#Oogst van Hier!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'De wereld valt in stukken onder onze voeten uit elkaar.
Iedereen wijst elkaar als schuldige aan. 
Maar jij danst veel te mooi onder de stralende zwarte hemel.
Maakt van de wereld een dansvloer.
Teveel is niet genoeg, het is nog te vroeg om naar huis te gaan.
En er is tijd genoeg, want als het moet laten wij de tijd stilstaan.
En geef me nog dat beetje meer dan mijn verlangen aan kan.
Teveel is niet genoeg.'
Uut 'Teveel is niet Genoeg' van Van Dik Hout.

Moi, ben ik weer. 
Schoonheid is zoeter dan wraak ooit kan zijn.
Het gras is niet altijd groener bij de buren, dat is iets wat de droogte van de laatste tijd wel heeft aangetoond. Moet je weer je eigen tuintje schoffelen, of iets van gelijke strekking. 
Op zoek naar nieuw bloed, op zoek naar een nieuwe geest. Geef me weer dat gevoel, ik ben zo lang zonder geweest. Geef me nieuwe ogen, een nieuw gezicht, een nieuwe mond. Zonder verleden op weg naar de toekomst. 
Heeeeeeeeeeeerlijk, ik schreeuwde het uit onderweg van Mariënberg richting Hardenberg via Diffelen en Rheeze, ik nam eens de rustige route! Als je tijd hebt, zie je gewoon meer! Punt.
Zong ongegeneerd mee met het live-album 'Hier Komt De Storm' van die troubadour uut Nijmegen, een plaat alweer uut 1990 maar die ik nog woord voor woord mee kan zingen. Had gelukkig het raam dicht zodat niemand mij kon horen. Dat leek mij voor beide partijen beter. Want ik bevond mij weer eens in mijn eigen vreemde wereld! Allerlei dingen bij de kop, probeerde ze op logische volgorde te rangschikken. Lukte maar ten dele...Snap het soms wel maar niet alles.
Kwam net uit Oud-Banthum vandaan. Had eitjes gehaald bij Reinders, daarvoor even rondgedwarreld op het erf van de familie Timmermans bij de Oogst van Hier!
De Zelfoogsttuin aan de Hardenbergerweg, nr. 19a. Werd voor enkele weken lid/volger van hun facebookpagina. Kreeg een uitnodiging. Het intrig....nou ja, ik werd nieuwsgierig. Wat is het precies?
Nou ja, verse, lokaal geteelde groenten, rechtstreeks uit hun eigen tuin en kassen. Lekker duurzaam en onbespoten, dus zonder chemische bestrijdingsmiddelen of andere troep! De kans bestaat dat er dan op je wortels of sla een rupsje nooitgenoeg zit of andere beestjes kroelen op je groenten. Lekker boeiend.
Gewoon thuis ff goed afspoelen, niks aan het handje...alhoewel de Reumatoloog toch even mee wil kijken. Het is zo'n mooi doch eenvoudig principe bij de Oogst van Hier!
Zelf oogsten. Je pakt een mes, een zakje, je oogst de groenten in de aangegeven bedden en je neemt alleen mee wat je nodig hebt. Je rekent vervolgens af met een QR-code, of legt geld in het bakje en een kind kan verder de was doen! Hoe simpel en mooi tegelijkertijd wil je het hebben.
Ik struinde even over het terrein. Voelde mij net Dinant van Woeste Grond, had geen laarzen aan of overall maar voelde mij wel dichter bij de natuur komen! Van oorsprong stam ik af van de boer. Mien Pa en Moe waren volbloed afstammelingen van boer Willems en boer Dorgelo. Landbouwers van het zuiverste soort. Met liefde voor hun dieren en de omringende natuur! Toen lui van Pro en/of D66 nog verre van toekomstmuziek waren! Je had toen nog partijen die snapten hoe het hier allemaal aan toe gaat. Daarom vind/vond ik de serie Woeste Grond ook zo leuk om naar te kijken. Afgelopen vrijdag was de laatste aflevering. Ze lieten dit seizoen ook zien dat een boer gewoon gek is op z'n dieren! Niks geen sloopmelk van dat foeilelijke Wakker Dier! Tief een eind op zeg! Maar Bats die gek is van zijn lievelingskoe Lammegien! Dat hij er alles aan doet om zo'n dier langer te laten leven. Ik vind daar wat van! Vaak wordt deze tak van sport te simpel weggezet daar in het verre Den Haag. Het lijkt wel, als ze éénmaal de Iessel over bint richting het westen, ze het gezonde verstand ook aan de spreekwoordelijke wilgen hangen....Denk eens na met z'n allen. 
Daarom juich ik initiatieven van, in dit geval, Marinde en manlief Niek ook zo toe! Gewoon eerlijk boeren, geen poespas, geen moeilijk gedoe! Gewoon zoals het is! Scharrelde wat rond op het erf, nam een kijkje in de kassen bij de komkommers en tomaten die langzaam rood aan het worden zijn. Ze krijgen de tijd om uit te groeien tot volwaardige groenten. Houden zo.
Keek bij de prei en de sla, de sperziebonen en broccoli. Stond er mooi wortel bij te schieten! Genoot van het uitzicht, in de verte passeerde een Arriva-trein, enkele koeien graasden in de wei, verderop huppelde paardjes in de vroege zon. Dacht aan Mouna, die had er vast even naar toe willen lopen maar ik was alleen. Tja, je kunt niet alles hebben hè.
Alleen met mijn gedachten, liep langs de pluktuin De Melkweg. Ik mocht lekker mijn gang gaan stond er geschreven op het informatiebordje, kon mijn handen naderhand wassen bij de waterton. Er lag geld in het bakje, dat kan hier nog gewoon! Of ik nog zin had in een kunstworkshop etsen? Atelier de Silo ligt namelijk naast de pluk- en groententuin. Het domein van dochter Carola. Keek even naar binnen. Creativiteit genoeg bij de nazaten van mijn oud straatgenootje Alina Ramaker, nu dus voorafgegaan met de achternaam Timmermans en haar lieve en lange man Gert. Sprak later haar broertje nog bij eetcafé Mans! Hij komt straks vaker kieken op het Westerpark, mooi Wim. 
Alles ademt hier naar de boerderij maar er heerste nu vooral rust. Stilte voor de storm! Want die storm komt er nog wel. Vast en zeker. Het agrarische kinderopvang Het Kalfje was natuurlijk dicht op deze vrije zaterdag! Sloot even mijn ogen en zag kinderen spelen, getooid met klompjes en overalls aan. Lekker door de stallen rennen, knuffelen met de Lammegiens en Martha's 86 van deze wereld. 
Vrijheid, blijheid. Nuchter verstand, dat is hier nog zo vanzelfsprekend! Gelukkig wel. 
Had ik het later ook over aan de toog bij eetcafé Mans. Het is toch allemaal niet zo moeilijk. De leider van ons land die de schuld bij de boeren legt van een verkeersongeval. Het is allemaal zo makkelijk. Lekker oreren voor je eigen politieke bühne. Ben op zulke dagen zo benieuwd wat mijn beide Opa's van deze poppenkast hadden gevonden! Zie ze zo nog staan op hun eigen land, stok in de hand. Blik naar boven gericht. Tja, jongen, de wereld is niet razend, ze hebben 'm razend gemaakt! 
Misschien kiek ik wel op een andere manier tegen onze wereld van deze dag aan...Tuurlijk, er moet wat gebeuren met al dat stikstofgedoe en zo maar er wordt nu teveel over ene kam geschoren.
Teveel is niet genoeg! Maar voor lekkere en onbespoten groenten en zo moet je dus bij Oogst van Hier zijn! Ik heb geen aandelen hoor maar het voelt gewoon goed! Je weet waar het vandaan komt, gewoon van het platteland. Geen sperziebonen uit één of andere verweggistan maar (h)eerlijke komkommers gewoon uut Oud-Banthum en uut vertrouwde grond waar je Mariënberg nog kunt zien. Hoe mooi wil je het dan eigenlijk hebben?
Ik had gisteren de tijd! Deed kallum an, dan had ik er ook geen drukte van. Haalde nog wat lekkers bij Hof want een koe kan ik helaas zelf niet plukken daar heb ik Gert-Jan en zo voor nodig! Die slachten nog op de ouderwetse manier. Omdat het zo gewoon gaat! 
Reed 's middags wel op de Hardenbergerweg, was naar de voetbal geweest! Het mut niet gekker worden, we wonnen onze eerste oefenduel met maar liefst 9-0. Een lid van de TC, noem geen namen Nekkie, maar die dacht meteen dat wij dit seizoen kampioen zouden worden in de 5e klasse. Degraderen gaat dit jaar sowieso niet lukken. Elk nadeel heeft zijn voordeel hè. We zitten ingedeeld in het laagste amateurniveau. Ach, het veld blijft ook in deze klasse gewoon groen (als we weer mogen sproeien), de bal blijft rond (al zijn niet alle naden van een derbystar goed gestikt), het blijft in de 5e klasse ook gewoon elf tegen elf en steeds meer stuurlui komen weer voorzichtig aan de wal staan. 
Wat moet je anders op de zaterdagmiddag! Niet dan....Ach, de 3e helft blijft, teveel is niet genoeg.
Maar reed Hardenberg binnen in alle rust. Had geen haast. Dus koerste ik via de hernieuwde Bruchterweg richting de Voermanstraat op het gemak. Je mag er nu na de verbouwing nog maar 30 en ik reed het ook. Ja, Ja, de wonderen zijn nog steeds de wereld niet uit. 
En als je tijd hebt zie je gewoon meer. Want een slak ziet denk ik meer dan een konijn, als je begrijpt wat ik bedoel! Die heeft veel meer tijd om de dingen in zich op te nemen. Zag iets moois....
De letters boven de eerste verdieping waren al jaren een beetje vervaagd, je zag nog wel dat er ooit een garage was gehuisvest maar het heden haalde langzaam het verleden in! Het raakte in de vergetelheid als je niet goed keek. 
Mijn hart maakte toch een sprongetje. Want de bewoners van dit karakteristieke pand hadden de tekst boven de deur weer in haar oude glorie hersteld. Ik vind dat mooi! Een mooie saluut, eerbetoon naar wat het eerder was. Toen er nog een benzinepomp stond, een winkeltje was en daarachter het magazijn. Rechts van het pand de garage, werkplaats en de auto showroom. Garage W. Nabers! 
Toch familie hè. Het pand van de Opa van Gerrieke, Rosalie en Wim. Mijn aangetrouwde neef Jan nam het over van zijn pa, trotse Volkswagen dealer en later gingen ze over op het merk Nissan!
Reed terug, om even een foto te maken. Ik vind dat bijzonder, vind dat mooi dat Zamé en haar vriend of inmiddels echtgenoot dit hebben gedaan. Kippevel had ik op mijn armen staan. Verstild en eeuwig eerbetoon, eentje voor de boeken. Niet alles stroomt en gaat voorbij, gelukkig niet, wij pakken Phanterei aan!
Als je tijd hebt zie je gewoon meer dingen! Denk dat Ineke het ook super vind, mijn oudste nicht!
Zo doen wij dat gewoon hier! Soms denk ik wel eens dat Nederland in stukken valt!
Dat er zich langzamerhand twee kanten aftekent. De nuchtere kant en eentje die alle gezonde verstand aan het verliezen is. Als je het nu eens van deze kant bekijkt! Echt waar, dan ga je dingen anders zien. 
Dan zie je gewoon dat een boer er alles aan doet om zijn bedrijf in de benen te houden...ondanks alles.
Er is zoveel fake-nieuws! Loop eens rond op een erf, ga eens touren op het platteland. Zie de schoonheid van dingen. Want schoonheid is zoeter dan wraak ooit kan zijn!
Heb soms het idee dat mensen verbitterd zijn! Kostte wat kost hun eigen gelijk willen halen en dat over de ruggen van in dit geval hardwerkende en nuchtere boeren! 
Ineens is het de schuld van boeren dat er twee mensen het leven lieten terwijl maandenlang zo'n gek en raar cluppie regelmatig de A12 bestormden. Toen hoorde je Jetten & Co niet. Nu ineens wel. Niemand wilde dit maar er zijn nu éénmaal file's in het land. Je moet altijd je ogen openhouden, ik moest ook laatst nog flink op de rem toen er ineens, uit het niets, een file opdoemde....Wat de oorzaak was, wist ik niet. Of gaan we op zoek naar het ontstaan van een file? 
Ik vond het een beetje kort door de bocht van onze minister-president! Maar de storm gaat voorlopig niet liggen, hoop wel dat de hemel straks een keertje openbreekt en dat ons land weer de volle lading krijgt. Regen, want we moeten straks wel kunnen voetballen hè, de belangrijkste bijzaak in het leven...
Zo heeft ieder zijn of haar ding wat hij of zij belangrijk vind maar ik mis soms het gezonde verstand.
Hier doen wij de dingen gewoon anders. Hier juichen wij nog als een koe honderdduizend liter melk heeft gegeven. Niks geen sloopmelk! Ga eens de boer op, neem eens de tijd dan zien jullie zoveel meer.
Kom d'r in dan kuj d'r uut kieken....
Geluk is een hangmat waarin je lui ligt in de wezenloze stilte en Van Dik Hout zaagt men planken hè.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.

#Paping aus Ommen!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Sun is shinin' in the sky there ain't a cloud in sight.
It's stoppend rainin', everybody's in the play.
And don't you know it's a beautiful new day, hey.
Runnin' down the avenue see how the sun shines brightly in the city.
On the streets where once was pity, Mr. Blue Sky is living here today, hey. 
Mr. Blue Sky, please tell us why you had to hide away for so long (so long).
Where did we go wrong? 
Uut Mr. Blue Sky van ELO (Electric Light Orchestra)

Moi, ben ik weer. 
Wat een onverlaat ben je als je 's nachts met een mooi stuk in de kraag na de Ommer Bisshinghfeesten de held van 1963 van zijn sokkel blaast. 
Het standbeeld van Reinier Paping, wat sinds 2013 in Ommen aan de Vecht staat, is voor de 3e keer doelwit geworden van nodeloos geweld. Onnodig vandalisme na dronkemansgelag. 
Je blijft gewoon met je poten van andersmans spullen af en zeker van het standbeeld van schaatsicoon Reinier Paping die de hel van '63 (Elfstedentocht) op zijn naam schreef. 
Geboren en getogen in het mooie Vechtstadje Ommen. Ik vind daar wat van. 
Net zoals iemand hier in elkaar werd getimmerd vrijdagnacht na de 25e editie van het Slobberfeest.
Een jongeman wilde rond twee uur 's nachts zijn fiets in de Kruissteeg pakken, wordt even zijn gezicht verbouwd omdat de dader ook te diep in het glaasje heeft gekeken en dan blijkbaar zin heeft om zijn vuisten te gebruiken voor onnodig geweld! Waarom? Ja, zeg het maar. Loop lekker zwalkend door, ga naar huis, slaap je roes uit maar zorg er niet voor dat iemand door jouw toedoen naar de eerste hulp moet met alle gevolgen van dien. Ik snap dat ook niet. Dingen vernielen, mensen toetakelen. Heb je dan pas een leuke avond gehad? Kun je dan de volgende dag opscheppen tegen je maten? Nog ff gisteravond iemand het ziekenhuis ingeslagen of ik heb Paping ff van zijn sokkel geholpen....?
Dan breekt gewoon mijn klomp en krijg ik ruzie met mijn gezonde verstand. 
Vorige week hadden we het nog over een andere Paping uit Ommen. Namelijk Rob Paping. 
Ook zo'n markant man. Hij heeft ook wel wel eens de elfstedentocht uitgereden. Kreeg het met J. Timmer bij eetcafé Mans over bijzondere figuren uit Ommen en omstreken, waarvan sommigen helaas de revue reeds zijn gepasseerd. Rust zacht verder. Bijv. Herman Zwols en Rob Paping. Timmer kende ze ook door zijn twee werkgevers. Ook al van die mooie mensen. Rien en Mans! Mannen van staal met vrouwen van ijzer en de nodige dosis humor.
Van het één kwam het ander. Vele anekdotes kwamen langs, legendarische concerten en mooie verhalen die de tand des tijds makkelijk aantikken! Rob was tandarts maar wij dronken veel liever een biertje met mekare, de verstandskiezen verloren wij gaandeweg wel het traject, we stonden niet vaak met de mond vol tanden. Schitterend! Das war einmal. 
Dacht aan Ommen op de terugweg van Mainbarg naar huis en dat dan altijd Mr. Blue Sky van ELO niet ver weg in mijn achterhoofd zit en zich begint af te spelen. Heb namelijk het idee dat in Ommen altijd de zon schijnt. Wat heb ik daar flinke voetstappen gezet. Was er vaak inpandig! Denk er met zoveel weemoed aan terug. Alles stroomt, niets blijft. De Vecht kabbelt maar door. Flater als onze uitvalbasis. Kom er nog steeds graag maar bijna niets herinnert meer aan die tijd van toen. Kreeg vorige week van Jet nog een leuk briefje onder ogen wat ik ooit schreef als bedankje voor 's nachts weer een dak boven mijn hoofd bij Jan en Jet. Havik nr. 10. Rij er nog zo heen. Ook van die mooie mensen en een superleuk en warm gezin. 
En dat ik 's nachts mijn ontbijt voor die morgen durfde op te schrijven. Jet, graag morgen 3 eieren met spek, ham en rosbief. Vroeger nam ik vaker geen blad voor de mond. Nu wel, steeds meer, voordat je het weet heb je een knal voor je kop te pakken of rijgen ze je aan het mes! Eerder trapten wij Paping ook niet van zijn sokkel af of molesteerden wij het gezicht van een vriendelijke jongeman. 
Neuh, eerder stonden wij er liefkozend bij, gaven wij Reinier kopjes en probeerden wij de dronken jongeman weer recht op zijn fiets te zetten en moest hij beloven om nu wel zonder kleerscheuren naar zijn papa en mama te fietsen en lekker zijn roes proberen uit te slapen. Stappen anno nu is anders. Niet slechter of beter maar ik voel mij er soms minder thuus! Kan ook een tandje minder, toch? 
Bob Dylan zong het al eens: Times are Changing! Vroeger deed ik het licht uit bij het Slobberfeest. Was ik steevast op de donderdag aanwezig en luidde wij de zgn. bouwvak uit, lallend met z'n allen.
Dit jaar was ik er niet bij! Je kunt niet overal bij zijn hè. Tja, de 25ste editie hoorde ik 's avonds thuis in bed, lekker nuchter ook! Tijden veranderen inderdaad. Zag wel leuke foto's langskomen. Ik wilde er nog even heen omdat Take an Aspirin er ondermeer optrad. Sweet Memories. Jeugdherinneringen. Dat gave kekke bandje uit mijn schooltijd en later. Maar ik geloofde het wel, moest vrijdag gewoon weer werken en 's middags nog even naar het ziekenhuis toe. Even keuvelen met de Maag Darm Lever Arts. Hoe is het met jou dan? De golfbal zit er nog, halverwege september volgt er nog nader onderzoek (inwendige echo) in het MST Enschede. Gaan ze weer met de cameraploeg mijn lichaam binnen maar nu ook met naald en draad. Als het noodzakelijk is kunnen ze dieper in de bal kijken....Omdat ze nog twijfelen wat het nu allemaal precies is. Het zal ook eens gewoon normaal gaan. Ik zei het al, hoe kleiner de bal hoe groter de kwal....Qua omvang gaat ie richting een tennisbal, misschien straks wel een love game of 0-40 achter!
Komt goed! We slobberen voorlopig wel door! Tja, Slobberfeest. Dan moet ik ook altijd even denken aan Bert Bos. Vrome mensen zouden dan zeggen: God hebbe z'n ziel! Maar zo is het wel! 
Het was Bert die samen met Patricia en Allard Brunink het Slobberfeest in de benen hielp en het optuigden tot wat het nu is. Top!
De markante kroegbaas van The Old Inn. Dat was zo'n kroeg waar iedereen welkom was. Ken je de tv-serie Cheers nog? Dat ging ook over een kroeg. Bert had zo'n toko totdat hij plotseling stierf in 2011.
Jemig, de tijd gaat snel. Alweer 15 jaar zonder deze altijd vrolijke uitbater! Daar zat je graag...met een mooi getapt biertje voor je neus. Iedereen kwam daar. Een dwarsdoorsnede van Hardenberg. De postbode zat gewoon naast de zielendokter en andersom ook. 
Daar ging je soms ook wel op de kop naar huus toe maar je sloeg niemand in elkaar, je leunde misschien even wezenloos tegen het standbeeld van de Klepperman aan maar je zaagde hem niet door midden, snap je, in die tijd was oud-badmeester Moeken nog onze levende klepperman! Weet je nog? 
Klinkt gek, maar donderdagavond liggend in mijn bed luisterend naar de heren Kampman en Vrieling keek ik even naar boven, zag ik daar aan de blauwe donkere hemel verschillende sterren schitteren, zat daar de heer Bert Bos toevallig ook tussen? Ik weet het niet, hoop het wel voor hem dat hij van een afstandje kon zien dat zijn geesteskindje nog steeds springlevend is en dat Allard en Patricia het feestje met alle liefde hebben voortgezet! Dacht ineens ook aan bordje boven de bar in mien stam-café: In de hemel is geen bier daarom drinken wij het hier. Is dat wel zo...?? Ik vraag dit voor een goede vriend.
Wie weet volgend jaar maar weer, dat zeg ik ook altijd tegen de mensen van het Boerschoptreffen. 
Dat is ook al sinds mensenheugnis. Het einde van de bouwvak in Oud-Banthum. De locatie is bekend bij deze en genen, zelfde plek als altijd, tijdstip ook. Hoe makkelijk wil je het hebben. Mooi toch! 
Eerder vond een dag na het Boerschaptreffen altijd de eerste training van wederom een nieuw voetbalseizoen plaatst bij Mariënberg. Sommige heren kwamen pas met de middagsessie met dito kleine oogjes, je wist eigenlijk niet beter! Trainers vonden daar wat van maar die snapten het vaak niet. Het Westerpark blijft van ons, tradities ook.
Maar het boerschaptreffen heb ik nog nooit meegemaakt, misschien volgend jaar! Wie weet...
Had trouwens de kinderen ook, maar dat hoeft een feestje tegenwoordig niet meer in de weg te staan. Zij houden ook van een stuk gezelligheid met een hapje en een snappie. 
Alhoewel de poging gisteren om Mokum bij den Herdenbergher met een bezoek te vereren compleet  mislukte....haha. Waar was ik met mijn gedachten...?? 
Had het meteen al door. Te harde muziek, teveel mensen boven de vijftig. Na 1 cola en 1 biertje verlieten wij het feestgedruis reeds. Niks aan, Papa. Helemaal prima. We dronken later wat bij de Markt, bestelde wat kippetjes en hadden leuke verhalen omdat wij elkaar konden verstaan. We namen wat mee van de Mexicaan. Mmmmmmm....
Was weer lekker! 's avonds namen wij er nog eentje en proosten wij op verschillende mensen....
We branden zelfs een kaarsje. Dit keer eentje uit dankbaarheid, omdat de wind de goede kant op waait en je het vertrouwen houdt dat alles straks in het licht beland. 
Kreeg van het olijke duo M&F een appie voor een mogelijke nieuwe uitdaging. Dat licht duzz..
Blij dat Moos en Mouna er weer waren. 3 weken vakantie. Moos was er vorige week zaterdag nog ff onverwachts maar Mountje had een dikke week in het Brabantse vertoeft. Ze vond het geweldig. 
We gingen vrijdag op tijd slapen maar sliepen niet! Mouna had zin om te praten, over de vakantie en over alles wat er allemaal was gebeurt en wat ze had meegemaakt. Prachtig! Ik hoefde alleen maar te luisteren en zo af en toe ja en bijvoorbeeld amen te zeggen! Mooi lief meisje, wat heeft ze genoten. Ze was zelf in Antwerpen en de grote kerk op de markt geweest. Amai, we hadden een goede goesting en ik zie u graag. Haha,...Keer wat anders dan dat dialect van hier! 
Maar ze was weer terug op vertrouwde grond! Straks zo naar Ommen toe! Gezellig....
Blij dat ze allebei weer heelhuids thuis zijn! Dat kan ook anders zag ik van de week op sociale media!
Blijf gewoon met je poten van iemand anders zijn of haar kinderen af...
Blijf van Reinier Paping af, blijf van onze Klepperman af.
Als je niet tegen drank kunt blijf dan lekker thuis, hebben wij er ook geen last van! 
Gewoon kallum an doen, dan heb je er ook geen drukte van.
Fijne zondag.
Joah, mag wel zo....

#BijZonDer Kind!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'I don't know you but I want you.
All the more for that, words fall through me and always fool me
And I can't react.
And games that never amount, to more than they're meant
Will play themselves out. 
Take this sinking boat and point it home, we've still got time.
Raise your hopeful voice, you have a choice.
You've made it now. 
Falling slowly, eyes that know me and I can't go back.
And moods that take me and erase me and I'm painted black.'
Uut 'Falling Slowly' van Glen Hansard en Markéta Irglova.

Moi, ben ik weer!
Toeval, toeval bestaat niet hè, ik heb het al zovaak benoemd!
Er hangen hier ergens verborgen camera's of in ieder geval afluisterapparatuur, dat kan niet anders. 
Want startte net de laptop op, JBL Boxje, Spotify en Daily Mix nr. 1 aan. Kom maar op!
Wil(de) het hebben over o.a. Mouna, dat bijzondere kind van mij, komt Frans Halsema ineens even buurten.
'Voor Haar'
'Zij verstaat de kunst van bij me horen, in mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee.
In m'n ogen woont ze, in m'n oren. Ze hoort en ziet m'n hele leven met me mee.
Soms begint ze in m'n hart te zingen. Waar het nacht was, heeft ze lichtjes aangedaan. 
En door haar weet ik dan door te dringen tot de onvermoede schat van ons bestaan.'
Kortom, nogmaals, hoe dan....?!?!?
Want Mouna begon deze week ineens voor mij te zingen, hoe bijzonder is dat! 
Het had even wat voeten in de aarde want ze had een liedje gemaakt over haar Opa, mien Pappe..
Die heeft ze nooit gekend. Mijn vader ging al rusten toen ie pas 74 was. 14 oktober 2005.
Bijna 21 jaar geleden. Mouna is negen. Een eenvoudige rekensom lijkt me. 
Maar ik heb het nog vaak over mien Pa, hun Opa. Soms droom ik wel eens dat ie nog even hier rondkuiert op deze aardkloot, dat ie op een afstandje even een blik werpt op zijn laatste twee kleinkinderen die bijzonder goed uit de verf zijn gekomen! 
De andere negen kleinkinderen heeft ie allemaal nog bij leven gekend! Mooi toch!
Weet zeker dat ie ook in zijn nopjes was geweest met Moos en Mouna. Dat ik een hand op mijn schouder kreeg en hij iets zei in de trant van: Nou, dat heb je mooi gedaan jongen! Trots op oe. 
Vast en zeker! Maar Mouna had een liedje over haar Opa gemaakt die ze nooit heeft gekend.
Of toch wel een beetje, door de woorden die ik vaak over hem spreek. 
Zoals Bram Vermeulen het ooit zong: Dood ben je pas als wij jou zijn vergeten...Nou, zoiets dus. 
De titel van het liedje is: Toch wil ik je wel zien! 
Een paar zinnen wil ik jullie niet onthouden. Opa, ik heb je nooit gekend. Nooit je stem gehoord, nooit samen kunnen lachen, nooit gelopen hand in hand. Toch hoor ik mooie verhalen over wie jij vroeger was. Opa, ik heb je nooit gekend maar toch wil ik je graag zien al was het maar één moment. 
Al was het heel misschien om je één keer te zien en te zeggen wie ik ben.
Was getekend, Mouna Dorgelo. Het liedje ging nog verder maar die woorden hou ik graag voor mijzelf, heb ze wel even naar boven gestuurd, nog ouderwets per fax, denk dat Pa het ondertussen heeft ontvangen. Mooi man! Heb ie daar boven ook zakdoeken?
Hoe bijzonder is dat! Dat een meisje van negen een liedje maakt over haar Opa die zij nooit heeft gekend, nooit heeft gezien, nooit heeft geknuffeld, nooit een kusje heeft gegeven. Kippevel hoor...
Het is een bijzonder kind en dat is ze. Moest denken aan de woorden van Jan Trom, de vader van Dik.
Jan zei het vaak als zijn kind weer eens kattenkwaad of iets dergelijks had uitgehaald. 
Het is een bijzonder kind en dat is ie...Dik Trom, je weet, dat kinderboek van schrijver C. Joh. Kievit.
Of praat ik weer teveel over vroeger! 
Mouna is nu een weekje op vakantie in Noord-Brabant! Hoop niet voor de ouders van haar vriendinnetje Lauren dat de Brabantse nachten te lang zijn. Want als zij éénmaal op de praatstoel zit heb je haar er nog niet zo snel van af. Hahaha....
Moos ligt nu bij mij op de bank! Hij was gisteren onverwachts een avondje en nachtje bij mij! 
Heel fijn en errug gezellig. We zijn even bij eetcafé Mans geweest. Met de trein, konden wij een biertje extra drinken. Fiets was namelijk lek. Denk een kapot ventiel! Van de week maar even naar de fietsenmaker hier in het centrum. Tja, niks is zoals het lek hè. Het giet zoals het giet ook al denk je soms van niet. 
Het was gezellig op het terras bij het leukste en lekkerste eetcafé van Mariënberg. 
Langzaam druppelt iedereen weer binnen, bijna allemoal de vakantie er weer op zitten. 
We beginnen, zij het mondjesmaat, weer over de voetbal te praten. Waar de één nog halsstarrig weigert om het geploeter in de 5e klasse wekelijks te komen aanschouwen is een ander reeds overstag gegaan.
Tja, wat moet ik anders zaterdagmiddag? Winkelen met de vrouw? Dacht het niet? Ach, het komt dit seizoen wel goed, denk ik. Degraderen lukt in ieder geval al niet meer, die stress hebben ze niet. Elk nadeel heeft zijn voordeel zou Johan zeggen. 
Ach, en zo lulden wij een mooi eind de zwoele warme zomeravond in Mariënberg in. 
Mooi kieken naar de zonsondergang boven het zendingsbossie over de landerijen van Vinkelands!
One Fine Day! zal die droom ooit nog eens uitkomen? Een brug over de waterleiding, paar bandjes op een podium in het land van Vinke. Lohues als afsluiter, wat een Skik zou dat geven...Lowlands maar dan op z'n Mainbargs! Geen moeilijk gedoe! Deze week gaan ze vissen met panlatten! Als je al die panlatten aan mekare timmert heb je al bijna een brug over het water, of nie....? 
Daar dacht ik gisteren aan op het terras! Waarom niet! Soms komen dromen toch uit....
Bijzonder zou het wel zijn! Een nieuwerwetse Sjam Party of een nieuwe editie van BusJeMeNou! 
Tappen kan ik nog wel, twee vingers dik zelfs. Denny kan het ook al. 
Wie we niet meer kunnen uitnodigen op Vinkelands is de Ierse zanger Glen Hansard. 
Hij werd maar 56 jaar, hij kwam om bij een motorongeluk in Dublin deze week.
Eerlijk gezegd, ik had nog nooit van deze beste man gehoord! Maar hij was goed bevriend met Eddie Vedder van Pearl Jam. Maar mocht ook Bruce Springsteen, Bono, Barack Obama en Ed Sheeran tot zijn vrienden rekenen. Via Instagram krijg ik de laatste tijd veel muziek van o.a. Eddie Vedder voorgeschoteld en zo gebeurde dat deze week steeds meer muziek van Glen Hansard binnenstroomde. 
Geweldige muziek. Hij trad vaak op met Vedder, fungeerde ook vaak als voorprogramma en hij stond eind mei nog in Tivoli Utrecht en Groningen (Oosterpoort). 
De filmpjes etc. kwamen in een stroomversnelling voorbij. Kippevel! Vaak zat ie naast Eddie te tokkelen en samen zongen ze de prachtigste nummers. O.a. een cover van Springsteen - Drive All Night - Geweldig! Hansard was leadzanger van rockgroep The Frames. Hij acteerde ook en schreef muziek voor films. Hij won in 2007 een Oscar voor zijn nummer Falling Slowly uit de film Once. Hij zong dit nummer met Markéta Irglova (ook nog nooit van gehoord). Maar gisteravond maakte ik kennis met Glen en zijn muziek. Bijzonder toch! Hij is er niet meer en ik ontdek nu pas zijn geweldige muziek. 
Hansard! Een singer-songwriter pur sang! Hij maakte ook onderdeel uit van het folkduo The Swell Season. Door het algo-ritme werd ik bedolven onder zijn muziek. Prachtig. 
Gisteravond veel naar geluisterd, hier hou ik van. Waarom kende ik 'm niet? Ben toch iemand die er prat op gaat dat ik zoveel soorten muziek ken? 
Eind 2023 zong hij tijdens de uitvaart van Shane MacGowan, ie weet wel - de zanger van de geweldige band The Pogues - Fairytale of New York. Kippevel! Ik hou d'r van. En de filmpjes bleven maar binnen stromen....Biertje d'r bij. 
Hoe mooi wil je het hebben. Ook dat ze samen kwamen in de straten van Dublin om met allerlei gitaristen samen te zingen en zo een laatste ode brachten aan Glen Hansard. Gek hè, ik vind dat mooi. Bijzonder!
Net zoals Mouna van de week ook zo mooi zong met haar eigen geschreven liedje voor haar Opa, Mien Va. Daar kreeg ik kippenvel van. Zo puur, zo eigen, zo mooi, zo Mouna....
We kregen gisteren nog een foto van haar samen met Lauren, haar vriendinnetje. Die hebben skik voor drie. Glijden misschien nu wel van de glijbaan in het zwembad af, Aqua Mundo. 
Het is en blijft een bijzonder kind. Ze verrast mij keer op keer...
Je zou ondertussen wel een boek over haar kunnen schrijven. Voor Haar!
Halsema zingt het zo mooi aan het eind van zijn liedje: Zij is meer dan deze woorden zeggen, en in mijn lichaam heeft ze plaatsgemaakt voor twee. Maar wie weet een wonder uit te leggen, en een wonder draag ik met me mee.
Ze zong ook over haar Opa en dat ze mien Pa wel een keer wilde zien, misschien zijn de wonderen de wereld toch nog niet uut...en dat sommige dromen gewoon moeten blijven leven....
Je weet het niet hè.
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo.

#Een Leven Lang!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Het zit de laatste tijd niet echt mee maar ik grijp de ochtend bij z'n keel. 
Ellende bleef te lang op de thee maar ik haal m'n schouders op. 
Want ik leef om te zien hoe het voorjaar bloeit.
De avond valt en de nacht laat zien waarvoor ik ben bedoeld. 
Laat me schuilen voor de regen, laat me wachten op de zon.
Ik adem in, ik blijf bewegen, zie wel wat er morgen komt. 
'k zie wel wat er morgen komt.'
Uut 'Wat Er Morgen Komt' van Van Dik Hout. 

Moi, ben ik weer. 
Keek gisteren naar de Tour de France en dacht: wij hebben allemaal een knecht nodig!
Eentje die je vlak voor de streep afzet of net onder de top brengt.
Sinterklaas had dat ook jaren totdat zijn knechten uiteindelijk van kleur verschoten. 
Iemand die je het laatste zetje geeft of net dat spreekwoordelijke duwtje in de rug.
En dan nog ben ik soms een Sepp Kuss, val ik vlak voor de finish nog het ravijn in en gaat nummer drie er alsnog met de zege (vrouw) van door. Potverdikkemei.
Tja, fietsen verleer je niet zo snel. Wat ik oe brom.
Zo zittend in de bloemetjesstoel besefte ik mij dat ik beschik over superknechten, al een leven lang. 
Ze houden me soms uit de wind of laten mij niet van die fiets stappen. Kop d'r veur!
Door hen bleef ik steevast in het zadel zitten. Opgeven is geen optie.
Mijn knechten bestaan uit familie (broers), eerder uut mien Moe en Pa, maar ook vrienden of gewoon soms iemand op straat.
Goedbedoeld advies in plaats van een koekje bij de koffie. 
Af en toe ben ik zelf die knecht, geef ik het duwtje of dat advies. Niets is een mens vreemd!
Zo helpen wij elkaar die berg op of af, dat kan natuurlijk ook! 
Moest ik gisteren tevens aan denken nadat ik uit Zwolle was gekomen.
Het tweejaarlijkse uitje met broer Herman uut Hattem. Een drankje, wat eten en veel praterij.
Dan hij de knecht, dan weer ik de waterdrager...De ene keer hij de kopman en ik de sprinter...
Samen genoeg bergen al bedwongen. Het pelgrimslied van Pa en Ma in ere houden. Psalm 121.
Ik kijk omhoog naar de bergen, daar zal mijn hulp vandaan komen. Jaja, ik lette wel op als Moe wat zei tegen mij, vroeger dan! 
Maar goed, dwaal af. Zie vaak de vergezichten, het mooie uitzicht, dat zorgt er voor dat ik niet altijd op de weg let, gelukkig zijn er vangrails onderweg. Auw.
Paradijsvogel? Zeg het maar. Niet de bestemming maar de weg er naar toe doet 't. 
Misschien wel te lang bij DAVO of De Hetebrij gezeten, dat kan ook....Ga je dom van lullen!
Geen water in de bidon maar het fijne gemeentepils op een speciale manier!
Fietste terug van het station naar huis. Het was weer gezellig geweest in Zwolle. 
Snap die Peter wel dat hij hier burgervader is ipv in Hardenberg, de hoofdstad van Overijssel bruist gewoon als de zon schijnt, maar ik had die weg wel al lang afgesloten op de Nieuwe Markt. Vooral 's avonds en in het weekend. 
Fietste door het centrum van Hardenberg. Er was gedoe. Stonden wel vier politieauto's bij de Joodse Begraafplaats.
Iemand stond er al in de boeien, een tweede 'verdachte' werd vakkundig ingerekend. De hoeders van de wet hadden het druk, vroeg of mijn hulp nog nodig was! Wil graag de knecht zijn hè.
Neuh, dat was niet nodig, mocht wel doorfietsen. Buurman en Buurman stonden er ook! Moi.
Nu niet een ommetje aan het maken maar gezellig met een biertje in de hand luisterend naar Dario. 
De volkszanger, steevast aanwezig op het feestje hier in Hardenberg. Hij was de laatste in rij, het feestje liep op haar voorzichtige einde. De meeste biertjes reeds getapt. 
Bloed, zweet & tranen! Weet niet in welke gemoedstoestand ik er arriveerde maar dacht: Ach, kan er nog wel eentje nemen. Jurriën stond al aan de bar. Biertje, Dorgelo? Ja, lekker! 
Zag vele bekenden, sommigen hadden de kijkglazen al mooi vol. Anderen waren weer te mooi om een blik op te werpen. Had trouwens wel een duwtje nodig, maar dat terzijde!
Kwam midden in het feestgedruis, de apotheose van mooi dom ouwehoeren, de finish al lang gepasseerd. Sommige mensen hebben ook echt wat te vertellen. Mooi....Hou d'r van! Ben je er lang?
Neuh net, kom net aanfietsen. Naar Zwolle geweest! Hoe is het met de golfbal, ondertussen langzaam een tennisbal aan het worden. Verder gtp dan? Joah, mag wel zo...Voel mij verder wel goed, afgezien van een paar biertjes teveel. Nu wachten op het verdere gevolg. Lijkt allemaal goedaardig. Binnenkort mag die golf/tennisbal er uit. Waar dan? Almelo denken ze. Doen ze hier niet! Ok, biertje? Lekker...
Geen moeilijk gedoe! Het heeft al genoeg bloed, zweet & tranen gekost de laatste weken, of niet dan.
Dario slingerde het laatste nummer de Hardenberger nacht in! Hij was klaar, kon weer naar huus. Terug naar zijn geliefde Mokum. De DJ van dienst nam het over. 
Good old Chris Brandsema!
Ook zo'n eentje die al een leven lang met mij meegaat! Hoe lang ken ik deze beste man al wel niet? Toch ruim dertig jaar, vanaf mijn staptijd. Dat was rond mijn 17e. De plaatjesdraaier was er vaak. Celebration, de Stam, Het Podium maar ook in Ommen en de Troubadour draaide hij vaak en gisteren stond hij ook weer te draaien op het kleine podium waar normaal de speeltoestellen staan. 
Dat zijn mannen en vrouwen van de gestampte pot, dat zijn van die ijkpunten in je leven. Hoeveel kroegbazen hebben mij al niet (spreekwoordelijk) duwtjes gegeven, net die berg over hebben geholpen? Dansend op de pedalen, door hen vrat ik het asfalt op. Door hen had ik zin om af te dalen omdat ik bijna aan de top was die avond. 
Stef Bos zong het van de week ook bij de Avondetappe. De klim! Ik zong mijzelf niet naar boven. Neuh, kan geen toon houden hè. Vals plat, maar dan net ff anders...hahaha. 
Eerder zag ik het nooit. Zie nu pas het landschap en hoe mooi de bergen zijn. Neem een lagere versnelling en ik neem de tijd. Er zit een engel op mijn schouder, die altijd in mij bleef geloven. Ben nog steeds onderweg en ik zing mezelf naar boven.
Dat dus! Eerder wilde ik altijd het licht uitdoen. Nu geloof ik het wel. Tof peertje! 
Was ff leuk om het laatste stukje feestgedruis aan het Oosteinde mee te maken. 
We hebben allemaal onze zgn. knechten nodig! De laatste weken was ik blij dat ik ze in mijn team heb. 
Ze namen veel wind uit de zeilen, had de wind zelfs in de rug en ging niet de mist in. Geen hoogmoed voor de val. Gelukkig zag ik tijdig de bocht waar ik anders wel zo uit kon vallen. Vangnet! Auw.
Knecht is geen verkeerd woord! We knechten allemaal wel eens voor elkaar. Soms de ene wat meer dan de ander! 
Gisteren besefte ik mij weer eens dat die paar echte vrienden op 1 hand te tellen zijn. Familie kies je niet, die krijg je maar ik heb geluk gehad. Heb de beste broer(s) die ik mij maar kan wensen! En vergeet al die nichtjes en neefjes niet of schone zusjes.
We zaten gisteren mooi 'dom' voor ons uit te kijken. Kijken naar mensen, praten over een leven lang!
Soms kwam een hondje bij ons zitten, had alleen een bakje water nodig! Hoe simpel wil je het eigenlijk hebben?
Je kunt je overal druk over maken, bijvoorbeeld over de dag van morgen! 
Maar ja, het loopt vaak toch weer anders dan dat je van te voren dacht....
Dacht vannacht aan al die kroegbazen van mij.
In Ommen, Hardenberg, Mariënberg maar ook die in Zwolle. Sommigen hebben een broek aan van Levi Strauss! Fijn hoor. Je mag soms even (dag)dromen. De meeste ken ik al tientallen jaren, sommigen komen pas gisteren bij je buurten, in je leven! Hallo....Maar ik hoefde de berg niet over....Neuh, dit jaar geen Koninginnenrit, val de laatste tijd toch vaak in de laatste bocht voor de finish! 
Dat is niet erg. Zette in Oostenrijk ook onze C4 vlak af voor de top. Het laatste stukje liepen wij wel bergop, we waren bijna weer bij bloed. 
Gelukkig zijn Moos en Mouna morgenavond weer hier inpandig, althans in Hardenberg.
Even knuffelen. Die gaan ook al een leven lang mee met hun kopman, maar die twee kleine knechtjes zijn de laatste weken in super- en blakende vorm! Hebben goede benen, niks geen sjas patat! 
Die hebben hun kopman al flink wat keren net aan de voet van de berg afgezet.
Kop d'r Veur, Papa.
Gooi maar even Entre Dos Tierras van Heroes Del Silencio er in. Ook zo'n duwplaat van eerder....
Helden van de Stilte maar rustig is het niet echt, kam je haar met een gitaar! 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Schone Zus, Sexy en Slim!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden,

´Oh, en ik weet dondersgoed waarom ik zoveel van je houden kan.
Want je wordt snel ouder en je groeit zo hard, je past mijn schoenen.
Weet je wat je wel en niet wil doen, je wordt snel ouder.
Oh, maar ik hou zo van tijd verliezen met jou.
Dus blijf maar even wakker, vriendje. Blijf even wakker nou.
Voor nu, slaap lekker, kleine vriend.
Je bent veel meer dan je pa verdient.
Jij en je zusje.
Zoals je klaarstaat, grote broer.
Bloed is bloed, geen geouwehoer.
Pas op je zusje.´
Uut ´Tijd Verliezen´ van Racoon. 

Moi, ben ik weer! 
Is deze dichtregel jullie ooit opgevallen in Hardenberg? 
'In dit verborgen gemaal geen geklop van een hart maar een zoemende ziel...'
Het is een dichtregel van de Zwolse dichter Paul Gellings en maakt blijkbaar onderdeel uit van een reeks poëtische kunstwerken in openbare ruimtes in deze gemeente. 
Deze is aangebracht op het elektriciteitshuisje (voormalige gemaal) aan de Jan Hendrik Prengerlaan in Hardenberg, kom er zo'n beetje dagelijks langs. Elke keer vang ik de tekst op! 
Wat betekent het toch? Het schijnt dat de tekst de brug wil slaan van een oud industrieel nutsgebouw met de zware mechanische pompen (de metaforische hartslag van waterbeheer) naar de stille continue zoem van moderne elektrische installaties. Het benadrukt de onzichtbare maar vitale energie die door deze wijk stroomt. 
Wilde deze ochtend wat poëzie ten tonele spreiden. Bij deze!
Het tekent ook de overgang van oude ronkende stoommachines en dieselmotoren (het kloppende hart) naar de moderne geruisloze elektrische pompen (de zoemende ziel) in een gemaal. 
De regel roept, volgens de kenners, direct een sfeer op van een verborgen techniek die in alle stilte ons land droog houdt. Tot zover, ooit aangebracht in 2015 door de toenmalige woningcorporatie Beter Wonen (tegenwoordig is dat Vechtdal Wonen) 
Je merkt het al, de vakantie is bijna voorbij, morgen wacht de plicht weer en ik begin weer onzin uit te kramen. Niets is een mens vreemd, je bent soms niet te volgen hoor ik wel eens. Nou, dat dus!
3 weken vakantie gaan snel. Veel te snel. Heb dan ook bijna een week (te)veel ziekenhuizen van binnen gezien! Had van mij achteraf allemaal niet gehoeven, had liever op een berg gezeten in plaats van in  een ziekenhuis. Tja, tis niet anders.
Maar het gaat goed. De tweede gastroscopie ging lekker. Ook in Hardenberg denken ze aan een goedaardige tumor. Dat is mooi. Twee landen, één gedachte. Alleen die golfbal moet er nog wel uit. Dat gaat hoogstwaarschijnlijk gebeuren in Almelo, daar staat blijkbaar het stoplicht vaker op groen! 
Heb volgens mij, foutje bedankt, wel de verkeerde medicijnen meegekregen. Plastabletten in plaats van maagtabletten + een herhaalrecept van een heel jaar..?!?!? Morgen maar even bellen, alles gaat automatisch hè. Gelukkig ging het slangetje er wel van boven in. Ditmaal met keelspray en een roesje, heerlijk. Nu merkte ik niks terwijl ik vorige week in Oostenrijk het niet zo breed had zonder verdoving. 
Tja, alles voor de goede zaak hè. Terug in Nederland is het gezeik ook alweer begonnen.
Het gelul over van alles, over droogte en over wel of niet fietsen in het centrum van Hardenberg.
Las de reacties. De één wil een fietsverbod, de ander wil blijven fietsen, nummer drie geeft de schuld aan de voetgangers. De waarheid zal wel weer ergens in het midden liggen. Er moet wel iets gebeuren maar dan moet je ook handhaven. Op de site van de gemeente kun je een enquete invullen. We gaan het zien! 
In Oostenrijk merkte je van al dat ge-emmer vrij weinig. Waren wij ook drie anonieme musketiers.
Want ondanks die paar heftige dagen toch een fijne vakantie gehad. Tijd verliezen met deze twee gaat veel te snel. Moest denken aan een tekst van Racoon toen wij via een stoffig en met steentjes bedekt landweggetje van ruim 8 kilometer bergop bij een bijna vergeten hutje belanden. De auto compleet onder het stof. Een pareltje. De kinderen zaten een mooi vergezicht niet in de weg. Het werd er alleen maar meer bijzonder van. Wat een plaatje. Kneep mij even. Ben gezegend. Dat ik zulke kinderen heb en dat ik dit met ze mag en kan doen! Soms kunnen ze niet met en soms kunnen ze niet zonder elkaar maar ik zag ook dat grote broer er was voor zijn kleine zusje op het moment U. Toen ik even 'uitviel' stond hij op. 
Mijn rugzak ter hand nam terwijl mijn eigen rugzak spreekwoordelijk alleen maar groter en groter werd! De wereld op zijn kop.
Oostenrijk is goed te doen. Fantastisch land. De bergen die ze daar hebben neergeplant, reusachtig!
Is er dan toch meer tussen hemel en aarde? 
Wij hebben leuke dingen gedaan. Vaak de berg op! Dacht trouwens op mittwoch dat ik al halverwege was (als je snapt wat ik bedoel), hoorde ik Moe nu zeggen dat de koffie kloar was?, gelukkig daalden wij af, onderweg naar later! Hoorde mien Moe gelukkig ook niet meer, wel de hartkloppingen van mijn eigen....De stilte zegt soms het meest. 
Suzan en Freek stond vaak op in onze Oostenrijk playlist. Sommige teksten snijden best wel hout. 
Vaak gerodeld, die in Lienz was het mooist. 3 kilometer door het bos. Geweldig, je vrij in de kop voelen. Het joelen van je kinderen. Kippevel. Prachtig. Een Tierpark bezocht. Op de laatste dag nog een klimpark! Geweldig...Of gewoon met de auto rijdend tussen de bergen door, aardig wat haarspeldbochten gekruist. 
De auto tanken voor maar € 1,71 (???)....Jaja, hoezo één Europa? Breek mij de bek niet open. We tankten vlak voor de grens de tank nog eens vol. Een dag later was de prijs al gestegen naar € 2,01 in Duitsland (vlak onder Kassel) en hier aan de Kellerlaan betaal je € 2,27. Snappen jullie het nog, dat scheelt dik € 0,50 op een liter. Zo zag ik wel meer dingen anders. Oostenrijkers doen niet zo moeilijk, wij hier soms wel eens te veel! Altijd dat gezeik over van alles. Gruss Gott!
Nam nog maar een slok van de Schone Zus, Sexy en Slim. Biertje van Allema, ze hebben daar in Zwolle niet alleen dichters maar ook brouwers die mooie biertjes in de fles stoppen! Dit is een Belgische blonde, maar 6,5% alcohol. Dat kan nog, toch? Deze zus is gewild, mooi blond van kleur en gebrouwen met Europese hoppen. Kiek, het kan wel...één Europa! Zo'n Schone Zus wens je iedereen. Ik heb er ook drie. Maar deze Schone Zus zet ik rechtop in de koelkast waar die foto hangt! Weet je wel? Ik schonk 'm gisteren uit in een mooi wijnglas. Het mocht weer na 24 uur onthouding na de verdoving (geen auto, geen alcohol, geen geouwehoer).
Ik kreeg vanzelf een ander roesje. De kinderen zijn nu bij San, mijn ex! 
Drie weken zijn voorbij gevlogen. Het hart klopte onafgebroken, 24/7. Mijn ziel had het nodig! Poep niet meer zwart maar gewoon weer lekker bruin. 
In stilte dacht ik aan de voorbije weken. Het was prachtig....Alleen het feit al dat ze er gewoon zijn.
Dat bijna net alles echt is, dat er niks aan het handje is. Wil gewoon het leven vieren....met onze drie-eenheid. 
Papa, hoe heet een aap aan het strand. Chimp Aan Zee, hij heeft al net zulke foute en stomme humor als zijn verwerkker maar wij lachen er gewoon om. Want. Papa, hoe heette die buschauffeur ook al weer?
Hallo beste mensen, mijn naam is van den Heuvel, in  Oostenrijk van den Berg! Ja, die ja....haha.
Wij waren een dikke week lang twee keer de heer en 1x mevrouw van den Berg! 
Want van klein naar groot gaat vliegensvlug en als je er bent dan kan je niet meer terug.
Dus lieve Moos en Mouna, blijf nog even wie jullie zijn. Groei niet te hard, mijn kleine vent, mijn kleine meid. 
Jullie zijn gegroeid deze vakantie! Ik zag het van een afstandje gebeuren op die berg in Sillian.
Achter mijn Edelweiss zag ik jullie gearmd tevreden het dal inkijken naar de berg die jullie eigenhandig even hadden verzet! Kippevel! Moest ff slikken. 
Broer en Zus! Bloed is Bloed. Zo trots op jullie, jullie hebben soms wat met die ouwe te stellen!
Sorry.
Jullie klikten, voor de gein, elkaar vast met de karabijnhaken, maar jullie band is sowieso onverwoestbaar! Soms lopen jullie (allebei) de verkeerde kant op, maar dat mag - graag zelfs - als je maar weer veilig thuiskomt!
Veel plezier in Friesland, euh Groningen, op de kleine wereld! 
Hou van jullie, daar kan geen baustelle tegen op! 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.

#GolfBal!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

´Ik ga vandaag een berg beklimmen en de top bereiken. 
Met jou in mijn hart, waar ik jou wil houden.
Vast wil houden, ik ben bang dat ik straks zonder, 
veel te klein en veel te kil ben en me niet kan vinden. 
Ik zal vandaag de storm bedwingen en haar laten razen.
Tot ze stil is met jou bij mij, kan ik alles, 
wil ik alles, en ik weet dat ik straks zonder
veel te klein en niks meer waard ben en geen dag meer door kan. 
Dat komt door jou, dat komt gewoon door jou. 
Jouw hart zit heel dicht bij mij, jouw hart zit heel diep in mij.´
Uut ´Dat Komt Door Jou´ door Guus Meeuwis. 

Moi, ben ik weer! 
Soort van semi-live uit een rustige ontbijtzaal in Sillian, Oostenrijk, slechts enkele kilometers bij de Italiaanse grens vandaan. De kinderen slapen nog. Die hebben hier het uitslapen ontdekt. Prachtig.
Ach, het ontbijt wacht nog wel even op hen. Dat pruttelt mooi verdan. Ik heb wel alvast een jus d' orange genomen. 
Kein Problem ook. Wir haben Urlaub, alles mag, niets hoeft! Het credo van mien Pa in optima forma.
Knijp deze week tevens flink wat ogen dicht! Slapen gaat mij hier ook goed af in de frisse berglucht! 
Heerlijk, lekker man! Ontspannen, ik snap die HarmJan wel dat ie voor Astrid maar ook voor Oostenrijk koos. Als je hier zo rondtuft tussen die immense bergen dan voel je je echt bevoorrecht! Schitterend! 
Vooralsnog geen B&B vol liefde in het pittoreske dorpje Sillian, is ook veel te ver weg van mijn kinderen. Kan mij in allerlei haardspeldbochten gaan wringen, maar zij zitten nu éénmaal bijzonder dicht in en bij mijn hart. Ik brak van de week toen Guus Meeuwis in onze Oostenrijk playlist langskwam. 
'Papa, wat is er? Huil je...Ja, Jongen....Het word mij allemaal even teveel! Maar zo blij met jullie. Met jou en Mouna, die inmiddels ook op de hoogte was dat ik even brak, na twee roerige en onrustige dagen. 
Dit verdient tevens enige uitleg. Ook om het van mij af te schrijven, daar heb ik ooit mijn hersenspinsels voor in het leven geroepen. Bij deze. 
Ze zeggen wel eens, hoe kleiner de bal, hoe groter de kwal. Ik hoorde het eens van een benadigd amateur-voetballer die nu verslingerd was geraakt aan golfen. Het was natuurlijk een grap, of nie?
Daar moest ik, gek genoeg, ineens aan denken toen ik, afgelopen donderdagmorgen, in dat Zuid-Tiroolse accent van hier ernstig maar respectvol werd toegesproken. Je hebt een soort van tumor ter grootte van een golfbal in je maag zitten. Ik lag op de behandeltafel van het A.ö. BezirksKrankenHaus van Lienz omringd door twee lieve verpleegsters en een vriendelijke dokter die net bij mij een gastroscopie had uitgevoerd zonder roesje. Niet fijn maar anders had ik 24 uur niet mogen autorijden. Moos en Mouna zaten in een andere kamer te wachten ondertussen smullend van hun ontbijtjes wat de lieve mensen van ons hotel hadden geregeld. 
Zo sta je boven op een berg, ben je die aan het beklimmen, en zo lig je op een doordeweekse Mittwoch in het ziekenhuis. Niet grappig! Ik ken leukere uitjes tijdens jouw dikverdiende vakantie. Waarvan Akte.
Voordat alle alarmbellen afgaan, de vriendelijke Oostenrijkse dokter (hij was ooit in Amsterdam geweest) vertelde wel meteen dat hij vermoedde dat het ging om een goedaardige tumor. Het zit bij het uiteinde van jouw maag naar de twaalf-vingerige darm toe. Hij dacht dat het er al weken, zo niet maanden zat en stilaan verder aan het groeien is. Het was dus eerst een knikker, zeg maar! Wat voor kwal ben je dan?
Je moet in Nederland straks wel zo gauw mogelijk verdere actie ondernemen. Ik heb nu geen biopt genomen of er in gesneden omdat het anders weer was gaan bloeden en je dan sowieso in het ziekenhuis had moeten blijven en dat lukt ff niet aangezien jij op vakantie bent met je lieve kinderen. Die sind Hubsch, ich weiss...
Tja, dat was die avond (woensdag) er voor ook al het grote probleem. De dienstdoende arts die mij toen had onderzocht + wederom de lieve verpleegsters vertelden mij al meteen dat ik een nachtje in het ziekenhuis moest blijven vanwege de maagbloeding!
Tja, het is wat. Vanaf zondagavond zag ik dat ik Schwarze Kacke (zwarte poep) achterliet in de pot, in dit geval die van het overnachtingshotel in München. Gewoon pikzwart! Ben niet zo snel in de war! Maar toch, ff in de gaten houden. Wat had ik gegeten de laatste dagen dat dit kon veroorzaken? 
Vrolijk reden wij afgelopen maandag Oostenrijk binnen na de nodige file's en baustelle. Jemig, Duitsland staat nog steeds in de steigers, ook na ruim 80 jaar. Maar wij hadden vakantie, dus tijd aan onze zijde. 
Echter bleef de Kacke zwart en ik merkte tevens dat ik last kreeg van Schwindelkeit (duizeligheid) en Kurzatmigkeit (kortademigheid). Ging wat surfen op het internet. Kwam al snel op een maagbloeding uit maar dat zou het toch wel niet zijn? Zou het bijwerkingen kunnen zijn van Diclofenac, wat ik slik voor mijn Jicht (in Duits: Gicht) wat ik sinds vorige week had, ditmaal in mijn rechterhand. 
Slik het al tientallen jaren als Jicht opspeelt, daar is mijn maag ondertussen wel aan gewend. Toch?
Maar dinsdagmorgen liet ik het pilletje toch maar links liggen! We gingen naar Tierpark Assling en naar de naastgelegen Rodelbaan. Kein problem, alhoewel enkele hoogtemeters mij al snel buiten adem bracht!
Vreemd. Dat heb ik anders nooit. Kan gewoon doorstappen. De frisse lucht is even wennen maar verder..?!?
Dinsdag bleef de poep gewoon zwart maar voelde ik mij wel weer ok. Woensdagmorgen ook. We hadden besloten om met de Gondelbaan in Sillian naar boven te gaan. 2400 meter en dan rustig via mooie landweggetjes af te dalen naar het Talstation waar de auto stond! Rustig, op het gemak. Dan hadden wij er ook geen drukte van. Zo gezegd maar achteraf zo niet gedaan! Daar kwam ik mij zelf ongenadig hard tegen, happend naar adem. Duizelig in de kop, geen stap meer kunnen verzetten. Behoorlijk angstig, niet meer kunnen zorgen voor mijn kinderen, ik was zelf helemaal in last. Dacht echt, dat ik dood neer zou vallen op de berg. Zo heftig had ik het nog nooit meegemaakt. Dit was niet goed! Paniek! Wat was er aan de hand? Probeerde het zo goed mogelijk te camoufleren voor Moos en Mouna met stomme grapjes etc. Het lukte deels! 
Toen wij naar boven gingen met de gondelbaan had ik al gezien dat net voor het Mittelstation het laatst bewoonbare huis stond. Ik dacht, als we daar maar geraken in deze middle of nowhere...
Gelukkig stond er een auto naast het huis maar zaten twee oude dametjes in de leeftijd van mien Moe te keuvelen over de laatste Oostenrijkse gossip. Ik vertelde dat ik mij echt niet goed voelde en alsof één van hen ons naar het Talstation konden brengen. De oudste van de twee zag dat het ernst was met mij, had ook geen kleur meer op de wangen en haalde haar autosleutels. Ze vertelde onderweg van alles maar wij verstonden slechts een kwart van haar verhaal. Sorry, Entschuldigung. Weer dat Zuid-Tiroolse accent hè. Pap, versta je haar. Neuh, niet echt. Ik zei maar vriendelijk Joah...en hoopte dat zij de weg wist te vinden naar onze auto bij het Talstation. Nog nooit zo blij geweest om mijn auto te zien op een verlaten parkeerplaats. Ze wilde geen geld maar ze zei wel dat ik zsm een dokter moest bezoeken, dat was haar beloning zei ze, mach es gut, lief mens.
Had al geen kleur op mijn wangen maar ze gaf mij toch een blosje. Niet veel later was ik bij de dienstdoende arts in het centrum van Sillian. Die had allemaal bidprentjes op zijn balie staan, dat beloofde niet veel goeds. Met behulp van Google translate had ik inmiddels de nodige medische termen op mijn telefoon gezet. Gelukkig sloeg de vriendelijke man direct aan toen hij hoorde van mijn Schwarzen Kack en nam meteen bloed af. Mijn HB waarde was flink laag. Dat veroorzaakte ook mijn moeheid en het feit dat ik bijna niks meer kon op de berg. Hij stuurde mij direct door naar het ziekenhuis in Lienz nadat ik eerst de nota had betaald, haha. In het ziekenhuis ondernamen ze ook meteen actie. Werd aan het infuus gelegd, ECG werd er gemaakt en alle toeters en bellen kwamen aan mijn lichaam te hangen terwijl de kinderen nietsvermoedend een klein uurtje lang in een onbekend ziekenhuis aan hun lot werden overgelaten. Sorry. Athans zo voelde het! Had contact met Nederland, met San, met Herman en Robert om hen op de hoogte te stellen en te houden en ook voor mentale ondersteuning. De dienstdoende arts nam geen halve maatregelen. Je blijft hier vannacht, dit is niet goed. Je verliest teveel bloed! Dit is gevaarlijk. 
Maar de kinderen dan? Waar is je vrouw, thuis in Holland. Ik legde de situatie uit. Tja, problemen! und nicht ein paar nemen.
Dat maakte de zaak er niet eenvoudiger op. Ondertussen was ik aan het bellen om zaken regelen...zo goed en kwaad.
Gelukkig mochten de kinderen weer bij mij na verloop van tijd. Poeh, zag aan hun gezichten dat het indruk maakte. Wat voelde ik mij ineens klein in dit land met die reusachtige bergen! Wat als, wat nu....Ik wist het ook ff niet. Probeerde rustig te blijven maar zag op het scherm dat mijn hartslag en bloeddruk daar compleet anders over dachten. De arts kwam terug, had geprobeerd om ons op een familiekamer te krijgen met zijn drieën maar dat lukte niet. Dat vond ze zo blöt. Kon ik terug naar het hotel? Dat was dan wel op mijn eigen verantwoording. Moest ik ook voor tekenen. Maar samen wisten wij wel dat er geen andere oplossing was. De volgende dag (donderdag) moest ik mij weer melden om 08.00 uur in het ziekenhuis voor verder onderzoek. Na de uitslag moesten we dan maar bekijken hoe en wat! Het was schakelen in fast forward! Wist het ook even niet meer. Alles in je grote eentje beslissen.
Ze had het zelfs over het feit dat ik Notruf moest bellen (114) als het woensdagnacht ergens mis zou gaan. Hallo? Is het zo slim? Moos vroeg: je gaat toch niet dood? Tuurlijk nie, toch? 
Het was niet fijn! Voelde mij zo klein en machteloos. Wat als...'s nachts spookte van alles door mijn kop, heel veel scenario's passeerden de revue. Van goed tot heel slecht! Kon niet slapen, hoorde ook dat de kinderen onrustig waren! 's morgens weer naar het ziekenhuis, kinderen hadden ontbijtpakketjes mee van het hotel. Die wilde ook van alles regelen, de receptioniste wilde zelfs een half uur eerder beginnen om ze op te vangen. Dat was heel lief, maar had ze liever bij mij. Stel dat ik wel moet blijven in het krankenhaus, dan was ik in het ziekenhuis in Lienz en de kinderen in het hotel waar naast een verdwaald Belgisch stel alleen maar Italianen en Oostenrijkers waren. Wat dan? Mijn hoofd raakte vol met van alles en nog wat. Vol spanning reden wij naar het ziekenhuis, ik probeerde de kinderen gerust te stellen maar vooral mijzelf. Dat lukte maar ten dele. Gelukkig was het bloed oké, nog steeds dezelfde waarde en ook de hartslag en bloeddruk was naar behoren! De bloeding was gestopt, althans dat dacht de arts maar omdat ik 's morgens nog steeds Schwarzer Kacke poepte namen ze geen risico en ging er zo'n slang via de hals naar binnen zonder roesje. Geen pretje, jemig! Maar goed, alles voor de goede zaak en hopend dat ik straks het ziekenhuis weer uit kon lopen met de kinderen aan mijn linker- en rechterhand. Dat beeld verzachtte de pijn enigszins. Wat deden ze het goed. Zo trots. San stond live met ze in verbinding, we hadden de avond ervoor alles opgeladen wat we maar konden opladen om maar bereikbaar te zijn voor het thuisfront. Vliegticket kon zo worden geboekt, auto was afgetankt...om af te reizen naar Oostenrijk. Het was achteraf niet nodig, de arts vond de oorzaak van mijn bloeding, een goedaardige tumor zo groot als een golfbal. Hoogstwaarschijnlijk aan het licht gebracht door de diclofenac. Oostenrijkers zijn niet dol op dit Schmerzmiddel merkte ik, maar hij vertelde ook dat het een geluk bij een ongeluk was. Anders had ik nooit geweten dat er zo'n golfbal in mijn maag groeide met dan weer alle gevolgen van dien. Hij liet mij de foto's zien en vertelde van alles. Kreeg medicijnen mee voor mijn maag etc. Nam afscheid van de lieve zusters, leek Henry wel. Dat was super! Echt, wat een fijne mensen daar en een liefdevolle verzorging. Net na het ontbijt waren we terug in het hotel! De kamer was tevens schoongemaakt. We gingen even liggen, alles laten bezinken. Thuisfront op de hoogte stellen. 's middags gingen wij naar Italië, naar het rustieke dorpje Moso (Moos). Aten daar wat en hadden mooie gesprekken. Maar toen Guus Meeuwis op de radio kwam brak ik dus.
Kwam alles aan de oppervlakte.
Poeh! Nog nooit zo hulpeloos gevoeld ten opzichte van mijn kinderen. Dan komt alles ff keihard binnen. Positief blijven hè maar zo zwart op die woensdagmiddag had ik mijn leven nog nooit gezien en dan heb ik niet over de zwarte poep, als je begrijpt wat ik bedoel.
Voor vijf jaar terug kreeg onze auto in Oostenrijk destijds panne bovenop de berg, onze laatste gezamenlijke vakantie destijds. Nu kreeg ik zelf panne en dacht echt even dat mijn laatste uur was geslagen en dat er zwart zand in mijn motor was geslopen, einde oefening. Dat ik dood neer zou vallen op een onbekende berg in Oostenrijk in the middle of nowhere! Lekker dan!
Maar dat is gelukkig niet het geval. Het is goed afgelopen. Vrijdag aan het rodelen geweest, zelfs twee keer een berg beklommen, figuurlijk dan. De stoeltjeslift en gondelbaan deden het letterlijke...Genoten van en met elkaar op de berg. Spezi en een klein biertje tegen de schrik. Heb gewoon fantastische kinderen en ondanks alles hebben wij een superleuke vakantie met elkaar. We hadden wat te vieren. Het had impact, aardig wat, maar wij maken het beste er van. Vandaag nog ultiem genieten, zie de kinderen net aan komen lopen vanuit de lift. We gaan zo ontbijten, straks nog een keer de berg op, klimpark hebben we bedacht en later een duik nemen in het zwembad. Morgen rustig naar huis, kallum an. Las deze vakantie het boek van Harrie Jekkers, zijn biografie. Prachtig opgetekend door Sander van Leeuwen. Kwam ook wel binnen, vooral de teksten. Hoef ik allemaal niet uit te leggen! Oostenrijk 2026, 5 jaar later was er weer één voor de boeken, eentje die wij niet snel zullen vergeten. Als het goed is verwijderen ze die tumor gewoon! Niks aan het handje....
Daar begon het, hoogstwaarschijnlijk, ook allemaal mee. Zeg het maar!
Weet wel dat ik geweldige kinderen heb, een lieve ex en dito broers, familie en vrienden. Die stonden allemaal al in de startblokken om hier naar toe te komen. Dat stond gewoon buiten kijf! Kippevel.
De kacke wordt langzaam lichter, net als al die sores in mijn hersenloze brein!
Ach ja, om maar met het Klein Orkest af te sluiten. Over 100 jaar zijn jullie allemaal dood en wij ook! Heb dat nummer van Jekkers altijd als bijzonder positief ervaren. Raar hè.
Draaide het zelfs veel na onze laatste gezamenlijke vakantie in Oostenrijk omdat de tekst zo treffend begint en dan heb ik niet over het zebrapad...hahaha. Je hebt verkering een pracht van een meid.... ach...jullie kennen het vast wel en anders zoek het maar op.
Nu las ik het boek van Jekkers.....
Zal wel aan mij liggen maar ik vind het geen toeval.
Wij gaan nog ff genieten hier in Oostenrijk, we zijn namelijk weer bij bloed!
Maar dit uitje stond niet echt op de planning!
Gelukkig hou ik van voetbal en niet van golf. Knikkeren was vroeger ook niet mijn sterkste punt op school. Vooruitkijken derhalve, niet altijd over vroeger beginnen Papa zoals Moos mij altijd pleegt te zeggen.
Vanuit Sillian fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Een Mooi Verhaal!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

´Wat een mooi verhaal, c´est une belle histoire.
En het ligt besloten in je lach, Il rentrait chez lui. 
Là-haut vers le brouillard, het begin van duizend en een nacht. 
In een nacht, en wat maakt het uit als ik je nooit meer zie. 
Jij hebt kleur aan mijn dag gegeven, C'était fini le jour de chance. 
Ils reprirent alors chacun leur chemin, en daar is het ook bij gebleven.
en iets anders verwachten we ook niet. 
Een verhaal in een taal, die de ziel direct verstaat. 
Waar het hart van opengaat en het bloed weer stromen laat.'
Uut 'Une Belle Histoire - Een Mooi verhaal' van Michel Faguin.
(ooit vertaald door Paul de Leeuw met de band Alderliefste)

Moi, ben ik weer!
Nog even snel dan, sta op het punt van vertrek. De kinderen slapen nog, maak ze zo wakker!
Want vandaag een kleine 800 kilometer voor de boeg, we moeten München voorbij zien te komen. 
In Unterhaching, onder de rook van die grote Beierse stad, stiet ons Holiday Inn Hotel vanavond. 
Giet lukken. Vaak genoeg langs gestiefeld als soort van navigator voor mien Pa aan het stuur van zijn OAD-bus. Bekend terrein, vreemd genoeg. 
Morgen dan nog een kleine vier uur toeren als wij onze vakantiebestemming van 2026 uiteindelijk bereiken. 
Om precies te zijn, het pittoreske Sillian in Zuid-Tirol, het is nog Oostenrijk maar rij je een paar kilometer zuidelijker dan zit je al in Italië. Alpenhotel Weitlannbrunn is onze uitvalbasis voor een dikke week. Mooi man! Gruss Gott. 
Dat leek ons het beste. Een vakantieland uitzoeken die ook al is uitgeschakeld op het WK. 
Verder ook geen poespas op de Autobahn. Nicht fahren door het land van de Weltmeister. 
Duitsland is al thuus, Oostenrijk ook, Italië deed niet eens moeite en wij vlogen er dinsdagmorgen ook genadeloos uut. Marokko was ons vet de baas. Penalty's...Jemig. Als je ze zo blijft nemen. 
Moest meteen aan John Cleese en zijn kornuiten van Monty Python en aan haar Ministry of silly walks (het ministerie van rare loopjes) denken. Geweldig, absurde Britse humor! Nou ja, echt lachen vond ik het niet 's morgens in een verder stil huis. Je kunt zeggen wat je wilt van Weghorst, maar hij nam tenminste nog een normale aanloop en schoot zijn elfmeter feilloos binnen! Koopmeiners idem dito! 
Heb Moos ooit het filmpje laten zien op YouTube. Het jochie kwam niet meer bij, heerlijk! 
Ach, Marokko was ook gewoon beter. Koeman weg! Snap 'm wel. Hij snapt het ook allemaal niet meer.
Verkeerde beslissingen. Trainers eigen! Gaat ie ineens een ander systeem spelen! Altijd uitgaan van eigen kracht. Dat heeft ons dit seizoen ook het 4e klasserschap gekost. Gingen wij ons ineens aanpassen! Hallo 5e klasse, wij komen gezellig bij jullie buurten voortaan. Knuppels!
Terwijl wij gewoon net als het vorige duel de kop d'r veur hadden moeten houden! Tot hier en niet verder. Verder boeit het mij niet zo hoor. Er zijn belangrijkere dingen in het leven. 
Zoals eentje die er donderdagvond bij mij aan de keukentafel zat! Dan vergeet je meteen alle sores rondom het voetbal. Het is maar een spelletje hè. In die 90 minuten giet er niemand dood hè. 
Ik volgde het WK al niet zo en dat is eigenlijk alleen maar minder geworden! 
Denk dat ik meer Tour de France zal volgen de komende weken dan dat getrap in een emmer!
Vorig jaar net zo. Toen huisden wij op de bergachtige heuvels van het Duitse Winterberg. 
Overdag mooi op pad, maar zorgde er wel voor dat ik rond vier uur weer 'thuus' was. Nog efkes een stukje TDF meepakken. De kinderen namen een duik in het zwembad en ik nestelde mij voor de TV. Languit liggend. 
Heerlijk. Wegdromen bij het Franse landschap, de oeroude kastelen en fraaie vergezichten. Papa, wakker worden. Ze zijn al over de finish. 
De zomer begint eigenlijk als je weer een Frans nummer op de radio hoort en de tourflitsen op Radio 1. 
Het begon voor mij eigenlijk afgelopen vrijdagochtend. Was net de laatste was aan het opvouwen. 
Alvast aan het voorsorteren. Wat moet mee in de koffer, heb ik 8 onderbroeken (eentje op reserve hè), 8 paar sokken, slaapshirt, korte broeken zat eveneens als de polo's etc...Gelukkig pakte San de koffers van de kinderen in, anders hebben ze halverwege de week geen onderbroek meer om aan te trekken. 
Alles wordt minder hé, behalve vergeten. Dat wordt alleen maar meer. Zucht!
Sebas(tiaan) Timmerman belde in bij Jan-Willem en Jeroen tijdens de ochtendshow van Radio 2. 
Eeuwig zonde dat ze na de zomer verkassen naar Radio 10. Potverdikkemei. Niet leuk, zijn fijne gasten zo 's morgensvroeg bij het brood smeren en het eitjes koken. Radio 10 is niet echt mijn zender! 
Maar ja, als je daar het dubbele salaris kunt verdienen met enkel en allen wat plaatjes draaien en verder dom ouwehoeren koos ik ook eieren voor mijn centen. Alhoewel?
Het bekende geluid van Sebas, dan begint de zomer pas echt hè. Hij achterop de brommert het peleton najagend. Gisteren zijn ze begonnen in Barcelona met de ploegen tijdrit. Ik kan er uren naar kijken, vooral de bergritten spreken altijd zo tot de verbeelding. Heb DAB-radio in de auto, als de Oostenrijk playlist niet aan staan kan ik, als het goed is, dus naar Radio Tour de France luisteren. Heerlijk. Muziek van Ellen ten Damme maar natuurlijk ook van Michel Faquin en al zijn andere Franse Troubadours....Une belle historie, een mooi verhaal!
Ooit vertaalde de band Alderliefste met Gerard Alderliefste als frontman en Paul de Leeuw dit nummer. Virginiè, mijn lieve en niet mijn oude maar jonge oud Franse collega van Toppoint vond dit een draak van een nummer. Slecht gezongen in het Frans, dat hoor ik niet. Het klinkt al gauw beschaafd Frans als ik het niet kan verstaan. Zo had ik in onze Oostenrijk playlist een nummer van Eros Ramazotti gezet, dacht in het Italiaans maar bleek het een Spaanstalige uitvoering te zijn van Piu Bella Cosa. 
Ach, ze kunnen mij alles wijsmaken in een vreemde taal. Het klinkt ook zo lekker hè. 
Denk je dat ze lieve woordjes tegen je prevelen, zachtjes in je linkeroor, blijkt later gewoon dat ze jou aan het uitschelden was. Stomme hollander! Heerlijk, ik vind het prima. Ik zit er niet mee. 
Maar ik zat letterlijk en een beetje fonetisch mee te zingen toen Jan-Willem na het gesprek met Sebas Timmerman het nummer van Michel Fugain inzette....Kreeg meteen zin aan de zomer!
Ben onthaast de laatste week. Na een knetterdrukke periode met veel (keuze) stress zit ik heerlijk in de vakantiemodus. Loop zelfs een stuk minder snel. Nu waggel ik niet maar snelwandelen kun je het ook niet noemen alhoewel ik van de week nog wel ff echt hard moest rennen achter de vuilniswagen aan. 
Had vergeten om de grijze bak aan de weg te zetten. Moos lag dubbel van het lachen, zo hard heb ik jou nog nooit zien lopen Papa. In onderbroek en slaapshirt en op blote voeten moest ik toch een dikke driehonderd meter achter die wagen van ROVA aansnellen. Een kolderiek gezicht zo tegen zeven uur 's morgens. Gelukkig lag driekwart Hardenberg nog op één oor en heeft bijna niemand dit gezien, hoop ik. Eventuele beelden meteen deleten, graag! 
Het ministerie van rare loopjes (ministry of silly walks) in optima forma. Had zo door kunnen gaan als een vaag lid van Monty Pythons Flying Circus. Jaja, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. 
Niet the life of Brian, maar het leven van Alfred J. Kwak. Spetter Pieter Pater, ik kom een druppel later. 
Tja, Bart zong het afgelopen zondag nog in een broeierig Bostheater. De Zeeuwse band was net als vorig jaar weer neergedaald in het rustieke Ommen. Prachtig, kippevel! Wat is het een wereldband!
Bart is de charismatische voorman met het hart op de juiste plek! Teksten die hout snijden.....
Prachtig! Hij snapt hoe de wereld in elkaar steekt! What you see is what you get. It Is What It Is. 
Vrij vertaald naar Ard: Tis nie Aans....Snapte waarom Robert het t-shirt wilde. Mooi. Robert laat zijn shirt (en hart) wel eens vaker spreken! 
Racoon betoverde het Bostheater afgelopen zondag. Sprak weer mooie mensen! Was het altijd maar zo...Kippevel! Immer wieder Sonntags.
Kreeg ik zaterdagmorgen ook een beetje! Trots ook! Succes kent meerdere vaders hé. En maar zeggen tegen iedereen die het horen wilde. Tis mien achternichtje hè, de dochter van mien neef Gernand!
Yara Willems trad als eerste op tijdens de fijne cultuurdag op de markt! Waande mij al een beetje als god in Frankrijk. Allen de Jeu-de-Boules ballen ontbraken nog. Ik dacht ze er maar gemakshalve bij. 
Een mooi verhaal ontspon zich vanzelf. Nam een koffie, Rianne een cappucino en we luisterden naar Yara die zichzelf begeleidde op gitaar. Ze tokkelde een mooi eind de Hardenberger morgen....
Prachtig! Fietsers bleven stilstaan (zo hoort het ook), mensen zetten hun boodschappentas neer. Iedereen had geduld, met een klein beetje verbeelding vond je jezelf terug in een pittoresk Frans dorpje tegen de ondergaande zon aan de horizon. Je wilde zelfs de zon zien zakken in de Vecht. 
Waar de klok niet sloeg, de stilte een beetje de boventoon voerde. Je bij je koffie een glaasje pernod of cognac ter hand nam. Niks hoefde vandaag, alles kon wel wachten tot morgen. Nou ja, tot ca. half negen, wij gaan zo weg hoor....
Prachtig! De cultuurdag was mooi. We bezochten de kunstmarkt en haalden nog wat boeken bij de bibliotheek, leesvoer voor straks in de bergen als wij op 1200 meter hoogte de boel even de boel laten!
Mooi. Gernand die transformeerde van (h)eerlijke boer tot geluidsman annex tourmanager van Yara!
Volgende week treed ze op bij mien stamkroeg, eetcafé Mans. Zaterdag 11 juli vanaf 19.00 uur....Hoe mooi wil je het hebben. 
Moet je ook maar de Jeu-De-Boules Ballen er bij denken. Lekker zitten onder de schaduwrijke parasols met een mooi getapt biertje in downtown Mainbarg. Wij kunnen er helaas niet bij zijn....Maar we horen vast en zeker wel dat het super was komend weekend. Mooie verhalen genoeg! Maar je moet het wel willen zien. 
De laatste weken waren er weinig mooie verhalen te vertellen! Zag hem nog lachen op foto's van mooie dagen. Van vroeger, van eerder. Een hard gelag, dat blijft! Geen Silly Walks meer....Maar vergeten doen wij hem niet, never nooit nie....Ik vergeet veel, maar dat niet. Daarvoor heeft hij een onuitwisbare indruk achter gelaten. Niet alleen bij mij. Het leven is (soms) mooi maar je moet het wel willen zien. Die oude fietsenmakerwijsheid hou ik al jaren in ere. Met Herman L. gaat het ook niet geweldig maar koester ook het eerdere. Mooie kerel! Veel mee gelachen, veel sigaren mee gerookt, veel biertjes mee gedronken en veel goede glazen cognac met hem genuttigd. Franse Cognac, jaja...dat is een pleonasme van de eerste orde hè. Net zoals witte sneeuw of Nederlandse Penalty's. Cognac mag alleen cognac worden genoemd als het uit het Cognac-gebied (Frankrijk) komt. Soort van Tour de France! Alhoewel, witte sneeuw hoeft dat niet altijd te zijn! Maar dat terzijde. Net als Champagne! Grand Cru. 
Trouwens. Theun de Jong is de man hè en/of zijn personeel. Ze gaan ook met vakantie. Hebben ze verdiend. Theun heeft een mooie viszaak hier in Hardenberg in het lekkerste straatje van dit vechtstadje, pal tegenover Jan. Ging voor enkele weken eens vreemd. Tja, boontje komt om zijn loontje. Haalde een visje op de markt! We kwamen er toevallig langs. Dat ging niet helemaal goed. De haring zwom enkele  uren later nog net niet zelf de koelkast uit. Oorzaak: Hitte, te weinig gekoeld. Was gaan hemelen in die paar uur. Stonk een uur in de wind. Neuh, dat doen wij niet meer. Gewoon ouderwets naar Theun. Vetrouwd. Krijg je het mooi in een kek doosje mee, uitjes apart! Dat is gewoon dik in orde! Ook leuke gasten, houden van humor en van hun ambacht!
Mooi verhaal. Une belle Histoire. Daar begon mijn vrijdagmorgen mee. Ondertussen denkend aan eerder en aan later.
Maak de kinderen wakker, ga de broodjes smeren. Mouna wil er niks op, Moos vroeg om Italiaanse ham en dat vind ik ook wel lekker. De auto is afgetankt, De koffers zitten al in de koffer, de route in mijn hoofd, reistasjes klaar....Water gekoeld! Pepermunt van Wilhelmina. 
De banden vol met wind. Wie dut ons wat vandage, we hebben ja niks te klagen. 
Oostenrijk playlist kan zo aan. Zag gisteren al dat de Toten Hose de aftrap verzorgen met Tage wie Diesen....Heb gisteren nog snel Michel Faguin toegevoegd, une belle histoire. Een mooi verhaal. 
De zomer is nu echt aan! Tour du Oostenrijk, eerst Duitsland en wippen ook nog even de grens met Italië over deze week. Kan ze niet verstaan. Een verhaal in een vreemde taal. Ach, komt vast goed. 
Een verhaal in een taal die de ziel direct verstaat. Waar het roodzwarte hart van opengaat en het bloed weer stromen laat.
Wat een mooi moment, een ademloos gesprek en misschien zie ik je ooit nog terug.
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo....