#GolfBal!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

´Ik ga vandaag een berg beklimmen en de top bereiken. 
Met jou in mijn hart, waar ik jou wil houden.
Vast wil houden, ik ben bang dat ik straks zonder, 
veel te klein en veel te kil ben en me niet kan vinden. 
Ik zal vandaag de storm bedwingen en haar laten razen.
Tot ze stil is met jou bij mij, kan ik alles, 
wil ik alles, en ik weet dat ik straks zonder
veel te klein en niks meer waard ben en geen dag meer door kan. 
Dat komt door jou, dat komt gewoon door jou. 
Jouw hart zit heel dicht bij mij, jouw hart zit heel diep in mij.´
Uut ´Dat Komt Door Jou´ door Guus Meeuwis. 

Moi, ben ik weer! 
Soort van semi-live uit een rustige ontbijtzaal in Sillian, Oostenrijk, slechts enkele kilometers bij de Italiaanse grens vandaan. De kinderen slapen nog. Die hebben hier het uitslapen ontdekt. Prachtig.
Ach, het ontbijt wacht nog wel even op hen. Dat pruttelt mooi verdan. Ik heb wel alvast een jus d' orange genomen. 
Kein Problem ook. Wir haben Urlaub, alles mag, niets hoeft! Het credo van mien Pa in optima forma.
Knijp deze week tevens flink wat ogen dicht! Slapen gaat mij hier ook goed af in de frisse berglucht! 
Heerlijk, lekker man! Ontspannen, ik snap die HarmJan wel dat ie voor Astrid maar ook voor Oostenrijk koos. Als je hier zo rondtuft tussen die immense bergen dan voel je je echt bevoorrecht! Schitterend! 
Vooralsnog geen B&B vol liefde in het pittoreske dorpje Sillian, is ook veel te ver weg van mijn kinderen. Kan mij in allerlei haardspeldbochten gaan wringen, maar zij zitten nu éénmaal bijzonder dicht in en bij mijn hart. Ik brak van de week toen Guus Meeuwis in onze Oostenrijk playlist langskwam. 
'Papa, wat is er? Huil je...Ja, Jongen....Het word mij allemaal even teveel! Maar zo blij met jullie. Met jou en Mouna, die inmiddels ook op de hoogte was dat ik even brak, na twee roerige en onrustige dagen. 
Dit verdient tevens enige uitleg. Ook om het van mij af te schrijven, daar heb ik ooit mijn hersenspinsels voor in het leven geroepen. Bij deze. 
Ze zeggen wel eens, hoe kleiner de bal, hoe groter de kwal. Ik hoorde het eens van een benadigd amateur-voetballer die nu verslingerd was geraakt aan golfen. Het was natuurlijk een grap, of nie?
Daar moest ik, gek genoeg, ineens aan denken toen ik, afgelopen donderdagmorgen, in dat Zuid-Tiroolse accent van hier ernstig maar respectvol werd toegesproken. Je hebt een soort van tumor ter grootte van een golfbal in je maag zitten. Ik lag op de behandeltafel van het A.ö. BezirksKrankenHaus van Lienz omringd door twee lieve verpleegsters en een vriendelijke dokter die net bij mij een gastroscopie had uitgevoerd zonder roesje. Niet fijn maar anders had ik 24 uur niet mogen autorijden. Moos en Mouna zaten in een andere kamer te wachten ondertussen smullend van hun ontbijtjes wat de lieve mensen van ons hotel hadden geregeld. 
Zo sta je boven op een berg, ben je die aan het beklimmen, en zo lig je op een doordeweekse Mittwoch in het ziekenhuis. Niet grappig! Ik ken leukere uitjes tijdens jouw dikverdiende vakantie. Waarvan Akte.
Voordat alle alarmbellen afgaan, de vriendelijke Oostenrijkse dokter (hij was ooit in Amsterdam geweest) vertelde wel meteen dat hij vermoedde dat het ging om een goedaardige tumor. Het zit bij het uiteinde van jouw maag naar de twaalf-vingerige darm toe. Hij dacht dat het er al weken, zo niet maanden zat en stilaan verder aan het groeien is. Het was dus eerst een knikker, zeg maar! Wat voor kwal ben je dan?
Je moet in Nederland straks wel zo gauw mogelijk verdere actie ondernemen. Ik heb nu geen biopt genomen of er in gesneden omdat het anders weer was gaan bloeden en je dan sowieso in het ziekenhuis had moeten blijven en dat lukt ff niet aangezien jij op vakantie bent met je lieve kinderen. Die sind Hubsch, ich weiss...
Tja, dat was die avond (woensdag) er voor ook al het grote probleem. De dienstdoende arts die mij toen had onderzocht + wederom de lieve verpleegsters vertelden mij al meteen dat ik een nachtje in het ziekenhuis moest blijven vanwege de maagbloeding!
Tja, het is wat. Vanaf zondagavond zag ik dat ik Schwarze Kacke (zwarte poep) achterliet in de pot, in dit geval die van het overnachtingshotel in München. Gewoon pikzwart! Ben niet zo snel in de war! Maar toch, ff in de gaten houden. Wat had ik gegeten de laatste dagen dat dit kon veroorzaken? 
Vrolijk reden wij afgelopen maandag Oostenrijk binnen na de nodige file's en baustelle. Jemig, Duitsland staat nog steeds in de steigers, ook na ruim 80 jaar. Maar wij hadden vakantie, dus tijd aan onze zijde. 
Echter bleef de Kacke zwart en ik merkte tevens dat ik last kreeg van Schwindelkeit (duizeligheid) en Kurzatmigkeit (kortademigheid). Ging wat surfen op het internet. Kwam al snel op een maagbloeding uit maar dat zou het toch wel niet zijn? Zou het bijwerkingen kunnen zijn van Diclofenac, wat ik slik voor mijn Jicht (in Duits: Gicht) wat ik sinds vorige week had, ditmaal in mijn rechterhand. 
Slik het al tientallen jaren als Jicht opspeelt, daar is mijn maag ondertussen wel aan gewend. Toch?
Maar dinsdagmorgen liet ik het pilletje toch maar links liggen! We gingen naar Tierpark Assling en naar de naastgelegen Rodelbaan. Kein problem, alhoewel enkele hoogtemeters mij al snel buiten adem bracht!
Vreemd. Dat heb ik anders nooit. Kan gewoon doorstappen. De frisse lucht is even wennen maar verder..?!?
Dinsdag bleef de poep gewoon zwart maar voelde ik mij wel weer ok. Woensdagmorgen ook. We hadden besloten om met de Gondelbaan in Sillian naar boven te gaan. 2400 meter en dan rustig via mooie landweggetjes af te dalen naar het Talstation waar de auto stond! Rustig, op het gemak. Dan hadden wij er ook geen drukte van. Zo gezegd maar achteraf zo niet gedaan! Daar kwam ik mij zelf ongenadig hard tegen, happend naar adem. Duizelig in de kop, geen stap meer kunnen verzetten. Behoorlijk angstig, niet meer kunnen zorgen voor mijn kinderen, ik was zelf helemaal in last. Dacht echt, dat ik dood neer zou vallen op de berg. Zo heftig had ik het nog nooit meegemaakt. Dit was niet goed! Paniek! Wat was er aan de hand? Probeerde het zo goed mogelijk te camoufleren voor Moos en Mouna met stomme grapjes etc. Het lukte deels! 
Toen wij naar boven gingen met de gondelbaan had ik al gezien dat net voor het Mittelstation het laatst bewoonbare huis stond. Ik dacht, als we daar maar geraken in deze middle of nowhere...
Gelukkig stond er een auto naast het huis maar zaten twee oude dametjes in de leeftijd van mien Moe te keuvelen over de laatste Oostenrijkse gossip. Ik vertelde dat ik mij echt niet goed voelde en alsof één van hen ons naar het Talstation konden brengen. De oudste van de twee zag dat het ernst was met mij, had ook geen kleur meer op de wangen en haalde haar autosleutels. Ze vertelde onderweg van alles maar wij verstonden slechts een kwart van haar verhaal. Sorry, Entschuldigung. Weer dat Zuid-Tiroolse accent hè. Pap, versta je haar. Neuh, niet echt. Ik zei maar vriendelijk Joah...en hoopte dat zij de weg wist te vinden naar onze auto bij het Talstation. Nog nooit zo blij geweest om mijn auto te zien op een verlaten parkeerplaats. Ze wilde geen geld maar ze zei wel dat ik zsm een dokter moest bezoeken, dat was haar beloning zei ze, mach es gut, lief mens.
Had al geen kleur op mijn wangen maar ze gaf mij toch een blosje. Niet veel later was ik bij de dienstdoende arts in het centrum van Sillian. Die had allemaal bidprentjes op zijn balie staan, dat beloofde niet veel goeds. Met behulp van Google translate had ik inmiddels de nodige medische termen op mijn telefoon gezet. Gelukkig sloeg de vriendelijke man direct aan toen hij hoorde van mijn Schwarzen Kack en nam meteen bloed af. Mijn HB waarde was flink laag. Dat veroorzaakte ook mijn moeheid en het feit dat ik bijna niks meer kon op de berg. Hij stuurde mij direct door naar het ziekenhuis in Lienz nadat ik eerst de nota had betaald, haha. In het ziekenhuis ondernamen ze ook meteen actie. Werd aan het infuus gelegd, ECG werd er gemaakt en alle toeters en bellen kwamen aan mijn lichaam te hangen terwijl de kinderen nietsvermoedend een klein uurtje lang in een onbekend ziekenhuis aan hun lot werden overgelaten. Sorry. Athans zo voelde het! Had contact met Nederland, met San, met Herman en Robert om hen op de hoogte te stellen en te houden en ook voor mentale ondersteuning. De dienstdoende arts nam geen halve maatregelen. Je blijft hier vannacht, dit is niet goed. Je verliest teveel bloed! Dit is gevaarlijk. 
Maar de kinderen dan? Waar is je vrouw, thuis in Holland. Ik legde de situatie uit. Tja, problemen! und nicht ein paar nemen.
Dat maakte de zaak er niet eenvoudiger op. Ondertussen was ik aan het bellen om zaken regelen...zo goed en kwaad.
Gelukkig mochten de kinderen weer bij mij na verloop van tijd. Poeh, zag aan hun gezichten dat het indruk maakte. Wat voelde ik mij ineens klein in dit land met die reusachtige bergen! Wat als, wat nu....Ik wist het ook ff niet. Probeerde rustig te blijven maar zag op het scherm dat mijn hartslag en bloeddruk daar compleet anders over dachten. De arts kwam terug, had geprobeerd om ons op een familiekamer te krijgen met zijn drieën maar dat lukte niet. Dat vond ze zo blöt. Kon ik terug naar het hotel? Dat was dan wel op mijn eigen verantwoording. Moest ik ook voor tekenen. Maar samen wisten wij wel dat er geen andere oplossing was. De volgende dag (donderdag) moest ik mij weer melden om 08.00 uur in het ziekenhuis voor verder onderzoek. Na de uitslag moesten we dan maar bekijken hoe en wat! Het was schakelen in fast forward! Wist het ook even niet meer. Alles in je grote eentje beslissen.
Ze had het zelfs over het feit dat ik Notruf moest bellen (114) als het woensdagnacht ergens mis zou gaan. Hallo? Is het zo slim? Moos vroeg: je gaat toch niet dood? Tuurlijk nie, toch? 
Het was niet fijn! Voelde mij zo klein en machteloos. Wat als...'s nachts spookte van alles door mijn kop, heel veel scenario's passeerden de revue. Van goed tot heel slecht! Kon niet slapen, hoorde ook dat de kinderen onrustig waren! 's morgens weer naar het ziekenhuis, kinderen hadden ontbijtpakketjes mee van het hotel. Die wilde ook van alles regelen, de receptioniste wilde zelfs een half uur eerder beginnen om ze op te vangen. Dat was heel lief, maar had ze liever bij mij. Stel dat ik wel moet blijven in het krankenhaus, dan was ik in het ziekenhuis in Lienz en de kinderen in het hotel waar naast een verdwaald Belgisch stel alleen maar Italianen en Oostenrijkers waren. Wat dan? Mijn hoofd raakte vol met van alles en nog wat. Vol spanning reden wij naar het ziekenhuis, ik probeerde de kinderen gerust te stellen maar vooral mijzelf. Dat lukte maar ten dele. Gelukkig was het bloed oké, nog steeds dezelfde waarde en ook de hartslag en bloeddruk was naar behoren! De bloeding was gestopt, althans dat dacht de arts maar omdat ik 's morgens nog steeds Schwarzer Kacke poepte namen ze geen risico en ging er zo'n slang via de hals naar binnen zonder roesje. Geen pretje, jemig! Maar goed, alles voor de goede zaak en hopend dat ik straks het ziekenhuis weer uit kon lopen met de kinderen aan mijn linker- en rechterhand. Dat beeld verzachtte de pijn enigszins. Wat deden ze het goed. Zo trots. San stond live met ze in verbinding, we hadden de avond ervoor alles opgeladen wat we maar konden opladen om maar bereikbaar te zijn voor het thuisfront. Vliegticket kon zo worden geboekt, auto was afgetankt...om af te reizen naar Oostenrijk. Het was achteraf niet nodig, de arts vond de oorzaak van mijn bloeding, een goedaardige tumor zo groot als een golfbal. Hoogstwaarschijnlijk aan het licht gebracht door de diclofenac. Oostenrijkers zijn niet dol op dit Schmerzmiddel merkte ik, maar hij vertelde ook dat het een geluk bij een ongeluk was. Anders had ik nooit geweten dat er zo'n golfbal in mijn maag groeide met dan weer alle gevolgen van dien. Hij liet mij de foto's zien en vertelde van alles. Kreeg medicijnen mee voor mijn maag etc. Nam afscheid van de lieve zusters, leek Henry wel. Dat was super! Echt, wat een fijne mensen daar en een liefdevolle verzorging. Net na het ontbijt waren we terug in het hotel! De kamer was tevens schoongemaakt. We gingen even liggen, alles laten bezinken. Thuisfront op de hoogte stellen. 's middags gingen wij naar Italië, naar het rustieke dorpje Moso (Moos). Aten daar wat en hadden mooie gesprekken. Maar toen Guus Meeuwis op de radio kwam brak ik dus.
Kwam alles aan de oppervlakte.
Poeh! Nog nooit zo hulpeloos gevoeld ten opzichte van mijn kinderen. Dan komt alles ff keihard binnen. Positief blijven hè maar zo zwart op die woensdagmiddag had ik mijn leven nog nooit gezien en dan heb ik niet over de zwarte poep, als je begrijpt wat ik bedoel.
Voor vijf jaar terug kreeg onze auto in Oostenrijk destijds panne bovenop de berg, onze laatste gezamenlijke vakantie destijds. Nu kreeg ik zelf panne en dacht echt even dat mijn laatste uur was geslagen en dat er zwart zand in mijn motor was geslopen, einde oefening. Dat ik dood neer zou vallen op een onbekende berg in Oostenrijk in the middle of nowhere! Lekker dan!
Maar dat is gelukkig niet het geval. Het is goed afgelopen. Vrijdag aan het rodelen geweest, zelfs twee keer een berg beklommen, figuurlijk dan. De stoeltjeslift en gondelbaan deden het letterlijke...Genoten van en met elkaar op de berg. Spezi en een klein biertje tegen de schrik. Heb gewoon fantastische kinderen en ondanks alles hebben wij een superleuke vakantie met elkaar. We hadden wat te vieren. Het had impact, aardig wat, maar wij maken het beste er van. Vandaag nog ultiem genieten, zie de kinderen net aan komen lopen vanuit de lift. We gaan zo ontbijten, straks nog een keer de berg op, klimpark hebben we bedacht en later een duik nemen in het zwembad. Morgen rustig naar huis, kallum an. Las deze vakantie het boek van Harrie Jekkers, zijn biografie. Prachtig opgetekend door Sander van Leeuwen. Kwam ook wel binnen, vooral de teksten. Hoef ik allemaal niet uit te leggen! Oostenrijk 2026, 5 jaar later was er weer één voor de boeken, eentje die wij niet snel zullen vergeten. Als het goed is verwijderen ze die tumor gewoon! Niks aan het handje....
Daar begon het, hoogstwaarschijnlijk, ook allemaal mee. Zeg het maar!
Weet wel dat ik geweldige kinderen heb, een lieve ex en dito broers, familie en vrienden. Die stonden allemaal al in de startblokken om hier naar toe te komen. Dat stond gewoon buiten kijf! Kippevel.
De kacke wordt langzaam lichter, net als al die sores in mijn hersenloze brein!
Ach ja, om maar met het Klein Orkest af te sluiten. Over 100 jaar zijn jullie allemaal dood en wij ook! Heb dat nummer van Jekkers altijd als bijzonder positief ervaren. Raar hè.
Draaide het zelfs veel na onze laatste gezamenlijke vakantie in Oostenrijk omdat de tekst zo treffend begint en dan heb ik niet over het zebrapad...hahaha. Je hebt verkering een pracht van een meid.... ach...jullie kennen het vast wel en anders zoek het maar op.
Nu las ik het boek van Jekkers.....
Zal wel aan mij liggen maar ik vind het geen toeval.
Wij gaan nog ff genieten hier in Oostenrijk, we zijn namelijk weer bij bloed!
Maar dit uitje stond niet echt op de planning!
Gelukkig hou ik van voetbal en niet van golf. Knikkeren was vroeger ook niet mijn sterkste punt op school. Vooruitkijken derhalve, niet altijd over vroeger beginnen Papa zoals Moos mij altijd pleegt te zeggen.
Vanuit Sillian fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Een Mooi Verhaal!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

´Wat een mooi verhaal, c´est une belle histoire.
En het ligt besloten in je lach, Il rentrait chez lui. 
Là-haut vers le brouillard, het begin van duizend en een nacht. 
In een nacht, en wat maakt het uit als ik je nooit meer zie. 
Jij hebt kleur aan mijn dag gegeven, C'était fini le jour de chance. 
Ils reprirent alors chacun leur chemin, en daar is het ook bij gebleven.
en iets anders verwachten we ook niet. 
Een verhaal in een taal, die de ziel direct verstaat. 
Waar het hart van opengaat en het bloed weer stromen laat.'
Uut 'Une Belle Histoire - Een Mooi verhaal' van Michel Faguin.
(ooit vertaald door Paul de Leeuw met de band Alderliefste)

Moi, ben ik weer!
Nog even snel dan, sta op het punt van vertrek. De kinderen slapen nog, maak ze zo wakker!
Want vandaag een kleine 800 kilometer voor de boeg, we moeten München voorbij zien te komen. 
In Unterhaching, onder de rook van die grote Beierse stad, stiet ons Holiday Inn Hotel vanavond. 
Giet lukken. Vaak genoeg langs gestiefeld als soort van navigator voor mien Pa aan het stuur van zijn OAD-bus. Bekend terrein, vreemd genoeg. 
Morgen dan nog een kleine vier uur toeren als wij onze vakantiebestemming van 2026 uiteindelijk bereiken. 
Om precies te zijn, het pittoreske Sillian in Zuid-Tirol, het is nog Oostenrijk maar rij je een paar kilometer zuidelijker dan zit je al in Italië. Alpenhotel Weitlannbrunn is onze uitvalbasis voor een dikke week. Mooi man! Gruss Gott. 
Dat leek ons het beste. Een vakantieland uitzoeken die ook al is uitgeschakeld op het WK. 
Verder ook geen poespas op de Autobahn. Nicht fahren door het land van de Weltmeister. 
Duitsland is al thuus, Oostenrijk ook, Italië deed niet eens moeite en wij vlogen er dinsdagmorgen ook genadeloos uut. Marokko was ons vet de baas. Penalty's...Jemig. Als je ze zo blijft nemen. 
Moest meteen aan John Cleese en zijn kornuiten van Monty Python en aan haar Ministry of silly walks (het ministerie van rare loopjes) denken. Geweldig, absurde Britse humor! Nou ja, echt lachen vond ik het niet 's morgens in een verder stil huis. Je kunt zeggen wat je wilt van Weghorst, maar hij nam tenminste nog een normale aanloop en schoot zijn elfmeter feilloos binnen! Koopmeiners idem dito! 
Heb Moos ooit het filmpje laten zien op YouTube. Het jochie kwam niet meer bij, heerlijk! 
Ach, Marokko was ook gewoon beter. Koeman weg! Snap 'm wel. Hij snapt het ook allemaal niet meer.
Verkeerde beslissingen. Trainers eigen! Gaat ie ineens een ander systeem spelen! Altijd uitgaan van eigen kracht. Dat heeft ons dit seizoen ook het 4e klasserschap gekost. Gingen wij ons ineens aanpassen! Hallo 5e klasse, wij komen gezellig bij jullie buurten voortaan. Knuppels!
Terwijl wij gewoon net als het vorige duel de kop d'r veur hadden moeten houden! Tot hier en niet verder. Verder boeit het mij niet zo hoor. Er zijn belangrijkere dingen in het leven. 
Zoals eentje die er donderdagvond bij mij aan de keukentafel zat! Dan vergeet je meteen alle sores rondom het voetbal. Het is maar een spelletje hè. In die 90 minuten giet er niemand dood hè. 
Ik volgde het WK al niet zo en dat is eigenlijk alleen maar minder geworden! 
Denk dat ik meer Tour de France zal volgen de komende weken dan dat getrap in een emmer!
Vorig jaar net zo. Toen huisden wij op de bergachtige heuvels van het Duitse Winterberg. 
Overdag mooi op pad, maar zorgde er wel voor dat ik rond vier uur weer 'thuus' was. Nog efkes een stukje TDF meepakken. De kinderen namen een duik in het zwembad en ik nestelde mij voor de TV. Languit liggend. 
Heerlijk. Wegdromen bij het Franse landschap, de oeroude kastelen en fraaie vergezichten. Papa, wakker worden. Ze zijn al over de finish. 
De zomer begint eigenlijk als je weer een Frans nummer op de radio hoort en de tourflitsen op Radio 1. 
Het begon voor mij eigenlijk afgelopen vrijdagochtend. Was net de laatste was aan het opvouwen. 
Alvast aan het voorsorteren. Wat moet mee in de koffer, heb ik 8 onderbroeken (eentje op reserve hè), 8 paar sokken, slaapshirt, korte broeken zat eveneens als de polo's etc...Gelukkig pakte San de koffers van de kinderen in, anders hebben ze halverwege de week geen onderbroek meer om aan te trekken. 
Alles wordt minder hé, behalve vergeten. Dat wordt alleen maar meer. Zucht!
Sebas(tiaan) Timmerman belde in bij Jan-Willem en Jeroen tijdens de ochtendshow van Radio 2. 
Eeuwig zonde dat ze na de zomer verkassen naar Radio 10. Potverdikkemei. Niet leuk, zijn fijne gasten zo 's morgensvroeg bij het brood smeren en het eitjes koken. Radio 10 is niet echt mijn zender! 
Maar ja, als je daar het dubbele salaris kunt verdienen met enkel en allen wat plaatjes draaien en verder dom ouwehoeren koos ik ook eieren voor mijn centen. Alhoewel?
Het bekende geluid van Sebas, dan begint de zomer pas echt hè. Hij achterop de brommert het peleton najagend. Gisteren zijn ze begonnen in Barcelona met de ploegen tijdrit. Ik kan er uren naar kijken, vooral de bergritten spreken altijd zo tot de verbeelding. Heb DAB-radio in de auto, als de Oostenrijk playlist niet aan staan kan ik, als het goed is, dus naar Radio Tour de France luisteren. Heerlijk. Muziek van Ellen ten Damme maar natuurlijk ook van Michel Faquin en al zijn andere Franse Troubadours....Une belle historie, een mooi verhaal!
Ooit vertaalde de band Alderliefste met Gerard Alderliefste als frontman en Paul de Leeuw dit nummer. Virginiè, mijn lieve en niet mijn oude maar jonge oud Franse collega van Toppoint vond dit een draak van een nummer. Slecht gezongen in het Frans, dat hoor ik niet. Het klinkt al gauw beschaafd Frans als ik het niet kan verstaan. Zo had ik in onze Oostenrijk playlist een nummer van Eros Ramazotti gezet, dacht in het Italiaans maar bleek het een Spaanstalige uitvoering te zijn van Piu Bella Cosa. 
Ach, ze kunnen mij alles wijsmaken in een vreemde taal. Het klinkt ook zo lekker hè. 
Denk je dat ze lieve woordjes tegen je prevelen, zachtjes in je linkeroor, blijkt later gewoon dat ze jou aan het uitschelden was. Stomme hollander! Heerlijk, ik vind het prima. Ik zit er niet mee. 
Maar ik zat letterlijk en een beetje fonetisch mee te zingen toen Jan-Willem na het gesprek met Sebas Timmerman het nummer van Michel Fugain inzette....Kreeg meteen zin aan de zomer!
Ben onthaast de laatste week. Na een knetterdrukke periode met veel (keuze) stress zit ik heerlijk in de vakantiemodus. Loop zelfs een stuk minder snel. Nu waggel ik niet maar snelwandelen kun je het ook niet noemen alhoewel ik van de week nog wel ff echt hard moest rennen achter de vuilniswagen aan. 
Had vergeten om de grijze bak aan de weg te zetten. Moos lag dubbel van het lachen, zo hard heb ik jou nog nooit zien lopen Papa. In onderbroek en slaapshirt en op blote voeten moest ik toch een dikke driehonderd meter achter die wagen van ROVA aansnellen. Een kolderiek gezicht zo tegen zeven uur 's morgens. Gelukkig lag driekwart Hardenberg nog op één oor en heeft bijna niemand dit gezien, hoop ik. Eventuele beelden meteen deleten, graag! 
Het ministerie van rare loopjes (ministry of silly walks) in optima forma. Had zo door kunnen gaan als een vaag lid van Monty Pythons Flying Circus. Jaja, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. 
Niet the life of Brian, maar het leven van Alfred J. Kwak. Spetter Pieter Pater, ik kom een druppel later. 
Tja, Bart zong het afgelopen zondag nog in een broeierig Bostheater. De Zeeuwse band was net als vorig jaar weer neergedaald in het rustieke Ommen. Prachtig, kippevel! Wat is het een wereldband!
Bart is de charismatische voorman met het hart op de juiste plek! Teksten die hout snijden.....
Prachtig! Hij snapt hoe de wereld in elkaar steekt! What you see is what you get. It Is What It Is. 
Vrij vertaald naar Ard: Tis nie Aans....Snapte waarom Robert het t-shirt wilde. Mooi. Robert laat zijn shirt (en hart) wel eens vaker spreken! 
Racoon betoverde het Bostheater afgelopen zondag. Sprak weer mooie mensen! Was het altijd maar zo...Kippevel! Immer wieder Sonntags.
Kreeg ik zaterdagmorgen ook een beetje! Trots ook! Succes kent meerdere vaders hé. En maar zeggen tegen iedereen die het horen wilde. Tis mien achternichtje hè, de dochter van mien neef Gernand!
Yara Willems trad als eerste op tijdens de fijne cultuurdag op de markt! Waande mij al een beetje als god in Frankrijk. Allen de Jeu-de-Boules ballen ontbraken nog. Ik dacht ze er maar gemakshalve bij. 
Een mooi verhaal ontspon zich vanzelf. Nam een koffie, Rianne een cappucino en we luisterden naar Yara die zichzelf begeleidde op gitaar. Ze tokkelde een mooi eind de Hardenberger morgen....
Prachtig! Fietsers bleven stilstaan (zo hoort het ook), mensen zetten hun boodschappentas neer. Iedereen had geduld, met een klein beetje verbeelding vond je jezelf terug in een pittoresk Frans dorpje tegen de ondergaande zon aan de horizon. Je wilde zelfs de zon zien zakken in de Vecht. 
Waar de klok niet sloeg, de stilte een beetje de boventoon voerde. Je bij je koffie een glaasje pernod of cognac ter hand nam. Niks hoefde vandaag, alles kon wel wachten tot morgen. Nou ja, tot ca. half negen, wij gaan zo weg hoor....
Prachtig! De cultuurdag was mooi. We bezochten de kunstmarkt en haalden nog wat boeken bij de bibliotheek, leesvoer voor straks in de bergen als wij op 1200 meter hoogte de boel even de boel laten!
Mooi. Gernand die transformeerde van (h)eerlijke boer tot geluidsman annex tourmanager van Yara!
Volgende week treed ze op bij mien stamkroeg, eetcafé Mans. Zaterdag 11 juli vanaf 19.00 uur....Hoe mooi wil je het hebben. 
Moet je ook maar de Jeu-De-Boules Ballen er bij denken. Lekker zitten onder de schaduwrijke parasols met een mooi getapt biertje in downtown Mainbarg. Wij kunnen er helaas niet bij zijn....Maar we horen vast en zeker wel dat het super was komend weekend. Mooie verhalen genoeg! Maar je moet het wel willen zien. 
De laatste weken waren er weinig mooie verhalen te vertellen! Zag hem nog lachen op foto's van mooie dagen. Van vroeger, van eerder. Een hard gelag, dat blijft! Geen Silly Walks meer....Maar vergeten doen wij hem niet, never nooit nie....Ik vergeet veel, maar dat niet. Daarvoor heeft hij een onuitwisbare indruk achter gelaten. Niet alleen bij mij. Het leven is (soms) mooi maar je moet het wel willen zien. Die oude fietsenmakerwijsheid hou ik al jaren in ere. Met Herman L. gaat het ook niet geweldig maar koester ook het eerdere. Mooie kerel! Veel mee gelachen, veel sigaren mee gerookt, veel biertjes mee gedronken en veel goede glazen cognac met hem genuttigd. Franse Cognac, jaja...dat is een pleonasme van de eerste orde hè. Net zoals witte sneeuw of Nederlandse Penalty's. Cognac mag alleen cognac worden genoemd als het uit het Cognac-gebied (Frankrijk) komt. Soort van Tour de France! Alhoewel, witte sneeuw hoeft dat niet altijd te zijn! Maar dat terzijde. Net als Champagne! Grand Cru. 
Trouwens. Theun de Jong is de man hè en/of zijn personeel. Ze gaan ook met vakantie. Hebben ze verdiend. Theun heeft een mooie viszaak hier in Hardenberg in het lekkerste straatje van dit vechtstadje, pal tegenover Jan. Ging voor enkele weken eens vreemd. Tja, boontje komt om zijn loontje. Haalde een visje op de markt! We kwamen er toevallig langs. Dat ging niet helemaal goed. De haring zwom enkele  uren later nog net niet zelf de koelkast uit. Oorzaak: Hitte, te weinig gekoeld. Was gaan hemelen in die paar uur. Stonk een uur in de wind. Neuh, dat doen wij niet meer. Gewoon ouderwets naar Theun. Vetrouwd. Krijg je het mooi in een kek doosje mee, uitjes apart! Dat is gewoon dik in orde! Ook leuke gasten, houden van humor en van hun ambacht!
Mooi verhaal. Une belle Histoire. Daar begon mijn vrijdagmorgen mee. Ondertussen denkend aan eerder en aan later.
Maak de kinderen wakker, ga de broodjes smeren. Mouna wil er niks op, Moos vroeg om Italiaanse ham en dat vind ik ook wel lekker. De auto is afgetankt, De koffers zitten al in de koffer, de route in mijn hoofd, reistasjes klaar....Water gekoeld! Pepermunt van Wilhelmina. 
De banden vol met wind. Wie dut ons wat vandage, we hebben ja niks te klagen. 
Oostenrijk playlist kan zo aan. Zag gisteren al dat de Toten Hose de aftrap verzorgen met Tage wie Diesen....Heb gisteren nog snel Michel Faguin toegevoegd, une belle histoire. Een mooi verhaal. 
De zomer is nu echt aan! Tour du Oostenrijk, eerst Duitsland en wippen ook nog even de grens met Italië over deze week. Kan ze niet verstaan. Een verhaal in een vreemde taal. Ach, komt vast goed. 
Een verhaal in een taal die de ziel direct verstaat. Waar het roodzwarte hart van opengaat en het bloed weer stromen laat.
Wat een mooi moment, een ademloos gesprek en misschien zie ik je ooit nog terug.
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo....

#Of Je Worst Lust, Part 2!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Ik zie ook wel in dat alles anders gaat dan hoe je het wilt of hoe je het had gedacht.
En ik begrijp ook best dat jij het niet meer weet, en hoe het nu is niet wat jij verwachtte.
Dus adem in en tel tot tien of elf en verder.
Hou vol, hou vast.
Er is altijd nog m'n arm die om je heen past.
En altijd nog m'n schouder die je recht houdt.
Al is het maar voor even...'
Uut 'Hou vol, Hou vast' van Blof. 

Moi, ben ik weer. 
Het onweer vannacht nog gehoord? Jemig, het knapte tegen de klok van vier uur als een malle. 
Moest ineens denken aan de oerknal. Zal het ooit, zo'n 13,8 miljard jaar geleden, zo geklonken hebben?
Destijds begon, volgens de oerknaltheorie, ons universum, ons heelal. Het leek er gisteravond verdacht veel op, maar ja...Jij en ik waren er destijds niet bij, de basis van elk geloof. 
Want weer een ander boek houdt de theorie er op na dat binnen 7 dagen de wereld is gemaakt.
Wie geloof je hè? Wat is de waarheid hè, die ligt altijd ergens in het midden. Geloof je het feit dat ik ooit een kerkbank in Alkmaar heb gesponsord? Schijnt dat mijn naam op een soort van bedankbord staat in de Grote Sint Laurenskerk aldaar. Ach ja, ik heb wel eens vaker een duit in het spreekwoordelijke zakje gedaan! Maar als ergens iets gedrukt staat hoeft het niet natuurlijk nog niet altijd waar te zijn? 
Luister jullie trouwens wel eens naar reclamespotjes op de radio? Voor- en na het landelijke nieuws!
Bij de commerciëlen heb je die ook nog eens om het halve uur, maar dat terzijde!
Of ergeren jullie je daar niet aan? Is het een manco van mij? Nu is er zo'n kerel die heel hard en behoorlijk vals een liedje zingt. 
Weet niet eens voor welk bedrijf hij adverteert. Jeuk krijg je er van. Maar mijn vrienden van Wakker Dier zijn trouwens ook weer lekker bezig. Ze introduceerden al jaren terug de term plofkip en ook 'sloopmelk' is al een beetje in ons collectief geheugen gaan nestelen. Alleen jammer dat ze feiten en fictie steevast door elkaar halen. 
Dat koeien bij bijvoorbeeld mijn grote neef kreupel in de stal staan of amper het weiland zien?
Mensen nemen al gauw iets aan voor waarheid, zonder zich er verder in te verdiepen. Jammer!
Wij, hier op 't platteland, weten (gelukkig) wel beter. Wij nemen die reclamespotjes met een hele grote korrel zout. Maar ik erger mij er wel dood aan! 
Nu weer over de nieuwste telg aan het firmament. 'Vleesdrammen....'
Het woord zegt al genoeg, iets of iemand zit of staat te drammen met een mooi stukje vlees.
Wie zijn dat? De supermarkten natuurlijk, althans, dat is de vertroebelde kijk/blik van Wakker Dier! 
Wakker Dier meldt: Supermarkten vullen hun schappen met meterslange rijen vlees, hun magazines met vleesrecepten en hun kant-en-klaarmaaltijden grotendeels met vlees. En elke week doen ze het vlees in de aanbieding. Als klant is er bijna geen ontkomen meer aan. Dit gedrag heet vanaf nu, dankzij Wakker Dier, vleesdrammen. Duzz...
Op hun geheel typische eigenaardige wijze is Wakker Dier nu die irritante campagne begonnen op de nationale radio. Vleesdrammen. Iemand dringt een ander iemand een worstje op, de klant wil niet maar de 'supermarkt' dringt maar aan en aan....Vleesdrammen dus. 
Alsof je een overtuigd vegetariër zo terug aan de worst en biefstukken helpt....Echt niet!
Geloof je dat nu echt! Ik vind het juist drammen van Wakker Dier! Als je iets niet wilt kopen in de supermarkt dan koop je het toch niet. Simpel. Bovendien vind ik dat mijn supermarkt bijvoorbeeld, de Appie, behoorlijk bezig is om vlees min of meer in de ban te doen! De eiwitrijke en plantaardige producten lachen mij elke dag weer toe. In de Allerhande staan, naar mijn mening, heel veel recepten zonder worst, vlees of biefstuk. Ik eet zelf ook al stukken minder vlees, neem vaak, minimaal 1x per week een vegetarische maaltijd. Dat is zonder vlees hè. Ja ja, ik geef het gewoon toe. 
Maar dat toontje van Wakker Dier, daar ga ik niet zo lekker op! 
Alsof je lang genoeg dramt iedereen weer aan het vlees gaat. Was het maar zo'n feest.
Want dan introduceer ik vanaf nu ook 'vrouwdrammen'....Net zolang drammen totdat ze weer overstag gaat en of gaan.
Dat ze worst lust, part 2! Een goed verstaander....maar niet echt! Ik heb lang genoeg gedramd! 
Sommigen blijven bij hun keuze. Kiezen mosselen in plaats van zo'n heerlijke lekkere worst! 
Leven en laten leven. Het is net alsof wij vlees-eters een soort van moord begaan. Snap de boodschap wel van Wakker Dier, prima....maar zo'n boodschap kun je ook heel anders brengen en moet je gewoon anders verpakken, vooral dat toontje...Getverdamme!
Laat mensen eens zelf beslissen. Wij worden al zoveel beïnvloed door deze en gene...
De keuze is reuze. Wees blij. Je kiest je eigen vrienden. Prima, dat iemand geen worst (meer) lust. Daar wordt je toch geen minder mens van? Laat iedereen in zijn of haar eigen waarde.
Ach, misschien maak ik mij druk over niets. Maar niets is ook iets hè. Kalm an doen, heb je er ook geen drukte van! 
Nu we het toch over worst, eten etc. hebben...Nog even wat reclame maken voor de plaatselijke- en smaakvolle horeca. Die moeten het doen zonder reclamespotjes. Per toeval belandde ik deze week maar liefst drie keer in een Anbargse horecazaak. 
Twee keer met de kinderen en 1x met het werk. Vaderdag, afscheid van lieve Ellen en een soort van vakantieborrel. 
Hier vroegen ze niet of je worst lustte, stonden er zelfs mooie vegetarische gerechten op de kaart! Waarvan Akte. 
In Hardenberg en omgeving houden ze de kerk liever in het midden, de ballonnen aan de grond en de mooie kabbelende Vecht aan de rand van de stad. De kracht van gewoon doen. 
Afgelopen zondag liepen wij in het kader van Vaderdag richting den Herdenbergher voor een zondagse lunch. Nadat ik goed was verwend door Moos en Mouna met leuke kadootjes en creatieve uitspattingen werden wij bij de tent van André Eggengoor getrakteerd op een heerlijke lunch! 
Het lieve meisje in de bediening verstaat haar vak. Vroeg aan Moos zelfs wat ie allemaal had gegeven op vaderdag, volgens Mouna is zij zelf ook moeder want ze haalde haar dochter van de week bij de kinderopvang op. Kijk, daar kun je wat mee. Kleine Sister is wachting you. 
Maar de lunch is top voor elkaar bij den Herdenbergher waar ooit Leidy en Jan de scepter zwaaiden. 
Lang vervlogen tijden toen Wavin Nederland nog onze werkgever was en de wekelijkse VriMiBo steevast bij dit etasblissement begon. 
Waarom kiezen als je kunt proeven is het motto. Ze maken lunchen een stuk makkelijker en ook lekkerder, hier geen keuzestress. Ze hebben van allerlei kleine broodjes, soepjes, salades, wraps, ei-gerechtjes en mini warme- en koude gerechtjes. Wij bepaalden zelf wat er op tafel kwam. Ideaal voor een perfecte lunch. Nou, dat werd het! Super voor elkaar, lekker op smaak. Een mooie lunchplank werd ons deelgenoot. Heerlijke smaken (mosterdsoepje met worst was top) , leuke bordjes, met liefde opgemaakt om door ons verpeuzeld te worden. Ideaal met kinderen, voor ieder wat wils. 
We zaten leuk, de bediening was vlot en lief. Kortom, absolute aanrader.
Net zoals vrijdagavond bij de Markt. Daar houden ze ook van lekker eten! Gerwin Binnenmars heeft de wind er vrolijk onder! Die houdt ook wel van een fijn stukkie vlees, worst of biefstuk, het maakt hem niet veel uut. Als het maar gezellig is. Hij heeft van alles op de kaart staan. Wakker Dier zou het zelfs kunnen pruimen. De keuze is reuze! Het was gezellig, lekker aangenaam toeven. De airco stond aan, ook hier meisjes (en jongens) in de bediening die het snappen. Niks geen gedram, rustig an. kalm an, dan heb je er ook geen drukte van! Kom graag bij de Markt! Je kunt er mooi zitten. Je voelt je er meteen welkom. Onze Job maakt nu hier furore. Hij is nog steeds snel, heeft zijn brommert wel thuis gelaten maar loopt op de Markt met zijn zwarte adidasjes de benen uit zijn nog jonge lijf. Kom terug! Wij hebben je nodig, ook in de 5e klasse. Je mag altijd terug hè, net zoals Ellen. Maar goed, het eten bij de Markt is ook meer dan prima! Vooral die Hotwings, het voorgerecht, sprak dit keer tot de verbeelding. Daar kan menig kip-restaurant nog een puntje aan zuigen. De Lendebiefstuk, nu gemarineerd in knoflook, was ook weer alsof een engeltje op je tong piste.....Mmmmmmm. IJwitje van brouwerij het IJ er bij. Je kunt mij niet blijer maken. Verder leuke gesprekken, keer wat anders dan op 't werk! Ga ze missen de komende drie weken. Not! Kan het even missen als kiespijn! Wark is leuk maar niet altijd! De komende weken heb ik vakantie. Ik zit al in zo'n heerlijke modus van niks hoeft, alles mag. Zaterdagmorgen uitgeslapen tot tien uur met de kinderen. Hoefde werkelijk niks, niet naar de voetbal, geen boodschappen, geen onkruid wieden etc. etc. Het grote niets is nu begonnen. Heerlijk! Wordt er blij van!
Daar zaten wij dus gisteren. Bij Blij. Kan ook wat minder, of nie....Krijg je van al dat vleesdrammen, wordt je een beetje obstinaat van, kop tegen de wind in. Hoezo, geen worst eten dat bepaal ik altijd nog zelf, potverdikkemei. 
De flammkuchen van Blij is altijd lekker. De nacho's van Moos zijn nog altijd onovertroffen en de tosti van Mouna was ook superlekker. Kortom, vanaf dat Blij er is zijn wij regelmatig te gast!
We zaten lekker buiten, beetje wind van de kant van Terstal. Mooi dom uitkieken, kijken naar spelende kinderen die zich uitstekend vermaakten met de fonteinen op de Markt. Het leeft wel weer hoor....
Stiekum zaten wij gisteravond nog ff in mien stamkroeggie. Eetcafé Mans in Mainbarg! 
Tja, vakantie hè. Bij ons ging de temperatuur binnen richting de 30 graden. Lian had op Instagram gezet dat bij Café Mans de airco aan stond en het lekker en aangenaam was. Tja, wat doe je dan!
Je gunt Lian de hele wereld en Eric ook. Ik vond dit niet gedram maar een welkome en vriendelijke uitnodiging. Lekker fris binnen, de kinderen dan...ik zat aan een mooie Grimbergen blond!
Later in Ommen, bij Ekkelenkamp (deed een Ome Lenardje) kreeg ik van een mooie donkere vrouw nog een lief compliment. Dat ik zo goed kon inparkeren....Ok, het was krap maar ik dacht dat moet lukken. Vaak denken wij dat je 'm te groot hebt, meestal past het toch wel. Weet na 50 jaar wel beter. 'Veel auto's probeerden hier tussen te parkeren maar het lukte ze niet, u wel, mijn complimenten....'
Ach, toch fijn als ze jou eens een compliment maken. Na het ijsje was ze helaas weg, wilde nog een compliment maken over haar mooie fiets. 
Waar je je overal druk over kunt maken hè. Heb mij de laatste weken behoorlijk druk gemaakt!
Ik leer het ook nooit hè, toch aard van het beestje! Moet ik volgend jaar anders doen!
Waar ik mij, of waar wij ons, niet meer druk over hoeven te maken zijn de (school)resultaten van onze kinderen. Moos en Mouna hebben weer een perfect jaar achter de rug. We waren, vooral met Moos, behoorlijk aan het drammen om zijn schoolresultaten naar een hoger plan te tillen. 
Hij maakte zich niet druk, deed vooral (in onze ogen dan) behoorlijk kalm an. Hij had er geen drukte van en na de laatste toestweek verraste hij ons compleet met geweldige mooie cijfers. 
Op alle vakken gewoon dik voldoende. Hij promoveerde zichzelf naar 3 VWO. Top jongen, goed gedaan. Trots op jou! Dat verdiende een ijsco bij Ekkelenkamp en zo'n heerlijke snitzel bij eetcafé Mans want daar is de keuken ook al jarenlang top voor elkaar! Fijne smaken en dito gezelligheid! 
Met Lian zijn ze klaar voor de toekomst en is mien stamkroeggie ook ook over tig jaar nog inpandig in mien geboortedorp. Wat ik oe brom. 
Mouna gaat tevens over. Ze verhuist na de vakantie van groep 5 naar groep 6. Ze heeft woensdag nog een mooie Blink-presentatie tot besluit. Gaat ze koken....Benieuwd wat ze uit haar potje en pannetjes tevoorschijn tovert. Ze doet alles zelf, samen met een klasgenootje schotelt ze ons een mooi diner voor. Ze is nog maar negen hè, een bijzonder kind en dat is ze. Ze is ook dit jaar als een lief en leuk wervelwindje door groep 5 gereisd! Zoveel gegroeid, ze is ook zo sociaal. Dat heeft ze vast niet van mij...Iedereeen mag van haar meegenieten, in figuurlijke zin nog het meest! Trots op jou, lieverd! 
Dat heb je goed gedaan. Papa, lust je nog worst? haha....Ze stond gisteravond voor de koelkast.
Ze hanteerde het (O)pa principe. Ze had zelf nog zin aan een worstje....Net zoals Pa op zondagavond zin had in een frikandel speciaal met zijn eigengemaakte ketchup. Jongens, wie heeft er nog zin aan een frikandel....? dat was geen vleesdrammen, néé....dat was gewoon liefde en iets met een lege maag. Als je néé zei was het ook prima....Als maar één van mijn broers of ik zin had, anders ging voor hem de vlieger ook niet op!
Ach ja, het is maar hoe je het ziet! Wij hebben allemaal de keuze. De één hield ooit van worst, de ander kan er geen genoeg van krijgen. 
Klein stukkie dan! Ja, Ja Papa, meer krijg je ook niet want Oma zei altijd: Dunne plakkies snijden is behoud voor een worst! 
Zo is het maar net, Mouna.
Fijne zondag.
Joah, mag wel zo....

#SAIL Hardenberg!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Als ik het niet meer weet in de rimram van de tijd.
De bodem veel te heet, alle richting kwijt.
Laat mij niet gaan maar haal me hier doorheen.
Als ik het niet meer weet, niemand is alleen.
Hou me vast. 
Hoe de tijd ook raast, we komen er doorheen. 
Als jij het niet meer weet, je bent niet alleen. 
Hou me vast, hou me vast, hou me vast.'
Uut 'Hou me Vast' van De Dijk. 

Moi, ben ik weer. 
Normaal gesproken zijn wij aan deze kant van Nederland behoorlijk nuchter. 
Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, principes als deze bezigen wij hier graag! 
Kalm an, dan heb je er ook geen drukte van! Van die dingen....
Daarom was ik wel een beetje verbaasd dat ze het nieuwe, hopelijk jaarlijks terugkerend, evenement aan de Vecht gewoon SAIL Hardenberg hebben genoemd!
Of is dat de kracht van gewoon doen, de slogan die wij hier in Hardenberg met z'n allen hebben omarmd? 
Ik weet het niet, ik vraag dit natuurlijk voor een goede vriend?
Gisteren, op een bloedhete zaterdag, vond de eerste editie plaats van SAIL Hardenberg!
Dat zijn aardige grote schoenen om te vullen als je weet wat SAIL Amsterdam langzamerhand door al die jaren allemaal zo'n beetje herbergt. Het IJ is nu éénmaal geen Vecht, De Vecht is andersom ook niet het grote IJ, waarvan akte!
Ach ja, aan deze kant van de Iessel is een EI sowieso geen lege dop, wat ik u zeg!
SAIL Amsterdam kennen jullie toch wel? SAIL Amsterdam is een vijfjaarlijks, meerdaags maritiem evenement in onze hoofdstad. Het is opgetuigd rondom een vloot van monumentale zeezeilschepen, die na een parade door het Noordzeekanaal voor enkele dagen afmeert langs de kade van het IJ en in de grote IJhavens. Het is ook gezien en gezien willen worden. Een feestje voor mensen met een dikke portemonnee en voor mensen die denken dat ze meer zijn dan anderen, maar ik kan het mis hebben hoor. Dat is hier niet het geval, de meeste Hardenbergers zich redelijk nuchter/normaal van aard. 
Uitzonderingen daargelaten! Ach, wij kennen allemaal onze pappenheimers. Nathouden dat spul. 
Maar ik was het eens met Gerda, de lieve vrouw van smartlap Egbert. Wij doen hier in Hardenberg veel te weinig met de Vecht en al haar mooie facetten. Dat feestterrein aan de overkant moet gewoon een permanent evenemententerrein worden maar slechts 1 (!) persoon weet dit nu al jaren succesvol tegen te houden omdat aan de uiterwaarden van de Vecht één of ander zeldzaam 'k.t' diertje hier haar habitat heeft. Nou moe, daar breekt mien klomp. 
Dan moet alles wijken. Soms worden bouwprojecten jaren stilgelegd omdat er één of andere vleermuisje daar 's nachts rondzwerft. Tja, ik vind daar wat van. Ben gek met dieren hoor, maar je kunt ook overdriev'n. Die ambtelijke molens mogen wat mij betreft wel eens wat sneller draaien. Als iedereen eigenlijk voor is kan het toch niet zijn dat één iemand die tegen is de boel al die tijd kan parkeren tot het irritante toe? Sorry....dwaal weer af. Ben niet zo van het Zwitserland zijn. 
Maar zeg nou zelf, behalve de hitte, was het toch (weer) aangenaam vertoeven rondom de uiterwaarden van de Vecht. Het was gezellig langs de Vecht, alles op het gemak!
De Vechtzomp werd gisteren officieel ter water gelaten. Ze werd gedoopt door een vrouw, in ons geval door de vrouw van de Burgemeester. Hij had wel een mooie stropdas met zeilboten, maar dat terzijde.
Yep, de partner van de burgervader mocht de honneurs waarnemen want ooit werd de Titanic gedoopt door een kerel, nou we weten allemaal hoe dat bootje vergane glorie werd, jullie heb vast de film gezien. Die zonk! Dat liep niet goed af, nog meer water dan bij de molen van Bels. Vanaf dat moment werd er door iedere botenbouwer eieren voor het geld gekozen en wordt de fles champagne nu door een vrouwpersoon tegen het desbetreffende schip gegooid en wensen wij haar een behouden vaart toe. 
Wij, Hardenberg, heeft nu ook in navolging van o.a. Dalfsen, Ommen, Gramsbergen aan diezelfde Vecht de beschikking over een heuse Vechtzomp. Een hommage aan de oude vrachtvaarders van de Overijsselse Vecht, de onbezongen helden van vervlogen tijden. Ik hou d'r van, ben er eentje van nostalgie en geschiedenis. De zomp heet 'Stad-Hardenberg', ze hebben er ruim drie jaar aan gebouwd. De heren Brunink van het gelijknamige bedrijf stelden een pand beschikbaar waar de heren bouwers naar hartelust konden timmeren en schaven...Gedreven door een gezamenlijke passie voor de maritieme geschiedenis en vooral ambachtelijk vakmanschap besloten ze deze reis te ondernemen. Geweldig. Petje af. 
Ze wisten een historisch schip te bouwen dat ons Nedersaskische verleden verbindt met het huidige heden. Het had even wat voeten in de aarde, nou ja in het water. Want op het moment U begaf het noodaggregaat. Paniek! Viel mee hoor. Kalm an. Je hoorde alleen maar stilte en niet Erik Volkers door de microfoon! Dan is het net alsof je een voetballer zijn bal afneemt. Dan heeft ie even niks om handen, maar niet veel later gaf de altijd goedlachse spreekwaterval bijkans nog meer gas en lulde hij een mooi eind de Hardenberger dag in. Gewoon doen hè. 
Je moet het toegeven, ik doe het 'm niet na net zoals Jan Odink, als die volgende week weer drie avonden al die luchtballonnen het luchtruim boven Hardenberg in weet te praten! Man, man...zou ie thuis ook zoveel praten? 
Maar elke houten plank, elke nagel en elke naad van ons nieuwe Vechtzomp vertelt een bijzonder verhaal. Prachtig! 
Mooi, je zag de trots van de tientallen vrijwilligers van hun gezichten spatten. Ze hadden tevens mooie polo's aan. Ach, we mochten als bedrijf zijnde ook een bijdrage leveren. Trots! Zelfs aan het nieuwe smartlappen koor wat is ontstaan door de bouw van de Vechtzomp. Ik kan ondertussen geen wit overhemd meer zien maar dat geheel terzijde. De kracht van gewoon doen! 
Maar wat ik zeg, we moeten gewoon meer met de Vecht doen! Van de week stond er ook al een artikel in de krant dat Hardenberg mooi aan de Vecht ligt maar dat wij er verder niet veel mee doen, dat er in de stad zelf weinig tot niets van te merken is. Het is ook nooit goed hè of het deugt niet. 
Echter las ik vanmorgen in dezelfde krant dat ondere andere Gerrit en Everhard Brunink van plan zijn om hier een echte scheepswerf uit de grond te willen stampen. Ze willen een plek creëren waar schepen en roeisloepen worden onderhouden en het (oude) ambacht levend blijft. 
Maar ook willen ze camperplekken realiseren en een klein restaurant. Hoe mooi wil je het hebben?
Ondernemers met oog en vooral liefde om Hardenberg nog meer en mooier op de kaart te zetten. Ik juich dat toe, sta al voorzichtig op de banken. Ondernemers met lef en uit het juiste hout gesneden. 
Zag er zaterdag een paar lopen! Die snappen waar Abraham of Sarah de mosterd haalt! 
De kracht van gewoon doen! Dat we het evenement SAIL Hardenberg noemen heeft niks te maken met misplaatste arrogantie en/of bravoure maar je moet ergens beginnen. Je zag aan de toeschouwersaantallen en aan de bezoekers dat het project een grote kans van slagen heeft. Amsterdam is ook ooit met enkele van die bootjes begonnen. De mensen hier zijn geen pannenkoeken hoor....Smeren met stroop doen we zeker niet! Ach ja, was even leuk. Sprak nog wat nieuwe wethouders die je vroeger gewoon in het wild op ons Westerpark tegen het mooie lijf kon lopen. Vind ik mooi....iets met zevenmijlslaarzen! Respect! Alles stroomt, niets blijft. 
Pannenkoeken, die aten Mouna en ik vrijdagavond bij de Rheezerbelten. Bij Enrico en Margé.
Altijd leuk, altijd gezellig, altijd een soort van thuiskomen. Ook iets met gewoon doen en kracht!
Meisje wilde een nachtje extra bij Papa. Ik vond het natuurlijk goed! Alleen is ook maar alleen....
Pannenkoeken zijn daar lekker hè, nog ouderwets het stroop in een wit schenkkannetje en het suiker/poedersuiker in soortgelijke witte bakkies. Ik hou d'r van! Lekker knus, zoals Moe vroeger het stroop ook bewaarde in zo'n kannetje We zaten lekker op het terras. Leuke jongens en lieve meisjes in de bediening. Net zoals bij Ziengs in de Voorstraat waar het lieve meisje mij graag wilde helpen met het Birkenstock-probleem. Allemaal van die mensen en de kracht van gewoon doen! De hitte maakt mij kwetsbaar en zacht. 
We moeten het met z'n allen doen. Net zoals Oranje het gisteren deed met z'n allen! You Win Some, You Loose some, gewoon kop d'r veur! Gewoon lekker doorgaan met z'n allen. Koeman heeft ook niet alle wijsheid in pacht en zeker die lui in de studio niet! Het was genieten op de vierkante meter gisteren in huize Dorgelo. Had de wedstrijd willen kijken in mijn stamkroeg. Had de kinderen niet, was niet mijn weekend dus allerlei wilde plannen (not!) in het vooruitzicht. De kracht van het gewoon doen!
Maar ja, het is dus vandaag vaderdag! Had ik ff niet aan gedacht, voel me soms niet eens vader als je begrijpt wat ik bedoel. Wil jij de kinderen niet? Kwam van de week op Instagram daar een berichtje over tegen. Het was notabene een vrouw die het had over een gescheiden Papa. Dat de gescheiden papa ook een man was die ooit dacht dat hij zijn kinderen gewoon elke ochtend zou zien opgroeien...Die 's avonds in een stil huis zitten en doen alsof het wel gaat. Mannen die hun kinderen missen op momenten waar niemand bij stilstaat. Op het schoolplein, bij het slapen gaan, op zondagavond als de stilte weer eens keihard binnenvalt. 
Mannen die blijven doorgaan om dat er van hen verwacht wordt dat ze sterk zijn, terwijl er van binnen vaak verdriet zit. Verwarring, gemis, soms zelfs schaamte! Ja...Jaja.
Volg mijn pagina vertelde ene Amy voor eerlijke inzichten rondom scheiding, verlies, liefde en het opnieuw leren thuiskomen bij jezelf. Tja, daar ga je alweer....Moet je weer geld betalen om bij jezelf te komen! Tinder zit ook alweer maanden achter mij aan, neem een abonnement. Ja, daaaaaaaaaag.
Keek vanmorgen eens gratis in de spiegel. Tja, ze heeft wel een punt. Vrouwen hebben vaak punten waar ik het roerend mee eens ben maar dat zeg ik niet altijd! Ze hebben al zo vaak gelijk! haha....
Maar zit wel een kern van waarheid in! Na vijf jaar moet ik er niet meer over klagen, geen hand vol maar een land vol etc. etc. etc. Iedereen heeft goedbedoelde adviezen maar ik trek ze vaak niet!
Puur en alleen omdat de lieve en aardige advies- en raadgevers niet in mijn situatie zitten. Vaak getrouwd of volop in een mooie relatie wandelen met of zonder kinderen! Kop op, kop d'r veur! Niet zeuren....
En meer van die dingen! Ach ja, het zal allemaal wel. Weet wel dat ik een betere versie van mijzelf ben als Moos en Mouna hier rond paraderen....Dat ik met alle liefde een avondje Eetcafé Mans opzij zet voor een heerlijk avondje voetbal kijken met deze twee. Een borrelplankje maak en een superleuke avond heb met deze twee bijzondere kinderen die mij allebei Papa maakten alhoewel ik ooit mijn Papa ding zijn iets anders had voorgesteld. Het is goed zoals het nu is, zeg ik niet helemaal eerlijk! Liegen zoals het gedrukt staat. Als je trouwt heb je twee mensen nodig die ja zeggen, als je wilt scheiden hoeft er maar één ja te zeggen, jij kunt néé blijven prevelen tot St. Juttemis maar dan ben je echt een roepende in de woestijn! Je moet mee op de trein en waar het stopt zien wij dan wel weer. De kracht van gewoon doen! Bizar! Perron oneindig. 
Ach ja, over 100 jaar zijn we allemaal dood en jij ook! Schrok toch een beetje dat ik hoorde dat een hele lieve, inmiddels 100-jarige lieve mevrouw, was gaan hemelen. Tis dat Robert het verhaalde, ik krijg soms hier aan de Voermanstraat echt niet alles mee. Baal ik van. Slapen, werken, eten en dan weer slapen, werken, eten....Dat is het soms wel een beetje. Hoe de tijd ook raast. Rare week sowieso....Iedereen gaat of ging weer over tot de orde van de dag. Toch zie je en/of hoor je dat het niet voor iedereen zo is! Komt soms wel binnen! Keihard en vaak niet eens via de achterdeur.
Huub kwam gisteren even buurten, niet fysiek maar in mijn hoofd. 
Het hoeft maar te regenen en het is weer zo laat. Dat ik mij afvraag of het goed met je gaat. 
En of je gelukkig bent op jouw manier en of het bij jou daar net zo regent als hier 
Het hoeft maar te regenen en ik begin. Dat hou ik niet tegen ook al heeft het geen zin.
Dat ik aan jou ga denken aan hoe het nu met je is en of jij wel weet hoe ik je mis. 
Papa, waar denk je aan....? Moos haalt mij uit mijn gedachten! Wie is die band? The Cure? 
Ken ik niet. Oude band. Oh, zekers van jouw jaren tachtig! Pinkpop hè. Wat zingen ze dan! Boys Don't Cry, A Forest, Friday I'm in Love, Pictures of You, Lullaby! Ok, heeft die vent nou lipstick op? Zit zijn kapper in Sydney? Alle domme grapjes komen langs, de appel valt niet ver van de boom! Hou d'r van! Jij houdt wel van die ouwe lullen muziek hè....Klopt Moos, maar dit is een bandje hoor!
We zetten nog een boom op! De kracht van gewoon doen! Ik hoor eenden kwaken, ze landen in de Vecht. Tijd om naar huis te gaan! Verdieping hoger. Mouna ligt al, Moos gaat naar zijn eigen.....
Ik ook. Morgen (eigenlijk is het al) vaderdag! Fijne vaderdag Papa, dank je wel jongen....Welterusten.
Zie je morgen. Ik jou ook. Hou van jou. We zijn niet alleen maar met z'n allen. Hou me vast!
Op naar de zevende hemel! We beginnen, we beginnen nu pas echt!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Cola-BerenBurg!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'One man come in the name of love, one man he come and go.
One man comes he to justify, one man to overthrow.
Free at last, they took your life.
They could not take your pride.
In the name of love, in the name of love.'
Uut 'Pride (in the name of love) van U2.

Moi, ben ik weer. 
Klinkt misschien gek uit mijn mond, maar gisteren verkoos ik voor even de stilte boven de muziek!
Het was indrukwekkend. We stonden samen rondom het graf van Ard op natuurbegraafplaats Hoogengraven aan de rand van Ommen in buurtschap Arriën.
De stilte was hoorbaar, alleen enkele vogels zongen een kleine aria van Mozart! Prachtig!
We hielden elkaar in gedachten stevig vast want hoe de tijd ook raast, we moeten er doorheen!
En als jij het niet meer weet, je bent niet alleen. Hou elkaar vast! Vooral nu. 
Wat een liefde stond er met betraande ogen aan het graf waar we allemaal niet hadden willen staan. Geen één uitgezonderd. 
Niet iedereen was bekend maar je voelde een soort van verbondenheid met elkaar en daartussen Ard als warm bindmiddel!
Dat gaf een ongekende voorsprong, in the name of love! Echt wel! 
Jemig, dat nummer kwam even binnen nadat Bono hoogstpersoonlijk de stilte verbrak.
One man come in the name of love, one man, he come and go! Kippevel!
Niet voor het eerst die dag. 
Zocht naar mijn zakdoekjes, kreeg ondertussen een liefdevolle knuffel van Fenny die naast mij stond!
Alleen maar toch samen, met z'n allen. Wat ik zeg, nog nooit zo'n indrukwekkende begrafenis meegemaakt en ik heb er al tientallen mee mogen/mee moeten maken. Het raakte...keer op keer.
Vroeger wierp het stuifzand hier zandduinen op, tegenwoordig vind je op deze natuurbegraafplaats afwisselende natuur met heide, bos en korstmossen. Stilte wordt vanzelf hier je vriend.
Heb echt niks met de gangbare begraafplaatsen, ik kom ook (bijna) nooit bij mijn Moe of Pa.
Zo'n steen zegt mij tevens niks, kost alleen maar verrekte veel geld en staat mooi wortel te schieten!
Neuh, dat is niet mijn ding hoor. Maar ik was betoverd door de natuurbegraafplaats in Ommen.
Vroeger was het een onverharde weg in een internationale handelsroute waar brede paardenwagens in konvooien langs trokken via woeste gronden en stuifzandvlaktes. De bossen werden pas later aangelegd door de Marken van Ommen, Stegeren en Arriën
5000 v. Christus werden mensen hier al begraven, natuurbegraven is een heel natuurlijke manier van begraven en die dus al een hele lange (oude) traditie kent.
Hier bieden ze nog een eeuwigdurende grafrust aan, het blijft intact en het wordt niet geruimd. De natuur en de feeërieke omgeving ontfermt zich over jouw geliefde. Je dierbare gaat als ware op in de natuur. Het lichaam gaat echt terug in moeder Aarde.
Met alle respect. Dat gevoel heb ik nooit gehad op een 'normale' begraafplaats, tot aan gisteren dan!
Wat hebben ze het 'mooi' gedaan. Feronique, haar kinderen- en kleinkinderen. Bewonderingswaardig.
Een prachtig eerbetoon aan een kerel die gisteren als een soort van reiziger op zijn eindbestemming arriveerde. Wat heeft ie een 'Journey' achter zich. 56 jaar met louter hoogtepunten totdat vorig jaar de klotenziekte besloot om zich te verstoppen in zijn koffer. Hij besloot mee te reizen, hij kwam zelfs ongemerkt door de Douane. We hadden 'm echt wel willen aangeven...Die klootzak wil je niet als metgezel. 
Wat heeft Ard een rijk leven gehad. Dat zag je aan al die foto's waar liefde en geluk van het scherm spatte, mooie muziek er onder! Het was met een lach en een traan. Die lieve mensen naast me hielden elkaar ook de hele tijd vast. Prachtig! 
Al die mensen die spraken, wat een klasbakken. De dochters van Ard, hoe liefdevol ze hun superpapa omschreven. Poeh. Therese en Bert, de zus en broer. Jeugdherinneringen. Berjan, de zwager van Ard, met de nodige kwinkslagen, heerlijk. Roald, de werkgever...nou ja meer een vriend en collega dan 'baas' sprak ook prachtige zinnen. Niet zijn hobby maar hij deed het voor 'Opa' Ard. Ken Roald van eerder uit de kroeg, maar alleen maar respect voor zo'n baas en ook voor al die collega's van Ard. Hoe zij zich hebben gemanifesteerd al die maanden dat Ard ziek was. Petje af. Ze stonden gebroederlijk met elkaar bij het graf! 
Allemaal uit het juiste (onbewerkte) hout gesneden, stuk voor stuk! Kan menigeen een voorbeeld aan nemen. 
Feronique sloot af. Poeh....gelukkig genoeg zakdoekjes mee en Irma die goed op mij lette en soms een knik, dan weer een hand op mijn rug plantte. Dank je wel....Lief van je. 
'Tis nie Aans.....' dat waren zo'n beetje de laatste woorden van Ard. Tja, het is niet aans....
Potverdikkemei! Hoe de oudste dochter van Kim en Daan, Isa, achter de kist liep toen Ard binnen werd gedragen en net de eerste zinnen van Don't Stop Believ'n van Journey door de ruimte schalde. 
'Just a small town girl, livin' in a lonely world......Maar ja, wat raakte niet gisteren, zelfs de zon had er last van en de regen deed niet eens moeite. 
Denise op de motor van haar Papa achter de rouwauto. Die lange stoet van volgauto's in Rheezerveen. 
Een man die even stopte met grasmaaien en pas verder ging toen wij waren gepasseerd! 
Alles klopte! Ard die op een soort van boerenwagen naar zijn laatste rustplaats werd getrokken. 
Een kleine kilometer liepen wij achter hem aan, Ard mocht als enige voorop! 
Je voelde je heel klein in dit immense bos. Ruim 25 hectare, dat is toch een kleine 50 voetbalvelden?
Het klinkt raar maar hier wil je wel liggen als het einde nabij is. Mooi onder een statige boom.
Het werd, gek genoeg, een prachtig mooie dag. Een beter afscheid had Ard niet kunnen krijgen!
Kerel, wat was je en wat ben je geliefd. Die rode draad zag je gisteren in alle ogen van de aanwezigen.
Dat heb jij, jullie maar mooi voor elkaar gebokst. Soort van stukje paradijs op een heel klein stukje aarde. Even geen tijd voor gedoe. Nooit stoppen met proberen, Don't Stop Believ'n. 
Hoorde zelfs een nummer van een artiest die ik niet kende. Dean Lewis uit Australië. Je bent nooit te oud om te leren alhoewel Ard altijd 56 jaar zal blijven. Een jonge God! Maar vooral een mooie kerel!
Denk dat ie stiekum ontzettend trots zat te wezen op zijn gezin, hoe ze dit in elkaar geflanst hebben.
Zijn lichaam is nu terug in moeder Aarde maar zijn ziel huist al ergens boven, misschien wel op die blauwe volk, die gisteren voorbij trok toen wij van hem wegliepen, maar we zoeken je op hoor...Ook nu, misschien straks al even, kinderen willen je graag zien. Ons Ardje....Mien moat, maar ook hun lieve vriend die altijd goed te passe was. Hoe jij dat voor elkaar kreeg...Man, man....Hou van jou, kerel!
Na de tijd maar weer een Cola-Berenburg op je genomen. Vind het best wel lekker, eigenlijk!
Denk bijna al een fles op deze week. Voor het eerst 4 flessen cola in de bonus gekocht, dat mag in de krant. Weer wat anders dan speciaalbier!
Alhoewel dat ook prima smaakte, had gisteren wellicht een bittere nasmaak maar kan ook zijn dat mijn smaakpapillen een beetje verdoofd waren door al die Berenburg. Is mijn mond niet gewend. Niet alles door mekaar drinken hè. Jaja....
Was rond de klok van half zeven thuus. Moos was weer afgezet door zijn Mama en Mouna kwam pas thuis van het spelen bij Lauren om half negen. Ze werd gebracht. Hoe mooi wil je het hebben? Alle beetjes helpen dan.  
Ging nog even naar het speciaalbierfestival, hier op het Wilhelminaplein in Hardenberg. Moos mee. Mooie gesprekken gevoerd, veel over Ard gehad. Hier geen zoeperds maar liefhebbers van speciaalbier!
Kon mijn hart luchten, tuurlijk met een borrelplankje van Jan van het Kaaskeldertje on the side! Dat smaakte als vanouds uit de kunst, ook geen geld ja....maar 2 muntjes voor flink wat kaas en worst. Jan, die snapt dat!
We namen mooie biertjes (proefglaasjes) van Brouwerijen die ons nog onbekend waren. 
Brouwerij de Kwint ging wel met onze eer strijken zonder al die andere brouwerijen tekort willen doen. 
De Knuppel (Tripel), De Raddraaier (Barleywine), De Opdonder (Imperial Stout) en Lummel (Imperial Stout Oak Aged Whiskey) waren bijzonder goed te doen. Mooie glaasjes van 15 cl. inhoud. 
Maar ga ze niet allemaal benoemen, dan weet je ook snel hoeveel ik heb gehad. Optellen is niet echt mijn ding, aftrekken des te meer. Dat gezegd hebbende. Maar de roestklap 900, een gebalanceerde Quadruppel van de Mommeriete, is wel een eervolle vermelding waard. Deze kende ik (nog) niet van die lekkere bierenmakers uut Gramsbergen. Want daar in het voormalige schipperscafé van Boonstra hebben ze bierbrouwen tot kunst verheven....Nostalgie waaiert daar vanouds binnen.
Het is gewoon een mooi festival met allemaal liefhebbers, lekkere hamburgers van Erik Hakkers! Alleen de muziek had wat zachter gekund.
Mooi dom voor je uitkieken en fijne gesprekken voeren! Zelfs dochters van scheidsrechters zijn leuk, vroeger nooit mijn favorieten. Alhoewel die dochter van de scheidsrechter uut Ommen ook eerder het (na)fluiten waard was maar dat deed je maar niet....Al gaf hij mij ooit geel in plaats van rood. 
Hoe heette die beste man ook al weer....Karstenberg of zoiets. Kan niet op zijn naam komen. Als ik maar van zijn dochter afbleef....
Schorsen maar dan anders! Zo hou je ook de jongens van je dam af!
Het weekend begon ook al mooi. Even met Mouna en Moos naar Jannemans! Zo af en toe doen wij dat omdat ze daar gewoonlijk heerlijke spareribs hebben. Mouna nam ze ook, Moos ging voor een burger. Blijft een lekker tentje. Niks geen opsmuk, gewoon rechttoe - rechtaan eten. Maar om je vingers bij af te likken, ze vallen echt van het bot. Ik had weer die met honing en knoflook. Mmmmmmm.
De tijd blijft derhalve wel een tijdje razen. We moeten er doorheen. Maar we zijn niet alleen....
Blij dat ik er bij mocht zijn. Dat we met z'n allen afscheid hebben kunnen nemen van een man die het leven elke dag wilde vieren. Je moet doorgaan. Daarom gaan wij nog niet weg, wij hebben nog wat tijd gekregen. We gaan door tot aan het eind. We hebben jou ons hart gegeven. We dragen jou bij je totdat het licht straks dooft. Komen wij misschien jouw kant wel op. Maken wij er dan weer een gezellige boel van. Ondertussen doen wij het hier, met jou in gedachten! Misschien niet elke dag maar wel zoveel mogelijk. Jij was one of a kind! Eentje uit duizenden, néé eentje uit miljoenen. Jij hebt geprobeerd een 'better man' van mij te maken. Ben eigenwijs, maar het is jou aardig gelukt! Althans....
Tja Ard, tis niet aans....We moeten het hier mee doen! Wij vervolgen onze weg met jou in gedachten!
Dank voor gisteren! Maar dat weet je wel, toch? Jij was er zelf bij. Knuffel....
Wat zeg je eigenlijk bij een afscheid? Tegen iemand die er eigenlijk altijd was. Tot ziens?
We zien elkaar weer? One Fine Day! 
Nu moet ik even de hamster uit de armen van Mouna gaan bevrijden, volgens mij moet vnd Oranje voetballen. Dat dier krijgt geen rust zo. Daar was ik nog niet echt mee bezig! Geloof het allemaal wel. Voetbal stond de laatste tijd op een flink wat lager pitje. 
De kinderen wel, die hebben 'm weer van zolder gehaald na twee jaar stof happen! 
Wat eet zo'n hamster nou? De Appie, waar ze 'm twee jaar geleden gewonnen hebben, is vandaag niet open. Moeten we alsnog naar Ommen. Koffie doen? 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Ard-je-Maat!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'De dans, gedanst op een zilveren tapijt met jou dicht bij mij.
De verloren tijd beweend, doelloos verzonken en dronken.
En niets dat niet mocht, wij twee door de tijd, de tijd heen.
Midzomernachtdroom.
Waar jij verscheen, scheen de zon met je mee.
Geen tijd voor verdriet maar elke dag omarmd.
En altijd vrolijk, hoe jij dat voor elkaar kreeg. 
Met oneindig veel moed, het leven is niet fair. 
Jouw stralende lach, en je mooie gedichten, jouw tedere woorden.
Je onverwoestbaar krachtige wil. 
Jij hebt je noodlot steeds het hoofd geboden, tot het eind geloofde je. 
Jouw idee van geluk, jou idee van geluk'
Uut 'De(r) Weg' van Herbert Grönemeyer (vertaling Guus Meeuwis)

Moi, ben ik weer. 
'Papa, het is Ard hoor, geen Ardje'
Vorig jaar, ergens halverwege, kwam Mouna met mijn telefoon in haar hand naar de bloemetjesstoel gelopen. Had haar gevraagd, app Ard maar even, Fero zit op de ambulance, misschien heeft ie wel zin aan een bakkie koffie of een Cola-Beerenburg, nog beter. 
Ze zat op mijn telefoon liedjes te zingen van Suzan & Freek. 
'Je hebt gelijk, het is inderdaad Ard maar vroeger noemde Papa Ard altijd Ardje....' Sorry.
'Jij altijd met je vroeger', lachte Moos die aan de eettafel zat te leren (althans dat dacht ik). 
Moet ik even veranderen, heb je gelijk aan Mountje. Doe ik straks wel even.
'Maar als je er Maat achter zet dan klopt het wel weer, Papa'. Hoezo...?
Nou Ard is toch je vriend, je kameraad. Ard je Maat! Je hebt gelijk, lieverd!
Daar had ik nog niet aan gedacht. Ard is inderdaad mijn Maat. Goed hoor! Bijzonder kind! 
Ard was en blijft mijn maat! Vrijdagmiddag verloor hij zijn strijd tegen die ongelooflijke kutziekte.
Hij had vorig jaar de diagnose ALCL gekregen, een zeldzame en heftige vorm van lymfeklierkanker.
Vorig jaar, ergens in augustus, kreeg hij deze jobstijding. Een kleine 10 maanden heeft ie gevochten voor wat ie waard was maar deze strijd was niet te winnen. Wat een wil had ie om te (over)leven!
Elke keer weer nieuwe hoop, elke keer weer die kop d'r veur. Met Fero, met zijn kinderen- en kleinkinderen. Zo bewonderingswaardig! Jouw bijna onverwoestbare krachtige wil!
Alleen maar respect! Je wilde niet opgeven, dat was geen optie. Je ging maar door...
Nooit klagen! Altijd goed te passe. De mooie gesprekken. De laatste die met jou in het ziekenhuis. Kippevel
Ook humor, dat hield je op de been. Fijne knuffels, gewoon rechttoe, rechtaan.
Alles benoemen, ook de dingen die verscholen lagen aan die gitzwarte horizon. Maar gewoon doorgaan!
Maar de laatste tijd had ik moeite om de update's van Feronique op de Stamps-app te openen.
Bang om de woorden te lezen die er dan zwart op wit stonden gedrukt. Net of je de waarheid niet onder ogen wilde zien. Het ging de verkeerde kant op! Niet de weg die jij en Fero wilde bewandelen.
Er kwam steeds meer tegenwind, de storm stak op, het werd alsmaar kouder en kouder....Brrrr.
De toon veranderde, waar telkens hoop door de regels klonk kwam nu iets van berusting!
Vrijdag appte Feronique dat jij bezig was aan je laatste uren. Ik vloekte hardop op het werk. GVD!
Het kwam binnen. Ben al enkele weken een soort van er niet bij, maar nu was ik verdoofd!
's Middags kwam het telefoontje al die je eigenlijk niet wilde aannemen. Wist meteen dat het fout zat. 
Ken Robert daar nu lang genoeg voor. Ard is overleden, onze kameraad, onze vriend, onze maat is niet meer. Weer die vloek, GVD! Het leven is niet fair. Iemand die daarboven aan de knoppen zit moeten ze direct ontslaan. Want die snapt er geen bal van! Potverdikkemei! Maakt er een klotenzooi van!
Maakte nog wat werk af, hoop dat het allemaal goed is gegaan. Dat ik het juiste heb besteld!
Alles valt dan spreekwoordelijk uit je handen. Je wist dat het moment zou komen maar dat mocht nog wel even wat jaren duren. Maar ja, van het concert des levens heeft niemand het program zei mijn moeder altijd. Potverdikkemei, 56 jaar. Dan begint het leven toch pas? Dit is gewoon niet eerlijk!
Vroeger hadden we dat anders gedaan. Maar mijn vroeger is helaas niet meer het vroeger van nu!
Niet veel later dronken Irma, Robert en ik in de Clemme een Beerenburg-Cola op onze Ard. Proost!
Onze vriend, onze kameraad, onze maat. Wat een hard gelag! Maar toch proosten op het leven!
En ook zo dubbel. Ard heeft nu rust, hoeft niet meer te vechten voor zijn leven! 
Maar missen, dat kunnen wij hem ook niet! Nooit. Er zijn er genoeg die ik kan missen als kiespijn maar niet Ard. Hij staat nog steeds als Ardje in mijn telefoon. Ik laat het maar zo...Sorry Mouna. 
Dan is hij nog een beetje een soort van bij mij. Ard van eerder, van vroeger. Toen de wereld nog in de zon was.
Verdoofd! Poeh...Wij zoeken steun bij elkaar. Gisteren verloren we met de voetbal. 
Het deed mij weinig, eigenlijk niks. Wilde de pen in het azijn dopen na weer een verloren seizoen!
Maar dat heeft geen enkele nut. Ze snappen toch niet wat ik eigenlijk bedoel, ook iets van vroeger. Vanmorgen ook niet, werd wakker met een enorme kater en ik had niet eens zoveel gedronken. Het besef dat hij er niet meer is. Niet even langs loopt voor een bakkie of een cola met een tikkie. 
Niet even wat drinken bij Sevens, of bij hun op de koffie. Altijd welkom, altijd leuk, altijd gezellig. 
De kinderen waren ook gek op Ard (en Fero natuurlijk). Hun reacties, zo puur - zo echt! Hartverscheurend. Oh Papa, wat erg! Hij was zo lief en altijd gezellig. 
Zat vrijdag- en gisteravond in mijn bloemetjesstoel. Eigenlijk nergens zin aan, beetje dom voor mij uit te kijken. En nu? 
Zat muziek te luisteren, muziek die Ard ook het beste te pruimen viel.
Journey (Open Arms, Don't Stop Believ'n), U2, De Dijk....Nam er een cola-beerenburg bij. 
Klinkt misschien stom, maar ik had het gevoel dat ik dan een stukje dichter bij Ard ben. Moi.
Zag onze foto op de koelkast hangen. Die hangt er al bijna twee jaar. Van onze gezamenlijke vakantie op Terschelling. Steeds vaker gingen mijn gedachten daar naar terug. Destijds maakte ik mij meer zorgen om mijn ander moat, Robert, dan om Ard. Toen wisten wij nog niet wat er hem allemaal te wachten stond. Foto van een mooie dag. De zee ruist maar door, het mooiste geluid op dat van jou na.
Gearmd stonden wij daar op het strand van Terschelling, allemaal met de lach op ons gezicht, sommigen met een zonnebril. Zie deze foto elke dag wel twee, drie keer. De koelkast gaat best wel vaak open.
Foto van een mooie dag, toen onze wereld nog compleet in de zunne lag. Zo onbevangen, vrienden voor het leven. De foto het relaas van (h)echte vriendschap! 
Ging weer terug naar mijn stoel en Spotify slingert een nummer van Herbert Grönemeyer de kamer in. 
Der Weg! Poeh, kippevel. En daar komen de tranen. Potverdikkemei. Het leven is niet fair. 
Niet iedereen kan Duits verstaan en Guus heeft 'm ook in het Nederlands laten vertalen maar het origineel komt binnen als een groene legertank op een onbewaakt ogenblik! Keihard! Ongelooflijk hard. Ik verketterde iedereen die iets met Ard's dood te maken had. Had ff maling of ze me konden horen. Klootzakken!
Gisteren zochten wij elkaar ook op. Belde nog even met deze en gene. Mijn en onze gedachten ventileren. Ard is weer thuis in Hardenberg waar hij al jaren zo leuk woonde met Feronique. Die mooie Opa voor jullie kleinkinderen. Het geluk spatte er van af. Voordeel van jong ergens aan beginnen. 
Het maakte jullie zo'n uniek stel. 
Zoveel respect voor jou. Vond jou al een topgozer maar je ziekte maakte jou eigenlijk sterker!
Maakte jou een man waarvoor ik zoveel respect heb gekregen. Altijd vrolijk, hoe jij dat voor elkaar kreeg. Net of er andere radartjes in je lichaam aan begonnen te staan! Verbazingwekkend. 
Fijn ook, die gesprekken. Vooral over het leven. Jij gaf hoop, je bood troost. Kwam altijd beter bij je weg dan ik er arriveerde. Gek hoe mensen in zulke situaties in een bepaalde positieve weerstand schieten. Net of de terugweg het wat soepeltjes liep. 
Veel met en over jou gepraat. Dan merk dat vriendschap zo belangrijk is, dat een paar maten het verschil maken. Tussen goed en slecht! Wat echt belangrijk is, soms een blik al genoeg. 
Diep van binnen weet ik dat het voor jou zo beter is, maar zo voelt het nog lang niet!
Het zal ontzettend wennen zijn om jou niet meer die knuffel te geven, even met je te babbelen, soms over niets maar meestal over van alles. Goh, wat heb ik veel aan jou gehad. Dat meen ik, uit de grond van mijn hart. Wat hebben jullie mij een thuis gegeven, eentje waar ik altijd welkom was. 
Gewoon kon zijn die ik wil zijn. Bij jou/jullie kon/kan ik mijn zwaktes tonen. Ook jullie hebben mij op weg geholpen. Ard, hoop dat jouw weg naar boven of waar je nu gaat wonen ook geplaveid mag zijn. 
Met allemaal goede bedoelingen. Want tot het einde geloofde je, jouw idee van geluk!
Ard, hou van jou jongen....Mooie maat dat je bent, niet was. Je blijft mijn maat tot in de eeuwigheid. 
Want dood ben je pas als wij jou zijn vergeten. Nou dat gebeurt niet! 
Ik heb je nummer toch nog, Ardje!
Ondanks alles, fijne zondag. Joah, mag wel zo....

#In Reprise Bij Lohues!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Op een avond als vanavond waarop alles net iets zachter lijkt. 
Blijf ik zitten tot de laatste ronde want ik ken hier alle mensen. 
En ik weet wie mijn vrienden zijn en niemand denkt al aan morgen. 
Dus laat de wereld maar voor wat ie is, het wordt vanzelf een keer weer licht. 
Oh, het wordt weer licht, dus drinken jij en ik.
Eén op de liefde, één op de nieuwe dag. 
't is oké want ik leef met heel mijn hart. 
Eén op de fouten, één op de valse start. 
't is oke want ik leef met heel mijn (roodzwart) hart.'
Uut 'Heel Mijn Hart' van IOS. 

Moi, ben ik weer!
Ze stond bij het stoplicht, wij sloegen met de C4 net linksaf het centrum van Hardenberg weer in. 
'Kijk, daar staat een ex van mij', verhaalde ik terloops tegen Moos en Mouna wijzend naar het verkeerslicht waar ze momenteel Spaanskamp aan het afbrokkelen zijn en ik langzaam optrok.
'Ik zie Mama niet staan, Papa', zei Moos en Mouna beaamde dat nog ff achterin de auto. 
Het is Mama niet, geloof het of niet maar Papa had ook al een (heel) leven voordat ie jullie Mama ontmoette. Leuk dat referentiekader van je eigen kinderen. Dat begon ooit op een kruispunt, beter gezegd op de bovenverdieping van het voormalige Röpcke Zweers, hier tevens in Hardenberg. 
Toen pas begon hun leven.
Denk soms wel eens hoe, wat....en hoe alles was gelopen als ik die afslag wel had genomen....of die rotonde niet had overgeslagen. Had ik dan ook naast deze twee in het theater gezeten?
De Liefde!
Het zat de laatste dagen weer eens in mien kop! 
De Liefde! 
We lieten vrijdag het paard thuus, op naar Lohues! 
Door de troubadour uut Drenthe keek ik zittend in het pluche van het Rabotheater Hengelo nog eens terug. 
Sloot mijn ogen, terwijl Moos en Mouna zachtjes met de teksten meezongen....Kippevel!
'As ik terugkiek hoe ik was, was ik anders toen? Denk 't niet, want wat ik deud, ben ik blieben doen!
Ik wus wie ik was, ik wus wat ik wol. En ik weet dat 't waor is, dus dat haol ik vol.'
En tuurlijk mis ik soms, joen ogen, joen lach. Ik roek joe an mien kussensloop de godganse nacht.
Dan gao'k der mar uut om in de tunne te staon. Dan kiek ik naor boben en ik joel naor de maone.'
Dacht gek genoeg aan een mooi iemand uut Drenthe en aan drie, vier mooie iemanden uut Overijssel....
Het was Hannah die bij het stoplicht stond, maar had ook net zo goed een ander kunnen zijn!
Dacht gek genoeg gisteravond toen wij de Vecht weer over reden naar huus aan die paar exen van mij. 
Zijn er niet zoveel hoor. Kan ze bijna op 1 hand tellen en ik mis geen vingers! 
Maar was net of iemand er wel een vinger op legde en mij wees op een mooie passage uit een, waarvan ik dacht, dichtgeslagen hoofdstuk. Lees dit eens, Alfred!
Onderstreepte de woorden van Lohues, als de liefde mar blef winnen, dan komt het allemaal wel goed.
Gisteravond zat ik lekker in de bloemetjesstoel. TV uut, Moos was nog beneden, Mouna al een verdieping hoger.
Ouderwets het JBL-boxje aan. Deur open, hoorde de geluiden van buiten naar binnen komen. 
Iets verderop hadden ze een feeestje, ze hadden skik, dat was te horen! Mooi man, genieten!
Had ditmaal zelf de muziek samengesteld. Geen Oostenrijk playlist, dus ook niet die knuppel van KanYe Westerpark of Taylor Swiffie. Alleen muziek verzameld uit ruim 50 jaar. Echte muziek!
Nam een mooie Tripel nadat ik eerst een blondje en een Skuumkoppe had geconsumeerd. Voelde mij goed! Winnen blijft leuk, zeker als ze een meer dan beste wedstrijd hebben gespeeld. Sowieso de beste van dit seizoen. Er gloort warempel weer iets aan de horizon, licht in de duisternis! Had er, eerlijk gezegd, niks meer van verwacht, stiekum wel ergens op gehoopt, maar dat het zo zou uitpakken. Geweldig! De banden vol met wind. Hoop sterft as leste hè.
We hadden gisteren niks te klagen. Niemand deed Mainbarg gisteren wat, de kop d'r veur! Meteen vanaf minuut één hadden wij de Tubanters uut Enschede bij de lurven en bij hun kladden. Ze kwamen voor de winst maar dropen na 2 x 45 warme minuten met de staart tussen de benen af. Terug naar Eanske.
Ja, Ja....voetbal dut mij nog steeds wel wat hoor maar toch was het anders....Wil er niet meer slecht van zijn, maar vrolijk worden van het spelletje dat was even een tijdje geleden. Dat gevoel beklijft stukken beter...Waarvan Akte.
Onwerkelijk. Zag een onherkenbaar Mainbarg maar dan wel in de positieve zin. Kippevel!
Oude tijden kwamen terug, tijden van Rolf, Theo, Appie en de Breuk kwamen buurten op het Westerpark. Toen wij geloofden in Mariënberg, Boudewijn regelmatig op stond. Net als Op Fietse van Skik. Daniël Lohues zong het vrijdagavond als laatste nummer. Net zo bevlogen als de eerste keer!
Was het toeval, ik geloof er niet in. En tuurlijk kent niemand van ons vlaggeschip misschien het Drentse bandje van weleer maar ze hadden gistermiddag behoorlijk 'Skik' met elkaar. Want als je wint heb je vrienden, rijendik, echte vrienden! Het was mooi....Gehoopt en ook nog eens gekregen!
Ik logenstraf mijn eigen woorden. Zeg dat het mij niet meer zoveel doet, nu heb ik er al weer teveel zinnen aan gewijd. Niks is een mens vreemd, zeker deze niet! Ik weet toch wie ik ben! Gerard snapt dat, die weet ook nog hoe het ooit was. 
Denk nog steeds, denk ik, zoals ik dertig jaar terug dacht! Vind nog steeds muziek leuk, die ik dertig jaar terug ook te pruimen vond. Vind haar nog steeds leuk om te zien, ook al stond ze nu bij een stoplicht. 
Zij twijfelde niet. Ik kreeg geen Oranje, nope....Rood was de kleur die ze mij gaf, ze maakte het uut, ik opteerde nog even voor groen, doorrijden maar nu snap ik haar. Toen ff helemaal niet! Grappig.
Tja, zoals Lohues zei: een rij gebroken harten was het beste medicijn. Maar ik denk nog graag terug aan mijn lieve en leuke ex'en. Ik mag ze nog steeds graag zien, ze zijn allemaal doorgereden. Niet door rood maar gewoon door groen! Ik groet ze ook gewoon, soms praat ik er ook nog eens mee. Sommigen blieft maar terugkommen maar gaan ook weer snel weg. Mut er vooral niet aan gaan wennen hè.
Gisteren was Dauwpop, dan zie ik haar ook weer dansen op het filmpje dat ze ooit stuurde!
Die blik in haar ogen. Priceless. Iedere ex had/heeft wel iets unieks. Wat ik zeg, er zijn er echt niet veel. 
Ben niet zo'n Don Juan. Neuh, kan dom lullen maar verder houdt het wel op. Wordt boven al kaal en onderin tiert het welig. Van die grappen duzz!
Lohues doet altijd wat met mij. Ik wist dat ie over de Liefde etc. zou hebben maar door hem, of via zijn teksten, dacht ik even aan al die exen (1 hand hè) en stond zij vervolgens bij het stoplicht. Toeval?
De enige ex die mijn kinderen kennen is natuurlijk hun Mama. Ze vragen wel eens wat, hoe ik mij voel, wat ik denk en/of mijn volgende (ex) ook een kleurtje moet hebben? Of vind je blond ook prima Papa...
De liefde! 
Het was een prachtig mooie dag, afgelopen vrijdagavond in Hengelo, ondanks dat de regen met bakken uit de lucht kwam. Zelfs nog even schuilen in de parkeergarage. Het was kermis in de hel zou Frank Boeijen hebben gezongen! Op pad met de Vader, de Zoon en de mooie Dochter! Drie-eenheid! 
Ik geloof in ons. Zo'n avond is goud waard, tien met een griffel. Moos heeft Lohues al een paar keer gezien, voor Mouna was het haar eerste keer, haar first date met die troubadour die huist op Erica.
Hij was via Duitsland gekomen, via Emlicheim, Wilsum en Uelsen. Hij mag graag rondkuieren in Twente. Mooi. In Hengelo stiet altied krentewegge voor hem en zijn collega's klaar. Dat vind ie mooi.
We zaten op rij 19. Slecht zicht plekken, de rest was al uut verkocht maar we konden het prima zien.
Lohues is geen vrouw hè en we kwamen voor de muziek hè, voor zijn prachtige teksten en mooie verhalen. Kun je 'm goed verstaan, Mouna? Ja hoor Papa, jij praat ook best vaak nog plat hoor, ook al is Oma er niet meer! Nedersaksisch, de taal van hier. Onze moedertaal. Wat was het weer genieten. 
Twee en half uur hield Lohues, Reyer Zwart en Bernhard Gepken ons in een mooie houtgreep!
Geweldig. Dit was weer zo'n momentje. Met mijn kinderen Daniël Lohues beleven. We ontroerden zelfs een 'oud' stel voor ons. De lieve mevrouw vertelde mij dat ze kippevel kreeg toen ze ons drieën hoorde zingen, vooral dat je dochter woord voor woord meezong. Dank u wel, mevrouw en lieve meneer.
Tja, ze was vast niet onder de indruk van mijn zingerij, want ik kan ja geen toon houden? Het was zo'n avond met een kop en een staart!
Dan kun je een kanon bij mijn oren afschieten, dan hoor ik het nie...alleen oog voor die twee!
Nou, dat dus!  
Het werd een prachtige avond in Hengeloooooo. Hardenberg Maart in Reprise. Lohues kun je niet vaak genoeg horen. Volgens Spotify luister ik ook het meest naar hem.
Na afloop nog ff met Lohues op de foto. Lohues maakte Mouna sowieso haar dag. 
Mocht jij ook eindelijk mee met je grote broer en Papa? Ja knikte Mouna....
We kregen op onze plaat de handtekening ook nog eens van Daniël met een mooie krul en dito glimlach.
Goed zo? Joah, mag wel zo....
Mouna liet haar paard eens thuus en zag zo voor het eerst Lohues!
'Alles komp omlaag dat is de natuur. Mar veur naor boben komp der kracht bij kieken. And a'j dat mar hebben, 'n beetje is al wat want dan he'j 't slimste weer had. 
Van leege noar hooge in iene grote booge. Vanuut de modder naor de hemel en dan weer terugge en opneij. 
De liefde, als de liefde maar blef winnen komt vanzelf wel weer iene langs als ze maar niet blef stoan bij een verkeers- of stoplicht. Dat is hetzelde maar kan wel het verschil maken. Dat andere zou zonde weh. Dan drinken wij er één op een nieuwe dag maar vooral op de liefde.
Want als die mar blef winnen dan verlies je eigenlijk nooit meer....
(en komende zaterdag hopelijk ook nie....Kop d'r veur, potverdikkemei)
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...