#Een Mooi Verhaal!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

´Wat een mooi verhaal, c´est une belle histoire.
En het ligt besloten in je lach, Il rentrait chez lui. 
Là-haut vers le brouillard, het begin van duizend en een nacht. 
In een nacht, en wat maakt het uit als ik je nooit meer zie. 
Jij hebt kleur aan mijn dag gegeven, C'était fini le jour de chance. 
Ils reprirent alors chacun leur chemin, en daar is het ook bij gebleven.
en iets anders verwachten we ook niet. 
Een verhaal in een taal, die de ziel direct verstaat. 
Waar het hart van opengaat en het bloed weer stromen laat.'
Uut 'Une Belle Histoire - Een Mooi verhaal' van Michel Faguin.
(ooit vertaald door Paul de Leeuw met de band Alderliefste)

Moi, ben ik weer!
Nog even snel dan, sta op het punt van vertrek. De kinderen slapen nog, maak ze zo wakker!
Want vandaag een kleine 800 kilometer voor de boeg, we moeten München voorbij zien te komen. 
In Unterhaching, onder de rook van die grote Beierse stad, stiet ons Holiday Inn Hotel vanavond. 
Giet lukken. Vaak genoeg langs gestiefeld als soort van navigator voor mien Pa aan het stuur van zijn OAD-bus. Bekend terrein, vreemd genoeg. 
Morgen dan nog een kleine vier uur toeren als wij onze vakantiebestemming van 2026 uiteindelijk bereiken. 
Om precies te zijn, het pittoreske Sillian in Zuid-Tirol, het is nog Oostenrijk maar rij je een paar kilometer zuidelijker dan zit je al in Italië. Alpenhotel Weitlannbrunn is onze uitvalbasis voor een dikke week. Mooi man! Gruss Gott. 
Dat leek ons het beste. Een vakantieland uitzoeken die ook al is uitgeschakeld op het WK. 
Verder ook geen poespas op de Autobahn. Nicht fahren door het land van de Weltmeister. 
Duitsland is al thuus, Oostenrijk ook, Italië deed niet eens moeite en wij vlogen er dinsdagmorgen ook genadeloos uut. Marokko was ons vet de baas. Penalty's...Jemig. Als je ze zo blijft nemen. 
Moest meteen aan John Cleese en zijn kornuiten van Monty Python en aan haar Ministry of silly walks (het ministerie van rare loopjes) denken. Geweldig, absurde Britse humor! Nou ja, echt lachen vond ik het niet 's morgens in een verder stil huis. Je kunt zeggen wat je wilt van Weghorst, maar hij nam tenminste nog een normale aanloop en schoot zijn elfmeter feilloos binnen! Koopmeiners idem dito! 
Heb Moos ooit het filmpje laten zien op YouTube. Het jochie kwam niet meer bij, heerlijk! 
Ach, Marokko was ook gewoon beter. Koeman weg! Snap 'm wel. Hij snapt het ook allemaal niet meer.
Verkeerde beslissingen. Trainers eigen! Gaat ie ineens een ander systeem spelen! Altijd uitgaan van eigen kracht. Dat heeft ons dit seizoen ook het 4e klasserschap gekost. Gingen wij ons ineens aanpassen! Hallo 5e klasse, wij komen gezellig bij jullie buurten voortaan. Knuppels!
Terwijl wij gewoon net als het vorige duel de kop d'r veur hadden moeten houden! Tot hier en niet verder. Verder boeit het mij niet zo hoor. Er zijn belangrijkere dingen in het leven. 
Zoals eentje die er donderdagvond bij mij aan de keukentafel zat! Dan vergeet je meteen alle sores rondom het voetbal. Het is maar een spelletje hè. In die 90 minuten giet er niemand dood hè. 
Ik volgde het WK al niet zo en dat is eigenlijk alleen maar minder geworden! 
Denk dat ik meer Tour de France zal volgen de komende weken dan dat getrap in een emmer!
Vorig jaar net zo. Toen huisden wij op de bergachtige heuvels van het Duitse Winterberg. 
Overdag mooi op pad, maar zorgde er wel voor dat ik rond vier uur weer 'thuus' was. Nog efkes een stukje TDF meepakken. De kinderen namen een duik in het zwembad en ik nestelde mij voor de TV. Languit liggend. 
Heerlijk. Wegdromen bij het Franse landschap, de oeroude kastelen en fraaie vergezichten. Papa, wakker worden. Ze zijn al over de finish. 
De zomer begint eigenlijk als je weer een Frans nummer op de radio hoort en de tourflitsen op Radio 1. 
Het begon voor mij eigenlijk afgelopen vrijdagochtend. Was net de laatste was aan het opvouwen. 
Alvast aan het voorsorteren. Wat moet mee in de koffer, heb ik 8 onderbroeken (eentje op reserve hè), 8 paar sokken, slaapshirt, korte broeken zat eveneens als de polo's etc...Gelukkig pakte San de koffers van de kinderen in, anders hebben ze halverwege de week geen onderbroek meer om aan te trekken. 
Alles wordt minder hé, behalve vergeten. Dat wordt alleen maar meer. Zucht!
Sebas(tiaan) Timmerman belde in bij Jan-Willem en Jeroen tijdens de ochtendshow van Radio 2. 
Eeuwig zonde dat ze na de zomer verkassen naar Radio 10. Potverdikkemei. Niet leuk, zijn fijne gasten zo 's morgensvroeg bij het brood smeren en het eitjes koken. Radio 10 is niet echt mijn zender! 
Maar ja, als je daar het dubbele salaris kunt verdienen met enkel en allen wat plaatjes draaien en verder dom ouwehoeren koos ik ook eieren voor mijn centen. Alhoewel?
Het bekende geluid van Sebas, dan begint de zomer pas echt hè. Hij achterop de brommert het peleton najagend. Gisteren zijn ze begonnen in Barcelona met de ploegen tijdrit. Ik kan er uren naar kijken, vooral de bergritten spreken altijd zo tot de verbeelding. Heb DAB-radio in de auto, als de Oostenrijk playlist niet aan staan kan ik, als het goed is, dus naar Radio Tour de France luisteren. Heerlijk. Muziek van Ellen ten Damme maar natuurlijk ook van Michel Faquin en al zijn andere Franse Troubadours....Une belle historie, een mooi verhaal!
Ooit vertaalde de band Alderliefste met Gerard Alderliefste als frontman en Paul de Leeuw dit nummer. Virginiè, mijn lieve en niet mijn oude maar jonge oud Franse collega van Toppoint vond dit een draak van een nummer. Slecht gezongen in het Frans, dat hoor ik niet. Het klinkt al gauw beschaafd Frans als ik het niet kan verstaan. Zo had ik in onze Oostenrijk playlist een nummer van Eros Ramazotti gezet, dacht in het Italiaans maar bleek het een Spaanstalige uitvoering te zijn van Piu Bella Cosa. 
Ach, ze kunnen mij alles wijsmaken in een vreemde taal. Het klinkt ook zo lekker hè. 
Denk je dat ze lieve woordjes tegen je prevelen, zachtjes in je linkeroor, blijkt later gewoon dat ze jou aan het uitschelden was. Stomme hollander! Heerlijk, ik vind het prima. Ik zit er niet mee. 
Maar ik zat letterlijk en een beetje fonetisch mee te zingen toen Jan-Willem na het gesprek met Sebas Timmerman het nummer van Michel Fugain inzette....Kreeg meteen zin aan de zomer!
Ben onthaast de laatste week. Na een knetterdrukke periode met veel (keuze) stress zit ik heerlijk in de vakantiemodus. Loop zelfs een stuk minder snel. Nu waggel ik niet maar snelwandelen kun je het ook niet noemen alhoewel ik van de week nog wel ff echt hard moest rennen achter de vuilniswagen aan. 
Had vergeten om de grijze bak aan de weg te zetten. Moos lag dubbel van het lachen, zo hard heb ik jou nog nooit zien lopen Papa. In onderbroek en slaapshirt en op blote voeten moest ik toch een dikke driehonderd meter achter die wagen van ROVA aansnellen. Een kolderiek gezicht zo tegen zeven uur 's morgens. Gelukkig lag driekwart Hardenberg nog op één oor en heeft bijna niemand dit gezien, hoop ik. Eventuele beelden meteen deleten, graag! 
Het ministerie van rare loopjes (ministry of silly walks) in optima forma. Had zo door kunnen gaan als een vaag lid van Monty Pythons Flying Circus. Jaja, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. 
Niet the life of Brian, maar het leven van Alfred J. Kwak. Spetter Pieter Pater, ik kom een druppel later. 
Tja, Bart zong het afgelopen zondag nog in een broeierig Bostheater. De Zeeuwse band was net als vorig jaar weer neergedaald in het rustieke Ommen. Prachtig, kippevel! Wat is het een wereldband!
Bart is de charismatische voorman met het hart op de juiste plek! Teksten die hout snijden.....
Prachtig! Hij snapt hoe de wereld in elkaar steekt! What you see is what you get. It Is What It Is. 
Vrij vertaald naar Ard: Tis nie Aans....Snapte waarom Robert het t-shirt wilde. Mooi. Robert laat zijn shirt (en hart) wel eens vaker spreken! 
Racoon betoverde het Bostheater afgelopen zondag. Sprak weer mooie mensen! Was het altijd maar zo...Kippevel! Immer wieder Sonntags.
Kreeg ik zaterdagmorgen ook een beetje! Trots ook! Succes kent meerdere vaders hé. En maar zeggen tegen iedereen die het horen wilde. Tis mien achternichtje hè, de dochter van mien neef Gernand!
Yara Willems trad als eerste op tijdens de fijne cultuurdag op de markt! Waande mij al een beetje als god in Frankrijk. Allen de Jeu-de-Boules ballen ontbraken nog. Ik dacht ze er maar gemakshalve bij. 
Een mooi verhaal ontspon zich vanzelf. Nam een koffie, Rianne een cappucino en we luisterden naar Yara die zichzelf begeleidde op gitaar. Ze tokkelde een mooi eind de Hardenberger morgen....
Prachtig! Fietsers bleven stilstaan (zo hoort het ook), mensen zetten hun boodschappentas neer. Iedereen had geduld, met een klein beetje verbeelding vond je jezelf terug in een pittoresk Frans dorpje tegen de ondergaande zon aan de horizon. Je wilde zelfs de zon zien zakken in de Vecht. 
Waar de klok niet sloeg, de stilte een beetje de boventoon voerde. Je bij je koffie een glaasje pernod of cognac ter hand nam. Niks hoefde vandaag, alles kon wel wachten tot morgen. Nou ja, tot ca. half negen, wij gaan zo weg hoor....
Prachtig! De cultuurdag was mooi. We bezochten de kunstmarkt en haalden nog wat boeken bij de bibliotheek, leesvoer voor straks in de bergen als wij op 1200 meter hoogte de boel even de boel laten!
Mooi. Gernand die transformeerde van (h)eerlijke boer tot geluidsman annex tourmanager van Yara!
Volgende week treed ze op bij mien stamkroeg, eetcafé Mans. Zaterdag 11 juli vanaf 19.00 uur....Hoe mooi wil je het hebben. 
Moet je ook maar de Jeu-De-Boules Ballen er bij denken. Lekker zitten onder de schaduwrijke parasols met een mooi getapt biertje in downtown Mainbarg. Wij kunnen er helaas niet bij zijn....Maar we horen vast en zeker wel dat het super was komend weekend. Mooie verhalen genoeg! Maar je moet het wel willen zien. 
De laatste weken waren er weinig mooie verhalen te vertellen! Zag hem nog lachen op foto's van mooie dagen. Van vroeger, van eerder. Een hard gelag, dat blijft! Geen Silly Walks meer....Maar vergeten doen wij hem niet, never nooit nie....Ik vergeet veel, maar dat niet. Daarvoor heeft hij een onuitwisbare indruk achter gelaten. Niet alleen bij mij. Het leven is (soms) mooi maar je moet het wel willen zien. Die oude fietsenmakerwijsheid hou ik al jaren in ere. Met Herman L. gaat het ook niet geweldig maar koester ook het eerdere. Mooie kerel! Veel mee gelachen, veel sigaren mee gerookt, veel biertjes mee gedronken en veel goede glazen cognac met hem genuttigd. Franse Cognac, jaja...dat is een pleonasme van de eerste orde hè. Net zoals witte sneeuw of Nederlandse Penalty's. Cognac mag alleen cognac worden genoemd als het uit het Cognac-gebied (Frankrijk) komt. Soort van Tour de France! Alhoewel, witte sneeuw hoeft dat niet altijd te zijn! Maar dat terzijde. Net als Champagne! Grand Cru. 
Trouwens. Theun de Jong is de man hè en/of zijn personeel. Ze gaan ook met vakantie. Hebben ze verdiend. Theun heeft een mooie viszaak hier in Hardenberg in het lekkerste straatje van dit vechtstadje, pal tegenover Jan. Ging voor enkele weken eens vreemd. Tja, boontje komt om zijn loontje. Haalde een visje op de markt! We kwamen er toevallig langs. Dat ging niet helemaal goed. De haring zwom enkele  uren later nog net niet zelf de koelkast uit. Oorzaak: Hitte, te weinig gekoeld. Was gaan hemelen in die paar uur. Stonk een uur in de wind. Neuh, dat doen wij niet meer. Gewoon ouderwets naar Theun. Vetrouwd. Krijg je het mooi in een kek doosje mee, uitjes apart! Dat is gewoon dik in orde! Ook leuke gasten, houden van humor en van hun ambacht!
Mooi verhaal. Une belle Histoire. Daar begon mijn vrijdagmorgen mee. Ondertussen denkend aan eerder en aan later.
Maak de kinderen wakker, ga de broodjes smeren. Mouna wil er niks op, Moos vroeg om Italiaanse ham en dat vind ik ook wel lekker. De auto is afgetankt, De koffers zitten al in de koffer, de route in mijn hoofd, reistasjes klaar....Water gekoeld! Pepermunt van Wilhelmina. 
De banden vol met wind. Wie dut ons wat vandage, we hebben ja niks te klagen. 
Oostenrijk playlist kan zo aan. Zag gisteren al dat de Toten Hose de aftrap verzorgen met Tage wie Diesen....Heb gisteren nog snel Michel Faguin toegevoegd, une belle histoire. Een mooi verhaal. 
De zomer is nu echt aan! Tour du Oostenrijk, eerst Duitsland en wippen ook nog even de grens met Italië over deze week. Kan ze niet verstaan. Een verhaal in een vreemde taal. Ach, komt vast goed. 
Een verhaal in een taal die de ziel direct verstaat. Waar het roodzwarte hart van opengaat en het bloed weer stromen laat.
Wat een mooi moment, een ademloos gesprek en misschien zie ik je ooit nog terug.
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo....

#Of Je Worst Lust, Part 2!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Ik zie ook wel in dat alles anders gaat dan hoe je het wilt of hoe je het had gedacht.
En ik begrijp ook best dat jij het niet meer weet, en hoe het nu is niet wat jij verwachtte.
Dus adem in en tel tot tien of elf en verder.
Hou vol, hou vast.
Er is altijd nog m'n arm die om je heen past.
En altijd nog m'n schouder die je recht houdt.
Al is het maar voor even...'
Uut 'Hou vol, Hou vast' van Blof. 

Moi, ben ik weer. 
Het onweer vannacht nog gehoord? Jemig, het knapte tegen de klok van vier uur als een malle. 
Moest ineens denken aan de oerknal. Zal het ooit, zo'n 13,8 miljard jaar geleden, zo geklonken hebben?
Destijds begon, volgens de oerknaltheorie, ons universum, ons heelal. Het leek er gisteravond verdacht veel op, maar ja...Jij en ik waren er destijds niet bij, de basis van elk geloof. 
Want weer een ander boek houdt de theorie er op na dat binnen 7 dagen de wereld is gemaakt.
Wie geloof je hè? Wat is de waarheid hè, die ligt altijd ergens in het midden. Geloof je het feit dat ik ooit een kerkbank in Alkmaar heb gesponsord? Schijnt dat mijn naam op een soort van bedankbord staat in de Grote Sint Laurenskerk aldaar. Ach ja, ik heb wel eens vaker een duit in het spreekwoordelijke zakje gedaan! Maar als ergens iets gedrukt staat hoeft het niet natuurlijk nog niet altijd waar te zijn? 
Luister jullie trouwens wel eens naar reclamespotjes op de radio? Voor- en na het landelijke nieuws!
Bij de commerciëlen heb je die ook nog eens om het halve uur, maar dat terzijde!
Of ergeren jullie je daar niet aan? Is het een manco van mij? Nu is er zo'n kerel die heel hard en behoorlijk vals een liedje zingt. 
Weet niet eens voor welk bedrijf hij adverteert. Jeuk krijg je er van. Maar mijn vrienden van Wakker Dier zijn trouwens ook weer lekker bezig. Ze introduceerden al jaren terug de term plofkip en ook 'sloopmelk' is al een beetje in ons collectief geheugen gaan nestelen. Alleen jammer dat ze feiten en fictie steevast door elkaar halen. 
Dat koeien bij bijvoorbeeld mijn grote neef kreupel in de stal staan of amper het weiland zien?
Mensen nemen al gauw iets aan voor waarheid, zonder zich er verder in te verdiepen. Jammer!
Wij, hier op 't platteland, weten (gelukkig) wel beter. Wij nemen die reclamespotjes met een hele grote korrel zout. Maar ik erger mij er wel dood aan! 
Nu weer over de nieuwste telg aan het firmament. 'Vleesdrammen....'
Het woord zegt al genoeg, iets of iemand zit of staat te drammen met een mooi stukje vlees.
Wie zijn dat? De supermarkten natuurlijk, althans, dat is de vertroebelde kijk/blik van Wakker Dier! 
Wakker Dier meldt: Supermarkten vullen hun schappen met meterslange rijen vlees, hun magazines met vleesrecepten en hun kant-en-klaarmaaltijden grotendeels met vlees. En elke week doen ze het vlees in de aanbieding. Als klant is er bijna geen ontkomen meer aan. Dit gedrag heet vanaf nu, dankzij Wakker Dier, vleesdrammen. Duzz...
Op hun geheel typische eigenaardige wijze is Wakker Dier nu die irritante campagne begonnen op de nationale radio. Vleesdrammen. Iemand dringt een ander iemand een worstje op, de klant wil niet maar de 'supermarkt' dringt maar aan en aan....Vleesdrammen dus. 
Alsof je een overtuigd vegetariër zo terug aan de worst en biefstukken helpt....Echt niet!
Geloof je dat nu echt! Ik vind het juist drammen van Wakker Dier! Als je iets niet wilt kopen in de supermarkt dan koop je het toch niet. Simpel. Bovendien vind ik dat mijn supermarkt bijvoorbeeld, de Appie, behoorlijk bezig is om vlees min of meer in de ban te doen! De eiwitrijke en plantaardige producten lachen mij elke dag weer toe. In de Allerhande staan, naar mijn mening, heel veel recepten zonder worst, vlees of biefstuk. Ik eet zelf ook al stukken minder vlees, neem vaak, minimaal 1x per week een vegetarische maaltijd. Dat is zonder vlees hè. Ja ja, ik geef het gewoon toe. 
Maar dat toontje van Wakker Dier, daar ga ik niet zo lekker op! 
Alsof je lang genoeg dramt iedereen weer aan het vlees gaat. Was het maar zo'n feest.
Want dan introduceer ik vanaf nu ook 'vrouwdrammen'....Net zolang drammen totdat ze weer overstag gaat en of gaan.
Dat ze worst lust, part 2! Een goed verstaander....maar niet echt! Ik heb lang genoeg gedramd! 
Sommigen blijven bij hun keuze. Kiezen mosselen in plaats van zo'n heerlijke lekkere worst! 
Leven en laten leven. Het is net alsof wij vlees-eters een soort van moord begaan. Snap de boodschap wel van Wakker Dier, prima....maar zo'n boodschap kun je ook heel anders brengen en moet je gewoon anders verpakken, vooral dat toontje...Getverdamme!
Laat mensen eens zelf beslissen. Wij worden al zoveel beïnvloed door deze en gene...
De keuze is reuze. Wees blij. Je kiest je eigen vrienden. Prima, dat iemand geen worst (meer) lust. Daar wordt je toch geen minder mens van? Laat iedereen in zijn of haar eigen waarde.
Ach, misschien maak ik mij druk over niets. Maar niets is ook iets hè. Kalm an doen, heb je er ook geen drukte van! 
Nu we het toch over worst, eten etc. hebben...Nog even wat reclame maken voor de plaatselijke- en smaakvolle horeca. Die moeten het doen zonder reclamespotjes. Per toeval belandde ik deze week maar liefst drie keer in een Anbargse horecazaak. 
Twee keer met de kinderen en 1x met het werk. Vaderdag, afscheid van lieve Ellen en een soort van vakantieborrel. 
Hier vroegen ze niet of je worst lustte, stonden er zelfs mooie vegetarische gerechten op de kaart! Waarvan Akte. 
In Hardenberg en omgeving houden ze de kerk liever in het midden, de ballonnen aan de grond en de mooie kabbelende Vecht aan de rand van de stad. De kracht van gewoon doen. 
Afgelopen zondag liepen wij in het kader van Vaderdag richting den Herdenbergher voor een zondagse lunch. Nadat ik goed was verwend door Moos en Mouna met leuke kadootjes en creatieve uitspattingen werden wij bij de tent van André Eggengoor getrakteerd op een heerlijke lunch! 
Het lieve meisje in de bediening verstaat haar vak. Vroeg aan Moos zelfs wat ie allemaal had gegeven op vaderdag, volgens Mouna is zij zelf ook moeder want ze haalde haar dochter van de week bij de kinderopvang op. Kijk, daar kun je wat mee. Kleine Sister is wachting you. 
Maar de lunch is top voor elkaar bij den Herdenbergher waar ooit Leidy en Jan de scepter zwaaiden. 
Lang vervlogen tijden toen Wavin Nederland nog onze werkgever was en de wekelijkse VriMiBo steevast bij dit etasblissement begon. 
Waarom kiezen als je kunt proeven is het motto. Ze maken lunchen een stuk makkelijker en ook lekkerder, hier geen keuzestress. Ze hebben van allerlei kleine broodjes, soepjes, salades, wraps, ei-gerechtjes en mini warme- en koude gerechtjes. Wij bepaalden zelf wat er op tafel kwam. Ideaal voor een perfecte lunch. Nou, dat werd het! Super voor elkaar, lekker op smaak. Een mooie lunchplank werd ons deelgenoot. Heerlijke smaken (mosterdsoepje met worst was top) , leuke bordjes, met liefde opgemaakt om door ons verpeuzeld te worden. Ideaal met kinderen, voor ieder wat wils. 
We zaten leuk, de bediening was vlot en lief. Kortom, absolute aanrader.
Net zoals vrijdagavond bij de Markt. Daar houden ze ook van lekker eten! Gerwin Binnenmars heeft de wind er vrolijk onder! Die houdt ook wel van een fijn stukkie vlees, worst of biefstuk, het maakt hem niet veel uut. Als het maar gezellig is. Hij heeft van alles op de kaart staan. Wakker Dier zou het zelfs kunnen pruimen. De keuze is reuze! Het was gezellig, lekker aangenaam toeven. De airco stond aan, ook hier meisjes (en jongens) in de bediening die het snappen. Niks geen gedram, rustig an. kalm an, dan heb je er ook geen drukte van! Kom graag bij de Markt! Je kunt er mooi zitten. Je voelt je er meteen welkom. Onze Job maakt nu hier furore. Hij is nog steeds snel, heeft zijn brommert wel thuis gelaten maar loopt op de Markt met zijn zwarte adidasjes de benen uit zijn nog jonge lijf. Kom terug! Wij hebben je nodig, ook in de 5e klasse. Je mag altijd terug hè, net zoals Ellen. Maar goed, het eten bij de Markt is ook meer dan prima! Vooral die Hotwings, het voorgerecht, sprak dit keer tot de verbeelding. Daar kan menig kip-restaurant nog een puntje aan zuigen. De Lendebiefstuk, nu gemarineerd in knoflook, was ook weer alsof een engeltje op je tong piste.....Mmmmmmm. IJwitje van brouwerij het IJ er bij. Je kunt mij niet blijer maken. Verder leuke gesprekken, keer wat anders dan op 't werk! Ga ze missen de komende drie weken. Not! Kan het even missen als kiespijn! Wark is leuk maar niet altijd! De komende weken heb ik vakantie. Ik zit al in zo'n heerlijke modus van niks hoeft, alles mag. Zaterdagmorgen uitgeslapen tot tien uur met de kinderen. Hoefde werkelijk niks, niet naar de voetbal, geen boodschappen, geen onkruid wieden etc. etc. Het grote niets is nu begonnen. Heerlijk! Wordt er blij van!
Daar zaten wij dus gisteren. Bij Blij. Kan ook wat minder, of nie....Krijg je van al dat vleesdrammen, wordt je een beetje obstinaat van, kop tegen de wind in. Hoezo, geen worst eten dat bepaal ik altijd nog zelf, potverdikkemei. 
De flammkuchen van Blij is altijd lekker. De nacho's van Moos zijn nog altijd onovertroffen en de tosti van Mouna was ook superlekker. Kortom, vanaf dat Blij er is zijn wij regelmatig te gast!
We zaten lekker buiten, beetje wind van de kant van Terstal. Mooi dom uitkieken, kijken naar spelende kinderen die zich uitstekend vermaakten met de fonteinen op de Markt. Het leeft wel weer hoor....
Stiekum zaten wij gisteravond nog ff in mien stamkroeggie. Eetcafé Mans in Mainbarg! 
Tja, vakantie hè. Bij ons ging de temperatuur binnen richting de 30 graden. Lian had op Instagram gezet dat bij Café Mans de airco aan stond en het lekker en aangenaam was. Tja, wat doe je dan!
Je gunt Lian de hele wereld en Eric ook. Ik vond dit niet gedram maar een welkome en vriendelijke uitnodiging. Lekker fris binnen, de kinderen dan...ik zat aan een mooie Grimbergen blond!
Later in Ommen, bij Ekkelenkamp (deed een Ome Lenardje) kreeg ik van een mooie donkere vrouw nog een lief compliment. Dat ik zo goed kon inparkeren....Ok, het was krap maar ik dacht dat moet lukken. Vaak denken wij dat je 'm te groot hebt, meestal past het toch wel. Weet na 50 jaar wel beter. 'Veel auto's probeerden hier tussen te parkeren maar het lukte ze niet, u wel, mijn complimenten....'
Ach, toch fijn als ze jou eens een compliment maken. Na het ijsje was ze helaas weg, wilde nog een compliment maken over haar mooie fiets. 
Waar je je overal druk over kunt maken hè. Heb mij de laatste weken behoorlijk druk gemaakt!
Ik leer het ook nooit hè, toch aard van het beestje! Moet ik volgend jaar anders doen!
Waar ik mij, of waar wij ons, niet meer druk over hoeven te maken zijn de (school)resultaten van onze kinderen. Moos en Mouna hebben weer een perfect jaar achter de rug. We waren, vooral met Moos, behoorlijk aan het drammen om zijn schoolresultaten naar een hoger plan te tillen. 
Hij maakte zich niet druk, deed vooral (in onze ogen dan) behoorlijk kalm an. Hij had er geen drukte van en na de laatste toestweek verraste hij ons compleet met geweldige mooie cijfers. 
Op alle vakken gewoon dik voldoende. Hij promoveerde zichzelf naar 3 VWO. Top jongen, goed gedaan. Trots op jou! Dat verdiende een ijsco bij Ekkelenkamp en zo'n heerlijke snitzel bij eetcafé Mans want daar is de keuken ook al jarenlang top voor elkaar! Fijne smaken en dito gezelligheid! 
Met Lian zijn ze klaar voor de toekomst en is mien stamkroeggie ook ook over tig jaar nog inpandig in mien geboortedorp. Wat ik oe brom. 
Mouna gaat tevens over. Ze verhuist na de vakantie van groep 5 naar groep 6. Ze heeft woensdag nog een mooie Blink-presentatie tot besluit. Gaat ze koken....Benieuwd wat ze uit haar potje en pannetjes tevoorschijn tovert. Ze doet alles zelf, samen met een klasgenootje schotelt ze ons een mooi diner voor. Ze is nog maar negen hè, een bijzonder kind en dat is ze. Ze is ook dit jaar als een lief en leuk wervelwindje door groep 5 gereisd! Zoveel gegroeid, ze is ook zo sociaal. Dat heeft ze vast niet van mij...Iedereeen mag van haar meegenieten, in figuurlijke zin nog het meest! Trots op jou, lieverd! 
Dat heb je goed gedaan. Papa, lust je nog worst? haha....Ze stond gisteravond voor de koelkast.
Ze hanteerde het (O)pa principe. Ze had zelf nog zin aan een worstje....Net zoals Pa op zondagavond zin had in een frikandel speciaal met zijn eigengemaakte ketchup. Jongens, wie heeft er nog zin aan een frikandel....? dat was geen vleesdrammen, néé....dat was gewoon liefde en iets met een lege maag. Als je néé zei was het ook prima....Als maar één van mijn broers of ik zin had, anders ging voor hem de vlieger ook niet op!
Ach ja, het is maar hoe je het ziet! Wij hebben allemaal de keuze. De één hield ooit van worst, de ander kan er geen genoeg van krijgen. 
Klein stukkie dan! Ja, Ja Papa, meer krijg je ook niet want Oma zei altijd: Dunne plakkies snijden is behoud voor een worst! 
Zo is het maar net, Mouna.
Fijne zondag.
Joah, mag wel zo....

#SAIL Hardenberg!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Als ik het niet meer weet in de rimram van de tijd.
De bodem veel te heet, alle richting kwijt.
Laat mij niet gaan maar haal me hier doorheen.
Als ik het niet meer weet, niemand is alleen.
Hou me vast. 
Hoe de tijd ook raast, we komen er doorheen. 
Als jij het niet meer weet, je bent niet alleen. 
Hou me vast, hou me vast, hou me vast.'
Uut 'Hou me Vast' van De Dijk. 

Moi, ben ik weer. 
Normaal gesproken zijn wij aan deze kant van Nederland behoorlijk nuchter. 
Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, principes als deze bezigen wij hier graag! 
Kalm an, dan heb je er ook geen drukte van! Van die dingen....
Daarom was ik wel een beetje verbaasd dat ze het nieuwe, hopelijk jaarlijks terugkerend, evenement aan de Vecht gewoon SAIL Hardenberg hebben genoemd!
Of is dat de kracht van gewoon doen, de slogan die wij hier in Hardenberg met z'n allen hebben omarmd? 
Ik weet het niet, ik vraag dit natuurlijk voor een goede vriend?
Gisteren, op een bloedhete zaterdag, vond de eerste editie plaats van SAIL Hardenberg!
Dat zijn aardige grote schoenen om te vullen als je weet wat SAIL Amsterdam langzamerhand door al die jaren allemaal zo'n beetje herbergt. Het IJ is nu éénmaal geen Vecht, De Vecht is andersom ook niet het grote IJ, waarvan akte!
Ach ja, aan deze kant van de Iessel is een EI sowieso geen lege dop, wat ik u zeg!
SAIL Amsterdam kennen jullie toch wel? SAIL Amsterdam is een vijfjaarlijks, meerdaags maritiem evenement in onze hoofdstad. Het is opgetuigd rondom een vloot van monumentale zeezeilschepen, die na een parade door het Noordzeekanaal voor enkele dagen afmeert langs de kade van het IJ en in de grote IJhavens. Het is ook gezien en gezien willen worden. Een feestje voor mensen met een dikke portemonnee en voor mensen die denken dat ze meer zijn dan anderen, maar ik kan het mis hebben hoor. Dat is hier niet het geval, de meeste Hardenbergers zich redelijk nuchter/normaal van aard. 
Uitzonderingen daargelaten! Ach, wij kennen allemaal onze pappenheimers. Nathouden dat spul. 
Maar ik was het eens met Gerda, de lieve vrouw van smartlap Egbert. Wij doen hier in Hardenberg veel te weinig met de Vecht en al haar mooie facetten. Dat feestterrein aan de overkant moet gewoon een permanent evenemententerrein worden maar slechts 1 (!) persoon weet dit nu al jaren succesvol tegen te houden omdat aan de uiterwaarden van de Vecht één of ander zeldzaam 'k.t' diertje hier haar habitat heeft. Nou moe, daar breekt mien klomp. 
Dan moet alles wijken. Soms worden bouwprojecten jaren stilgelegd omdat er één of andere vleermuisje daar 's nachts rondzwerft. Tja, ik vind daar wat van. Ben gek met dieren hoor, maar je kunt ook overdriev'n. Die ambtelijke molens mogen wat mij betreft wel eens wat sneller draaien. Als iedereen eigenlijk voor is kan het toch niet zijn dat één iemand die tegen is de boel al die tijd kan parkeren tot het irritante toe? Sorry....dwaal weer af. Ben niet zo van het Zwitserland zijn. 
Maar zeg nou zelf, behalve de hitte, was het toch (weer) aangenaam vertoeven rondom de uiterwaarden van de Vecht. Het was gezellig langs de Vecht, alles op het gemak!
De Vechtzomp werd gisteren officieel ter water gelaten. Ze werd gedoopt door een vrouw, in ons geval door de vrouw van de Burgemeester. Hij had wel een mooie stropdas met zeilboten, maar dat terzijde.
Yep, de partner van de burgervader mocht de honneurs waarnemen want ooit werd de Titanic gedoopt door een kerel, nou we weten allemaal hoe dat bootje vergane glorie werd, jullie heb vast de film gezien. Die zonk! Dat liep niet goed af, nog meer water dan bij de molen van Bels. Vanaf dat moment werd er door iedere botenbouwer eieren voor het geld gekozen en wordt de fles champagne nu door een vrouwpersoon tegen het desbetreffende schip gegooid en wensen wij haar een behouden vaart toe. 
Wij, Hardenberg, heeft nu ook in navolging van o.a. Dalfsen, Ommen, Gramsbergen aan diezelfde Vecht de beschikking over een heuse Vechtzomp. Een hommage aan de oude vrachtvaarders van de Overijsselse Vecht, de onbezongen helden van vervlogen tijden. Ik hou d'r van, ben er eentje van nostalgie en geschiedenis. De zomp heet 'Stad-Hardenberg', ze hebben er ruim drie jaar aan gebouwd. De heren Brunink van het gelijknamige bedrijf stelden een pand beschikbaar waar de heren bouwers naar hartelust konden timmeren en schaven...Gedreven door een gezamenlijke passie voor de maritieme geschiedenis en vooral ambachtelijk vakmanschap besloten ze deze reis te ondernemen. Geweldig. Petje af. 
Ze wisten een historisch schip te bouwen dat ons Nedersaskische verleden verbindt met het huidige heden. Het had even wat voeten in de aarde, nou ja in het water. Want op het moment U begaf het noodaggregaat. Paniek! Viel mee hoor. Kalm an. Je hoorde alleen maar stilte en niet Erik Volkers door de microfoon! Dan is het net alsof je een voetballer zijn bal afneemt. Dan heeft ie even niks om handen, maar niet veel later gaf de altijd goedlachse spreekwaterval bijkans nog meer gas en lulde hij een mooi eind de Hardenberger dag in. Gewoon doen hè. 
Je moet het toegeven, ik doe het 'm niet na net zoals Jan Odink, als die volgende week weer drie avonden al die luchtballonnen het luchtruim boven Hardenberg in weet te praten! Man, man...zou ie thuis ook zoveel praten? 
Maar elke houten plank, elke nagel en elke naad van ons nieuwe Vechtzomp vertelt een bijzonder verhaal. Prachtig! 
Mooi, je zag de trots van de tientallen vrijwilligers van hun gezichten spatten. Ze hadden tevens mooie polo's aan. Ach, we mochten als bedrijf zijnde ook een bijdrage leveren. Trots! Zelfs aan het nieuwe smartlappen koor wat is ontstaan door de bouw van de Vechtzomp. Ik kan ondertussen geen wit overhemd meer zien maar dat geheel terzijde. De kracht van gewoon doen! 
Maar wat ik zeg, we moeten gewoon meer met de Vecht doen! Van de week stond er ook al een artikel in de krant dat Hardenberg mooi aan de Vecht ligt maar dat wij er verder niet veel mee doen, dat er in de stad zelf weinig tot niets van te merken is. Het is ook nooit goed hè of het deugt niet. 
Echter las ik vanmorgen in dezelfde krant dat ondere andere Gerrit en Everhard Brunink van plan zijn om hier een echte scheepswerf uit de grond te willen stampen. Ze willen een plek creëren waar schepen en roeisloepen worden onderhouden en het (oude) ambacht levend blijft. 
Maar ook willen ze camperplekken realiseren en een klein restaurant. Hoe mooi wil je het hebben?
Ondernemers met oog en vooral liefde om Hardenberg nog meer en mooier op de kaart te zetten. Ik juich dat toe, sta al voorzichtig op de banken. Ondernemers met lef en uit het juiste hout gesneden. 
Zag er zaterdag een paar lopen! Die snappen waar Abraham of Sarah de mosterd haalt! 
De kracht van gewoon doen! Dat we het evenement SAIL Hardenberg noemen heeft niks te maken met misplaatste arrogantie en/of bravoure maar je moet ergens beginnen. Je zag aan de toeschouwersaantallen en aan de bezoekers dat het project een grote kans van slagen heeft. Amsterdam is ook ooit met enkele van die bootjes begonnen. De mensen hier zijn geen pannenkoeken hoor....Smeren met stroop doen we zeker niet! Ach ja, was even leuk. Sprak nog wat nieuwe wethouders die je vroeger gewoon in het wild op ons Westerpark tegen het mooie lijf kon lopen. Vind ik mooi....iets met zevenmijlslaarzen! Respect! Alles stroomt, niets blijft. 
Pannenkoeken, die aten Mouna en ik vrijdagavond bij de Rheezerbelten. Bij Enrico en Margé.
Altijd leuk, altijd gezellig, altijd een soort van thuiskomen. Ook iets met gewoon doen en kracht!
Meisje wilde een nachtje extra bij Papa. Ik vond het natuurlijk goed! Alleen is ook maar alleen....
Pannenkoeken zijn daar lekker hè, nog ouderwets het stroop in een wit schenkkannetje en het suiker/poedersuiker in soortgelijke witte bakkies. Ik hou d'r van! Lekker knus, zoals Moe vroeger het stroop ook bewaarde in zo'n kannetje We zaten lekker op het terras. Leuke jongens en lieve meisjes in de bediening. Net zoals bij Ziengs in de Voorstraat waar het lieve meisje mij graag wilde helpen met het Birkenstock-probleem. Allemaal van die mensen en de kracht van gewoon doen! De hitte maakt mij kwetsbaar en zacht. 
We moeten het met z'n allen doen. Net zoals Oranje het gisteren deed met z'n allen! You Win Some, You Loose some, gewoon kop d'r veur! Gewoon lekker doorgaan met z'n allen. Koeman heeft ook niet alle wijsheid in pacht en zeker die lui in de studio niet! Het was genieten op de vierkante meter gisteren in huize Dorgelo. Had de wedstrijd willen kijken in mijn stamkroeg. Had de kinderen niet, was niet mijn weekend dus allerlei wilde plannen (not!) in het vooruitzicht. De kracht van het gewoon doen!
Maar ja, het is dus vandaag vaderdag! Had ik ff niet aan gedacht, voel me soms niet eens vader als je begrijpt wat ik bedoel. Wil jij de kinderen niet? Kwam van de week op Instagram daar een berichtje over tegen. Het was notabene een vrouw die het had over een gescheiden Papa. Dat de gescheiden papa ook een man was die ooit dacht dat hij zijn kinderen gewoon elke ochtend zou zien opgroeien...Die 's avonds in een stil huis zitten en doen alsof het wel gaat. Mannen die hun kinderen missen op momenten waar niemand bij stilstaat. Op het schoolplein, bij het slapen gaan, op zondagavond als de stilte weer eens keihard binnenvalt. 
Mannen die blijven doorgaan om dat er van hen verwacht wordt dat ze sterk zijn, terwijl er van binnen vaak verdriet zit. Verwarring, gemis, soms zelfs schaamte! Ja...Jaja.
Volg mijn pagina vertelde ene Amy voor eerlijke inzichten rondom scheiding, verlies, liefde en het opnieuw leren thuiskomen bij jezelf. Tja, daar ga je alweer....Moet je weer geld betalen om bij jezelf te komen! Tinder zit ook alweer maanden achter mij aan, neem een abonnement. Ja, daaaaaaaaaag.
Keek vanmorgen eens gratis in de spiegel. Tja, ze heeft wel een punt. Vrouwen hebben vaak punten waar ik het roerend mee eens ben maar dat zeg ik niet altijd! Ze hebben al zo vaak gelijk! haha....
Maar zit wel een kern van waarheid in! Na vijf jaar moet ik er niet meer over klagen, geen hand vol maar een land vol etc. etc. etc. Iedereen heeft goedbedoelde adviezen maar ik trek ze vaak niet!
Puur en alleen omdat de lieve en aardige advies- en raadgevers niet in mijn situatie zitten. Vaak getrouwd of volop in een mooie relatie wandelen met of zonder kinderen! Kop op, kop d'r veur! Niet zeuren....
En meer van die dingen! Ach ja, het zal allemaal wel. Weet wel dat ik een betere versie van mijzelf ben als Moos en Mouna hier rond paraderen....Dat ik met alle liefde een avondje Eetcafé Mans opzij zet voor een heerlijk avondje voetbal kijken met deze twee. Een borrelplankje maak en een superleuke avond heb met deze twee bijzondere kinderen die mij allebei Papa maakten alhoewel ik ooit mijn Papa ding zijn iets anders had voorgesteld. Het is goed zoals het nu is, zeg ik niet helemaal eerlijk! Liegen zoals het gedrukt staat. Als je trouwt heb je twee mensen nodig die ja zeggen, als je wilt scheiden hoeft er maar één ja te zeggen, jij kunt néé blijven prevelen tot St. Juttemis maar dan ben je echt een roepende in de woestijn! Je moet mee op de trein en waar het stopt zien wij dan wel weer. De kracht van gewoon doen! Bizar! Perron oneindig. 
Ach ja, over 100 jaar zijn we allemaal dood en jij ook! Schrok toch een beetje dat ik hoorde dat een hele lieve, inmiddels 100-jarige lieve mevrouw, was gaan hemelen. Tis dat Robert het verhaalde, ik krijg soms hier aan de Voermanstraat echt niet alles mee. Baal ik van. Slapen, werken, eten en dan weer slapen, werken, eten....Dat is het soms wel een beetje. Hoe de tijd ook raast. Rare week sowieso....Iedereen gaat of ging weer over tot de orde van de dag. Toch zie je en/of hoor je dat het niet voor iedereen zo is! Komt soms wel binnen! Keihard en vaak niet eens via de achterdeur.
Huub kwam gisteren even buurten, niet fysiek maar in mijn hoofd. 
Het hoeft maar te regenen en het is weer zo laat. Dat ik mij afvraag of het goed met je gaat. 
En of je gelukkig bent op jouw manier en of het bij jou daar net zo regent als hier 
Het hoeft maar te regenen en ik begin. Dat hou ik niet tegen ook al heeft het geen zin.
Dat ik aan jou ga denken aan hoe het nu met je is en of jij wel weet hoe ik je mis. 
Papa, waar denk je aan....? Moos haalt mij uit mijn gedachten! Wie is die band? The Cure? 
Ken ik niet. Oude band. Oh, zekers van jouw jaren tachtig! Pinkpop hè. Wat zingen ze dan! Boys Don't Cry, A Forest, Friday I'm in Love, Pictures of You, Lullaby! Ok, heeft die vent nou lipstick op? Zit zijn kapper in Sydney? Alle domme grapjes komen langs, de appel valt niet ver van de boom! Hou d'r van! Jij houdt wel van die ouwe lullen muziek hè....Klopt Moos, maar dit is een bandje hoor!
We zetten nog een boom op! De kracht van gewoon doen! Ik hoor eenden kwaken, ze landen in de Vecht. Tijd om naar huis te gaan! Verdieping hoger. Mouna ligt al, Moos gaat naar zijn eigen.....
Ik ook. Morgen (eigenlijk is het al) vaderdag! Fijne vaderdag Papa, dank je wel jongen....Welterusten.
Zie je morgen. Ik jou ook. Hou van jou. We zijn niet alleen maar met z'n allen. Hou me vast!
Op naar de zevende hemel! We beginnen, we beginnen nu pas echt!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Cola-BerenBurg!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'One man come in the name of love, one man he come and go.
One man comes he to justify, one man to overthrow.
Free at last, they took your life.
They could not take your pride.
In the name of love, in the name of love.'
Uut 'Pride (in the name of love) van U2.

Moi, ben ik weer. 
Klinkt misschien gek uit mijn mond, maar gisteren verkoos ik voor even de stilte boven de muziek!
Het was indrukwekkend. We stonden samen rondom het graf van Ard op natuurbegraafplaats Hoogengraven aan de rand van Ommen in buurtschap Arriën.
De stilte was hoorbaar, alleen enkele vogels zongen een kleine aria van Mozart! Prachtig!
We hielden elkaar in gedachten stevig vast want hoe de tijd ook raast, we moeten er doorheen!
En als jij het niet meer weet, je bent niet alleen. Hou elkaar vast! Vooral nu. 
Wat een liefde stond er met betraande ogen aan het graf waar we allemaal niet hadden willen staan. Geen één uitgezonderd. 
Niet iedereen was bekend maar je voelde een soort van verbondenheid met elkaar en daartussen Ard als warm bindmiddel!
Dat gaf een ongekende voorsprong, in the name of love! Echt wel! 
Jemig, dat nummer kwam even binnen nadat Bono hoogstpersoonlijk de stilte verbrak.
One man come in the name of love, one man, he come and go! Kippevel!
Niet voor het eerst die dag. 
Zocht naar mijn zakdoekjes, kreeg ondertussen een liefdevolle knuffel van Fenny die naast mij stond!
Alleen maar toch samen, met z'n allen. Wat ik zeg, nog nooit zo'n indrukwekkende begrafenis meegemaakt en ik heb er al tientallen mee mogen/mee moeten maken. Het raakte...keer op keer.
Vroeger wierp het stuifzand hier zandduinen op, tegenwoordig vind je op deze natuurbegraafplaats afwisselende natuur met heide, bos en korstmossen. Stilte wordt vanzelf hier je vriend.
Heb echt niks met de gangbare begraafplaatsen, ik kom ook (bijna) nooit bij mijn Moe of Pa.
Zo'n steen zegt mij tevens niks, kost alleen maar verrekte veel geld en staat mooi wortel te schieten!
Neuh, dat is niet mijn ding hoor. Maar ik was betoverd door de natuurbegraafplaats in Ommen.
Vroeger was het een onverharde weg in een internationale handelsroute waar brede paardenwagens in konvooien langs trokken via woeste gronden en stuifzandvlaktes. De bossen werden pas later aangelegd door de Marken van Ommen, Stegeren en Arriën
5000 v. Christus werden mensen hier al begraven, natuurbegraven is een heel natuurlijke manier van begraven en die dus al een hele lange (oude) traditie kent.
Hier bieden ze nog een eeuwigdurende grafrust aan, het blijft intact en het wordt niet geruimd. De natuur en de feeërieke omgeving ontfermt zich over jouw geliefde. Je dierbare gaat als ware op in de natuur. Het lichaam gaat echt terug in moeder Aarde.
Met alle respect. Dat gevoel heb ik nooit gehad op een 'normale' begraafplaats, tot aan gisteren dan!
Wat hebben ze het 'mooi' gedaan. Feronique, haar kinderen- en kleinkinderen. Bewonderingswaardig.
Een prachtig eerbetoon aan een kerel die gisteren als een soort van reiziger op zijn eindbestemming arriveerde. Wat heeft ie een 'Journey' achter zich. 56 jaar met louter hoogtepunten totdat vorig jaar de klotenziekte besloot om zich te verstoppen in zijn koffer. Hij besloot mee te reizen, hij kwam zelfs ongemerkt door de Douane. We hadden 'm echt wel willen aangeven...Die klootzak wil je niet als metgezel. 
Wat heeft Ard een rijk leven gehad. Dat zag je aan al die foto's waar liefde en geluk van het scherm spatte, mooie muziek er onder! Het was met een lach en een traan. Die lieve mensen naast me hielden elkaar ook de hele tijd vast. Prachtig! 
Al die mensen die spraken, wat een klasbakken. De dochters van Ard, hoe liefdevol ze hun superpapa omschreven. Poeh. Therese en Bert, de zus en broer. Jeugdherinneringen. Berjan, de zwager van Ard, met de nodige kwinkslagen, heerlijk. Roald, de werkgever...nou ja meer een vriend en collega dan 'baas' sprak ook prachtige zinnen. Niet zijn hobby maar hij deed het voor 'Opa' Ard. Ken Roald van eerder uit de kroeg, maar alleen maar respect voor zo'n baas en ook voor al die collega's van Ard. Hoe zij zich hebben gemanifesteerd al die maanden dat Ard ziek was. Petje af. Ze stonden gebroederlijk met elkaar bij het graf! 
Allemaal uit het juiste (onbewerkte) hout gesneden, stuk voor stuk! Kan menigeen een voorbeeld aan nemen. 
Feronique sloot af. Poeh....gelukkig genoeg zakdoekjes mee en Irma die goed op mij lette en soms een knik, dan weer een hand op mijn rug plantte. Dank je wel....Lief van je. 
'Tis nie Aans.....' dat waren zo'n beetje de laatste woorden van Ard. Tja, het is niet aans....
Potverdikkemei! Hoe de oudste dochter van Kim en Daan, Isa, achter de kist liep toen Ard binnen werd gedragen en net de eerste zinnen van Don't Stop Believ'n van Journey door de ruimte schalde. 
'Just a small town girl, livin' in a lonely world......Maar ja, wat raakte niet gisteren, zelfs de zon had er last van en de regen deed niet eens moeite. 
Denise op de motor van haar Papa achter de rouwauto. Die lange stoet van volgauto's in Rheezerveen. 
Een man die even stopte met grasmaaien en pas verder ging toen wij waren gepasseerd! 
Alles klopte! Ard die op een soort van boerenwagen naar zijn laatste rustplaats werd getrokken. 
Een kleine kilometer liepen wij achter hem aan, Ard mocht als enige voorop! 
Je voelde je heel klein in dit immense bos. Ruim 25 hectare, dat is toch een kleine 50 voetbalvelden?
Het klinkt raar maar hier wil je wel liggen als het einde nabij is. Mooi onder een statige boom.
Het werd, gek genoeg, een prachtig mooie dag. Een beter afscheid had Ard niet kunnen krijgen!
Kerel, wat was je en wat ben je geliefd. Die rode draad zag je gisteren in alle ogen van de aanwezigen.
Dat heb jij, jullie maar mooi voor elkaar gebokst. Soort van stukje paradijs op een heel klein stukje aarde. Even geen tijd voor gedoe. Nooit stoppen met proberen, Don't Stop Believ'n. 
Hoorde zelfs een nummer van een artiest die ik niet kende. Dean Lewis uit Australië. Je bent nooit te oud om te leren alhoewel Ard altijd 56 jaar zal blijven. Een jonge God! Maar vooral een mooie kerel!
Denk dat ie stiekum ontzettend trots zat te wezen op zijn gezin, hoe ze dit in elkaar geflanst hebben.
Zijn lichaam is nu terug in moeder Aarde maar zijn ziel huist al ergens boven, misschien wel op die blauwe volk, die gisteren voorbij trok toen wij van hem wegliepen, maar we zoeken je op hoor...Ook nu, misschien straks al even, kinderen willen je graag zien. Ons Ardje....Mien moat, maar ook hun lieve vriend die altijd goed te passe was. Hoe jij dat voor elkaar kreeg...Man, man....Hou van jou, kerel!
Na de tijd maar weer een Cola-Berenburg op je genomen. Vind het best wel lekker, eigenlijk!
Denk bijna al een fles op deze week. Voor het eerst 4 flessen cola in de bonus gekocht, dat mag in de krant. Weer wat anders dan speciaalbier!
Alhoewel dat ook prima smaakte, had gisteren wellicht een bittere nasmaak maar kan ook zijn dat mijn smaakpapillen een beetje verdoofd waren door al die Berenburg. Is mijn mond niet gewend. Niet alles door mekaar drinken hè. Jaja....
Was rond de klok van half zeven thuus. Moos was weer afgezet door zijn Mama en Mouna kwam pas thuis van het spelen bij Lauren om half negen. Ze werd gebracht. Hoe mooi wil je het hebben? Alle beetjes helpen dan.  
Ging nog even naar het speciaalbierfestival, hier op het Wilhelminaplein in Hardenberg. Moos mee. Mooie gesprekken gevoerd, veel over Ard gehad. Hier geen zoeperds maar liefhebbers van speciaalbier!
Kon mijn hart luchten, tuurlijk met een borrelplankje van Jan van het Kaaskeldertje on the side! Dat smaakte als vanouds uit de kunst, ook geen geld ja....maar 2 muntjes voor flink wat kaas en worst. Jan, die snapt dat!
We namen mooie biertjes (proefglaasjes) van Brouwerijen die ons nog onbekend waren. 
Brouwerij de Kwint ging wel met onze eer strijken zonder al die andere brouwerijen tekort willen doen. 
De Knuppel (Tripel), De Raddraaier (Barleywine), De Opdonder (Imperial Stout) en Lummel (Imperial Stout Oak Aged Whiskey) waren bijzonder goed te doen. Mooie glaasjes van 15 cl. inhoud. 
Maar ga ze niet allemaal benoemen, dan weet je ook snel hoeveel ik heb gehad. Optellen is niet echt mijn ding, aftrekken des te meer. Dat gezegd hebbende. Maar de roestklap 900, een gebalanceerde Quadruppel van de Mommeriete, is wel een eervolle vermelding waard. Deze kende ik (nog) niet van die lekkere bierenmakers uut Gramsbergen. Want daar in het voormalige schipperscafé van Boonstra hebben ze bierbrouwen tot kunst verheven....Nostalgie waaiert daar vanouds binnen.
Het is gewoon een mooi festival met allemaal liefhebbers, lekkere hamburgers van Erik Hakkers! Alleen de muziek had wat zachter gekund.
Mooi dom voor je uitkieken en fijne gesprekken voeren! Zelfs dochters van scheidsrechters zijn leuk, vroeger nooit mijn favorieten. Alhoewel die dochter van de scheidsrechter uut Ommen ook eerder het (na)fluiten waard was maar dat deed je maar niet....Al gaf hij mij ooit geel in plaats van rood. 
Hoe heette die beste man ook al weer....Karstenberg of zoiets. Kan niet op zijn naam komen. Als ik maar van zijn dochter afbleef....
Schorsen maar dan anders! Zo hou je ook de jongens van je dam af!
Het weekend begon ook al mooi. Even met Mouna en Moos naar Jannemans! Zo af en toe doen wij dat omdat ze daar gewoonlijk heerlijke spareribs hebben. Mouna nam ze ook, Moos ging voor een burger. Blijft een lekker tentje. Niks geen opsmuk, gewoon rechttoe - rechtaan eten. Maar om je vingers bij af te likken, ze vallen echt van het bot. Ik had weer die met honing en knoflook. Mmmmmmm.
De tijd blijft derhalve wel een tijdje razen. We moeten er doorheen. Maar we zijn niet alleen....
Blij dat ik er bij mocht zijn. Dat we met z'n allen afscheid hebben kunnen nemen van een man die het leven elke dag wilde vieren. Je moet doorgaan. Daarom gaan wij nog niet weg, wij hebben nog wat tijd gekregen. We gaan door tot aan het eind. We hebben jou ons hart gegeven. We dragen jou bij je totdat het licht straks dooft. Komen wij misschien jouw kant wel op. Maken wij er dan weer een gezellige boel van. Ondertussen doen wij het hier, met jou in gedachten! Misschien niet elke dag maar wel zoveel mogelijk. Jij was one of a kind! Eentje uit duizenden, néé eentje uit miljoenen. Jij hebt geprobeerd een 'better man' van mij te maken. Ben eigenwijs, maar het is jou aardig gelukt! Althans....
Tja Ard, tis niet aans....We moeten het hier mee doen! Wij vervolgen onze weg met jou in gedachten!
Dank voor gisteren! Maar dat weet je wel, toch? Jij was er zelf bij. Knuffel....
Wat zeg je eigenlijk bij een afscheid? Tegen iemand die er eigenlijk altijd was. Tot ziens?
We zien elkaar weer? One Fine Day! 
Nu moet ik even de hamster uit de armen van Mouna gaan bevrijden, volgens mij moet vnd Oranje voetballen. Dat dier krijgt geen rust zo. Daar was ik nog niet echt mee bezig! Geloof het allemaal wel. Voetbal stond de laatste tijd op een flink wat lager pitje. 
De kinderen wel, die hebben 'm weer van zolder gehaald na twee jaar stof happen! 
Wat eet zo'n hamster nou? De Appie, waar ze 'm twee jaar geleden gewonnen hebben, is vandaag niet open. Moeten we alsnog naar Ommen. Koffie doen? 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Ard-je-Maat!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'De dans, gedanst op een zilveren tapijt met jou dicht bij mij.
De verloren tijd beweend, doelloos verzonken en dronken.
En niets dat niet mocht, wij twee door de tijd, de tijd heen.
Midzomernachtdroom.
Waar jij verscheen, scheen de zon met je mee.
Geen tijd voor verdriet maar elke dag omarmd.
En altijd vrolijk, hoe jij dat voor elkaar kreeg. 
Met oneindig veel moed, het leven is niet fair. 
Jouw stralende lach, en je mooie gedichten, jouw tedere woorden.
Je onverwoestbaar krachtige wil. 
Jij hebt je noodlot steeds het hoofd geboden, tot het eind geloofde je. 
Jouw idee van geluk, jou idee van geluk'
Uut 'De(r) Weg' van Herbert Grönemeyer (vertaling Guus Meeuwis)

Moi, ben ik weer. 
'Papa, het is Ard hoor, geen Ardje'
Vorig jaar, ergens halverwege, kwam Mouna met mijn telefoon in haar hand naar de bloemetjesstoel gelopen. Had haar gevraagd, app Ard maar even, Fero zit op de ambulance, misschien heeft ie wel zin aan een bakkie koffie of een Cola-Beerenburg, nog beter. 
Ze zat op mijn telefoon liedjes te zingen van Suzan & Freek. 
'Je hebt gelijk, het is inderdaad Ard maar vroeger noemde Papa Ard altijd Ardje....' Sorry.
'Jij altijd met je vroeger', lachte Moos die aan de eettafel zat te leren (althans dat dacht ik). 
Moet ik even veranderen, heb je gelijk aan Mountje. Doe ik straks wel even.
'Maar als je er Maat achter zet dan klopt het wel weer, Papa'. Hoezo...?
Nou Ard is toch je vriend, je kameraad. Ard je Maat! Je hebt gelijk, lieverd!
Daar had ik nog niet aan gedacht. Ard is inderdaad mijn Maat. Goed hoor! Bijzonder kind! 
Ard was en blijft mijn maat! Vrijdagmiddag verloor hij zijn strijd tegen die ongelooflijke kutziekte.
Hij had vorig jaar de diagnose ALCL gekregen, een zeldzame en heftige vorm van lymfeklierkanker.
Vorig jaar, ergens in augustus, kreeg hij deze jobstijding. Een kleine 10 maanden heeft ie gevochten voor wat ie waard was maar deze strijd was niet te winnen. Wat een wil had ie om te (over)leven!
Elke keer weer nieuwe hoop, elke keer weer die kop d'r veur. Met Fero, met zijn kinderen- en kleinkinderen. Zo bewonderingswaardig! Jouw bijna onverwoestbare krachtige wil!
Alleen maar respect! Je wilde niet opgeven, dat was geen optie. Je ging maar door...
Nooit klagen! Altijd goed te passe. De mooie gesprekken. De laatste die met jou in het ziekenhuis. Kippevel
Ook humor, dat hield je op de been. Fijne knuffels, gewoon rechttoe, rechtaan.
Alles benoemen, ook de dingen die verscholen lagen aan die gitzwarte horizon. Maar gewoon doorgaan!
Maar de laatste tijd had ik moeite om de update's van Feronique op de Stamps-app te openen.
Bang om de woorden te lezen die er dan zwart op wit stonden gedrukt. Net of je de waarheid niet onder ogen wilde zien. Het ging de verkeerde kant op! Niet de weg die jij en Fero wilde bewandelen.
Er kwam steeds meer tegenwind, de storm stak op, het werd alsmaar kouder en kouder....Brrrr.
De toon veranderde, waar telkens hoop door de regels klonk kwam nu iets van berusting!
Vrijdag appte Feronique dat jij bezig was aan je laatste uren. Ik vloekte hardop op het werk. GVD!
Het kwam binnen. Ben al enkele weken een soort van er niet bij, maar nu was ik verdoofd!
's Middags kwam het telefoontje al die je eigenlijk niet wilde aannemen. Wist meteen dat het fout zat. 
Ken Robert daar nu lang genoeg voor. Ard is overleden, onze kameraad, onze vriend, onze maat is niet meer. Weer die vloek, GVD! Het leven is niet fair. Iemand die daarboven aan de knoppen zit moeten ze direct ontslaan. Want die snapt er geen bal van! Potverdikkemei! Maakt er een klotenzooi van!
Maakte nog wat werk af, hoop dat het allemaal goed is gegaan. Dat ik het juiste heb besteld!
Alles valt dan spreekwoordelijk uit je handen. Je wist dat het moment zou komen maar dat mocht nog wel even wat jaren duren. Maar ja, van het concert des levens heeft niemand het program zei mijn moeder altijd. Potverdikkemei, 56 jaar. Dan begint het leven toch pas? Dit is gewoon niet eerlijk!
Vroeger hadden we dat anders gedaan. Maar mijn vroeger is helaas niet meer het vroeger van nu!
Niet veel later dronken Irma, Robert en ik in de Clemme een Beerenburg-Cola op onze Ard. Proost!
Onze vriend, onze kameraad, onze maat. Wat een hard gelag! Maar toch proosten op het leven!
En ook zo dubbel. Ard heeft nu rust, hoeft niet meer te vechten voor zijn leven! 
Maar missen, dat kunnen wij hem ook niet! Nooit. Er zijn er genoeg die ik kan missen als kiespijn maar niet Ard. Hij staat nog steeds als Ardje in mijn telefoon. Ik laat het maar zo...Sorry Mouna. 
Dan is hij nog een beetje een soort van bij mij. Ard van eerder, van vroeger. Toen de wereld nog in de zon was.
Verdoofd! Poeh...Wij zoeken steun bij elkaar. Gisteren verloren we met de voetbal. 
Het deed mij weinig, eigenlijk niks. Wilde de pen in het azijn dopen na weer een verloren seizoen!
Maar dat heeft geen enkele nut. Ze snappen toch niet wat ik eigenlijk bedoel, ook iets van vroeger. Vanmorgen ook niet, werd wakker met een enorme kater en ik had niet eens zoveel gedronken. Het besef dat hij er niet meer is. Niet even langs loopt voor een bakkie of een cola met een tikkie. 
Niet even wat drinken bij Sevens, of bij hun op de koffie. Altijd welkom, altijd leuk, altijd gezellig. 
De kinderen waren ook gek op Ard (en Fero natuurlijk). Hun reacties, zo puur - zo echt! Hartverscheurend. Oh Papa, wat erg! Hij was zo lief en altijd gezellig. 
Zat vrijdag- en gisteravond in mijn bloemetjesstoel. Eigenlijk nergens zin aan, beetje dom voor mij uit te kijken. En nu? 
Zat muziek te luisteren, muziek die Ard ook het beste te pruimen viel.
Journey (Open Arms, Don't Stop Believ'n), U2, De Dijk....Nam er een cola-beerenburg bij. 
Klinkt misschien stom, maar ik had het gevoel dat ik dan een stukje dichter bij Ard ben. Moi.
Zag onze foto op de koelkast hangen. Die hangt er al bijna twee jaar. Van onze gezamenlijke vakantie op Terschelling. Steeds vaker gingen mijn gedachten daar naar terug. Destijds maakte ik mij meer zorgen om mijn ander moat, Robert, dan om Ard. Toen wisten wij nog niet wat er hem allemaal te wachten stond. Foto van een mooie dag. De zee ruist maar door, het mooiste geluid op dat van jou na.
Gearmd stonden wij daar op het strand van Terschelling, allemaal met de lach op ons gezicht, sommigen met een zonnebril. Zie deze foto elke dag wel twee, drie keer. De koelkast gaat best wel vaak open.
Foto van een mooie dag, toen onze wereld nog compleet in de zunne lag. Zo onbevangen, vrienden voor het leven. De foto het relaas van (h)echte vriendschap! 
Ging weer terug naar mijn stoel en Spotify slingert een nummer van Herbert Grönemeyer de kamer in. 
Der Weg! Poeh, kippevel. En daar komen de tranen. Potverdikkemei. Het leven is niet fair. 
Niet iedereen kan Duits verstaan en Guus heeft 'm ook in het Nederlands laten vertalen maar het origineel komt binnen als een groene legertank op een onbewaakt ogenblik! Keihard! Ongelooflijk hard. Ik verketterde iedereen die iets met Ard's dood te maken had. Had ff maling of ze me konden horen. Klootzakken!
Gisteren zochten wij elkaar ook op. Belde nog even met deze en gene. Mijn en onze gedachten ventileren. Ard is weer thuis in Hardenberg waar hij al jaren zo leuk woonde met Feronique. Die mooie Opa voor jullie kleinkinderen. Het geluk spatte er van af. Voordeel van jong ergens aan beginnen. 
Het maakte jullie zo'n uniek stel. 
Zoveel respect voor jou. Vond jou al een topgozer maar je ziekte maakte jou eigenlijk sterker!
Maakte jou een man waarvoor ik zoveel respect heb gekregen. Altijd vrolijk, hoe jij dat voor elkaar kreeg. Net of er andere radartjes in je lichaam aan begonnen te staan! Verbazingwekkend. 
Fijn ook, die gesprekken. Vooral over het leven. Jij gaf hoop, je bood troost. Kwam altijd beter bij je weg dan ik er arriveerde. Gek hoe mensen in zulke situaties in een bepaalde positieve weerstand schieten. Net of de terugweg het wat soepeltjes liep. 
Veel met en over jou gepraat. Dan merk dat vriendschap zo belangrijk is, dat een paar maten het verschil maken. Tussen goed en slecht! Wat echt belangrijk is, soms een blik al genoeg. 
Diep van binnen weet ik dat het voor jou zo beter is, maar zo voelt het nog lang niet!
Het zal ontzettend wennen zijn om jou niet meer die knuffel te geven, even met je te babbelen, soms over niets maar meestal over van alles. Goh, wat heb ik veel aan jou gehad. Dat meen ik, uit de grond van mijn hart. Wat hebben jullie mij een thuis gegeven, eentje waar ik altijd welkom was. 
Gewoon kon zijn die ik wil zijn. Bij jou/jullie kon/kan ik mijn zwaktes tonen. Ook jullie hebben mij op weg geholpen. Ard, hoop dat jouw weg naar boven of waar je nu gaat wonen ook geplaveid mag zijn. 
Met allemaal goede bedoelingen. Want tot het einde geloofde je, jouw idee van geluk!
Ard, hou van jou jongen....Mooie maat dat je bent, niet was. Je blijft mijn maat tot in de eeuwigheid. 
Want dood ben je pas als wij jou zijn vergeten. Nou dat gebeurt niet! 
Ik heb je nummer toch nog, Ardje!
Ondanks alles, fijne zondag. Joah, mag wel zo....

#In Reprise Bij Lohues!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Op een avond als vanavond waarop alles net iets zachter lijkt. 
Blijf ik zitten tot de laatste ronde want ik ken hier alle mensen. 
En ik weet wie mijn vrienden zijn en niemand denkt al aan morgen. 
Dus laat de wereld maar voor wat ie is, het wordt vanzelf een keer weer licht. 
Oh, het wordt weer licht, dus drinken jij en ik.
Eén op de liefde, één op de nieuwe dag. 
't is oké want ik leef met heel mijn hart. 
Eén op de fouten, één op de valse start. 
't is oke want ik leef met heel mijn (roodzwart) hart.'
Uut 'Heel Mijn Hart' van IOS. 

Moi, ben ik weer!
Ze stond bij het stoplicht, wij sloegen met de C4 net linksaf het centrum van Hardenberg weer in. 
'Kijk, daar staat een ex van mij', verhaalde ik terloops tegen Moos en Mouna wijzend naar het verkeerslicht waar ze momenteel Spaanskamp aan het afbrokkelen zijn en ik langzaam optrok.
'Ik zie Mama niet staan, Papa', zei Moos en Mouna beaamde dat nog ff achterin de auto. 
Het is Mama niet, geloof het of niet maar Papa had ook al een (heel) leven voordat ie jullie Mama ontmoette. Leuk dat referentiekader van je eigen kinderen. Dat begon ooit op een kruispunt, beter gezegd op de bovenverdieping van het voormalige Röpcke Zweers, hier tevens in Hardenberg. 
Toen pas begon hun leven.
Denk soms wel eens hoe, wat....en hoe alles was gelopen als ik die afslag wel had genomen....of die rotonde niet had overgeslagen. Had ik dan ook naast deze twee in het theater gezeten?
De Liefde!
Het zat de laatste dagen weer eens in mien kop! 
De Liefde! 
We lieten vrijdag het paard thuus, op naar Lohues! 
Door de troubadour uut Drenthe keek ik zittend in het pluche van het Rabotheater Hengelo nog eens terug. 
Sloot mijn ogen, terwijl Moos en Mouna zachtjes met de teksten meezongen....Kippevel!
'As ik terugkiek hoe ik was, was ik anders toen? Denk 't niet, want wat ik deud, ben ik blieben doen!
Ik wus wie ik was, ik wus wat ik wol. En ik weet dat 't waor is, dus dat haol ik vol.'
En tuurlijk mis ik soms, joen ogen, joen lach. Ik roek joe an mien kussensloop de godganse nacht.
Dan gao'k der mar uut om in de tunne te staon. Dan kiek ik naor boben en ik joel naor de maone.'
Dacht gek genoeg aan een mooi iemand uut Drenthe en aan drie, vier mooie iemanden uut Overijssel....
Het was Hannah die bij het stoplicht stond, maar had ook net zo goed een ander kunnen zijn!
Dacht gek genoeg gisteravond toen wij de Vecht weer over reden naar huus aan die paar exen van mij. 
Zijn er niet zoveel hoor. Kan ze bijna op 1 hand tellen en ik mis geen vingers! 
Maar was net of iemand er wel een vinger op legde en mij wees op een mooie passage uit een, waarvan ik dacht, dichtgeslagen hoofdstuk. Lees dit eens, Alfred!
Onderstreepte de woorden van Lohues, als de liefde mar blef winnen, dan komt het allemaal wel goed.
Gisteravond zat ik lekker in de bloemetjesstoel. TV uut, Moos was nog beneden, Mouna al een verdieping hoger.
Ouderwets het JBL-boxje aan. Deur open, hoorde de geluiden van buiten naar binnen komen. 
Iets verderop hadden ze een feeestje, ze hadden skik, dat was te horen! Mooi man, genieten!
Had ditmaal zelf de muziek samengesteld. Geen Oostenrijk playlist, dus ook niet die knuppel van KanYe Westerpark of Taylor Swiffie. Alleen muziek verzameld uit ruim 50 jaar. Echte muziek!
Nam een mooie Tripel nadat ik eerst een blondje en een Skuumkoppe had geconsumeerd. Voelde mij goed! Winnen blijft leuk, zeker als ze een meer dan beste wedstrijd hebben gespeeld. Sowieso de beste van dit seizoen. Er gloort warempel weer iets aan de horizon, licht in de duisternis! Had er, eerlijk gezegd, niks meer van verwacht, stiekum wel ergens op gehoopt, maar dat het zo zou uitpakken. Geweldig! De banden vol met wind. Hoop sterft as leste hè.
We hadden gisteren niks te klagen. Niemand deed Mainbarg gisteren wat, de kop d'r veur! Meteen vanaf minuut één hadden wij de Tubanters uut Enschede bij de lurven en bij hun kladden. Ze kwamen voor de winst maar dropen na 2 x 45 warme minuten met de staart tussen de benen af. Terug naar Eanske.
Ja, Ja....voetbal dut mij nog steeds wel wat hoor maar toch was het anders....Wil er niet meer slecht van zijn, maar vrolijk worden van het spelletje dat was even een tijdje geleden. Dat gevoel beklijft stukken beter...Waarvan Akte.
Onwerkelijk. Zag een onherkenbaar Mainbarg maar dan wel in de positieve zin. Kippevel!
Oude tijden kwamen terug, tijden van Rolf, Theo, Appie en de Breuk kwamen buurten op het Westerpark. Toen wij geloofden in Mariënberg, Boudewijn regelmatig op stond. Net als Op Fietse van Skik. Daniël Lohues zong het vrijdagavond als laatste nummer. Net zo bevlogen als de eerste keer!
Was het toeval, ik geloof er niet in. En tuurlijk kent niemand van ons vlaggeschip misschien het Drentse bandje van weleer maar ze hadden gistermiddag behoorlijk 'Skik' met elkaar. Want als je wint heb je vrienden, rijendik, echte vrienden! Het was mooi....Gehoopt en ook nog eens gekregen!
Ik logenstraf mijn eigen woorden. Zeg dat het mij niet meer zoveel doet, nu heb ik er al weer teveel zinnen aan gewijd. Niks is een mens vreemd, zeker deze niet! Ik weet toch wie ik ben! Gerard snapt dat, die weet ook nog hoe het ooit was. 
Denk nog steeds, denk ik, zoals ik dertig jaar terug dacht! Vind nog steeds muziek leuk, die ik dertig jaar terug ook te pruimen vond. Vind haar nog steeds leuk om te zien, ook al stond ze nu bij een stoplicht. 
Zij twijfelde niet. Ik kreeg geen Oranje, nope....Rood was de kleur die ze mij gaf, ze maakte het uut, ik opteerde nog even voor groen, doorrijden maar nu snap ik haar. Toen ff helemaal niet! Grappig.
Tja, zoals Lohues zei: een rij gebroken harten was het beste medicijn. Maar ik denk nog graag terug aan mijn lieve en leuke ex'en. Ik mag ze nog steeds graag zien, ze zijn allemaal doorgereden. Niet door rood maar gewoon door groen! Ik groet ze ook gewoon, soms praat ik er ook nog eens mee. Sommigen blieft maar terugkommen maar gaan ook weer snel weg. Mut er vooral niet aan gaan wennen hè.
Gisteren was Dauwpop, dan zie ik haar ook weer dansen op het filmpje dat ze ooit stuurde!
Die blik in haar ogen. Priceless. Iedere ex had/heeft wel iets unieks. Wat ik zeg, er zijn er echt niet veel. 
Ben niet zo'n Don Juan. Neuh, kan dom lullen maar verder houdt het wel op. Wordt boven al kaal en onderin tiert het welig. Van die grappen duzz!
Lohues doet altijd wat met mij. Ik wist dat ie over de Liefde etc. zou hebben maar door hem, of via zijn teksten, dacht ik even aan al die exen (1 hand hè) en stond zij vervolgens bij het stoplicht. Toeval?
De enige ex die mijn kinderen kennen is natuurlijk hun Mama. Ze vragen wel eens wat, hoe ik mij voel, wat ik denk en/of mijn volgende (ex) ook een kleurtje moet hebben? Of vind je blond ook prima Papa...
De liefde! 
Het was een prachtig mooie dag, afgelopen vrijdagavond in Hengelo, ondanks dat de regen met bakken uit de lucht kwam. Zelfs nog even schuilen in de parkeergarage. Het was kermis in de hel zou Frank Boeijen hebben gezongen! Op pad met de Vader, de Zoon en de mooie Dochter! Drie-eenheid! 
Ik geloof in ons. Zo'n avond is goud waard, tien met een griffel. Moos heeft Lohues al een paar keer gezien, voor Mouna was het haar eerste keer, haar first date met die troubadour die huist op Erica.
Hij was via Duitsland gekomen, via Emlicheim, Wilsum en Uelsen. Hij mag graag rondkuieren in Twente. Mooi. In Hengelo stiet altied krentewegge voor hem en zijn collega's klaar. Dat vind ie mooi.
We zaten op rij 19. Slecht zicht plekken, de rest was al uut verkocht maar we konden het prima zien.
Lohues is geen vrouw hè en we kwamen voor de muziek hè, voor zijn prachtige teksten en mooie verhalen. Kun je 'm goed verstaan, Mouna? Ja hoor Papa, jij praat ook best vaak nog plat hoor, ook al is Oma er niet meer! Nedersaksisch, de taal van hier. Onze moedertaal. Wat was het weer genieten. 
Twee en half uur hield Lohues, Reyer Zwart en Bernhard Gepken ons in een mooie houtgreep!
Geweldig. Dit was weer zo'n momentje. Met mijn kinderen Daniël Lohues beleven. We ontroerden zelfs een 'oud' stel voor ons. De lieve mevrouw vertelde mij dat ze kippevel kreeg toen ze ons drieën hoorde zingen, vooral dat je dochter woord voor woord meezong. Dank u wel, mevrouw en lieve meneer.
Tja, ze was vast niet onder de indruk van mijn zingerij, want ik kan ja geen toon houden? Het was zo'n avond met een kop en een staart!
Dan kun je een kanon bij mijn oren afschieten, dan hoor ik het nie...alleen oog voor die twee!
Nou, dat dus!  
Het werd een prachtige avond in Hengeloooooo. Hardenberg Maart in Reprise. Lohues kun je niet vaak genoeg horen. Volgens Spotify luister ik ook het meest naar hem.
Na afloop nog ff met Lohues op de foto. Lohues maakte Mouna sowieso haar dag. 
Mocht jij ook eindelijk mee met je grote broer en Papa? Ja knikte Mouna....
We kregen op onze plaat de handtekening ook nog eens van Daniël met een mooie krul en dito glimlach.
Goed zo? Joah, mag wel zo....
Mouna liet haar paard eens thuus en zag zo voor het eerst Lohues!
'Alles komp omlaag dat is de natuur. Mar veur naor boben komp der kracht bij kieken. And a'j dat mar hebben, 'n beetje is al wat want dan he'j 't slimste weer had. 
Van leege noar hooge in iene grote booge. Vanuut de modder naor de hemel en dan weer terugge en opneij. 
De liefde, als de liefde maar blef winnen komt vanzelf wel weer iene langs als ze maar niet blef stoan bij een verkeers- of stoplicht. Dat is hetzelde maar kan wel het verschil maken. Dat andere zou zonde weh. Dan drinken wij er één op een nieuwe dag maar vooral op de liefde.
Want als die mar blef winnen dan verlies je eigenlijk nooit meer....
(en komende zaterdag hopelijk ook nie....Kop d'r veur, potverdikkemei)
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Freek & Martha!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'And when we say goodbye to one of our own.
We may be lonely but we're not alone. 
Though the leaves will fall and the tears will flow.
May it always comfort us to know, the family tree will always grow.
It's stronger than the wind can blow, the family tree will always grow.
Father down to son, mother to daughter.
Thicker than water, we are made of this.
From the Earth we rise, to the Earth returning.
We'll keep a candle burning for the ones we'll miss.'
Uut 'Family Tree' van Venice. 

Moi, ben ik weer. 
Heb ik weer. Sta ik met een soort van golfclub in mijn hand wortel te schieten op een werkelijke snikhete zaterdag ergens achterin mei, begint er ongevraagd in mijn hersenloze brein een godvruchtig nummertje zich af te spelen. Eentje uit het omvangrijke oeuvre van mien Moe, die ik haar nog heb horen zingen, enkele weken voor haar onvermijdelijke heengaan.
Vraag mij de laatste tijd wel eens vaker af, hoe werkt het toch allemaal bovenin in mijn hoofd?
Denk dat ik ondertussen de bedrading weer flink los heb zitten, er ontstaat steeds meer kortsluiting in mijn kop op de meest gekke en rare momenten. 
'Midden in de winternacht, ging de hemel open. Die ons heil der wereld bracht, antwoord op ons hopen.
Elke vogel zingt zijn lied, herders waarom zingt gij niet? Laat de citers slaan, blaast de fluiten aan.
Laat de bel, laat de trom, laat de beltrom horen: Christus is geboren!'
Ze zong het, luisterend naar de kerktelefoon, terwijl ik ondertussen koffie aan het zetten was en de vers gemaakte kippesoep alvast uit de koelkast haalde. 
'8 schepjes hè, Henry en Irene komen ook zo.' Ja, moe. Doe ik. Deed ik toch elke zondag? 
Mouna ging dan vaak naast haar zitten en Moos aan de grote tafel bij de openslaande deuren....
Raar, naast het feit dat de mus aan de Waaijerinksweg al van het dak was gevallen was diezelfde mus ook al reeds begraven en/of gecremeerd! Ja ja, Beerzerveld en Mariënberg gaan mee met hun tijd. Op begraafplaats de Beerzerhof aan de Beerzerhaar komt er binnenkort een heuse urnenmuur....
Ja, ja...Je hoort links en rechts nog eens wat als je vrijdagavond laat ergens je auto parkeert en met onze topscorer aan de praat geraakt. Vroeger allemaal bevlogen voetballers, nu lokaal zeer betrokken in het Plaatselijk Belang of met de samenhang en leefbaarheid in de kernen Beerze, Beerzerveld en Mariënberg druk doende zijn. Nou ja, leefbaarheid. Dat klinkt een beetje dubbel als je spreekt over urnen en as, maar je snapt mij wel. Waarvan akte! 
Tja, we waren gisteren met de hele familie even op bezoek bij Freek & Martha, onze (O)pa en (O)ma.
Niet op de koffie, die hadden we net genoten bij eetcafé Mans. Lekkere bonenkoffie van Beukehorst, die branden ook maar dan weer bonen. Lekker bakkie met liefde gezet door Lian en Eric.
Met gebak van Dorgelo, prima in orde. Dat wereldberoemde hazelnoot/schuimgebak gaat er nog altijd in als Gods woord in die spreekwoordelijke ouderling. Tis van Dorgelo, dat proef je zo. Tis familie hé, logisch met zo'n achternaam. Volgens mij waren de vader van de huidige eigenaar Nico en mien Pa soort van achterneven. Ach, als het om lekker eten en zo gaat dan ben je al zo snel familie van ons! Join the club, kom d'r bij. 
Gisteren was de eerste Dorgelo-familiedag. Na anderhalf jaar had iedereen zijn agenda kunnen afstemmen op zaterdag 23 mei. Mooi, dat hadden Pa en vooral Ma hartstikke mooi gevonden.
We begonnen in het stamcafé van ondermeer onze Pa, ik kom er ook al ruim vijftig jaar.
Sommige tradities moet je in ere houden hè. Herman vertelde dat pa zijn sigaretten bij Mans, later Jan, gewoon haalde met de auto al woonden wij amper 200 meter van de kroeg af! Zo ging dat vroeger, stikstofcrisis kenden ze nog niet, de benzine was nog betaalbaar en Pa tankte toch vaak diesel!
Op de weg naar de Buitenpartij, het voormalige 't Golfje van Ada en Jan, hielden wij even stil bij het graf van onze ouders en Opa en Oma. Anders staat zo'n steen er ook voor niks hè. Heeft geld genoeg gekost, jemig. Ik kom er bijna nooit. Een graf met daarop een steen zegt mij helemaal niks, misschien straks zo'n urn veel meer? Wie weet? Toch maar cremeren?
Ze krijgen ook nog een uitstrooiveld, als ik mij niet vergis. Ja, Ja, hier staat de tied ook niet stil.
Mijn as wil ik graag uitgestrooid zien in de zestienmeter van het Westerpark. Mag dat, kan dat...?
Ach, je moet niet altijd alles vertellen? Een kleinigheid hou je. Moos vroeg welk nummer ik als laatst wilde horen. Denk iets van Lohues, of niet papa! Yep, klopt. Maar ik verraste hem een beetje toen ik zei dat ik 'Op Fietse' als laatste liedje wilde horen. Nou ja, ik ben dan dood, dus....Maar je snapt me wel.
Ik heb ja, niks te klagen. De banden vol met wind. Zou haast zeggen: Joah, mag wel zo....
We liepen de begraafplaats weer af nadat Len, de zoon van Joëlle, de plantjes op het graf van Oma en Opa water had gegeven. Het was er snikheet. Schaduw was er weinig! Moest ook denken aan onze befaamde kunstschilder Johannes Garst. Die zei altijd: Wat God laat Bloeien gaat Johannes niet snoeien! 
Duitsland was er ook, zo noemen wij onze familie die allemaal in de Pruis wonen. In Braunschweig, Bremen en Hamburg wel te verstaan. De kinderen van Gert, hij woont zelf vlakbij het Weser-stadion. 
Das gesagt habende. Het was een supermooie eerste editie van een nieuwe familie-traditie!
De familieboom blijft maar groeien. Opa en Oma zijn uit de boom gevallen maar nieuwe bladeren en takken komen er elk jaar (gelukkig) weer bij. De nieuwste loot aan ons firmament is Bram. 
Zoon van Iris en Guus. Prachtig! Net amper een dikke week op deze aardkloot maar ze waren inpandig in Mariënberg. Top! Wat heb ik een mooie, lieve en leuke nichtjes en neefjes. Heb ze allemaal in mijn armen gehad en nu....nu zijn het mooie mensen geworden, niemand uitgezonderd! Nu heeft mijn eigen dochter haar achternichtjes- neefjes in haar armen! Wat nam ze haar 'oppas-taken' serieus. Ze was druk met Thijs en Len en had Anna-Lynn, Lia, Luna en Bram in haar zorgvolle armpjes. Kippevel!
Moos die de uitdaging aanging met Joost en Merlijn om ze te verslaan tijdens het midgetgolfen.
Het stelde allemaal niet zoveel voor, maar we waren met z'n allen. Samen! Samen is niet alleen hè.
Merkte aan mijzelf dat familie belangrijk is. Ben soms ontwetend maar je mag gerust op je eerdere schreden terugkomen! 
Maar goed, op baan 12 of zo....kwam het nummer 'Midden in de Winternacht' buurten terwijl de mussen zo'n beetje allemaal al van het dak waren gevallen. Typisch Nederlands weer! Woensdag verzoop je bijna in de felle regenbuien, kon de riolering het amper af en slechts een dag of twee later droop het zweet badend van je lichaam af. Dik 30 graden, gelukkig was er bij de Buitenpartij iets meer schaduw te vinden. Gulzig klokte ik het eerste Grolschje naar binnen, dat ging net iets te snel. Het alcohol steeg mij iets te snel naar boven. De rest van de middag alleen maar gehouden bij gemeentepils....Verstandig!
Denk, gek genoeg, dat Pa & Ma er onbewust wel bij waren. Er waren geen wolken, dus ze konden niet achterover leunen maar ik zag ze wel iets verderop! Genietend van hun kroost. Hand in hand.
Martha, mus es kieken....Daar bint ze wel ja. Mooi dom aan het ouwehoeren, biertje er bij, straks gaan ze heerlijk eten bij eetcafé Mans. Mooi dat ze er (bijna) allemaal zijn. Hebben wij toch met z'n tweeën mooi voor elkaar gebokst. Martha van de bokse....Ja Ja en ie ook heur, Freek van Poljans uut Rheeze!
Je ziet soms wel eens dat als het cement tussen de stenen wegvalt ook de banden wat minder worden!
Tuurlijk, we zien elkaar wat minder. Soms weken/maanden niet. Duitsland ligt hier wel naast de deur maar je gaat niet even op de fiets richting Bremen of Hamburg. 
Ach ja, wij zijn Dorgelo's. Behoorlijk eigenzinning, behoorlijk eigenwies. Soort van Dorgeloosheid.
Wij vinden nog wel vaak iets. Houden dan onze kop d'r veur, zijn soms snel met jezelf eens!
Laat het los, laat het gaan! Mis af en toe wel eens de wijze woorden van Moe of de spreekwoordelijke hand op mijn schouder! (be)kiek het eens van deze kant! Ja, Moe....maar toch had ze vaak geliek!
Maar dat nummer 'Midden in de Winternacht' had gisteren niet gehoeven. Kreeg er wel koud van maar niet op de manier die ik gisteren nodig had. Elk zuchtje wind was welkom, jemig....Het was warm!
We kwamen ook langs het huus van Tante Dinie en Ome Mans! Herken je ook niet meer, net zoals het huus van Moe aan de Clemme. Die is bijkans helemaal gestript! De nieuwe contouren worden langzaam zichtbaar....Daar worden nieuwe plannen gesmeed, een mooie toekomst ligt in het verschiet voor haar nieuwe bewoners! Ook dat groeit verder, het huis in vreemde handen nu maar toch wel redelijk bekend.
Maar de Buitenpartij is de opvolger van het alom bekende 't Golfje. Jemig wat heb ik daar wat feestjes beleefd tot diep in de nacht! Met de kop vol drank weer op huus aan. Soms met gevaar voor eigen fietsend langs het spoor. Ach, de boemel reed nooit zo hard, daar ging je echt niet dood aan! Die hield je nog tegen met je dikke duim. De boemel was het enige juist woord voor die trein, die boemelde aardig. 
Maar de Buitenpartij van de zeer gastvrije eigenaren Kirsten en Léon. Warme mensen, dat voel je, maar dat was iedereen gisteren sowieso. We gingen even midgetgolfen, heerlijk retro!
Ze hebben het mooi gemaakt op deze bijzondere locatie in Beerzerveld. Je kunt er zowel buiten als binnen vertoeven. Voor jong en oud, voor vrije tijd of voor je werk. Ze geven allerlei leuke workshops, buitendans of verhalenavonden bij het kampvuur. Kindertheater en o.a. de dochter van mien neef Gernand heeft er al opgetreden. Echt een mooie plek. Beerzerveld wordt ook volwassen! Naast de bulten is er nog ruimte voor deze vorm van onthaasting! Leuke mensen sowieso....
We kwamen voor een ouderwetse portie golfen, de één had het beter onder de knie dan de andere.
Veel Hole-in-Ones! Kan ik alleen maar van dromen, als je snapt wat ik bedoel!
Het was gewoon fijn met al die na-zaten van Freek en Martha. Ze zijn van Dorgelo, dat hoor je zo!
Rond de klok van zessen vertrokken wij weer richting ons geboortedorp. Via the Black Way, de zwarteweg, waar de wieg stond van Mien Moe en waar Ome Jan nog steeds de boerderij bestiert van mien Opa sinds 1927. Eben-Haëzer staat er al die tijd al op het huis. Tot hiertoe heeft de Heer ons geholpen is de letterlijke betekenis uit het Hebreeuws! Tja, zat niet voor niks samen met Mouna bij de dominee (Mien breur) in de auto! Zo hoor je nog eens wat, want we waren idd tot zover gekomen en misschien wel met hulp van boven! Je weet nooit waar het vandaan komt? Psalm 121 was daarom ook de rode draad in het leven van mien Pa en Ma. Was de tekst op hun huwelijk en ook op hun beider begrafenis. Pa droeg het altijd met zich mee als hij in de bergen toerde met de grote OAD-bus!
Sorry, dwaal af. Komt vast door het feit dat ik de zoon van een buschauffeur ben. 
Verdwaal nooit maar geraak nog wel eens van een (snel)weg af. Sorry, en vervolgens is er voor jullie geen touw maar aan vast te knopen. Snap het vandaag zelf ook niet! Zie wel de boom groeien....
We sloten de eerste familiedag af waar wij deze ook begonnen, bij eetcafé Mans!
Uit de kunst! Zie aan de bon dat het warm was. Staan aardig wat geconsumeerde biertjes en wijntjes op.
Geheel in de stijl. Mooi toch!
Eten blijft gewoon top bij Binnenmars! Voor mij was er maar één Ali B. Ali Binnenmars!
Die andere loopt gewoon zijn lul achterna! Kloothommel. 
Ali B. bakte eerder de lekkerste biefstukken van het gewestelijk halfrond maar heeft de liefde voor het koken overgedragen op haar kinderen. Erik B. (Binnenmars) kan het ook hoor. 
Want die zelfgemaakte tomatensoep mag wat voor mij betreft op de nieuwe menukaart, die in progress is. Heeeeeeeeeeeeerlijk. Het was gewoon allemaal lekker , het Shared Dinner Menu wat ze in elkaar hebben geflanst. Carpaccio, Gamba's en stokbrood met allerlei smeersels. 
Hoofd was ouderwets goed. Schnitzel, biefstuk (smaakte naar Ali B.) zalm, spareribs en kip spiesjes.
Het was lekker maar ook veel. Niet iedereen had een toetjesmaag! Jemig, daar werd ook even een schepje bovenop gedaan. Créme brulee (vind het dakje ff niet, zit vast de mus op), Chocolademousse, vanille ijs en kleine pannenkoekjes met warme kersen. Gelukkig zat door de zon het terras nog ramvol en wij konden vele tafels laten meegenieten van alle heerlijkheden. 
Wij Dorgelo's delen graag ons eten als wij zelf genoeg hebben. Doodzonde als al dat eten verpieterd, een bord kan er altijd bij. Gastvrijheid hebben wij in onze tenen euh..genen. Wij genieten pas als jullie genieten!
Het was mooi onze eerste familiedag! Die moeten wij er in houden...De aftrap was meer dan prima!
Eric en Lian, het was top! Het wordt alleen maar beter bij eetcafé Mans....Next level is coming!
Wil je graag een leuke baan in de Horeca, ze zoeken nog mensen voor het café en in de keuken! Want het is er druk de laatste tijd, het zingt rond in Mariënberg en omstreken dat het goed toeven is bij Mans!
Meer Mans! Een Dorgelo is qua eten best wel kritisch, de lat leggen wij soms hoog! Daarom dus.
Omdat ondermeer de kippesoep van Moe niet te overtreffen was. Deed vorige week een aardige poging, kreeg bijna groen licht van de kinderen! Het kwam aardig in de buurt maar nog niet helemaal.
Het werd gisteren steeds vroeger laat. Harrie Jekkers was nog op de TV toen ik thuiskwam met de kinderen met zijn Klein Orkest! Dan kan ik nog niet naar bed hè. Hij speelde ver na middernacht!
Vannacht had ik zijn nummers in het hoofd. Gelukkig geen Midden in de Winternacht maar o.a. Even voor Eeuwig! 
Terwijl ik Mouna naar bed bracht zong ik het woord voor woord mee....
'Want het is echt niet te geloven, maar jij haalt dingen bij me boven. Waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. En jij kan zwijgend zoveel zeggen. En ik hoef jou nooit uit te leggen, waarom ik, waarom ik zoveel van jullie hou.....
Freek & Martha, ik mis jullie elke dag! De één wat meer dan de ander! Maar jullie hadden gisteren ook genoten van jullie kroost! Dat hoeven wij niet uit te leggen, dat wisten we al....
Bedankt! Bedankt Pa, Bedankt Moe voor het er zijn....Die steen zegt mij niks, dat nummer in mijn hoofd zoveel meer....Midden in de winternacht, je moet er maar opkomen op de eerste tropische dag, ergens in mei met een golfclub in je hand en ik was er niet eens blauw van! 
De familieboom blijft groeien.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.....