#Koningin van Beerzerveld!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Speel, speel maar alsof je dat kind nog bent.
Ren maar alsof je de weg al kent.
Niemand krijgt spijt van geluk.
Wat niet af hoeft kan eigenlijk niet stuk.
Als ik toch niet op goed geluk. 
En ik weer eens de dag niet pluk.
Als ik op de kast of achter feit onder druk. 
Dan doe ik het, dan doe ik het. 
Dit is vlak voor m'n hoofd op hol.
Als ik vastgeroest in mijn rol.
Nou, dan droom ik mezelf wel een stadion vol.
En ik doe het, dan doe ik het. 
Ik zing, zing maar alsof je de tekst wel kent.
Dans maar alsof je een danser bent.
Fluit ook al ken je niet meer dan de helft van de melodie.
Het geeft niet.'
Uut 'Ik Zing...' van Zoë Livay en Snelle.

Moi, ben ik weer!
Mouna was afgelopen donderdag helemaal in haar element. 
Ze mocht zingen en dansen tijdens de GSA (De Grote Schoolavond).
Ze zag er prachtig uit in haar kerstjurkje met glitters wat we vorig jaar samen hadden gekocht.
Het kleine podiumpje veranderde in een heuse kunstijsbaan, althans als je je ogen bij wijze van spreken even dicht deed.
Ze zwierde vrolijk rond met haar andere klasgenootjes. Prachtig!
De musical ging over de Olympische Spelen, zij speelde een kunstschaatser. Hier houdt Mouna zo van...
Van zingen en dansen, van kleine toneelstukjes, van lichtelijke verbeelding.
Hoe vaak staat ze hier niet voor de TV, ik kan er van genieten! Zo puur, zo dat kind willen zijn.
Ze heeft zo'n leuke klas, lieve juf(fen) en tal van gezellige vriendinnen en guitige vriendjes.
Voor even was zij mijn Koningin van Hardenberg.
Zij laat mij ook anders luisteren naar teksten van artiesten waar ik anders niet zo snel naar zou luisteren.
Kinderen doen dat met jou, verleggen jouw blik, vooral naar andere prioriteiten. Mooi.
Ze laten je anders kijken naar deze vreemde wereld, die echt nog wel haar gouden momentjes heeft. 
Het leven is mooi maar je moet het wel willen zien. Deze oude fietsenmakerwijsheid plakte weer eens mijn band met alles en iedereen, ver buiten onze eigen bubbels.
Zittend in de aula annex gymzaal van basisschool de Marsweijde gingen mijn gedachten even terug naar mijn eigen onbezorgde schooltijd. Die van de Hoekstee in Beerzerveld. 
Naar de musicals van klas 5 en 6 (nu groep zeven en acht). Ik vond het ook altijd leuk om een ander te spelen, even uit de waan van de dag. 
Voor even in een andere huid te kruipen. Het ene jaar in die van een Burgemeester, een jaar later in die van een Koning. Weken oefenen voor die ene avond. Teksten uit je hoofd leren. Vond het fijn om op het podium van de Garve te staan. We hadden ook zo'n leuke klas. We waren maar met z'n twaalven. 9 meisjes en 3 jongens. 
Gerben, Arjan en ik. We hadden altijd sjans. Het fietsenhok was populair. Het laatste jaar kwamen wij allemaal op elkaars verjaardagen. Een (h)echte klas, met en voor elkaar. Prachtig! Samen was niet alleen.
Heleen was in het laatste jaar de Koningin in de schoolmusical, terwijl ik dus de Koning mocht spelen...
Zij was de dochter van het hoofd van de school, Meester Herbert met zijn keurig geknipte grijze baard!
Ik ging graag naar de Hoekstee, elke dag fietsend vanuit Mariënberg. In klas 3 en 4 met Meester Ter Horst, toch wel mijn favoriet. Ik spreek 'm nu nog wel eens. Mooie kerel. Meester Herbert was de onderwijzer in mijn laatste twee jaren! Was ook top!
Heleen was die avond De koningin van Beerzerveld, zoals Mouna donderdag de Koningin van Hardenberg voor even was, voor even dan. Voor mij, voor ons dan. 
Wat gaat Mouna worden? Wat gaan die andere kinderen allemaal doen? Van mijn eigen klas weet ik het bijna allemaal wat ze zijn geworden of dat ze misschien stiekum nog hun dromen aan het najagen zijn. 
Nooit stoppen met proberen. Ina is helaas al gaan hemelen. De rest is er nog op deze aardkloot als ik mij niet vergis. Ik heb ze niet allemaal meer in het snotje, ze zitten niet allemaal op de digitale snelweg.
Toeval bestaat niet hè. Donderdag dacht ik aan mijn eigen onbezonnen schooltijd, toen je gelukkig nog niet wist wat je nu allemaal wel weet. Er wordt veel onzin verkondigd. Vooral over de Iessel in Den Haag!
Ben niet zo van de politiek. Lijkt soms net een kleuterklasje, een foute musical met slechte teksten!
En onthouden, ho maar....Wiens brood men eet, welke taal men spreekt.
Maar zaterdag werd ik aangenaam verrast op de voetbal. Mijn voormalig klasgenootje, ooit de Koningin van Beerzerveld staat op de rol om minister van Economische Zaken te worden vertelde onze oud-penningmeester en de vroegere buurman van de familie Herbert.  
Nou moe. Dat had ik niet gedacht. Ooit liepen wij met zijn drieën op krukken. Jolanda, Heleen en ik.
Daar is nog een foto van. Als Moe nog leefde had zij die zo gevonden in de oude schoenendoos.
Ik liep mij gisteravond een ongeluk te zoeken op zolder. Tuurlijk heb ik het daar kris kras voor elkaar.
Met andere woorden, vind daar maar eens een speld in de spreekwoordelijke hooiberg. 
Tijd om orde te scheppen in de chaos, mijn hoofd wacht ook al jaren. Jolanda waait inmiddels rond op Curacao. Heleen is alweer jarenlang bestuurder bij bouwbedrijf Heijmans en woont in Utrecht. Ik ben in de buurt gebleven en heb het prima naar mijn zin in Hardenberg. 
Goh, Heleen straks op het bordes naast de echte Koning en Koningin. Dat is andere koek!
Geen spel maar meer het echte werk. Ze moeten het land gaan besturen, de boel weer op de rit krijgen.
Vroegen speelden wij Koning en Koningin, nu wordt zij het gewoon. De Koningin van Den Haag.
Succes kent meerdere vaders hè.
Want toen Arne Slot furore maakte bij AZ, Feyenoord en nu in Engeland bij Liverpool had elke Banthumer wel met hem geknikkerd, met hem gevoetbald, biertjes met hem gedronken of waren bijna alle dames vroeger ooit met hem brommers gaan kieken bij Ophof waar trouwens alleen maar vrachtwagens stonden. Maar dat terzijde. 
Ook ik verkondig altijd dat ik Arne ken, schoonzoon van onze oud-penningmeester hè. Ik sprak Arne wel eens voor de krant etc. etc. Ja, ja. Zo gaat dat. Ik ga er ook altijd prat op dat Moos ooit op de schoot van Edwin Evers heeft gezeten terwijl wij biertjes aan het drinken waren bij de Herdenbergher. 
Een moderne oppas a la lettre. 
Ons kent ons hè. Ach, we moeten allemaal naar de wc en de één stinkt nu éénmaal meer dan een ander. 
Toch vind ik het mooi. Dat er eindelijk een minister op het pluche gaat zitten die van oorsprong uit deze buurt komt. Lekker nuchter is. Een echte wijze uit het Oosten. Voor enige jaren terug kwam ik haar nog eens tegen in notabene Sibculo, of all places. Had iets te maken met gospel, koren en zij zong prachtig! 
Toch gek, elkaar jaren niet meer gezien maar de (h)erkenning was er meteen en nu wordt ze minister!
Wat zou haar vader, meester Herbert, trots op zijn dochter zijn geweest, zo trots als een aap met zeven staarten. Net als ik dat dagelijks ben op mijn meisje. Wordt Mouna ook ooit minister? Ze kan goed acteren, toneelstukjes opvoeren of gaat ze toch voor iets met dieren...? Misschien wel beter....
Als ze maar gelukkig wordt. Hoop wel dat dit kabinet wat langer blijft zitten dan dat zooitje hiervoor.
Mijn kabinet staat hier al ruim zes jaar. Dat gun ik Heleen ook, dat het een stabiel iets wordt dat minderheidskabinet met voldoende schroeven. Wat ik zeg, heb niet veel met de politiek maar dankzij mijn voormalige Koningin van Beerzerveld ga ik, denk ik, het toch wat meer volgen. Misschien steek ik er nog wel iets van op!
Alvast veule wille Heleen! Kop d'r Veur! 
Gisteren voelde wij ons trouwens allemaal een beetje Koning. Na welgeteld 134 dagen wonnen wij weer eens met ons cluppie. Potverdikkemei, eentje op het tandvlees maar toch. We zegevierden met 0-1 van Daarlerveen door onze eigen Koning Job Wolters. De Koning van Mainbarg! 
We zijn er nog lang niet. Maar er is weer een beetje hoop. Hoop sterft as leste...
Wat kun je je druk maken over zo'n stom spelletje hè. Kan mij beter druk maken over onze toekomst. 
Waar willen we heen met ons koude kikkerlandje? Maar gek genoeg heb ik daar de ballen verstand van..
Van voetbal ook niet, hoor ik u denken. Tja, ik zie het toch altijd weer anders. 
Ben vaker de hofnar dan de Koning die ik vroeger ooit speelde, met het tafelkleed van Moe als mantel.
Grappig. Vergeet heel veel, maar avonden als deze niet. Onze grote schoolavond.
Ik zag het ook bij Mouna. Snapte haar volkomen. Zo vader, zo dochter! 
Wekenlang leefde ze er naar toe. Ik kijk graag naar haar, zij is nog maar een kind. Ze speelt geen spel.
Wat je ziet is wat je krijgt. Hoop dat onze politiek ook weer snel haar eigen gezicht en smoel krijgt! 
Wie weet zorgt onze voormalige Koningin van Beerzerveld daar wel voor! 
Het enige jammer is dat ze niet van mijn partij is, wel die van mijn ouders. 
Als ze nou ook nog van de Tegenpartij was - geen gezeik, iedereen rijk - dan was ons Koninkrijk sowieso gered!
Speel, speel maar alsof je dat kind nog bent. Ren maar alsof je weg al kent.
Niemand krijgt spijt van geluk. Wat niet af hoeft kan eigenlijk niet stuk. 
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo...
(Oh ja, als je je afvraagt, ik ben die jongen vooraan op de foto. Foto van klas 3/4 (groep 5/6)