht voor de scouting. 
Je bent ergens bij dus moet je er ook wat voor doen. Hij had er eerst niet veel zin in. Het kostte wat overtuigingskracht maar het lukte. Het kleine handelaartje in de dop kreeg, gaandeweg de verkopen steeds beter gingen lopen, er mateloos plezier in. Hij paste elke keer zijn praatje aan. Geweldig!
De zon ging steeds vaker schijnen achter de geraniums, hij zag het wel zitten om iets in de planten te gaan doen later, mister Pokon himself. haha...Groene vingers, not!
Hij begon natuurlijk in onze straat maar bijna iedereen was 'm gesmeerd of deed niet open, dat kan ook natuurlijk. Tuurlijk kocht buuf Jannie plantjes van Moos. Buiten bij de grote flat aan de Vecht stond een lieve oude grijze man zijn tuintje te schoffelen. Hij had wel een paar plantjes nodig en éénmaal in de flat aanbeland, waar pracht en praal je tegemoet kwam, ging de verkoop ineens stukken beter.
De eerste meneer nam er zelfs vier, de volgende 3 en weer een andere: doe er maar vier. Moos had zijn QR-code bij de hand, als je geen contant geld in huis had wist de jonge verkoper met die onschuldige blik in zijn ogen wel een oplossing. Opa zou trots zijn op deze kleine ondernemer in de dop!
Binnen no-time was hij uitverkocht. Koffie! Voor hem een verdiend glaasje cola, Pepsi ditmaal. Een kleinigheid hou je altijd. FF naar de markt dan maar, tijd was in ons voordeel geraakt. 
Maarre het lukte Mariënberg wederom niet om een simpele voorsprong eenvoudig vast te houden in de tweede helft. We gingen er af met boter en suiker en 3-1 verlies. Na afloop niet even evalueren in de bestuurskamer- en kantine. Moos zat nog zo in zijn plantenrol van die ochtend dat hij in de eerste helft iets te enthousiast paardebloemen had staan plukken. Zijn ogen werden in het tweede bedrijf steeds roder, de wallen onder zijn ogen met de minuut indrukwekkender. Als je niet beter wist zou je denken dat deze 9-jarige jongen al vijf dagen Bacchus als zijn eeuwige metgezel had. Jemig, de ogen werden steeds dikker en dikker.
Begon ook waziger te zien. Tja, Moos. Nog zo gezegd, ga nou niet paardebloemen plukken. 
Eigenwijs hè. Thuisgekomen direct maar zijn drankje ingenomen. Hooikoortsdrankje wel te verstaan....Een uurtje verder werden zijn ogen alweer wat witter en de wallen verkasten naar elders. Schitterend! 
Hij kon er zelf ook wel om lachen. Tja, dat was niet handig, Papa. Néé, Moos. 
Mouna had ook klip en klare taal voor haar grote broer. Ze zei nog net niet: Je was een beetje dom, Moos. Maar had wel woorden van gelijke strekking. Prachtig! Ze zijn zo gek met en op elkaar!
Er moeten kinderen zijn....Kleine mensjes zijn het al. Ik vergeet vaak de helft wat ze uitkramen. 
Ze zijn niet gek. Kinderen zien alles en denken soms het er zijne of hare van. Hoe ze soms uit de hoek kunnen komen met rake opmerkingen. Die onschuld maar ook vaak de harde werkelijkheid die ze, hoe jong ze ook zijn, doeltreffend kunnen omschrijven. Regelmatig de tranen in mijn ogen, soms van het lachen, soms van verdriet. Heerlijk! Die mensjes moeten er ook zijn. Ze maken het leven vergankelijk en dat je door moet met dansen in de regen ook al is de muziek gestopt! Denk je.....
Deze week waren wij op avontuur in Hellendoorn. Moos, Mouna, Sem (vriendje van) en ik...
Ruim zeven uur rondgeslenterd in dit mooie park. Moos durfde overal in en Mouna was voor sommige attracties te klein (114 cm hè) waar 120 cm de maatstaf is. Ze had nog geen hakjes aan. Komt nog wel, tis een dametje hoor. Nu al in de weer met parfummetjes, luchtjes en make-upjes.... Ik reken het goed!
Echt zo'n meisje-meisje...Op ieder potje past wel een dekseltje bij haar. Praterij voor twee!
Genoten in het kwadraat. Pretparken zijn nooit mijn ding geweest, maar je moet soms wat en met deze twee beleef je altijd wat. Het was een regelrecht avontuur. En weer zo'n rake opmerking. 
Er was een lief meisje die tijdens onze Jungle Expedition al vrolijk naar mij lachte, althans dat dacht ik. 
Ze lachte ook naar het gezin achter- en voor ons. Oh...Ok...haha. Die gevoelsantenne nog niet goed afgesteld. Ze had prachtig haar en een mooi getint gezicht, ze deed mij denken aan iemand van eerder!
Toen alles nog pracht en praal was. Later in het Galjoen, het schip wat net niet over de kop ging stond ze weer aan de knopjes te draaien. Moos zat naast mij, Mountje en Sem aan de andere kant! 
"Ze is mooi hè, Papa. Vind je ook niet dat ze wat op Mama lijkt....". Oh Ja, is ook zo. Moos vertelde dat natuurlijk redelijk hardop toen we aan het zwaaien waren en het meisje, sowieso 25 jaar te jong voor mij hoor, hoorde zijn relaas met een blozend gezicht aan. Ai, akward en grappig tegelijk. 
Bij het uitstappen riep ze nog, de groeten aan uw vrouw. Ach, ze moest eens weten. En wederom, ik verzin het niet! Ik draai niet om de waarheid heen, waarom zou ik ook....? De spiegels kijken terug!
Ben de draad al helemaal kwijt van mijn verhaal. Moos had dus de bloemen verkocht, even het centrum in. Toevallig stond Erik Hakkers daar te grillen zodat wij even konden chillen. De tweede editie van het BBQ Festival Hardenberg was net een uurtje in volle gang. Koren op ons molen. Had Erik goed voor elkaar. Moos had honger gekregen van al dat gepraat langs en aan de deuren. Een Smash Burger werd zijn deelgenoot. Hij smulde er heerlijk van. Jan van het Kaaskeldertje stond er ook. Die kwam even bij ons zitten en nam een kleine borrelplank voor Moos mee. Jan is ook één van die mensen uit Hermans gedicht!
Jan, bedankt hè. Eet maar lekker op, jongen! Hoe ging de verkoop vanmorgen. Super! We hadden 's morgens al even wat lekkers opgehaald. Moederdag hè. Moos voor zijn Mama en ik voor de mijne....
Zo doen wij dat. Maar gezellig op de markt. BBQ'en is toch meer ons ding. Lekker eten van de grill. Mooi vuurtje. Zelfs in de regen. De markt raakte zwanger van alle lekkere geuren. Fijn stukkie muziek van Ramblin' Boots! , twee jongens en twee dames op de gitaren en violen. Countrymuziek. Geschoeid op Amerikaanse stijl. Is dat nou muziek uit Amerika, Papa....Ja. De vrouwelijke bassiste plukte heerlijk aan haar contrabas. Ze bespeelde haar instrument alsof het George Clooney himself was. Mooi toch!
Die mensen moeten er ook zijn. Die muziek maken en je weten te raken. Zoals Arne Slot die Feyenoord naar een Europese finale loodste. Iets om trots op te zijn. Ok, hij komt uut Banthum maar hij is ook een beetje van ons Mariënbergers hè. Hij is getrouwd met de dochter van ons voormalige penningmeester. 
Arne is nog steeds de Arne die hij eerder ook was als voetballer. Heel benaderbaar. Hij speelde toen hij nog voetbalde bij NAC en PEC ook altijd mee met het regioteam. Van elke club uit onze gemeente speelde 1 of 2 spelers mee in dat elftal en Arne was altijd gastspeler. Er altijd bij. Altijd aanspreekbaar voor een quote'tje als ik die nodig had voor de Stentor. Altijd vragen, altijd belangstellend. Hoe is het met Mariënberg. Hoe is het met jou? Zat laatst nog naast zijn vader in onze bestuurskamer. Ach, zo gaat dat hier! Geen moeilijk gedoe. We moeten allemaal plassen. Of niet dan! Mooie mensen.
Moest ik woensdag ook nadat we Sem hadden weggebracht. Zo kwamen wij uit bij Brasserie bij Koers op vijf sterren camping 't Veld. Schijnbaar één van de kleinste ANWB vijfsterren campings van Nederland. De Belten was vol, bij de kleinere versie zaten ze happy family te spelen achter de hoge schutting, dus werd er koers gezet richting 't Veld aan de Grote Beltenweg. 
Wist dat ze er een indoor speeltuin hebben. Maar ook het eten is prima te pruimen. Attente bediening, biertjes van Brouwerij Avereest op de bierkaart. Lekkere gerechtjes, een prima kinderkaart. Niet het standaard maar net even weer wat anders. Goed toeven, zeer geschikte uitvalbasis als je gewoon lekker wilt eten. Herman, de eigenaar, ken ik nog van vroeger. Samen mee gevoetbald, schept een band hè.
Sprak hem nog even. Wij hebben het hier in Hardenberg en Ommen qua campingerij gewoon uitstekend voor elkaar en bijna elke camping gaat zich steeds meer richten op goed en (h)eerlijk eten. 
Je hoort ons niet klagen. Vanmorgen weinig reden om te zeuren of te klagen. Glas halfvol hè. 
Maakte mij begin deze week nog wel even druk om iets...Nou ja, om meer dingen dan maar deze wilde ik even delen. Zag een foto of filmpje van een rennende Volkert van der G. , Graaf duzz!
Het was vrijdag 20 jaar geleden dat Pim Fortuyn werd doodgeschoten door deze milieu-activist. 
Zo gaat dat hier in Nederland. Je mag iemand in koele bloede doodschieten. Je krijgt 18 jaar(!?), dus in mei 2020 zou hij vrij man zijn maar deze knuppel kwam al zes jaar eerder daarvoor voorwaardelijk vrij. Hallo....En nu loopt deze moordenaar alweer lekker joggend elke dag zijn vrijheid tegemoet. Nooit betoonde hij spijt of berouw en dat blijft wrang. Leven in vrijheid is geen vanzelfsprekendheid. 
Mevrouw Rennie Rijpma, hoofdredacteur van het AD, zei het mooi in haar commentaar. 
Zekers in het licht gezien van 4 en 5 mei. Ik had niet veel met Fortuyn maar iemand het leven beroven om wat hij denkt en vindt zijn vele bruggen te ver. Leven in vrijheid vraagt inzet van ons allen. 
De Franse filosoof Voltaire zei het zo: 'Ik verafschuw wat u zegt, maar ik zal uw recht om het te zeggen met mijn leven verdedigen...'
Die Volkert miskende deze vrijheid. Hij vond dat hij Fortuyn moest stoppen met kogels omdat hij vond wat Pim dacht niet door de beugel kon en daarom het recht had om hem af te knallen als een wild dier.
Hij betuigde nooit spijt, althans nooit publiekelijk. Wist wel steeds de mazen van de wet te hanteren en probeerde ook zo om in 2018 te emigreren. Daar staken de rechters wel een stokje voor. 
Typerend voor de activist van der Graaf: een beroep doen op iedere verworvenheid die de rechtsstaat biedt, maar zelf wel iemand het leven benemen, omdat hij iets voorstaat wat jou niet bevalt. 
Je eigen recht en vrijheid hoog in het vaandel hebben staan maar wel het leven van een ander afnemen en daar nooit berouw voor tonen. 
Nou ja, dat was zo'n beetje mijn week. Hoe was de jouwe....haha??
Tussendoor leuke gesprekken gehad. Gisteren nog even de maat genomen door een liefhebbende vriend. Weet wel dat hij gelijk heeft, maar het is nooit leuk om te horen onder een gezellig biertje want diep binnenin weet ik het zelf ook wel maar dat stomme gevoel hè en dat boerenverstand van mij, dat is nog geen gelukkig huwelijk. Zelfs na tien jaar strookt het niet met elkaar. 
Ach, er zijn van allerlei soorten mensen. Ik weet ondertussen wel bij wat voor soort mensen ik wil (thuis)horen. Die blijven dansen in de regen op een tuinfeest ook als de muzikanten al naar huis zijn. 
De muziek gaat door, wij gaan door, ik ga door.....
Maar niks is vanzelfsprekend. Niet het leven en niet onze vrijheid. 
En op de valreep hoorde ik gisteren dat Johan er niet meer is. Plotseling overleden. Het deed mij veel gistermorgen toen ik de jobstijding kreeg. Voor enkele weken terug nog naast hem op het bankje gezeten op de voetbal. De wedstrijd van ons commentaar voorzien. Hij vond het niks, ik ook niet veel beter. Man van weinig woorden maar hij raakte ze wel.
Prachtige man. Man van Willy, ook al zo'n lieverd. Mooi gezin. Verweven met onze club. Lid van Verdienste, dubbel en dwars verdiend. Wat heeft ie een biertjes in zijn leven vertapt. Nog een tijdje verkering gehad met zijn jongste dochter. Hij dronk altijd Heineken, speciaal voor mij haalde ie Grolsch in huis omdat ik weigerde dat paardezeik te drinken. Toen het uitging bleef hij zitten met een half kratje Grolsch in de kelder, haha. Prachtig! Vroeger dacht ik wel eens vaker wat anders. Zo gaat het leven. Maar Johan verliet vrij plotseling deze aardkloot. Een hard gelag, vooral voor zijn vrouw en kinderen en verdere familie en kennissen. Johan was Johan, ik mocht hem enorm. 
Johan was één van die mensen die Toon Hermans in zijn gedicht bedoelde. Rust zacht Johan, doe de Mainbargers boven de groeten van mij, van ons allemaal eigenlijk. Kallum an. 
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo....

#Tussen de Regels!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Als je weet waar je vandaan komt kun je overal naartoe.
Kun je zijn wie je wilt zijn en is je wereld te klein.
Als je weet waar je naartoe wilt kies je steeds de goede weg.
En blijft er nooit een deur op slot, er is niemand die jou stopt
Niemand die jou stopt.'
Uut 'Karnemelk met Bitterkoekjes' van Henny Vrienten.

Moi, ben ik weer.
1 mei was bijna tien jaar lang een zeer bijzondere datum.
10 jaar geleden begon voor mij een bijzonder mooi leven die enkele maanden geleden ineens abrupt stopte! Tis dubbel hè, maar dat is het gevoel ook. 
Wat zou het nou zijn geweest? Hoeveel jaargetijden, hoeveel maanden en hoeveel dagen? 
Ik hield het bij op mijn telefoon. Elke eerste dag van de maand stuurde ik haar een lief appie met veel rode hartjes.
Vandaag had ik haar anders verteld dat het nu ca. 3650 dagen waren, 87.600 uur en zo'n 5.256.000 minuten dat wij al lief en leef deelden met elkaar. Die miljoenen seconden daargelaten....
Best veel, snap wel dat het allemaal teveel werd, zeg ik als een boer met grote kiespijn. Haha...
1 mei is nu weer gewoon de dag van de arbeid. Ja, ik moet aan de slag. Terug het liefdespad op!
Jemig, hoe werkte dat ook alweer? Voel mij weer dat jochie van 12 jaar in klas 6 van de Hoekstee. 
Dat ik voor het eerst iets voelde wat niet op een knorrende maag leek. 
Ben gewoon slecht in daten, denk ik. Ben bang dat ik haar niet meer vind in mijn voormalige stamkroeg. 
Das war einmal! Ik wil 1 mei gewoon gaan zien als een soort van nieuw begin. Net dat ik 12 februari een dag wil laten zijn van een herinnering aan wat onze liefde samen ooit was. 
Voor mijn gevoel heb ik alles uit de kast gehaald om iets te laten werken maar het was, oneerbiedig gezegd, trekken aan een dood paard. Voor een huwelijk heb je twee mensen nodig, om van elkaar te scheiden maar één. Kan die wet niet veranderd worden....? Néé, laat maar! 
Kreeg gisteravond zo'n lief berichtje op diezelfde telefoon. 's Morgens had ik nog leuk met haar staan te praten in de Voorstraat. Zij op weg naar haar werk en ik onderweg naar de slager. Onze roots allebei in Mariënberg en omstreken. Zij stuurde een mooie tekst wat de lading wel dekte:
'Je kunt verstandelijk niet besluiten wanneer een gevoel voorbij moet zijn. Loslaten ontstaat door je gevoel te accepteren, het de ruimte te geven, het er te laten zijn en zonder oordeel naar je emoties te kijken.'
Zij gunde mij iets wat ik haar jaren geleden ook zo enorm gunde. Iets met dat de zon opnieuw gaat schijnen. 
Mooi, ik vind jullie sowieso hartstikke lief. Allemaal van die kleine gesprekjes, soms gaat het aardig de diepte in maar het helpt zo, jullie moeten eens weten. Gewoon ff die spreekwoordelijke schouder of even dat luisterend oor of lieve woordjes zoals zij gistermorgen verhaalde.
Ervaringsdeskundige pur sang!
Ik moet ergens het lef vinden om voor 20 seconden even een grote jongen te zijn. Een belletje, een appje of gewoon iemand uitnodigen voor een kop koffie. Ligt dat er niet te dik bovenop? Ook als je elkaar bij wijze van spreken tig jaar niet hebt gesproken. Als ik nu iemand een wijntje of wat anders wil aanbieden zijn mijn intenties toch meteen duidelijk....Of nie? Dat ik wil zeggen: Goh, ik vind je best wel leuk...Wat dacht je er van? Vind het niks hè. Wat wil ik dan? Moet ze van verse groentesoep met worst houden? Bij elke opmerking begin ik er weer wat achter te zoeken, wat bedoelt ze daarmee...?
Als iemand een berichtje van jou leuk vind, zegt dat ook iets...? Of is dat gewoon netjes van haar? 
Iemand zei dat ik op een datingsite moet gaan zitten. Mwah....weet ik niet, dan lieg ik alles bij elkaar, denk ik en als je elkaar dan treft, kan het alleen maar tegenvallen. Ben nog eentje van de oude stempel, kom het liefst iemand in het wild tegen. Maar werkt dat anno 2022 nog zo...? Weet ik veel.
Dacht tien jaar terug op 1 mei dat mijn werken aan een nieuwe liefde klaar was. Dus niet! 
An die Arbeit, jongen! Of moet ik op avontuur in Hellendoorn. Ga deze week met Moos, Mouna en een vriendje van Moos naar het Avonturenpark. Zie ik haar dan bij de wildwaterbaan of toch bij de rioolrat in de verte staan? Straks komt ze uit Skin op Geul of hartje Amsterdam, zit je ook niet op te wachten. Moet de Iessel niet over, echt niet, krijg ik straks ook nog heimwee...! Weer die boer met kiespijn, haha.
Ach, komt wel goed. ik verzin wel wat. Combinatie van verstand en gevoel en een gezond portie lef!
Hier achter de laptop dan durf ik wel. Maar daar buiten, weer dat jochie van 12!
En toch...alles is anders, tussen de regels!
De drieluik van Vrienten, Henny Vrienten. Hij maakte 3 solo-albums, eentje in 2014, de andere in 2015 en in 2019 maakte hij zijn laatste solo-album. Het was een trilogie. Zijn eerste album heette 'En toch..', zijn tweede 'Alles is Anders' en zijn laatste duzz 'Tussen de regels'. Zet ze eens achter elkaar. 
'En toch....alles is anders, tussen de regels!
Vrienten zei dat het zijn gezongen autobiografie was. Alles stond er op. Nou ja, wat hij wilde zeggen. En wat hij niet wilde zeggen stond ergens tussen de regels verstopt. Dit moest het zijn, biografen konden voor hem de pot op. Hij vond het allemaal maar niks die biografieën. Allemaal bijna hetzelfde pot nat. Hij vond het vermoeden van een leven veel interessanter dan het weten daarvan. 
Hij was tevens niet bang voor de dood. Hij stond er nuchter in. Een plotseling dood zou voor hemzelf oké zijn, misschien voor de mensen om hem heen vervelend. 
Mooie kerel. Ik was eerder nooit van Doe Maar. Eigenwijs hè. Met die vlinders in mijn buik koos ik destijds voor Frank Boeijen, de rest van de klas was voor Henny en Ernst. Vrienten leerde ik naderhand pas kennen. Mede door zijn solo-albums en zijn samenwerkingen met o.a. Boeijen en Henk Hofstede van the Nits. Wat een mooi concert was dat. Aardige Jongens ook...
Zo noemden ze zich ook. Aardige jongens, dit gelegenheidsbandje. Wat een optreden in Hoogeveen. Drie muzikanten door de wol geverfd, gitaartje in de hand, lekker dom ouwehoeren en zingen maar.....Fantastisch. Kippenvel met terugwerkende kracht!
Wat ik ook fantastisch vond. Koningsdag in Hardenberg en Bergentheim. 
Op stap met Moos en Mouna in het kader van: 'En toch, alles is anders, tussen de regels!
Ondanks dat ik een mooie dag heb gehad met ze vond ik er geen bal aan. Weer zo'n eerste keer. 
Probeerde mij er niet van een Jantje van L(ij)den af te maken. 's Morgens eerst naar Oma, oranje tompouce eten en Maxima in Maastricht zien aankomen. Leuk hè. 
Door naar Banthum. Aan het kanaal langs allerlei kleedjes lopen en duiken in springkussens.
Moos tikte nog een paar mooie schoenen op de kop, afdingen moet ie nog leren. Schitterend. Mouna die alles kocht voor maar € 0,20. Onverwachte ontmoetingen en ook weer niet! Gesprekjes met Banthumers die nog even de nederlaag opnieuw wilde inwrijven....Kom maar!
Nederlagen genoeg geleden de laatste tijd! De overwinning komt steeds dichterbij en dan heb ik even niet over voetbal. Als je begrijpt wat ik misschien bedoel. 
Wat zeg je tegen leuke mensen die ook mooie vrouwen blijken te zijn....? Volgens mij praatte ik voornamelijk onzin, dat doe ik dus als ik niet weet wat ik moet zeggen. Dat jochie van 12 kwam buurten in het lichaam van een vijftigjarige....Het moet niet gekker worden. Grappig, not!
Hardenberg bruiste vervolgens. Wat een volk zeg. Wat een gekkigheid. Je kon over de koppen lopen. 
Hartstikke gezellig. Bootje varen op de Vecht. De kinderen vonden het geweldig. Het is zo simpel maar ook zo doeltreffend. Dat had de Watersportvereniging Hardenberg met een bekend metaalbedrijf als injectiemotor goed gezien. Hier werden mensen blij van. 
Bij Blij! zaten we natuurlijk ook nog ff, hoe kan het ook anders maar wij aten een boterham bij het nieuwe Docks. Paviljoen de Haven wel te verstaan. Net een dagje open. Hartstikke leuk (Her)man!
We vonden nog een tafeltje voor twee, Mouna op schoot bij mij. Zit ze toch het liefst. 
Moos wilde een 'De Haven' Plank. Tuurlijk jongen, dat mag hoor. Wat een plank. Bijna net zo hoog als de seniorenflat naast ons. Heerlijk! 
Ik bestelde een Havenbol Filet Americain. Mouna patatjes en een frikandel. De Koning is natuurlijk niet elke dag jarig, morgen maar weer wortels. Skuumkoppe on the side. Het was genieten op onze kleine vierkante meter! 
En toch, alles is anders, tussen de regels (door)!
Veel bekenden zaten naast ons tevens te genieten. Zo moet Koningsdag zijn, met en voor elkaar!
Zowat de halve klas van Mouna was aanwezig. Ze speelden naar hartelust en ik telde weer eens mijn zegeningen. Maar die Havenbol smaakte bijzonder lekker, daar zat vast een goed verhaal achter!
Zat wat te googlen met uitzicht op de Vecht. Er liepen mooie mensen langs, mensen kijken kan ik dagen druk mee zijn. Dan verveel ik mij niet hoor...
Las dat de Havenbol gemaakt was door Guus Schepers van de Roker Molen in Radewijk. 
Kijk, daar had je het goede verhaal al. Las verder nadat ik een slok van mijn bier op Texel had genomen. Daar kom ik ook de eerste tijd niet meer, bedacht ik me nog. Ook zo'n nadeel van niet meer samen zijn. Dat mis ik het meest, samen zijn. Samen dingen doen, samen gezellig doen. Maar dat wisten jullie al, val in herhaling. Mag blijkbaar niet!
Guus werkte bij de bank en Margreet, zijn vrouw, zat in de zorg. Hun leven is sinds vorig jaar meer dan 180 graden gedraaid. Een prachtige nieuwe droom werd werkelijkheid en gaf Radewijk (Roke) een nieuwe boost. Sinds januari 2021 zijn Guus en Margreet bakker- en bakkersvrouw. 
Geen geld meer tellen maar elke dag meel door je handen laten glijden. Geweldig. Je verzint het niet!
Als een hazewindhond voltooide Guus zijn bakkersopleiding en krijgt hij tegenwoordig hulp van Bakker Piet die de Rokermolen op zijn duimpje kent en de klappen van de zweep. 
De molen in Radewijk heeft zo'n mooie geschiedenis. Dat willen ze tevens op de kaart zetten, het verhaal achter de molen en Radewijk (opnieuw) vertellen. Deze uithoek van de gemeente Hardenberg, plat tegen de Duitse grens gedrukt, mag meer in de belangstelling komen te staan, vinden Guus en Margreet. Amen! Want deze fantastische plek heeft zoveel potentie. Heerlijk zo'n ondernemend stel! Word ik blij en gelukkig van. Krijg ik kippenvel van net zoals van Jelle gisteren. Wat een keepert hebben wij toch. Die geeft zweven door de lucht zonder vleugels een nieuwe dimensie. Sorry, maar dat geheel terzijde!
Sinds kort hebben ze tevens een winkel in Hardenberg. In de oude Apotheek bestieren ze van donderdag tot zaterdag hun bakkerswinkel. Gisteren na het leuke gesprekje in de Voorstraat haalde ik daar eens mijn broodje voor de verandering. Fijn volkoren en een stoer molenbrood. De specialiteit van het huis met desem. Ik vond het niet vreemd gaan, want ik had nog brood van bakker Battjes in huis, zo kun je alles weerleggen en alles recht lullen wat ontzettend krom is. Maar ik kan nog wel terug. Vond het verhaal gewoon super interessant! 
Hoe je dromen na kunt jagen, hoe je dingen aanpakt en dingen doet en gewoon durft te doen! Respect!
Werd gewoon warm van dit verhaal, nu scheen de zon ook wel op het terras, maar toch....Je snapt me misschien wel. De kracht van gewoon doen! 
De omelet smaakte prima op het desembrood van de Roker Molen. 
Maar weer eens die kant op, tis alweer een paar geleden dat ik in Radewijk te vinden was. 
Gewoon op fietsje....Lohues op de oortjes.
Ach, tussen de regels door lees je meer wat ik er van vind. Maar ik vond mijzelf weer enigszins terug. 
Ondanks dat ik Koningsdag geen bal aan vond genoot ik wel met volle teugen. Ik acteerde het niet!
Vooral van Moos en Mouna maar ook van al die lieve mensen die ik ontmoette. Niet met z'n vieren maar gewoon met een heleboel. Dat is ook wel eens fijn! 
Benieuwd of ik die 20 seconden aandurf? Wat kan mij gebeuren, néé is ook een antwoord en misschien wil ze wel koffie drinken en houdt ze gewoon van groentesoep met worst. 
Geen 32 meer maar zo af en toe trillend op mijn benen. Liefde schijnt zo mooi te zijn, die is niet van Henny maar van het Goede Doel. Ach, Doe Maar! 
Desnoods met dipsaus Fantasia van Duyvis. Dat mag altijd op vrijdagavond! Wel met naturel chips natuurlijk. Dat heb ik gehoord van een ervaringsdeskundige met de scheiding in het midden.
Tussen de regels (door)!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....

#Koning Flipper!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Ongehoord, ongezien, ongelukkig.
Ongelijk, ongeboren of dood.
Ongeschikter dan deugd, ongelikter dan jeugd.
Ongewenster dan pijn, ongezoet als azijn.
Ongeriefelijk, liefelijk, hopeloos klein.
Ongezegd, ongevraagd.
Onterecht is vandaag.
Ongerijmd...
Want zo iemand ben ik en liever erken ik.
Oprecht wie het slechte verkiest.
Wat een pret als je wedt, net je huis ingezet en verliest.'
Uut 'Ongerijmd' van Jan Rot (ver/hertaling van Nothing Rhymed) 

Moi, ben ik weer!
Ik voel mij Rot....Jan Rot. 
Wees niet bang, het wordt geen zwanenzang meer hoor zoals vorige week. 
Dat is eruit, soms zit het weken ergens verstopt in mijn bovenkamer en ineens heb ik de drang en de neiging om mijn hoofd compleet leeg te maken. Iets met leeglopen....
Dank, nogmaals dank, voor het luisterend oor.
De vele reacties, hartverwarmend. Het doet echt wat met je.
Dat mensen begaan zijn met je lot.
Helen is delen, draagt bij aan mijn verwerkingsproces. De één doet het zo, de ander weer zus en ik, ja ik deed het zoals afgelopen week. Dat helpt mij enorm. Ook om de dingen in het juiste perspectief te  plaatsen.
Daarom voel ik mij Rot, Jan Rot. 
'Het leven klopt van geen kant en daarom is het waarschijnlijk zo de moeite waard.'
Was getekend: Jan Rot.
Hij vatte misschien zo de essentie perfect samen. Want hoe oneerlijk voelde halverwege vorig jaar de fatale boodschap die de arts hem bracht. Uitgezaaide darmkanker!
Wat een hard gelag voor zijn gezin met vier kinderen. 
64 jaar werd ie, afgelopen vrijdag verliet hij deze aardkloot.
Jan Rot was voor mij steevast een voetnoot in mijn liefde voor het Nederlandse Lied. 
Hij was er niet constant maar zo af en toe kwam ie langs. 
Blof speelde ooit, een kleine 10 jaar geleden, een nummer van Gilbert O'Sullivan in de vertaling van Jan Rot. Het greep mij destijds bij de strot. Niet alleen de melodie maar vooral de tekst.
Want Jan vertaalde niet 1 op 1. Hij hertaalde de teksten, bracht ze terug naar de taal van de tijd!
En ik, ja ik heb iets met teksten. Daar kan ik me uren in verdrinken, zekers de laatste tijd!
Rond 2007 was Jan Rot op tour met Doe Maar - De Musical. Hij moest pas op na 40 minuten en zo bleef hij in zijn kleedkamers werken aan allerlei teksten. De liedjes voor de musical Hair had ie al lang ingeleverd en hij zocht naar een nieuwe uitdaging.
Het werd de rock-opera Tommy van The Who die hij spontaan ging hertalen.
De dubbel-lp uit 1969, het geesteskind van Who-gitarist Pete Townshend. Het stuk omvat een reeks fantasierijke vertellingen over een doofstomme, blinde en autistische jongen, Tommy, die uitgroeit tot een ware messias. De jongen was alleen in zijn element als hij achter de flipperkast stond. Het leverde enkele parels van liedjes op. 
Bijvoorbeeld Pinball Wizard, The Acid Queen, Do You Think It's Alright, Smash The Mirror, I'm Free en See Me, Feel me.
Het waren redelijke grote schoenen die gevuld diende te worden. Maar Jan Rot vond in Di-rect een band die op dat moment over dezelfde energie en chemie beschikte op het podium als The Who destijds. Ook omdat de jongens van Di-rect, toen nog met zanger Tim Akkerman, in 2008 net zo oud waren als de jongens van The Who toen. 
Zag het spektakel in de Spiegel, Zwolle. Wat een show, wat gaaf en wat een heerlijke teksten. 
De spitsvondigheid van Rot maar ook dat de woorden meedeinde op het ritme, de melodie van de muziek. 
Pinball Wizard werd Koning Flipper, Smash the Mirror - Sloop de Spiegel, I'm Free (Wees vrij), Pillemien was The Acid Queen en See me, Feel me vertaalde hij naar 'Vrij zijn, blij zijn'
Jan Rot was zo'n fan van The Who en had zo'n respect voor het verhaal omtrent Tommy dat het één van zijn meesterwerken werd. De klank, de timing en de betekenis van de zinnen voor het verhaal. 
Daar moest ik dus meteen aan denken toen ik hoorde van de dood van Rot, Jan Rot.
Aan dat geweldige optreden van Di-rect ruim 11, 12 jaar geleden in Zwolle met breur en schoonzus.
Ik vind het Rot voor Jan, hij wilde nog zoveel. Nog zoveel mensen zijn muziek laten horen. Hoe hij Hallelujah vertolkte bij Matthijs Gaat Door. Kippenvel! Maar ook deze hertaling weer....Schitterend!
Hoe hij optrad in het Ziggo Dome.
'Staand applaus van 18.000 man. Ik voel mij even de Zangeres Zonder Naam bij haar afscheid. 'Vaarwel lieve Jan Rot, dank voor alles! Backstage lopen hem de tranen over de wangen. Ja, je gaat dood, maar dit moment nemen ze ons allen niet meer af. 
Kanker is een klotenziekte! Het neemt teveel leuke mensen van ons af. Dat vond ik al ontzettend Rot en dat blijf ik ontzettend Rot en Kut vinden. Dat beseffend en je eigen situatie mede hierdoor in het juiste perspectief weet te plaatsen. Ook al is ze voor jou de hele wereld, je moet wel weten waar je uiteindelijk woont! Koning Flipper! Ik herken veel in de teksten van Rot. De appel valt niet ver van de boom. 
'Kijk mij, grijp mij, kus mij, leidt mij!' See me, Feel me. Vrij zijn, blij zijn.....Of zoiets!
Jan, bedankt voor al je mooie teksten. Je zette mij regelmatig aan het denken. Afgelopen zaterdag weer. 
Was wel weer ff lekker om de muziek van The Who keihard in ons huis te horen. 
Tim Akkerman deed niet onder voor Roger Daltrey. Spike die zijn gitaar bespeelt naar zijn grote voorbeeld Pete Townshend met een molenwiekende rechterarm en hoe drummer Jamie Westland een perfecte Keith Moon neerzette en helemaal doorsloeg. Grappig genoeg speelde in het soort van achtergrond koor de huidige zanger van Di-rect, Marcel Veenendaal, al een rol. Grappig ja, en halverwege de Di-rect Doet Tommy tour maakte Tim bekend dat hij de groep verliet. Ach, het heeft ze geen windeieren gelegd. Soldier On!
Weet nog wel iemand die hun liedjes perfect zou kunnen hertalen.......Koning, keizer, admiraal Jan Rot!
Mouna vond het een beetje harde en rare muziek. Vertelde haar maar niet dat ze eerder ook gitaren kapot sloegen en drumstellen vernielden....Meisje is nog maar vijf hè.
Waar wordt je dan wel Blij! van, lieverd? Ze wist wel wat, we trokken onze jassen aan en gingen even Hardenberg in. We moesten naar Jan, zij wilde nog een nieuwe tandenborstel kopen en een roze koek bij ons favoriete koffietentje, Blij! Ach, ik ben voor zulke dingen altijd wel te porren. Gezelligheid is mijn middle name, echt wel hoor. Ook al denken jullie soms van niet. Ik hou van happie, snappie....van het oude vertrouwde. Dingen laten gaan zoals ze zijn. Waarom veranderen als iets goed is!
Papa wilde nog even naar Robert van Prins Sport, de nummer 1 sportzaak in de regio!
Van de week was ik er ook al even geweest om een order af te leveren maar ik wilde even verder rondneuzen in deze, volgens de experts, meer dan prachtige sportzaak. 
Ruim 1000m2, wat een pracht en praal. Echt, wat een supergave winkel. Ik preek echt niet voor eigen parochie. Ok, Robert en Karin, zijn trotse sponsoren van onze club en onze sportkledingleverancier maar dan nog. Dan had ik het nog gezegd. Hier wil je werken als je in een sportzaak zou willen werken. Hier zijn ze niet over één nacht ijs gegaan. Hier is nagedacht over details....Geweldig! 
Tuurlijk keek ik even bij de voetbalschoenen en de keeperhandschoenen maar ook bij de vrijetijdsschoenen. Ze hebben nu door de uitbreiding ondermeer Puma en Cruijff in het assortiment er bij gekregen. Zag tevens leuke gympen van Adidas, ik kon mij inhouden. Maar ook leuke schoentjes voor Moun. Mouna moet tevens nog een pakje voor haar turnen. Zullen ze ook vast wel hebben. 
Mouna wilde van alles kopen, een nieuwe step, dan had ze er ook één bij mij. Best slim, Mouna. 
We liepen verder maar komen zekers terug. Support your locals! Dat deden wij even later ook bij Blij. 
Samen koffie drinken, Mouna appelsap derhalve. Wat gezellig. Zij deed allerlei handstanden en radslagen op de houten vloer. Ze kan het steeds beter. Ze nestelde zich tegen mij aan terwijl ze haar roze koek at en mijn lange vinger + slagroom vakkundig naar haar eigen bordje transporteerde. 
Ik vond het prima. Hou toch niet van slagroom in mijn koffie. 
Ze had leuke verhaaltjes. Over Koningsdag, over Maxima en andere koninginnen....
Dat ze bij mij Mama soms wel miste, maar ik ook Mouna....ik ook, lieve schat! 
Hoe zo'n meisje van vijf al denkt. Heel onbevangen, maar soms ook heel confronterend. 
Moos had 's avonds toen zijn zusje al lang sliep van hetzelfde laken vele pakken. 
Het pakte mij bij de lurven maar het maakte mij ook trots. Moos bleef op omdat ik het leuk vond dat hij er was. Het was net alsof ik hem beter begreep en hij mij. Hij kwam naast mij staan en gaf mij ineens, spontaan, een knuffel. Mijn eigen Koning Flipper! 
Is ook helemaal in zijn eigen wereld als hij achter zijn flipperkast staan. Meestal is dat een spel op de computer. Onze eigen Tommy! Nog steeds kunnen ze er geen etiket op plakken, wat heeft ie nou precies? Eerst wilde je geen diagnose, nu mag het wel eens na al die jaren. 
Waar schoolt ie volgend seizoen? Hopelijk krijgen wij daar wel gauw antwoorden op! 
Alles voor het jochie, alles wat voor hem beter is!
Het zal misschien Rot voor hem zijn maar Moos weet dat de taal van de tijd hem nooit zal inhalen. 
We gingen gisteren samen laat naar bed en we stonden vanmorgen samen alweer vroeg op!
Drukte in het hoofd, wij allebei misschien. Zusje slaapt nog steeds. Laat haar maar ff. 
We hebben al gedanst op Rick Astley, hij lachte de ballen uit zijn broekje, hij kent warempel de hele tekst uit zijn hoofd. Koning Flipper, wat een portret. 
Ach, zijn vader was vrijdagavond bij Dana Winner. Misschien wel mijn quilty pleasure, we doen het al jaren met enkele voetbalvrienden. Spontaan ontstaan. Ik vind Dana niet verkeerd, zij heeft ook wel mooie teksten haha. Ze had veel in haar kot moeten verblijven. Ze nodigde ons zelf uit om eens in België te komen buurten, ik ben er sneller dan je denkt, Dana!
Niet in het sportpaleis maar wel daar in de buurt. 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....

#Zeven10 April!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'En weer deur, en weer deur.
't Zwaore laot ik achter en de kop der veur.
En weer deur, en weer deur.
Achter de zunne an, wat moe'j anders as
Weer deur, weer deur. 
Mar hoe kwam dat dat het zover kwam?
't Was raak, ja echt goed mis.
Deurdat ik al veuls te vaak had dacht.
Eben nog eben deurdoen. 
Overal is wat bij.
Zo he'j t leerd,
Deurdoen, deurdoen.
Al löp alles verkeerd, altied wee'j wa'j moeten
En weer deur, en weer deur.'
Uut 'En Weer Deur' van Daniël Lohues!

Moi, ben ik weer!
Even een week van de radar geweest. Ruim twee weken ziek, zwak en misselijk!
Had het glas behoorlijk leeg, geen goede bodem om dan wat richting de eeuwige horizon te knallen. 
Dan komt er vaak niet veel zinnigs uit mijn hersenloze brein, kan ik veel van mijn woorden naderhand retificeren.
Voorkomen is dan beter als genezen.
Ze zeggen dat alles went, maar ik kan er nog niet aan wennen. 
Aan het alleen zijn. Aan het niet meer samen zijn. 
Ik vind het eerlijk gezegd niks. Ik hier, jullie daar of andersom!
Elkaar onverwachts tegenkomen in het wild, soms gewoon hier iets verderop in de stad. 
Of je auto zien rijden, jij op de fiets terug van het werk naar huis. Je kinderen die vanuit de C3 naar je zwaaien en je ziet ze fluisteren: "Hey kijk, daar fiets papa..... Zij rijden door en jij moet stoppen omdat het stoplicht dat zegt. Rood. En ze rijden steeds verder bij je weg. Raar. Die kom je straks niet meer thuis tegen. Rennend naar jou, blij dat je thuis bent. Neuh, je komt in een leeg en stil huis. Je moet zelf lawaai maken als je iets wilt zeggen. Muziekje dan maar....A Sort of Homecoming....U2, jullie ook? 
Niet meer samen dingen plannen maar ieders voor zich. 
Elkaar foto's sturen van allemaal nieuwe eerste keren. Moos en Mouna voor het eerst in het zwembad, lachende gezichten maar jij ziet het alleen maar via draad en golven. 
Weten dat ze straks eieren gaan zoeken in de tuin bij Opa en Oma. Hoe leuk Mouna dat vind en Moos ook. Ik vind er werkelijk geen bal aan maar blijkbaar kan het niet anders. 
Moet het zo, hoort het zo nu er besloten is dat je niet meer langer samen kunt of wilt zijn!
Alles is anders, niks is meer van hetzelfde. Vriendschappen die vervagen, kennissen die niet weten hoe ze zich moeten gedragen. Welke kant kies je, de goede of toch de verkeerde. 
Had jij nou meer met haar, was het jouw vriendin of toch de mijne...Is deze cd nu van jou of van mij?
Wij zijn ondertussen de cd's aan het verdelen. Veel zijn het er niet meer, we luisteren toch meestal Spotify. Nu ieders naar onze eigen. Ik hoor muziek voorbij komen die ik niet langer herken, soms Rick Astley of K3 en dan weet ik dat de kinderen luisteren maar soms hoor ik wel wat maar weet dan niet waar de klepel hangt. Hoe lang was het al aan de gang, hoe vaak was de vluchtroute al in gedachten bepaald, hoe vaak is de deur van de schutting al open of dicht gegaan....? 
Mis het samen zijn, mis de gezelligheid. Mis de dingen waar wij altijd zo goed in waren. Weekendjes weg, gewoon ergens naar toe rijden. Maakte niet uit waarheen als we maar met z'n vieren waren. 
Nu zijn zij met z'n drieën of toch weer met zijn vieren, vijven? Denken ze aan jou als jij er niet bij bent of andersom. Hebben de kinderen het over jou als Papa hier dom voor zich uit zit te kijken.....?
Zich af te vragen over het grote hoe en waarom? Is het allemaal waard, is dit wat wij echt allebei wilden? 
Ik niet, jij wel? Vragen waar ik moeilijk antwoorden op kan vinden....Iedereen vind er iets van. Ik moet dit, ik moet zo, ik moet dat, ik moet helemaal niks. Ik weet wel wat ik wil, maar wat ik wil kan blijkbaar (niet) meer. Ik doe niet moeilijk, heb zelfs gedroomd over dat het allemaal één grote boze droom was. Dat ik voor een keuze werd gesteld, een beproeving. Kun je het allemaal aan....? 
Kijken of je te breken bent, kijken of die twee meter punt zes komma vier te kraken valt?
Ik denk soms zo verrekte veel en soms helemaal niks. Soms stroomt mijn hersenpan over van allerlei gedachten en soms kan ik roeren wat ik wil maar zit er helemaal niks meer in. 
Niet meer samen naar festivals, niet meer samen naar van die fooddingetjes....
Op het schoolplein voel ik mij soms net die eenzame vader die één of twee keer per week zijn kinderen naar school mag brengen of ze mag ophalen. Hoofd diep in mijn jas ook al wordt het straks zomer! 
Hoe denken ze over jou, praten ze achter je rug over dat stel dat uit elkaar is? Hebben ze het wel eens over ons, over mij of over jou. Soms knoop je een gesprekje aan maar het is vaak meer van hetzelfde. 
Ik krijg er jou niet mee terug. De kinderen hebben er geen last van, zeg je. Ik zie dat toch allemaal anders. De kinderen maken er het beste van. Ik snap ze wel. Ze willen niet kiezen, ze hoeven niet te kiezen, voor hen is ook een keuze gemaakt maar toch anders. Zoveel verandert er niet. Van Moos mag ik terug, denk van Mouna ook wel. 
Was het allemaal maar zo simpel. Kinderen hebben voor de grootste dingen in het leven vaakt de meest simpele oplossingen. Papa, dan doe je het toch zo....en Mama kan dan dit en jij...en wij dan samen etc.
Alles is anders geworden, alles beleef je anders. Pasen lijkt niet eens meer op Pinksteren. Je deelt bijna niks meer. Op goede vrijdag onverwachts een paar uurtjes eerder vrij. Eerder appte je dan ff, wat gaan we doen. FF koffie drinken in de stad bij Blij! Nu wordt je er alleen maar verdrietiger van. Zit je alleen koffie te drinken met een half speculaasje. Ik vind het allemaal maar niks. 
En als je, zoals ik de laatste twee weken ook nog eens ziek, zwak en misselijk bent vind je alles kut!
Als je 's avonds na het werk al om zeven uur doodziek in je bed ligt dan voel je je heel zielig en alleen. 
Schieten de tranen in je ogen als je zoon een halve dag naast je komt liggen omdat ie ook ziek is en je halverwege de dag een bakje brengt met komkommers en mandarijntjes. Een boterham met pindakaas en een grote fles vol water. Je moet wel blijven drinken, Papa. Tja, de hand reikt vaak naar de fles. 
Maar gelukkig schiet ik niet door in die modus. Ik drink graag maar dan alleen in het weekend en het liefst met vrienden.
Tuurlijk, ik geniet om even, zoals gisteravond, bij mijn stamkroegje van eerder te zitten of later bij GJ.
Dom ouwehoeren. Weizzen drinken van Hertog Jan uit een glas van Texels bier onder een parasol van Heineken. Ik reken tegenwoordig al snel dingen goed! Praten met Doek over Ike en Tina, Herman die iets met de brug in Beerzerveld heeft. Wilma die met de Neus op pad was in Friesland op zoek naar de tribute band van the Cats. Maar meestal denk ik aan jou. Verdrink nog steeds in de ogen van mijn lief.
Dacht dat het niet echt kon, dat het een dom cliché was. Tot ik hulpeloos en wild slaand met m'n armen in jouw oceaan terecht kwam en niet meer zwemmen kon. 
Handig dat Paskal 's morgens al aan het zingen is. Die kun je aan en uit zetten als je wilt. Had ik maar van die tools, dat ik op een knopje kon drukken en je terug kon toveren. Pas toen ik meegaf met de golven, meegaf met de stroming. Pas toen ik kopje-onder ging begrijp ik pas hoe het moet. Was het soms maar een liedje van Blof, dat je het zo kon boetseren tot een goed einde. Maar het einde is zoek, het begin is er wel maar ik mis de vorm. ik mis van alles maar voornamelijk jou. 
Mis ook mijn grote held. De enige echte King. In het weekend van de wederopstandig zou hij vandaag 91 jaar geworden zijn als hij niet was gaan hemelen in oktober 2005. 
17 april, zijn buurmannetjes is wel jarig. Tobi wordt volgens mij 14! Op dezelfde dag geboren als mien Pa. 
Knap vind ik dat. Heb je 364 dagen om op een andere dag ter wereld te komen en je kiest ervoor om op de verjaardag van Freek, je buurman, naar buiten te komen. Leuk kereltje derhalve! Beste van twee werelden gegoten in één kleine Koning! Bouwhuis van achteren, Tobi van voren!
Pa werd 74 jaar. Moest ik deze week aan denken. Op 7 april (7-4) ontmoeten wij elkaar tien jaar geleden eigenlijk echt voor het eerst. Een mooie fles Chablis in de koeling bij Eric. Speciaal opgehaald voor de liefde van mijn leven. Ik zou nu de hele Chablis wel willen kopen. Petit Chablis maar ook de Premier Cru en voornamelijk de Grand Gru. Alle druiven rondom het Franse stadje Chablis zou ik eigenhandig willen plukken om het jou naar de zin te maken. Met blote voeten de laatste druiven persen, een eindsprintje eruit persen. Mooie wijnen drinken met elkaar, op elkaar, door elkaar, met elkaar! Jammer dat je hem nooit hebt gekend. Benieuwd wat hij er allemaal van had gevonden? 
Tja, mensen kunnen er allemaal iets van vinden. Maar ik had graag de mening van Pa gehoord! Iedereen vindt er wat van maar niemand brengt jou terug bij mij. Ik blijf verdrinken in jouw ogen. Het cliché lijkt waarheid te worden! 
Had ie jou wel gebeld, was hij langs jou gegaan?  Kopje koffie met jou gedronken of had hij voor jou ook een mooie fles wijn meegenomen die hij zelf had opgehaald uit Duitsland. Denk het laatste. 
Mien Pa kon niet tegen onrecht, niet tegen verdriet. Probeerde alles recht te praten wat krom was. 
Zeven10 April blijft een bijzonder datum. Net als 1 mei of 7 april en wat dacht je van 29 augustus. 
Alles is anders sinds wij niet meer samen zijn! Kon mij over vele dingen druk maken maar alles is nu zonder jou. Vind het niks. Alleen zijn! De kinderen niet om mij heen. Tuurlijk, ik zie ook veel voordelen maar die wegen niet op tegen alle nadelen. Kan elke dag wel biljarten, zoveel keus heb ik inmiddels maar dit is niet mijn leven. Niet waar ik voor gekozen heb, er is voor mij gekozen! 
Ik probeer mijn hart op te lappen maar een gevoel raak je niet zo snel kwijt. De liefde van je leven verliezen is een hard gelag. Snap het soms niet, dan wel weer....en dan weer niet. Iets met het glas halfvol of halfleeg. Ik had 'm de laatste paar weken aardig halfleeg en dan moet ik niet gaan tikken. 
Krijg je ruis van op de lijn. Krijg je eigen waarheden en maak je ruzie met mensen die ook maar de situatie enigszins proberen te begrijpen. De één waait met jouw wind mee, de andere met de mijne. 
De een vind dit, de ander zus maar wat ik loop te zoeken vind ik helaas niet! 
En je moet door (deur), ook als je dat niet wilt. Soms wil je een hele dag in bed liggen.
Maar wat als je je niet door wil. Dat je alles maar zinloos vind. Dan is het zaak om het glas halfvol te hebben in plaats van halfleeg. 
Je moet dit en je moet zus. Ik moet helemaal niks! We moeten al zo veel. 
Dronk gisteren 1818 van Maallust, eigenlijk 23 jaar te vroeg maar ja zo gaan éénmaal die dingen. 
Smaakte prima, beetje bitter - beetje donker. Een mooie quadruppel van 10% procent. 
10 jaar, zo lang duurde ons sprookje die begon op zeven-vier met een fijne Chablis.
Bier na wijn geeft venijn. Blijkbaar! Je had het kunnen weten, of toch niet? 
Fijne zondag. Ga een eitje op de kop tikken.
Straks Pa ff een berichtje sturen, Café de Hemel is toch 24 uur per dag open?
Goede wijn behoeft geen krans! Ik hou 't maar bij bier, dat geeft meer plezier...
Joah, mag wel zo....

#Rick Astley vs. Her Majesty!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'I can tell by your eyes that you've probaly been cryin' forever
And the stars in the sky don't mean nothin' to you, they're a mirror.
I don't want to talk about it, how you broke my heart.
If I stay here just a little bit longer, if I stay here
Won't you listen to my heart, whoa, heart...? 
If I stand all alone, will the shadow hide the color of my heart
Blue for the tears, black for the night's fears'
Uut 'I don't want to talk about it' van Crazy Horse (Neil Young) 

Moi, ben ik weer!
Terwijl Her Majesty een majestueuze uitvoering van 'Southern Man' (Crazy Horse) ten gehore bracht in een zwangere theater de Voorveghter, hier achter het huus, moest ik denken aan mijn eigen kleine mannetje. 
Terwijl Theo Sieben aan de gitaren plukte waar ooit Bertolf stond te rocken kwam Moos op rij 16 in mijn hersenloze bovenkamer buurten. 'Hallo Papa, ken je Rick Astley?', het is bijna vloeken in de kerk. 
Want de muzikale heren van Her Majesty stofte vrijdag even wat heerlijke country-rock nummers uit de jaren zestig en zeventig af, ze bliezen nog net niet het theater naar de gewenste uitbreiding van 600 stoeltjes uit haar rode voegen. Wat een contrast toerde letterlijk rond in mijn hoofd. Heerlijk!
Nummers van The Byrds, The Flying Burrito Brothers, The Band, Poco, Crazy Horse, Buffalo Springfield, Eagles, Gram Parsons, Manassas, Neil Young en natuurlijk Crosby, Stills, Nash & Young.
Voorlopers, bands die hun sporen reeds hebben verdiend, een steen en soms hele bakkeien in de vijver hebben gegooid, (country)-rock op de kaart hebben gezet.
Een stip aan de horizon. 
Nashville beschouwden als het epi-centrum van hun creatieve en muzikale kunsten. Honderden bandjes hebben geïnspireerd om muziek te gaan maken. 
Wat een hemelse avond, kan ook niet anders als je oudste broer, a.k.a de hemelpiloot, je wingman is. 
Het slotnummer 'Will The Circle Be Unbroken(Glory, Glory) van The Nitty Gritty Dirt Band (Never heard of it....haha, lekker boeiend). Een gospelachtige heerlijke country song bij het knapperende haardvuur, die ik er gemakshalve maar even bij dacht.
De vijf broeders op het podium hadden een hele avond lang mooie woorden gepredikt.
Ons het evangelie verteld van muziek uit het verleden. Geen ongelovige Thomassen aan boord dit keer. We geloofden deze vakbroeders op hun mooie blauwe ogen. Even leek ons theater wel een soort van vroege Pinksterkerk. Staand zongen wij dan ook uit volle borst het laatste nummer met z'n allen mee. Oh Lord, we telden onze zegeningen. Amen, Amen, Amen. Ik vond het een prachtige avond en toch spookte Rick Astley door mijn hersenloze breintje. Haha, dank je wel Moos. Mijn bijzondere zoon van negen. 
Voor een paar weken terug kwam ie ineens op de proppen met Never Gonna Give You Up van Rick Astley uut 1987. Ik was toen net vijftien. Moos zijn moeder amper acht.
Het was haar eerste nummer die ze vaak hoorde bij haar moeder in de auto.
Toeval? Toeval bestaat al lang niet meer heb ik geleerd. Parkeer het maar achter de schutting. 
Vrijdag had ie zijn verjaardagsfeestje, weekje uitgesteld omdat het kereltje toen ie jarig was corona had. Gelukkig ging het feestje vrijdag na twee afgezegde jaren nu wel door.
In de auto vroeg ik drie van zijn vriendjes of zij ook Rick Astley kende. Ja, via Moos. Moos heeft blijkbaar iedereen in de klas warm gemaakt voor een nummer uit de jaren tachtig toen hij nog heel, heel erg vloeibaar was. Moos heeft via zijn Chromebook het nummer zelfs al een keer laten horen in de klas op het digitale bord tot ongenoegen van zijn juf. Moos doet wel meer dingen in de klas die zijn juffen niet zo leuk vinden. Kijk, zo hoor je nog eens wat. Moos haalt ook wel eens een nat pak op terwijl al die andere kinderen vervolgens compleet droog blijven. Hij kent de hele clip al uit zijn hoofd, zelfs de danspasjes, maar vind nog steeds dat die blonde vrouw wel heel raar met haar billen staat te schudden, ach een kleinigheid hou je toch sowieso. Soms wil je, Moos, dat ze nog voor je staan de schudden, de billen wel te verstaan en de eigenaresse er van ook. Waarom?
Waarvan Akte!
Ach kleine grote Moos, vrij vertaald naar John C. Kievit, Moos blijft een bijzonder kind. Eentje met een gebruiksaanwijzing die wij al jaren aan het ontcijferen zijn en nog steeds de vertaling niet helemaal rond van hebben. Misschien de kleine lettertjes eens proberen te begrijpen....
Maar hij is wel met muziek bezig. Dat maakt mij trots. Ok, nu is het een nummer uit de hitfabriek van Stock, Aitken & Waterman en lijken alle nummers van Astley nog steeds eenheidsworsten en meer van hetzelfde maar het bracht mij wel terug naar een onbezorgde jeugd. Vijftien, een jaar voordat wij in '88 Europees kampioen werden.
Wie deed ons toen wat, zekers niet gisteren? Een tijd waar je je grote liefde nog niet hoefde te laten gaan. Nooit verloor, je wist amper wat winnen was. Ik hield soms een bal tegen en een week later liet ik dezelfde bal door mijn vingers glippen. Wist nog niet hoe vrouwen in elkaar staken, geen bouwpakket van de IKEA. Laatbloeier pur sang. Moet nu zelf weer kasten in elkaar flansen. Was ik eerder begonnen, was ik dan nog eerder klaar geweest? Nu net vijftig en het gevoel hebben dat ik het hele riedeltje weer van voren af aan begint. Het zij zo. Phanta Rei, alles stroomt, niets blijft. 
Ach, dwaal weer af. Moos had vorige week een goede opmerking terwijl de nieuwe van Lohues op stond. Zingt Daniël nou over zijn moeder? Denk het wel, Moos. Goed zo. Maar nu zingt ie over slangen papa...vulde Mouna aan. Ja, dat klopt. Adders om precies te zijn en dat je op moet passen in het hoge gras want daar kruipen ze. Maar hij heeft het eigenlijk over wat anders....Maar Papa, hij zingt toch echt over adders. Heerlijk, ik reken het goed Mouna...Mag ik nu Maak joe Woar horen.....Prachtig!
Muzikale opvoeding. Zo belangrijk, althans dat vind ik. Ik had drie grote broers die mij muziek met de paplepel hebben ingegoten. Mooi om dan naast de Brinks Brothers te zitten die ook de klappen van de zweep kennen. Hun ouders goten ook onvervalste jaren zeventig en tachtig muziek in de gulzige kelen. Het werpt nog steeds haar vruchten af. Amen....Dat is iets wat ik mijn kinderen ook wil meegeven. Muziek en hopelijk luisteren ze later ook wat meer naar de teksten. 
Wat een geweldige avond van Her Majesty. Wist niet wat ik er van moest verwachten. Enkele bandnamen kende ik maar velen waren ook nieuw voor mij. 
De verhalen bij de nummers. Hoe het vroeger ging. Wie met wie samenspeelde, hoe bandjes werden geboren en ook soms weer in schoonheid stierven. 
Mooie verhalen verteld door bevlogen muzikanten. 's avonds nadat wij enkele Leffe's in het barretje beneden achterover hadden geslagen luisterde ik thuis nog even verder naar deze muziek. 
Zette het origineel van Southern Man op en meer nummers van Crazy Horse en andere consorten. 
Was toch alleen, misschien dat alleen de beide buurvrouwen zich een hoedje schrokken toen Neil Young die gitaar liet scheuren, liet janken als een weerwolf....Oh, wat een heerlijk nummer!
Ze rockten de pan uit, de heren van Her Majesty. 
Had ze al enkele keren vaker live mogen zien en alleen door het feit dat Bertolf en Bauke Bakker leden van deze band zijn had ik destijds kaartjes gekocht en natuurlijk dat ik live-muziek gewoon geweldig vind. You better Think Twice komt nu ff langs, hij staat op random play. Lekker lijstje hoor zo bij het ochtendkrieken, want krikken zit er voorlopig nog niet in...Grapje! Moet kunnen toch.
Maar het zijn allemaal geweldige muzikanten. De kameraad van Bertolf en Bauke, Dick Schreuders, is voornamelijk van de basgitaren. Alledrie uit het verre Oosten, dat schept sowieso een band. Diederik Nomden en Jelle Paulusma maken de boel compleet.
Ik ga dan echt zitten, achterover leunen en ruim twee uur genieten wat ze ons nu weer voorschotelen. Bijvoorbeeld The Band met the Weight.....Mmmmm.
Bauke zag ik ooit op de Zwarte Cross spelen. Ben hem toen een beetje gaan volgen, zo kwam ik via hem uit bij Bertolf en ging het balletje rollen. Half beneveld, de eerste biertjes dronk ik toen voor het middaguur bij Tante Rikie. Dus halverwege de middag slenterde ik langs de Undercover-Tent. 
Muziek van The Police kwam door het dunne tentdoek. Achter de drums zat de beweeglijke zanger, dat had ik pas door nadat Message in a Bottle voorbij kwam. Dubbelzinnig. Maar wat een stem had die kerel. Moos zou zeggen: Gast! 
Heb niet veel onthouden van die dag maar wel de naam van de zingende drummer. Bauke Bakker!
Ach, zo gingen die dingen. Je was jong, nou ja wat ouder, en je bekommerde je niet veel over later niet wetende wat jouw leven nog voor duikvlucht en meerdere afslagen zou gaan nemen....
Vrijdagavond was Diederik er niet bij. Speelt ook nog bij de Analogues etc.
Grote schoenen om te vullen maar in Volendam hebben de heren van Her Majesty een absolute parel gevangen. Dacht eerst nog dat ie Hond van achteren heette maar Paul verbeterde mijn foutje 's nachts eigenhandig zelf. Zijn naam is dus Bond, niet James maar Paul Bond. Wat een stem. Inderdaad grote schoenen om die van Nomden te vullen maar Paul slaagde met vlag en wimpel. Bertolf is nu solo en met enkele musketiers aan de A28 aan het timmeren geslagen dus is zijn plaats ingenomen door Theo Sieben uit het Brabantse Asten. 
Nou, hij kan ook gitaar spelen hoor. Die solo op Southern Man, jemig....nog naar adem aan het snakken. Geweldig. Het plezier spatte er van af. Tien met een griffel en een kus van de juffrouw. 
Zulke avonden zijn de absolute krenten in de huidige pap. Mis ik graag twee voor twaalf voor.
Ach, die keek ik 's nachts ook nog even terug. Was toch alleen, soms went dat maar meestal helemaal niet!
Toen ik eindelijk wel lag vond ik een kleurboek van Jip en Janneke van Mouna onder mijn bed, dat vond ik wel weer heel grappig. Jip en Janneke worden zwart/wit getekend en dan hebben ze wel hun eigen kleurboek. Nou ja, ik vond het wel grappig. Maar ja, ik had dan ook water gedronken wat eerst langs de brouwerij was geweest. 
Her Majesty. Geweldig jongens. Zie uit naar jullie volgende eerbetoon. Wat zal het worden? Maakt eigenlijk niet uit. Jullie brengen vergeten parels tot leven, laten ons, mij in ieder geval, kennis maken met bandjes en zangers die ik voorheen niet kende. Thanks guys....
Ook wil ik nog even Sietse bedanken. Zijn naam is Telman, Sietse Telman. Sprak ik gisteravond nog ff vluchtig onderweg naar mijn stamkroegje. Elk nadeel heeft zijn voordeel met een kinderloos weekend. 
Al 25 jaar bestiert hij in mijn geboortedorp de buurtsuper. Geweldige vent, rijk wordt er misschien niet van maar geld is ook niet alles. Mijn moeder komt er nog wekelijks, zekers nu Carlien daar aan het werk is. Mooie vrouw hoor, zegt mijn moeder. Geweldig! Maar dat het alweer 25 jaar terug is dat Sietse van zijn SRV-wagen afstapte en de winkel van Zuidema overnam. Time flies when you having fun. Dat was dus 1997 als ik mij niet vergis. Tien jaar later nadat Rick Astley met zijn Never Gonna Give You Up uitkwam. Was ik 25....Toen had ik ook nog niet veel zorgen. Was Moos ook nog alleen verkrijgbaar in vloeibare vorm. Onvruchtbare grond destijds! Wat kan er veel gebeuren in 25 jaar. 
Daar denk ik dus aan tijdens een bezoekje aan de Voorveghter of tijdens een kinderfeestje van Moos bij Monkey Town wat weer uitstekend voor elkaar was.
Dan ben ik wel blij dat ik na een paar uurtjes weer buiten sta. Mij te druk, teveel kabaal wat niet als muziek in mijn oren klinkt. Klinkt wel veel meer zaken mij niet als muziek in de oren maar I don't want to talk about it vandaag. Doe ik morgen wel weer.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...