#Cola-BerenBurg!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'One man come in the name of love, one man he come and go.
One man comes he to justify, one man to overthrow.
Free at last, they took your life.
They could not take your pride.
In the name of love, in the name of love.'
Uut 'Pride (in the name of love) van U2.

Moi, ben ik weer. 
Klinkt misschien gek uit mijn mond, maar gisteren verkoos ik voor even de stilte boven de muziek!
Het was indrukwekkend. We stonden samen rondom het graf van Ard op natuurbegraafplaats Hoogengraven aan de rand van Ommen in buurtschap Arriën.
De stilte was hoorbaar, alleen enkele vogels zongen een kleine aria van Mozart! Prachtig!
We hielden elkaar in gedachten stevig vast want hoe de tijd ook raast, we moeten er doorheen!
En als jij het niet meer weet, je bent niet alleen. Hou elkaar vast! Vooral nu. 
Wat een liefde stond er met betraande ogen aan het graf waar we allemaal niet hadden willen staan. Geen één uitgezonderd. 
Niet iedereen was bekend maar je voelde een soort van verbondenheid met elkaar en daartussen Ard als warm bindmiddel!
Dat gaf een ongekende voorsprong, in the name of love! Echt wel! 
Jemig, dat nummer kwam even binnen nadat Bono hoogstpersoonlijk de stilte verbrak.
One man come in the name of love, one man, he come and go! Kippevel!
Niet voor het eerst die dag. 
Zocht naar mijn zakdoekjes, kreeg ondertussen een liefdevolle knuffel van Fenny die naast mij stond!
Alleen maar toch samen, met z'n allen. Wat ik zeg, nog nooit zo'n indrukwekkende begrafenis meegemaakt en ik heb er al tientallen mee mogen/mee moeten maken. Het raakte...keer op keer.
Vroeger wierp het stuifzand hier zandduinen op, tegenwoordig vind je op deze natuurbegraafplaats afwisselende natuur met heide, bos en korstmossen. Stilte wordt vanzelf hier je vriend.
Heb echt niks met de gangbare begraafplaatsen, ik kom ook (bijna) nooit bij mijn Moe of Pa.
Zo'n steen zegt mij tevens niks, kost alleen maar verrekte veel geld en staat mooi wortel te schieten!
Neuh, dat is niet mijn ding hoor. Maar ik was betoverd door de natuurbegraafplaats in Ommen.
Vroeger was het een onverharde weg in een internationale handelsroute waar brede paardenwagens in konvooien langs trokken via woeste gronden en stuifzandvlaktes. De bossen werden pas later aangelegd door de Marken van Ommen, Stegeren en Arriën
5000 v. Christus werden mensen hier al begraven, natuurbegraven is een heel natuurlijke manier van begraven en die dus al een hele lange (oude) traditie kent.
Hier bieden ze nog een eeuwigdurende grafrust aan, het blijft intact en het wordt niet geruimd. De natuur en de feeërieke omgeving ontfermt zich over jouw geliefde. Je dierbare gaat als ware op in de natuur. Het lichaam gaat echt terug in moeder Aarde.
Met alle respect. Dat gevoel heb ik nooit gehad op een 'normale' begraafplaats, tot aan gisteren dan!
Wat hebben ze het 'mooi' gedaan. Feronique, haar kinderen- en kleinkinderen. Bewonderingswaardig.
Een prachtig eerbetoon aan een kerel die gisteren als een soort van reiziger op zijn eindbestemming arriveerde. Wat heeft ie een 'Journey' achter zich. 56 jaar met louter hoogtepunten totdat vorig jaar de klotenziekte besloot om zich te verstoppen in zijn koffer. Hij besloot mee te reizen, hij kwam zelfs ongemerkt door de Douane. We hadden 'm echt wel willen aangeven...Die klootzak wil je niet als metgezel. 
Wat heeft Ard een rijk leven gehad. Dat zag je aan al die foto's waar liefde en geluk van het scherm spatte, mooie muziek er onder! Het was met een lach en een traan. Die lieve mensen naast me hielden elkaar ook de hele tijd vast. Prachtig! 
Al die mensen die spraken, wat een klasbakken. De dochters van Ard, hoe liefdevol ze hun superpapa omschreven. Poeh. Therese en Bert, de zus en broer. Jeugdherinneringen. Berjan, de zwager van Ard, met de nodige kwinkslagen, heerlijk. Roald, de werkgever...nou ja meer een vriend en collega dan 'baas' sprak ook prachtige zinnen. Niet zijn hobby maar hij deed het voor 'Opa' Ard. Ken Roald van eerder uit de kroeg, maar alleen maar respect voor zo'n baas en ook voor al die collega's van Ard. Hoe zij zich hebben gemanifesteerd al die maanden dat Ard ziek was. Petje af. Ze stonden gebroederlijk met elkaar bij het graf! 
Allemaal uit het juiste (onbewerkte) hout gesneden, stuk voor stuk! Kan menigeen een voorbeeld aan nemen. 
Feronique sloot af. Poeh....gelukkig genoeg zakdoekjes mee en Irma die goed op mij lette en soms een knik, dan weer een hand op mijn rug plantte. Dank je wel....Lief van je. 
'Tis nie Aans.....' dat waren zo'n beetje de laatste woorden van Ard. Tja, het is niet aans....
Potverdikkemei! Hoe de oudste dochter van Kim en Daan, Isa, achter de kist liep toen Ard binnen werd gedragen en net de eerste zinnen van Don't Stop Believ'n van Journey door de ruimte schalde. 
'Just a small town girl, livin' in a lonely world......Maar ja, wat raakte niet gisteren, zelfs de zon had er last van en de regen deed niet eens moeite. 
Denise op de motor van haar Papa achter de rouwauto. Die lange stoet van volgauto's in Rheezerveen. 
Een man die even stopte met grasmaaien en pas verder ging toen wij waren gepasseerd! 
Alles klopte! Ard die op een soort van boerenwagen naar zijn laatste rustplaats werd getrokken. 
Een kleine kilometer liepen wij achter hem aan, Ard mocht als enige voorop! 
Je voelde je heel klein in dit immense bos. Ruim 25 hectare, dat is toch een kleine 50 voetbalvelden?
Het klinkt raar maar hier wil je wel liggen als het einde nabij is. Mooi onder een statige boom.
Het werd, gek genoeg, een prachtig mooie dag. Een beter afscheid had Ard niet kunnen krijgen!
Kerel, wat was je en wat ben je geliefd. Die rode draad zag je gisteren in alle ogen van de aanwezigen.
Dat heb jij, jullie maar mooi voor elkaar gebokst. Soort van stukje paradijs op een heel klein stukje aarde. Even geen tijd voor gedoe. Nooit stoppen met proberen, Don't Stop Believ'n. 
Hoorde zelfs een nummer van een artiest die ik niet kende. Dean Lewis uit Australië. Je bent nooit te oud om te leren alhoewel Ard altijd 56 jaar zal blijven. Een jonge God! Maar vooral een mooie kerel!
Denk dat ie stiekum ontzettend trots zat te wezen op zijn gezin, hoe ze dit in elkaar geflanst hebben.
Zijn lichaam is nu terug in moeder Aarde maar zijn ziel huist al ergens boven, misschien wel op die blauwe volk, die gisteren voorbij trok toen wij van hem wegliepen, maar we zoeken je op hoor...Ook nu, misschien straks al even, kinderen willen je graag zien. Ons Ardje....Mien moat, maar ook hun lieve vriend die altijd goed te passe was. Hoe jij dat voor elkaar kreeg...Man, man....Hou van jou, kerel!
Na de tijd maar weer een Cola-Berenburg op je genomen. Vind het best wel lekker, eigenlijk!
Denk bijna al een fles op deze week. Voor het eerst 4 flessen cola in de bonus gekocht, dat mag in de krant. Weer wat anders dan speciaalbier!
Alhoewel dat ook prima smaakte, had gisteren wellicht een bittere nasmaak maar kan ook zijn dat mijn smaakpapillen een beetje verdoofd waren door al die Berenburg. Is mijn mond niet gewend. Niet alles door mekaar drinken hè. Jaja....
Was rond de klok van half zeven thuus. Moos was weer afgezet door zijn Mama en Mouna kwam pas thuis van het spelen bij Lauren om half negen. Ze werd gebracht. Hoe mooi wil je het hebben? Alle beetjes helpen dan.  
Ging nog even naar het speciaalbierfestival, hier op het Wilhelminaplein in Hardenberg. Moos mee. Mooie gesprekken gevoerd, veel over Ard gehad. Hier geen zoeperds maar liefhebbers van speciaalbier!
Kon mijn hart luchten, tuurlijk met een borrelplankje van Jan van het Kaaskeldertje on the side! Dat smaakte als vanouds uit de kunst, ook geen geld ja....maar 2 muntjes voor flink wat kaas en worst. Jan, die snapt dat!
We namen mooie biertjes (proefglaasjes) van Brouwerijen die ons nog onbekend waren. 
Brouwerij de Kwint ging wel met onze eer strijken zonder al die andere brouwerijen tekort willen doen. 
De Knuppel (Tripel), De Raddraaier (Barleywine), De Opdonder (Imperial Stout) en Lummel (Imperial Stout Oak Aged Whiskey) waren bijzonder goed te doen. Mooie glaasjes van 15 cl. inhoud. 
Maar ga ze niet allemaal benoemen, dan weet je ook snel hoeveel ik heb gehad. Optellen is niet echt mijn ding, aftrekken des te meer. Dat gezegd hebbende. Maar de roestklap 900, een gebalanceerde Quadruppel van de Mommeriete, is wel een eervolle vermelding waard. Deze kende ik (nog) niet van die lekkere bierenmakers uut Gramsbergen. Want daar in het voormalige schipperscafé van Boonstra hebben ze bierbrouwen tot kunst verheven....Nostalgie waaiert daar vanouds binnen.
Het is gewoon een mooi festival met allemaal liefhebbers, lekkere hamburgers van Erik Hakkers! Alleen de muziek had wat zachter gekund.
Mooi dom voor je uitkieken en fijne gesprekken voeren! Zelfs dochters van scheidsrechters zijn leuk, vroeger nooit mijn favorieten. Alhoewel die dochter van de scheidsrechter uut Ommen ook eerder het (na)fluiten waard was maar dat deed je maar niet....Al gaf hij mij ooit geel in plaats van rood. 
Hoe heette die beste man ook al weer....Karstenberg of zoiets. Kan niet op zijn naam komen. Als ik maar van zijn dochter afbleef....
Schorsen maar dan anders! Zo hou je ook de jongens van je dam af!
Het weekend begon ook al mooi. Even met Mouna en Moos naar Jannemans! Zo af en toe doen wij dat omdat ze daar gewoonlijk heerlijke spareribs hebben. Mouna nam ze ook, Moos ging voor een burger. Blijft een lekker tentje. Niks geen opsmuk, gewoon rechttoe - rechtaan eten. Maar om je vingers bij af te likken, ze vallen echt van het bot. Ik had weer die met honing en knoflook. Mmmmmmm.
De tijd blijft derhalve wel een tijdje razen. We moeten er doorheen. Maar we zijn niet alleen....
Blij dat ik er bij mocht zijn. Dat we met z'n allen afscheid hebben kunnen nemen van een man die het leven elke dag wilde vieren. Je moet doorgaan. Daarom gaan wij nog niet weg, wij hebben nog wat tijd gekregen. We gaan door tot aan het eind. We hebben jou ons hart gegeven. We dragen jou bij je totdat het licht straks dooft. Komen wij misschien jouw kant wel op. Maken wij er dan weer een gezellige boel van. Ondertussen doen wij het hier, met jou in gedachten! Misschien niet elke dag maar wel zoveel mogelijk. Jij was one of a kind! Eentje uit duizenden, néé eentje uit miljoenen. Jij hebt geprobeerd een 'better man' van mij te maken. Ben eigenwijs, maar het is jou aardig gelukt! Althans....
Tja Ard, tis niet aans....We moeten het hier mee doen! Wij vervolgen onze weg met jou in gedachten!
Dank voor gisteren! Maar dat weet je wel, toch? Jij was er zelf bij. Knuffel....
Wat zeg je eigenlijk bij een afscheid? Tegen iemand die er eigenlijk altijd was. Tot ziens?
We zien elkaar weer? One Fine Day! 
Nu moet ik even de hamster uit de armen van Mouna gaan bevrijden, volgens mij moet vnd Oranje voetballen. Dat dier krijgt geen rust zo. Daar was ik nog niet echt mee bezig! Geloof het allemaal wel. Voetbal stond de laatste tijd op een flink wat lager pitje. 
De kinderen wel, die hebben 'm weer van zolder gehaald na twee jaar stof happen! 
Wat eet zo'n hamster nou? De Appie, waar ze 'm twee jaar geleden gewonnen hebben, is vandaag niet open. Moeten we alsnog naar Ommen. Koffie doen? 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Ard-je-Maat!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'De dans, gedanst op een zilveren tapijt met jou dicht bij mij.
De verloren tijd beweend, doelloos verzonken en dronken.
En niets dat niet mocht, wij twee door de tijd, de tijd heen.
Midzomernachtdroom.
Waar jij verscheen, scheen de zon met je mee.
Geen tijd voor verdriet maar elke dag omarmd.
En altijd vrolijk, hoe jij dat voor elkaar kreeg. 
Met oneindig veel moed, het leven is niet fair. 
Jouw stralende lach, en je mooie gedichten, jouw tedere woorden.
Je onverwoestbaar krachtige wil. 
Jij hebt je noodlot steeds het hoofd geboden, tot het eind geloofde je. 
Jouw idee van geluk, jou idee van geluk'
Uut 'De(r) Weg' van Herbert Grönemeyer (vertaling Guus Meeuwis)

Moi, ben ik weer. 
'Papa, het is Ard hoor, geen Ardje'
Vorig jaar, ergens halverwege, kwam Mouna met mijn telefoon in haar hand naar de bloemetjesstoel gelopen. Had haar gevraagd, app Ard maar even, Fero zit op de ambulance, misschien heeft ie wel zin aan een bakkie koffie of een Cola-Beerenburg, nog beter. 
Ze zat op mijn telefoon liedjes te zingen van Suzan & Freek. 
'Je hebt gelijk, het is inderdaad Ard maar vroeger noemde Papa Ard altijd Ardje....' Sorry.
'Jij altijd met je vroeger', lachte Moos die aan de eettafel zat te leren (althans dat dacht ik). 
Moet ik even veranderen, heb je gelijk aan Mountje. Doe ik straks wel even.
'Maar als je er Maat achter zet dan klopt het wel weer, Papa'. Hoezo...?
Nou Ard is toch je vriend, je kameraad. Ard je Maat! Je hebt gelijk, lieverd!
Daar had ik nog niet aan gedacht. Ard is inderdaad mijn Maat. Goed hoor! Bijzonder kind! 
Ard was en blijft mijn maat! Vrijdagmiddag verloor hij zijn strijd tegen die ongelooflijke kutziekte.
Hij had vorig jaar de diagnose ALCL gekregen, een zeldzame en heftige vorm van lymfeklierkanker.
Vorig jaar, ergens in augustus, kreeg hij deze jobstijding. Een kleine 10 maanden heeft ie gevochten voor wat ie waard was maar deze strijd was niet te winnen. Wat een wil had ie om te (over)leven!
Elke keer weer nieuwe hoop, elke keer weer die kop d'r veur. Met Fero, met zijn kinderen- en kleinkinderen. Zo bewonderingswaardig! Jouw bijna onverwoestbare krachtige wil!
Alleen maar respect! Je wilde niet opgeven, dat was geen optie. Je ging maar door...
Nooit klagen! Altijd goed te passe. De mooie gesprekken. De laatste die met jou in het ziekenhuis. Kippevel
Ook humor, dat hield je op de been. Fijne knuffels, gewoon rechttoe, rechtaan.
Alles benoemen, ook de dingen die verscholen lagen aan die gitzwarte horizon. Maar gewoon doorgaan!
Maar de laatste tijd had ik moeite om de update's van Feronique op de Stamps-app te openen.
Bang om de woorden te lezen die er dan zwart op wit stonden gedrukt. Net of je de waarheid niet onder ogen wilde zien. Het ging de verkeerde kant op! Niet de weg die jij en Fero wilde bewandelen.
Er kwam steeds meer tegenwind, de storm stak op, het werd alsmaar kouder en kouder....Brrrr.
De toon veranderde, waar telkens hoop door de regels klonk kwam nu iets van berusting!
Vrijdag appte Feronique dat jij bezig was aan je laatste uren. Ik vloekte hardop op het werk. GVD!
Het kwam binnen. Ben al enkele weken een soort van er niet bij, maar nu was ik verdoofd!
's Middags kwam het telefoontje al die je eigenlijk niet wilde aannemen. Wist meteen dat het fout zat. 
Ken Robert daar nu lang genoeg voor. Ard is overleden, onze kameraad, onze vriend, onze maat is niet meer. Weer die vloek, GVD! Het leven is niet fair. Iemand die daarboven aan de knoppen zit moeten ze direct ontslaan. Want die snapt er geen bal van! Potverdikkemei! Maakt er een klotenzooi van!
Maakte nog wat werk af, hoop dat het allemaal goed is gegaan. Dat ik het juiste heb besteld!
Alles valt dan spreekwoordelijk uit je handen. Je wist dat het moment zou komen maar dat mocht nog wel even wat jaren duren. Maar ja, van het concert des levens heeft niemand het program zei mijn moeder altijd. Potverdikkemei, 56 jaar. Dan begint het leven toch pas? Dit is gewoon niet eerlijk!
Vroeger hadden we dat anders gedaan. Maar mijn vroeger is helaas niet meer het vroeger van nu!
Niet veel later dronken Irma, Robert en ik in de Clemme een Beerenburg-Cola op onze Ard. Proost!
Onze vriend, onze kameraad, onze maat. Wat een hard gelag! Maar toch proosten op het leven!
En ook zo dubbel. Ard heeft nu rust, hoeft niet meer te vechten voor zijn leven! 
Maar missen, dat kunnen wij hem ook niet! Nooit. Er zijn er genoeg die ik kan missen als kiespijn maar niet Ard. Hij staat nog steeds als Ardje in mijn telefoon. Ik laat het maar zo...Sorry Mouna. 
Dan is hij nog een beetje een soort van bij mij. Ard van eerder, van vroeger. Toen de wereld nog in de zon was.
Verdoofd! Poeh...Wij zoeken steun bij elkaar. Gisteren verloren we met de voetbal. 
Het deed mij weinig, eigenlijk niks. Wilde de pen in het azijn dopen na weer een verloren seizoen!
Maar dat heeft geen enkele nut. Ze snappen toch niet wat ik eigenlijk bedoel, ook iets van vroeger. Vanmorgen ook niet, werd wakker met een enorme kater en ik had niet eens zoveel gedronken. Het besef dat hij er niet meer is. Niet even langs loopt voor een bakkie of een cola met een tikkie. 
Niet even wat drinken bij Sevens, of bij hun op de koffie. Altijd welkom, altijd leuk, altijd gezellig. 
De kinderen waren ook gek op Ard (en Fero natuurlijk). Hun reacties, zo puur - zo echt! Hartverscheurend. Oh Papa, wat erg! Hij was zo lief en altijd gezellig. 
Zat vrijdag- en gisteravond in mijn bloemetjesstoel. Eigenlijk nergens zin aan, beetje dom voor mij uit te kijken. En nu? 
Zat muziek te luisteren, muziek die Ard ook het beste te pruimen viel.
Journey (Open Arms, Don't Stop Believ'n), U2, De Dijk....Nam er een cola-beerenburg bij. 
Klinkt misschien stom, maar ik had het gevoel dat ik dan een stukje dichter bij Ard ben. Moi.
Zag onze foto op de koelkast hangen. Die hangt er al bijna twee jaar. Van onze gezamenlijke vakantie op Terschelling. Steeds vaker gingen mijn gedachten daar naar terug. Destijds maakte ik mij meer zorgen om mijn ander moat, Robert, dan om Ard. Toen wisten wij nog niet wat er hem allemaal te wachten stond. Foto van een mooie dag. De zee ruist maar door, het mooiste geluid op dat van jou na.
Gearmd stonden wij daar op het strand van Terschelling, allemaal met de lach op ons gezicht, sommigen met een zonnebril. Zie deze foto elke dag wel twee, drie keer. De koelkast gaat best wel vaak open.
Foto van een mooie dag, toen onze wereld nog compleet in de zunne lag. Zo onbevangen, vrienden voor het leven. De foto het relaas van (h)echte vriendschap! 
Ging weer terug naar mijn stoel en Spotify slingert een nummer van Herbert Grönemeyer de kamer in. 
Der Weg! Poeh, kippevel. En daar komen de tranen. Potverdikkemei. Het leven is niet fair. 
Niet iedereen kan Duits verstaan en Guus heeft 'm ook in het Nederlands laten vertalen maar het origineel komt binnen als een groene legertank op een onbewaakt ogenblik! Keihard! Ongelooflijk hard. Ik verketterde iedereen die iets met Ard's dood te maken had. Had ff maling of ze me konden horen. Klootzakken!
Gisteren zochten wij elkaar ook op. Belde nog even met deze en gene. Mijn en onze gedachten ventileren. Ard is weer thuis in Hardenberg waar hij al jaren zo leuk woonde met Feronique. Die mooie Opa voor jullie kleinkinderen. Het geluk spatte er van af. Voordeel van jong ergens aan beginnen. 
Het maakte jullie zo'n uniek stel. 
Zoveel respect voor jou. Vond jou al een topgozer maar je ziekte maakte jou eigenlijk sterker!
Maakte jou een man waarvoor ik zoveel respect heb gekregen. Altijd vrolijk, hoe jij dat voor elkaar kreeg. Net of er andere radartjes in je lichaam aan begonnen te staan! Verbazingwekkend. 
Fijn ook, die gesprekken. Vooral over het leven. Jij gaf hoop, je bood troost. Kwam altijd beter bij je weg dan ik er arriveerde. Gek hoe mensen in zulke situaties in een bepaalde positieve weerstand schieten. Net of de terugweg het wat soepeltjes liep. 
Veel met en over jou gepraat. Dan merk dat vriendschap zo belangrijk is, dat een paar maten het verschil maken. Tussen goed en slecht! Wat echt belangrijk is, soms een blik al genoeg. 
Diep van binnen weet ik dat het voor jou zo beter is, maar zo voelt het nog lang niet!
Het zal ontzettend wennen zijn om jou niet meer die knuffel te geven, even met je te babbelen, soms over niets maar meestal over van alles. Goh, wat heb ik veel aan jou gehad. Dat meen ik, uit de grond van mijn hart. Wat hebben jullie mij een thuis gegeven, eentje waar ik altijd welkom was. 
Gewoon kon zijn die ik wil zijn. Bij jou/jullie kon/kan ik mijn zwaktes tonen. Ook jullie hebben mij op weg geholpen. Ard, hoop dat jouw weg naar boven of waar je nu gaat wonen ook geplaveid mag zijn. 
Met allemaal goede bedoelingen. Want tot het einde geloofde je, jouw idee van geluk!
Ard, hou van jou jongen....Mooie maat dat je bent, niet was. Je blijft mijn maat tot in de eeuwigheid. 
Want dood ben je pas als wij jou zijn vergeten. Nou dat gebeurt niet! 
Ik heb je nummer toch nog, Ardje!
Ondanks alles, fijne zondag. Joah, mag wel zo....

#In Reprise Bij Lohues!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Op een avond als vanavond waarop alles net iets zachter lijkt. 
Blijf ik zitten tot de laatste ronde want ik ken hier alle mensen. 
En ik weet wie mijn vrienden zijn en niemand denkt al aan morgen. 
Dus laat de wereld maar voor wat ie is, het wordt vanzelf een keer weer licht. 
Oh, het wordt weer licht, dus drinken jij en ik.
Eén op de liefde, één op de nieuwe dag. 
't is oké want ik leef met heel mijn hart. 
Eén op de fouten, één op de valse start. 
't is oke want ik leef met heel mijn (roodzwart) hart.'
Uut 'Heel Mijn Hart' van IOS. 

Moi, ben ik weer!
Ze stond bij het stoplicht, wij sloegen met de C4 net linksaf het centrum van Hardenberg weer in. 
'Kijk, daar staat een ex van mij', verhaalde ik terloops tegen Moos en Mouna wijzend naar het verkeerslicht waar ze momenteel Spaanskamp aan het afbrokkelen zijn en ik langzaam optrok.
'Ik zie Mama niet staan, Papa', zei Moos en Mouna beaamde dat nog ff achterin de auto. 
Het is Mama niet, geloof het of niet maar Papa had ook al een (heel) leven voordat ie jullie Mama ontmoette. Leuk dat referentiekader van je eigen kinderen. Dat begon ooit op een kruispunt, beter gezegd op de bovenverdieping van het voormalige Röpcke Zweers, hier tevens in Hardenberg. 
Toen pas begon hun leven.
Denk soms wel eens hoe, wat....en hoe alles was gelopen als ik die afslag wel had genomen....of die rotonde niet had overgeslagen. Had ik dan ook naast deze twee in het theater gezeten?
De Liefde!
Het zat de laatste dagen weer eens in mien kop! 
De Liefde! 
We lieten vrijdag het paard thuus, op naar Lohues! 
Door de troubadour uut Drenthe keek ik zittend in het pluche van het Rabotheater Hengelo nog eens terug. 
Sloot mijn ogen, terwijl Moos en Mouna zachtjes met de teksten meezongen....Kippevel!
'As ik terugkiek hoe ik was, was ik anders toen? Denk 't niet, want wat ik deud, ben ik blieben doen!
Ik wus wie ik was, ik wus wat ik wol. En ik weet dat 't waor is, dus dat haol ik vol.'
En tuurlijk mis ik soms, joen ogen, joen lach. Ik roek joe an mien kussensloop de godganse nacht.
Dan gao'k der mar uut om in de tunne te staon. Dan kiek ik naor boben en ik joel naor de maone.'
Dacht gek genoeg aan een mooi iemand uut Drenthe en aan drie, vier mooie iemanden uut Overijssel....
Het was Hannah die bij het stoplicht stond, maar had ook net zo goed een ander kunnen zijn!
Dacht gek genoeg gisteravond toen wij de Vecht weer over reden naar huus aan die paar exen van mij. 
Zijn er niet zoveel hoor. Kan ze bijna op 1 hand tellen en ik mis geen vingers! 
Maar was net of iemand er wel een vinger op legde en mij wees op een mooie passage uit een, waarvan ik dacht, dichtgeslagen hoofdstuk. Lees dit eens, Alfred!
Onderstreepte de woorden van Lohues, als de liefde mar blef winnen, dan komt het allemaal wel goed.
Gisteravond zat ik lekker in de bloemetjesstoel. TV uut, Moos was nog beneden, Mouna al een verdieping hoger.
Ouderwets het JBL-boxje aan. Deur open, hoorde de geluiden van buiten naar binnen komen. 
Iets verderop hadden ze een feeestje, ze hadden skik, dat was te horen! Mooi man, genieten!
Had ditmaal zelf de muziek samengesteld. Geen Oostenrijk playlist, dus ook niet die knuppel van KanYe Westerpark of Taylor Swiffie. Alleen muziek verzameld uit ruim 50 jaar. Echte muziek!
Nam een mooie Tripel nadat ik eerst een blondje en een Skuumkoppe had geconsumeerd. Voelde mij goed! Winnen blijft leuk, zeker als ze een meer dan beste wedstrijd hebben gespeeld. Sowieso de beste van dit seizoen. Er gloort warempel weer iets aan de horizon, licht in de duisternis! Had er, eerlijk gezegd, niks meer van verwacht, stiekum wel ergens op gehoopt, maar dat het zo zou uitpakken. Geweldig! De banden vol met wind. Hoop sterft as leste hè.
We hadden gisteren niks te klagen. Niemand deed Mainbarg gisteren wat, de kop d'r veur! Meteen vanaf minuut één hadden wij de Tubanters uut Enschede bij de lurven en bij hun kladden. Ze kwamen voor de winst maar dropen na 2 x 45 warme minuten met de staart tussen de benen af. Terug naar Eanske.
Ja, Ja....voetbal dut mij nog steeds wel wat hoor maar toch was het anders....Wil er niet meer slecht van zijn, maar vrolijk worden van het spelletje dat was even een tijdje geleden. Dat gevoel beklijft stukken beter...Waarvan Akte.
Onwerkelijk. Zag een onherkenbaar Mainbarg maar dan wel in de positieve zin. Kippevel!
Oude tijden kwamen terug, tijden van Rolf, Theo, Appie en de Breuk kwamen buurten op het Westerpark. Toen wij geloofden in Mariënberg, Boudewijn regelmatig op stond. Net als Op Fietse van Skik. Daniël Lohues zong het vrijdagavond als laatste nummer. Net zo bevlogen als de eerste keer!
Was het toeval, ik geloof er niet in. En tuurlijk kent niemand van ons vlaggeschip misschien het Drentse bandje van weleer maar ze hadden gistermiddag behoorlijk 'Skik' met elkaar. Want als je wint heb je vrienden, rijendik, echte vrienden! Het was mooi....Gehoopt en ook nog eens gekregen!
Ik logenstraf mijn eigen woorden. Zeg dat het mij niet meer zoveel doet, nu heb ik er al weer teveel zinnen aan gewijd. Niks is een mens vreemd, zeker deze niet! Ik weet toch wie ik ben! Gerard snapt dat, die weet ook nog hoe het ooit was. 
Denk nog steeds, denk ik, zoals ik dertig jaar terug dacht! Vind nog steeds muziek leuk, die ik dertig jaar terug ook te pruimen vond. Vind haar nog steeds leuk om te zien, ook al stond ze nu bij een stoplicht. 
Zij twijfelde niet. Ik kreeg geen Oranje, nope....Rood was de kleur die ze mij gaf, ze maakte het uut, ik opteerde nog even voor groen, doorrijden maar nu snap ik haar. Toen ff helemaal niet! Grappig.
Tja, zoals Lohues zei: een rij gebroken harten was het beste medicijn. Maar ik denk nog graag terug aan mijn lieve en leuke ex'en. Ik mag ze nog steeds graag zien, ze zijn allemaal doorgereden. Niet door rood maar gewoon door groen! Ik groet ze ook gewoon, soms praat ik er ook nog eens mee. Sommigen blieft maar terugkommen maar gaan ook weer snel weg. Mut er vooral niet aan gaan wennen hè.
Gisteren was Dauwpop, dan zie ik haar ook weer dansen op het filmpje dat ze ooit stuurde!
Die blik in haar ogen. Priceless. Iedere ex had/heeft wel iets unieks. Wat ik zeg, er zijn er echt niet veel. 
Ben niet zo'n Don Juan. Neuh, kan dom lullen maar verder houdt het wel op. Wordt boven al kaal en onderin tiert het welig. Van die grappen duzz!
Lohues doet altijd wat met mij. Ik wist dat ie over de Liefde etc. zou hebben maar door hem, of via zijn teksten, dacht ik even aan al die exen (1 hand hè) en stond zij vervolgens bij het stoplicht. Toeval?
De enige ex die mijn kinderen kennen is natuurlijk hun Mama. Ze vragen wel eens wat, hoe ik mij voel, wat ik denk en/of mijn volgende (ex) ook een kleurtje moet hebben? Of vind je blond ook prima Papa...
De liefde! 
Het was een prachtig mooie dag, afgelopen vrijdagavond in Hengelo, ondanks dat de regen met bakken uit de lucht kwam. Zelfs nog even schuilen in de parkeergarage. Het was kermis in de hel zou Frank Boeijen hebben gezongen! Op pad met de Vader, de Zoon en de mooie Dochter! Drie-eenheid! 
Ik geloof in ons. Zo'n avond is goud waard, tien met een griffel. Moos heeft Lohues al een paar keer gezien, voor Mouna was het haar eerste keer, haar first date met die troubadour die huist op Erica.
Hij was via Duitsland gekomen, via Emlicheim, Wilsum en Uelsen. Hij mag graag rondkuieren in Twente. Mooi. In Hengelo stiet altied krentewegge voor hem en zijn collega's klaar. Dat vind ie mooi.
We zaten op rij 19. Slecht zicht plekken, de rest was al uut verkocht maar we konden het prima zien.
Lohues is geen vrouw hè en we kwamen voor de muziek hè, voor zijn prachtige teksten en mooie verhalen. Kun je 'm goed verstaan, Mouna? Ja hoor Papa, jij praat ook best vaak nog plat hoor, ook al is Oma er niet meer! Nedersaksisch, de taal van hier. Onze moedertaal. Wat was het weer genieten. 
Twee en half uur hield Lohues, Reyer Zwart en Bernhard Gepken ons in een mooie houtgreep!
Geweldig. Dit was weer zo'n momentje. Met mijn kinderen Daniël Lohues beleven. We ontroerden zelfs een 'oud' stel voor ons. De lieve mevrouw vertelde mij dat ze kippevel kreeg toen ze ons drieën hoorde zingen, vooral dat je dochter woord voor woord meezong. Dank u wel, mevrouw en lieve meneer.
Tja, ze was vast niet onder de indruk van mijn zingerij, want ik kan ja geen toon houden? Het was zo'n avond met een kop en een staart!
Dan kun je een kanon bij mijn oren afschieten, dan hoor ik het nie...alleen oog voor die twee!
Nou, dat dus!  
Het werd een prachtige avond in Hengeloooooo. Hardenberg Maart in Reprise. Lohues kun je niet vaak genoeg horen. Volgens Spotify luister ik ook het meest naar hem.
Na afloop nog ff met Lohues op de foto. Lohues maakte Mouna sowieso haar dag. 
Mocht jij ook eindelijk mee met je grote broer en Papa? Ja knikte Mouna....
We kregen op onze plaat de handtekening ook nog eens van Daniël met een mooie krul en dito glimlach.
Goed zo? Joah, mag wel zo....
Mouna liet haar paard eens thuus en zag zo voor het eerst Lohues!
'Alles komp omlaag dat is de natuur. Mar veur naor boben komp der kracht bij kieken. And a'j dat mar hebben, 'n beetje is al wat want dan he'j 't slimste weer had. 
Van leege noar hooge in iene grote booge. Vanuut de modder naor de hemel en dan weer terugge en opneij. 
De liefde, als de liefde maar blef winnen komt vanzelf wel weer iene langs als ze maar niet blef stoan bij een verkeers- of stoplicht. Dat is hetzelde maar kan wel het verschil maken. Dat andere zou zonde weh. Dan drinken wij er één op een nieuwe dag maar vooral op de liefde.
Want als die mar blef winnen dan verlies je eigenlijk nooit meer....
(en komende zaterdag hopelijk ook nie....Kop d'r veur, potverdikkemei)
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Freek & Martha!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'And when we say goodbye to one of our own.
We may be lonely but we're not alone. 
Though the leaves will fall and the tears will flow.
May it always comfort us to know, the family tree will always grow.
It's stronger than the wind can blow, the family tree will always grow.
Father down to son, mother to daughter.
Thicker than water, we are made of this.
From the Earth we rise, to the Earth returning.
We'll keep a candle burning for the ones we'll miss.'
Uut 'Family Tree' van Venice. 

Moi, ben ik weer. 
Heb ik weer. Sta ik met een soort van golfclub in mijn hand wortel te schieten op een werkelijke snikhete zaterdag ergens achterin mei, begint er ongevraagd in mijn hersenloze brein een godvruchtig nummertje zich af te spelen. Eentje uit het omvangrijke oeuvre van mien Moe, die ik haar nog heb horen zingen, enkele weken voor haar onvermijdelijke heengaan.
Vraag mij de laatste tijd wel eens vaker af, hoe werkt het toch allemaal bovenin in mijn hoofd?
Denk dat ik ondertussen de bedrading weer flink los heb zitten, er ontstaat steeds meer kortsluiting in mijn kop op de meest gekke en rare momenten. 
'Midden in de winternacht, ging de hemel open. Die ons heil der wereld bracht, antwoord op ons hopen.
Elke vogel zingt zijn lied, herders waarom zingt gij niet? Laat de citers slaan, blaast de fluiten aan.
Laat de bel, laat de trom, laat de beltrom horen: Christus is geboren!'
Ze zong het, luisterend naar de kerktelefoon, terwijl ik ondertussen koffie aan het zetten was en de vers gemaakte kippesoep alvast uit de koelkast haalde. 
'8 schepjes hè, Henry en Irene komen ook zo.' Ja, moe. Doe ik. Deed ik toch elke zondag? 
Mouna ging dan vaak naast haar zitten en Moos aan de grote tafel bij de openslaande deuren....
Raar, naast het feit dat de mus aan de Waaijerinksweg al van het dak was gevallen was diezelfde mus ook al reeds begraven en/of gecremeerd! Ja ja, Beerzerveld en Mariënberg gaan mee met hun tijd. Op begraafplaats de Beerzerhof aan de Beerzerhaar komt er binnenkort een heuse urnenmuur....
Ja, ja...Je hoort links en rechts nog eens wat als je vrijdagavond laat ergens je auto parkeert en met onze topscorer aan de praat geraakt. Vroeger allemaal bevlogen voetballers, nu lokaal zeer betrokken in het Plaatselijk Belang of met de samenhang en leefbaarheid in de kernen Beerze, Beerzerveld en Mariënberg druk doende zijn. Nou ja, leefbaarheid. Dat klinkt een beetje dubbel als je spreekt over urnen en as, maar je snapt mij wel. Waarvan akte! 
Tja, we waren gisteren met de hele familie even op bezoek bij Freek & Martha, onze (O)pa en (O)ma.
Niet op de koffie, die hadden we net genoten bij eetcafé Mans. Lekkere bonenkoffie van Beukehorst, die branden ook maar dan weer bonen. Lekker bakkie met liefde gezet door Lian en Eric.
Met gebak van Dorgelo, prima in orde. Dat wereldberoemde hazelnoot/schuimgebak gaat er nog altijd in als Gods woord in die spreekwoordelijke ouderling. Tis van Dorgelo, dat proef je zo. Tis familie hé, logisch met zo'n achternaam. Volgens mij waren de vader van de huidige eigenaar Nico en mien Pa soort van achterneven. Ach, als het om lekker eten en zo gaat dan ben je al zo snel familie van ons! Join the club, kom d'r bij. 
Gisteren was de eerste Dorgelo-familiedag. Na anderhalf jaar had iedereen zijn agenda kunnen afstemmen op zaterdag 23 mei. Mooi, dat hadden Pa en vooral Ma hartstikke mooi gevonden.
We begonnen in het stamcafé van ondermeer onze Pa, ik kom er ook al ruim vijftig jaar.
Sommige tradities moet je in ere houden hè. Herman vertelde dat pa zijn sigaretten bij Mans, later Jan, gewoon haalde met de auto al woonden wij amper 200 meter van de kroeg af! Zo ging dat vroeger, stikstofcrisis kenden ze nog niet, de benzine was nog betaalbaar en Pa tankte toch vaak diesel!
Op de weg naar de Buitenpartij, het voormalige 't Golfje van Ada en Jan, hielden wij even stil bij het graf van onze ouders en Opa en Oma. Anders staat zo'n steen er ook voor niks hè. Heeft geld genoeg gekost, jemig. Ik kom er bijna nooit. Een graf met daarop een steen zegt mij helemaal niks, misschien straks zo'n urn veel meer? Wie weet? Toch maar cremeren?
Ze krijgen ook nog een uitstrooiveld, als ik mij niet vergis. Ja, Ja, hier staat de tied ook niet stil.
Mijn as wil ik graag uitgestrooid zien in de zestienmeter van het Westerpark. Mag dat, kan dat...?
Ach, je moet niet altijd alles vertellen? Een kleinigheid hou je. Moos vroeg welk nummer ik als laatst wilde horen. Denk iets van Lohues, of niet papa! Yep, klopt. Maar ik verraste hem een beetje toen ik zei dat ik 'Op Fietse' als laatste liedje wilde horen. Nou ja, ik ben dan dood, dus....Maar je snapt me wel.
Ik heb ja, niks te klagen. De banden vol met wind. Zou haast zeggen: Joah, mag wel zo....
We liepen de begraafplaats weer af nadat Len, de zoon van Joëlle, de plantjes op het graf van Oma en Opa water had gegeven. Het was er snikheet. Schaduw was er weinig! Moest ook denken aan onze befaamde kunstschilder Johannes Garst. Die zei altijd: Wat God laat Bloeien gaat Johannes niet snoeien! 
Duitsland was er ook, zo noemen wij onze familie die allemaal in de Pruis wonen. In Braunschweig, Bremen en Hamburg wel te verstaan. De kinderen van Gert, hij woont zelf vlakbij het Weser-stadion. 
Das gesagt habende. Het was een supermooie eerste editie van een nieuwe familie-traditie!
De familieboom blijft maar groeien. Opa en Oma zijn uit de boom gevallen maar nieuwe bladeren en takken komen er elk jaar (gelukkig) weer bij. De nieuwste loot aan ons firmament is Bram. 
Zoon van Iris en Guus. Prachtig! Net amper een dikke week op deze aardkloot maar ze waren inpandig in Mariënberg. Top! Wat heb ik een mooie, lieve en leuke nichtjes en neefjes. Heb ze allemaal in mijn armen gehad en nu....nu zijn het mooie mensen geworden, niemand uitgezonderd! Nu heeft mijn eigen dochter haar achternichtjes- neefjes in haar armen! Wat nam ze haar 'oppas-taken' serieus. Ze was druk met Thijs en Len en had Anna-Lynn, Lia, Luna en Bram in haar zorgvolle armpjes. Kippevel!
Moos die de uitdaging aanging met Joost en Merlijn om ze te verslaan tijdens het midgetgolfen.
Het stelde allemaal niet zoveel voor, maar we waren met z'n allen. Samen! Samen is niet alleen hè.
Merkte aan mijzelf dat familie belangrijk is. Ben soms ontwetend maar je mag gerust op je eerdere schreden terugkomen! 
Maar goed, op baan 12 of zo....kwam het nummer 'Midden in de Winternacht' buurten terwijl de mussen zo'n beetje allemaal al van het dak waren gevallen. Typisch Nederlands weer! Woensdag verzoop je bijna in de felle regenbuien, kon de riolering het amper af en slechts een dag of twee later droop het zweet badend van je lichaam af. Dik 30 graden, gelukkig was er bij de Buitenpartij iets meer schaduw te vinden. Gulzig klokte ik het eerste Grolschje naar binnen, dat ging net iets te snel. Het alcohol steeg mij iets te snel naar boven. De rest van de middag alleen maar gehouden bij gemeentepils....Verstandig!
Denk, gek genoeg, dat Pa & Ma er onbewust wel bij waren. Er waren geen wolken, dus ze konden niet achterover leunen maar ik zag ze wel iets verderop! Genietend van hun kroost. Hand in hand.
Martha, mus es kieken....Daar bint ze wel ja. Mooi dom aan het ouwehoeren, biertje er bij, straks gaan ze heerlijk eten bij eetcafé Mans. Mooi dat ze er (bijna) allemaal zijn. Hebben wij toch met z'n tweeën mooi voor elkaar gebokst. Martha van de bokse....Ja Ja en ie ook heur, Freek van Poljans uut Rheeze!
Je ziet soms wel eens dat als het cement tussen de stenen wegvalt ook de banden wat minder worden!
Tuurlijk, we zien elkaar wat minder. Soms weken/maanden niet. Duitsland ligt hier wel naast de deur maar je gaat niet even op de fiets richting Bremen of Hamburg. 
Ach ja, wij zijn Dorgelo's. Behoorlijk eigenzinning, behoorlijk eigenwies. Soort van Dorgeloosheid.
Wij vinden nog wel vaak iets. Houden dan onze kop d'r veur, zijn soms snel met jezelf eens!
Laat het los, laat het gaan! Mis af en toe wel eens de wijze woorden van Moe of de spreekwoordelijke hand op mijn schouder! (be)kiek het eens van deze kant! Ja, Moe....maar toch had ze vaak geliek!
Maar dat nummer 'Midden in de Winternacht' had gisteren niet gehoeven. Kreeg er wel koud van maar niet op de manier die ik gisteren nodig had. Elk zuchtje wind was welkom, jemig....Het was warm!
We kwamen ook langs het huus van Tante Dinie en Ome Mans! Herken je ook niet meer, net zoals het huus van Moe aan de Clemme. Die is bijkans helemaal gestript! De nieuwe contouren worden langzaam zichtbaar....Daar worden nieuwe plannen gesmeed, een mooie toekomst ligt in het verschiet voor haar nieuwe bewoners! Ook dat groeit verder, het huis in vreemde handen nu maar toch wel redelijk bekend.
Maar de Buitenpartij is de opvolger van het alom bekende 't Golfje. Jemig wat heb ik daar wat feestjes beleefd tot diep in de nacht! Met de kop vol drank weer op huus aan. Soms met gevaar voor eigen fietsend langs het spoor. Ach, de boemel reed nooit zo hard, daar ging je echt niet dood aan! Die hield je nog tegen met je dikke duim. De boemel was het enige juist woord voor die trein, die boemelde aardig. 
Maar de Buitenpartij van de zeer gastvrije eigenaren Kirsten en Léon. Warme mensen, dat voel je, maar dat was iedereen gisteren sowieso. We gingen even midgetgolfen, heerlijk retro!
Ze hebben het mooi gemaakt op deze bijzondere locatie in Beerzerveld. Je kunt er zowel buiten als binnen vertoeven. Voor jong en oud, voor vrije tijd of voor je werk. Ze geven allerlei leuke workshops, buitendans of verhalenavonden bij het kampvuur. Kindertheater en o.a. de dochter van mien neef Gernand heeft er al opgetreden. Echt een mooie plek. Beerzerveld wordt ook volwassen! Naast de bulten is er nog ruimte voor deze vorm van onthaasting! Leuke mensen sowieso....
We kwamen voor een ouderwetse portie golfen, de één had het beter onder de knie dan de andere.
Veel Hole-in-Ones! Kan ik alleen maar van dromen, als je snapt wat ik bedoel!
Het was gewoon fijn met al die na-zaten van Freek en Martha. Ze zijn van Dorgelo, dat hoor je zo!
Rond de klok van zessen vertrokken wij weer richting ons geboortedorp. Via the Black Way, de zwarteweg, waar de wieg stond van Mien Moe en waar Ome Jan nog steeds de boerderij bestiert van mien Opa sinds 1927. Eben-Haëzer staat er al die tijd al op het huis. Tot hiertoe heeft de Heer ons geholpen is de letterlijke betekenis uit het Hebreeuws! Tja, zat niet voor niks samen met Mouna bij de dominee (Mien breur) in de auto! Zo hoor je nog eens wat, want we waren idd tot zover gekomen en misschien wel met hulp van boven! Je weet nooit waar het vandaan komt? Psalm 121 was daarom ook de rode draad in het leven van mien Pa en Ma. Was de tekst op hun huwelijk en ook op hun beider begrafenis. Pa droeg het altijd met zich mee als hij in de bergen toerde met de grote OAD-bus!
Sorry, dwaal af. Komt vast door het feit dat ik de zoon van een buschauffeur ben. 
Verdwaal nooit maar geraak nog wel eens van een (snel)weg af. Sorry, en vervolgens is er voor jullie geen touw maar aan vast te knopen. Snap het vandaag zelf ook niet! Zie wel de boom groeien....
We sloten de eerste familiedag af waar wij deze ook begonnen, bij eetcafé Mans!
Uit de kunst! Zie aan de bon dat het warm was. Staan aardig wat geconsumeerde biertjes en wijntjes op.
Geheel in de stijl. Mooi toch!
Eten blijft gewoon top bij Binnenmars! Voor mij was er maar één Ali B. Ali Binnenmars!
Die andere loopt gewoon zijn lul achterna! Kloothommel. 
Ali B. bakte eerder de lekkerste biefstukken van het gewestelijk halfrond maar heeft de liefde voor het koken overgedragen op haar kinderen. Erik B. (Binnenmars) kan het ook hoor. 
Want die zelfgemaakte tomatensoep mag wat voor mij betreft op de nieuwe menukaart, die in progress is. Heeeeeeeeeeeeerlijk. Het was gewoon allemaal lekker , het Shared Dinner Menu wat ze in elkaar hebben geflanst. Carpaccio, Gamba's en stokbrood met allerlei smeersels. 
Hoofd was ouderwets goed. Schnitzel, biefstuk (smaakte naar Ali B.) zalm, spareribs en kip spiesjes.
Het was lekker maar ook veel. Niet iedereen had een toetjesmaag! Jemig, daar werd ook even een schepje bovenop gedaan. Créme brulee (vind het dakje ff niet, zit vast de mus op), Chocolademousse, vanille ijs en kleine pannenkoekjes met warme kersen. Gelukkig zat door de zon het terras nog ramvol en wij konden vele tafels laten meegenieten van alle heerlijkheden. 
Wij Dorgelo's delen graag ons eten als wij zelf genoeg hebben. Doodzonde als al dat eten verpieterd, een bord kan er altijd bij. Gastvrijheid hebben wij in onze tenen euh..genen. Wij genieten pas als jullie genieten!
Het was mooi onze eerste familiedag! Die moeten wij er in houden...De aftrap was meer dan prima!
Eric en Lian, het was top! Het wordt alleen maar beter bij eetcafé Mans....Next level is coming!
Wil je graag een leuke baan in de Horeca, ze zoeken nog mensen voor het café en in de keuken! Want het is er druk de laatste tijd, het zingt rond in Mariënberg en omstreken dat het goed toeven is bij Mans!
Meer Mans! Een Dorgelo is qua eten best wel kritisch, de lat leggen wij soms hoog! Daarom dus.
Omdat ondermeer de kippesoep van Moe niet te overtreffen was. Deed vorige week een aardige poging, kreeg bijna groen licht van de kinderen! Het kwam aardig in de buurt maar nog niet helemaal.
Het werd gisteren steeds vroeger laat. Harrie Jekkers was nog op de TV toen ik thuiskwam met de kinderen met zijn Klein Orkest! Dan kan ik nog niet naar bed hè. Hij speelde ver na middernacht!
Vannacht had ik zijn nummers in het hoofd. Gelukkig geen Midden in de Winternacht maar o.a. Even voor Eeuwig! 
Terwijl ik Mouna naar bed bracht zong ik het woord voor woord mee....
'Want het is echt niet te geloven, maar jij haalt dingen bij me boven. Waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. En jij kan zwijgend zoveel zeggen. En ik hoef jou nooit uit te leggen, waarom ik, waarom ik zoveel van jullie hou.....
Freek & Martha, ik mis jullie elke dag! De één wat meer dan de ander! Maar jullie hadden gisteren ook genoten van jullie kroost! Dat hoeven wij niet uit te leggen, dat wisten we al....
Bedankt! Bedankt Pa, Bedankt Moe voor het er zijn....Die steen zegt mij niks, dat nummer in mijn hoofd zoveel meer....Midden in de winternacht, je moet er maar opkomen op de eerste tropische dag, ergens in mei met een golfclub in je hand en ik was er niet eens blauw van! 
De familieboom blijft groeien.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.....

#Blaren!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Hey, I put some new shoes on and suddenly everthing's right.
I said, hey, I put some new shoes on and everybody's smiling, it's so inviting.
Oh, short on money but long on time, slowly strolling in the sweet sunshine.
And I'm running late and I don't need an excuse
'Cause I'm wearing my brand new shoes.'
Uut 'New Shoes' van Paolo Nutini.

Moi, ben ik weer.
Liep afgelopen hemelvaartsdag weer een mooie wandeling langs de Vecht en haar uiterwaarden!
Was trouwens niet echt dauwtrappen, de klok van de grote kerk hier in het centrum sloeg al acht keer!
Moos sliep nog, Mouna was al beneden. Ga even lopen hoor, goed Papa. Tot straks...
Leek net echt! Keek nog even achterom in de twijfelaar.
Daar lag naast Shadow, het knuffelpaard van Mouna, alleen twee kussens maar geen geloof meer.
Zette de pet op, zette Spotify en Strava aan. Liet de voordeur achter mij in het slot vallen.
Enkele ganzen vertrokken net van Hardenberg Airport. Hoorde een ambulance met sirene. Shit!
De meeuwen in de lucht leken net verdwaalde stippen terwijl ik naar boven liep en de Vecht weer zag. 
Gelukkig zij is er nog, ze meandert en kabbelt vrolijk verder. Zij wel.
Schrik op uit mijn afwezigheid, een niet aangelijnde herdershond snuffelt aan mijn broek, mensen kijken langs mij heen, de vrouw groet mij, de man blijft nors voor zich uitstaren...Stumpert! Het zou maar je buurman zijn. 
Dezelfde vrouw snelt mij net als zondags voorbij met gezwinde spoed. Kom haar straks aan de overkant vast weer tegen. Zeggen we weer Hoi, Moi....Zij gaat mij veel te snel! Waar luistert zij naar op haar dopjes? 
Zelf luister ik tussen de muziek door naar mijn eigen voetstappen. 
Gaat het dit keer wel goed? Geen last van blaren op mijn hak. Nope, na een kilometer of vier merk ik het alweer. Het schuurt. De wandelschoenen, vorig jaar gekocht in Duitsland, hebben geen lang leven meer. Gaan met Hemelvaart.
De schoen wringt. Om de paar wandelbeurten krijg ik last van blaren. Compeed is mijn beste vriend aan het worden, kan zo langzamerhand wel aandelen in deze handel kopen. Gouden business! 
Loop dom verdan! Eigenwies hè, buig af in het Vechtpark. Loop over de Prins Bernhardbrug terug naar huus. Na ca. 5,4 kilometer ben ik weer thuis. Trap de schoenen in de hoek! Deze zetten geen stap meer.
Heb je weer last van je hakken, pap? Yep. Morgen koop ik nieuwe schoenen, new shoes!
Op hetzelfde moment, geloof het of geloof het niet speelt ene Paolo Nutini één van zijn grootste hits!
New Shoes! Een teken aan de wand? Een dag later zit ik al bij Prins Sport hier aan de Voorstraat. 
Lang genoeg op de blaren gezeten, tied voor nieuwe schoenen. Had vorig jaar al van die nieuwe wandelsokken gekocht. Wellicht lag het daar aan. Neuh, het waren toch die degelijke Duutse schoenen.
Verlangde naar die schoenen die ik ooit in Oostenrijk had gekocht. Berg/wandelschoenen. Die zaten zo fijn, toen de wereld nog in de zunne was, maar de zool kwam er uiteindelijk door. Robert B. zei, als je fijne schoenen hebt moet je er meteen nog een paar kopen van hetzelfde merk en maat en dan in de kast zetten....Tja, achteraf had dat gemoeten! Achteraf had zoveel dingen anders gemoeten! Maar mien maat had wel geliek, denk ik. 
Heeft ie wel vaker hoor. Ach ja, ik loop er meestal nog een rondje om en besef mij dan...Het zij zo.
Weet nog precies waar het zaakje zat in Oostenrijk, halverwege op de berg! Prachtig!
Gelukkig was Prins Sport open, de dag na Hemelvaart, en keuze genoeg. Hier geen man om des keizers baard, maar een echte kerel met verstand van zaken. Dacht altijd, als je ouder wordt dan krimp je....zowel in lengte alsmede in je schoenenmaat. Vroeger had ik 45, driekwart met voetbalschoenen. Van Puma King trouwens netjes maat 46. De sneakers hebben dezelfde maat!
Maar blijkbaar kruipt mijn voet met wandelen richting maatje 47. Straks maar ff proberen hoe de nieuwe schoenen bevallen. Mouna is al wakker, Moos slaapt nog. Ga zo ff langs de Vecht!
Kop d'r veur, Spotify en Strava aan. Rondje Vecht. Kleine zes kilometer met mien new Shoes! 
Voordat ik weer een poging onderneem om Oma's kippesoep te maken. De vorige keer kreeg ik van de jongste weer de deksel op mijn neus. Neuh Papa, het is niet de kippesoep van Oma. Die was lekkerder.
Nou heb ik de kip zelf maar bij de horens gevat. De bouillon staat al een dagje op. Heb de prei zelfs niet in de winkel gehaald. Niets aan het toeval overlaten. Het zal mij lukken om, One Fine Day, net zo'n kippesoep te maken zoals mien Moe die altijd maakte. Poging nr. zoveel. Giet mij lukken. Kop d'r Veur!
Met blaarpleisters in de binnenzak van mien jas verkasten wij hemelvaartsdag naar het hoge Noorden.
Het was geen best weer. Zo kwam ik uit bij een uitje naar Bourtange. Kennen jullie deze vestingstad?
Gezellig hoor. Uurtje hier vandaag. Kwamen onderweg nog langs Ter Apel en Stadskanaal. 
Later las ik in Bourtange het ongelooflijke nieuws uut Stadskanaal. Jemig, dat noemen zich moeders!
Meteen die titel afpakken. Dat snap je toch niet. Zelfs het jeugdjournaal bracht dit keer geen soelaas.
Dit valt helaas niet uit te leggen, zelfs niet in Jip en Janneke taal. Kwam steeds harder binnen.
Dan heb je toch alleen zaagsel in je kop in plaats van enkele hersencellen. Op de terugweg kwamen we wederom langs Stadskanaal, mijn maag draaide om en niet door het feit dat in mijn uiensoep Beerenburg was verwerkt! In ter Apel was het tevens druk, zag er zwart van de mensen. Galgenhumor mensen! Kom op, je mag tegenwoordig niks meer zeggen. Daar had Frank Boeijen het ook over op Radio 5. Hij was er te gast bij Daniël Dekker. Ik luisterde het 's avonds terug. Frank had het over dat liedje met de 10 negertjes...Nou nou, kun je dat nog wel zeggen Frank? Later had ie over het feit dat hij als kind wel eens eens stukje meeliep met Amerikaanse militairen tijdens de Nijmeegse 4-daagse en dat ze zo mooi konden zingen. Liep ik aan de hand mee van een zwarte militair..Nou Nou, hij verbeterde zichzelf. Een donker gekleurde militair...Jongens, waar hebben wij het over. Je kunt tegenwoordig niks meer zeggen. Hij zong in het Nederlands, zodat iedereen hem kon verstaan. Hij moest er zelf ook om lachen. Zelfspot. Hij nam een mooie sprong in de tijdsgeest. Had er ook over met Moos deze week. Hij luistert nu veel naar muziek die ik niet ken, liever ook niet hoor maar het blijft toch je zoon hè. Hij is gek van Tyler the Creator en Kanye West. Die heeft het constant over niggers in zijn nummers. Als wij slechts 1x het woord neger/nigger in onze mond nemen is het land te klein, vraag Jans maar, maar die West heeft er constant over.....Finkers zei het ooit: Geen Jager en geen.....Laten we de kerk in het midden houden! Was het maar meer vroeger!
Maar goed. Vesting Bourtange. Bourtange is een uniek, historisch verdedigingsdorp in de regio Westerwolde (Groningen) vlak bij de Duitse grens. Dat klopt, jemig de voertaal was Duits. Moos viel het als eerste op. Wat zijn er veel Duitsers hè. De vesting werd in 1580 in opdracht van Willem van Oranje gebouwd tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Ze hebben het dorp volledig in de stijl van het jaar 1742 gereconstrueerd. Het is één van de weinige Nederlandse verdedigingswerken die nooit door een vijandelijke macht is ingenomen. Het was een leuk uitje. Kinderen vinden zoiets wel leuk. 
Mooi lopen over de grote wallen rondom het stadje. Had de blaarpleisters mee, voor het geval dat.
We bezochten verschillende musea in het stadje, de kerk en de synagoge, de kapiteinswoning en het nieuwe kruithuis. Ze schoten tevens nog met een echt kanon. Indrukwekkend. Was gezellig, tussendoor lekker geluncht en een blondje van Bourtange genomen. Ze zijn beter in schieten met kanonnen. 
Trouwens, de meegenomen biertjes van brouwerij Westerwolde uut Vlagtwedde zijn wel prima te doen. 
In het kader, nu wij er toch zijn. De kinderen Oud-Hollands snoep en ik enkele mooie biertjes..De Westerwolder Tripel en de Zware Monnik. Lekker hoor! 
Weet nu ook waarom de Tachtigjarige oorlog zo lang duurde. Het duurt minimaal twee minuten om zo'n kanon her te laden....Of leg ik het grapje nou niet goed uit! 
Er ging op Hemelvaartsdag even niks boven Groningen, alhoewel toen wij langs Stadskanaal en Ter Apel weer kwamen dachten wij er toch iets anders over..Of leg ik het weer niet goed uit? 
Ik wil het ook allemaal soms niet snappen! Zijn wij zo dom of hunnie zo slim? 
Zaterdag wonnen wij gelukkig weer eens. Niet ons eerste elftal maar wel het vlaggeschip van onze jeugd. JO9-1. Ze moesten weer tegen hun leeftijdgenoten van HHC Hardenberg. Deze jochies gingen als de brandweer alhoewel ze eerst even de slaap uit hun ogen moesten wrijven. Ze stonden ineens achter met 0-2. Kwamen nog voor de thee terug tot 2-2. HHC nam na de Pickwick gelijk weer een voorsprong 2-3, het was echter vechten tegen de bierkaai. Roodzwart nam de regie compleet over!
Die hadden geen blaren op de hakken maar wondersloffen aan. Jemig, de ene goal was nog mooier dan de andere. Mien voormalige buurjochie Cas kwam voeten en vooral handen tekort. Hij kon het roodzwarte geweld ook niet temmen! De jongens van Eric waren veranderd in brullende leeuwen....
Geweldig! Ik zei maar niet zoveel meer tegen al die leuke en lieve moeders van HHC en doordeweeks de moeders van de klasgenootjes van Mouna. Ze zijn soms al niet zo blij met mij...Sta ik ff te buurten bij ze en dan juich ook nog eens spontaan als Mariënberg scoort! Niet doen, liever niet...hahaha
Ook al woon ik tig jaar in Hardenberg, ik ben en blijf een Mainbarger, in roodzwart hart en nieren!
Wilde dat ons eerste elftal eens konden zien wat die jochies 's morgens, soms voor dag en dauw, weten te presteren op het Westerpark! Die hebben VIPS gewoon in hun genen zitten. Vertrouwen, Inzet, Plezier en Samen. Zij doen het vooral samen. Niemand valt hier buiten de boot, geen matrozen die gaan muiten...
Het werd uiteindelijk 11-4 voor 8 ontketende jochies. Na afloop was de stemming opperbest bij het thuispubliek, in het vijandelijke HHC-kamp een stuk minder! Ik zei maar (weer) niks....Toch mooi om die strijdlust te zien en dat die koppies van die lieve HHC-jochies allemaal op onweer stonden! Ik mag dat wel, slecht tegen je verlies kunnen dat tekent de ware voetballer in je. 
Dat mis ik 's middags wel eens! Tuurlijk, we kunnen de meubelen nog redden maar ik ben bang dat ik nieuwe stoelen uit kan gaan kiezen bij de IKEA over een paar weken. 
New Shoes, wel of geen blaren? Je kunt ze beter op de hak hebben dan er op te zitten!
Snap jullie wel! Vandaag is er ook geen touw weer aan vast te knopen. Praat in halve zinnen....
Maar ik vrees met grote vrezen dat onze wereld nu en in de nabije toekomst niet veel zal veranderen!
Elke dag lijkt het niet gekker te kunnen en dan komt er weer zo'n onheilstijding binnen.....Jemig.
Naast de schoenen lopen is er al lang niet meer bij, ik zet ze liever een beetje uit de pas!
Als je misschien begrijpt wat ik bedoel. Als ik mij nog druk kan maken over New Shoes!
Als ik vooral zaterdagmorgen nog kan genieten van een mooi spelletje voetbal tussen twee elftallen die binnen de krijtlijnen elkaar het licht in de ogen niet gunnen maar na afloop elkaar netjes een hand geven en gebroederlijk en druk pratend gezamenlijk naar de kleedkamer lopen. Kippevel!
Dan loop ik met zo'n beeld in mijn hoofd en een glimlach van oor tot oor graag het Westerpark af. 
Met mien nieuwe schoenen. New Shoes! 
I said, hey, I put some new shoes on and everybody's smiling, it's so inviting.
En dan is Bram ook nog eens geboren, deze week. Zoon van neefje Guus en Iris, het broertje van Thijs!
Geweldig. De Family Tree blijft maar groeien....Bram komt van Abraham. Vader van alle volken. 
Kijk, dat gef hoop. Elke dag is er wel rotzooi maar zo'n newborn kindeke in een bakse vol met stro dat maakt de dag meteen weer een stuk zachter! Nieuwe hoop in bange dagen.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.....

#HersenMist!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Er zijn dagen in mijn leven dat alles trager lijkt te gaan.
Alsof ik op de tast mijn weg zoek en nu en dan stil moet blijven staan.
Nergens meer iets van herkenning, zelfs mijn geheugen lijkt gewist.
Toch is het niet iets om te vrezen, bij nacht- en ontij hoort nu éénmaal mist. 
Mist, mist, natte deken. Mist, mist, alles is grijs. 
Mist, mist, duurt al weken. Mist, mist zo koud als ijs.'
Uut 'Mist' van de Vreemde Kostgangers (Vrienten, Kooymans en de Groot)

Moi, ben ik weer!
Vroeger, eerder toen ik bij de dokter kwam was de vraag van de man in de witte jas nog wel eens:
'Nou, wat denk je er zelf van?'
Hallo, jij bent de dokter, jij hebt er voor doorgeleerd terwijl ik wortel stond te schieten!
Ik mankeer iets, maar wat, dat weet ik nog niet precies....daarom ben ik hier.
Maar ja, je hoeft tegenwoordig maar iets in te tikken op je telefoon en hoppakee....er rolt digitaal zo een diagnose uit met een behandelplan.
Schijnt trouwens dat ik een zeer herkenbare 'ziekte' heb. 
Brain Fog, letterlijk betekent het Hersenmist. Dat is ook precies hoe het voelt in mijn hoofd.
Vaag en mistig en de mist lijkt maar niet op te trekken. Dat zelfdokteren had een beetje effect!
Die lieve vriendin uut Banthum had geliek. Vond het wel grappig! Samen komen wij er altijd uit, lief mens. 
Het is niet iets medisch hoor....Je gaat er blijkbaar ook niet dood aan. Je moet het, in mijn geval, met een korreltje zout nemen maar ik legde er in ieder geval geen slakken op...Gaat mij dan weer te traag.
Als je wilt kun je er van alles over vinden op het internet. Ben zelf niet zo van het zelfdokteren. 
Die mensen willen ook nog graag een mooie belegde boterham verdienen.
Maar de klachten zijn ook een beetje te vaag om nu meteen naar mijn lieve huisartsen te stappen, die trouwens nooit de vraag hebben gesteld: Wat denk je er zelf van? Zij nemen mij wel serieus.
Gelukkig maar! Zijn er sowieso twee die het doen! Vriendelijke mensen ook, die altijd alle tijd voor jou en jouw kinderen nemen. Noaberschap!
Brain Fog, oftwel hersenmist is een verzamelnaam voor cognitieve klachten waar je je mentaal traag, verward of wazig door voelt alsof er mist in je hoofd hangt. Kan komen door stress, slaapgebrek of zoiets. Weet ik veel. 
Ik heb het ook niet altijd, zeker niet elke dag. 
Achteraf, met de kennis van nu, denk ik dat ik al tientallen jaren 'lijd' aan Brain Fog.
Heel vaak ben ik ergens wel maar zit met mijn gedachten dan weer elders. Als je d'r bint mut je d'r ook weh.
(Zie maar, ik kan er zelf niks aan doen haha). Vergeet vaak de helft,  moet alles opschrijven: Het wasje draaien, was ophangen, vaatwasser uitruimen, plastic aan de weg, stukkie voor de voetbal, Mouna ophalen van de opvang. Schrijf ik het niet op, dan vergeet ik het...geheid.
Of namen van mensen vergeten, niet op bepaalde woorden komen. Het overzicht niet meer helder hebben. Van die dingen....Ben niet zo snel in de war hoor...Maar las aardig wat overeenkomsten toen ik een beetje zelf aan dokteren was geslagen. Zou dat het zijn? Ik leid aan Hersenmist (Brain Fog).
Gelukkig maak ik mij al een stuk minder druk over dat spelletje wat voetbal heet. Die stress ervaar ik minder, merkte het gisteren al. Na 45 minuten ballen op de Noppenweide vond ik het prima.
Als zij zich niet druk willen maken waarom ik dan wel? Haalde een biertje voor de jongens, had leuke gesprekjes met Mouna en keek wat om mij heen. Het werkte heerljk stress verminderd. 
Probeer 's nachts wat vaker mijn ogen dicht te houden om mijn slaaptekort wat langer te maken...
Verder probeer ik mijzelf rustig te houden, eerst tot tien te tellen en anders twintig...Je kunt niet in je eentje de wereld redden laat staan je eigen omgeving.
Nogmaals: wat denk je er zelf van? Nou, dit dus...en hoe een onschuldige opmerking mij aan het denken zette. Haal je voet van het pedaal, trap eens wat vaker op de rem. Ga niet altijd op de automatische piloot maar zet je zelf eens in een lagere versnelling. Ervaar de rust. Je hoeft niet overal als eerste te zijn, als je maar niet als laatste vertrekt. Laat mensen ook eens wat zelf doen, ze verwachten het niet altijd van jou. Nivea - niet invullen voor een ander.
Nou, dat was vanmorgen het serieuze gedeelte. 
Papa, droomt Frank Boeijen in zwart-wit? Mouna vroeg het zich deze week af nadat haar favorieten, Suzan en Freek, dromen in kleur hadden gezongen. Op de shuffle kwam Boeijen langs met Zwart-Wit.
Denk het niet Mouna, zo oud is ie nou ook weer niet. Denk wel dat ie droomt in de kleur van zijn hart. 
Mooi hè, hoe zo'n kinderbrein werkt. Merkte ik gisteren ook toen wij in de Evenementenhal de beurs Innofuture! bezochten. Op een leuke en interactieve manier maakten Moos en Mouna kennis met de veelzijdige wereld van techniek en innovatie. Van lassen en bouw tot robotica, van chemie en energie. 
Zo konden allerlei experimenten doen. Veel (Hardenbergse) bedrijven lieten zich zien wat ze allemaal in huis hebben, alles gericht nu op kinderen in de leeftijd van ca. 10 tot 14 jaar. De toekomst liep gisteren rond in de Evenementenhal Hardenberg. Wij worden ook een dagje ouder en de tijd gaat soms veel te snel hè. Je moet steeds vroeger de koe bij de horens vatten. Ze warm maken voor dit soort werk. Vond het leuk om te zien. Hier ook veel mist, maar dan weer kunstmatig!
Ik heb de ballen verstand van techniek maar Moos en Mouna vonden het geweldig. Deden van alles, proefjes, zelf dingen maken. Het enthousiasme van de medewerkers van diverse soorten (tech)bedrijven werkte aanstekelijk en deed de rest. Alle focus vooral op de kinderen, zo af en toe eens op mij!
Goh, jij hier. Leuk! Mouna maakte zelf een zonnebril en Moos spoorde een storing op.
Techniek staat inderdaad voor niks. Kreeg gelukkig niet de vraag: wat denk je er zelf van? 
Weer verbaasd wat ze allemaal al wisten en hoe ze 1 + 1 weten uit te leggen als 3. 
Ze staan gelukkig niet stil, hebben weinig tot geen mist in hun koppies. Zij zien altijd de zon schijnen en hebben weinig last van het feit dat er soms donderwolken voor de gouden ploert voorbij schuift.
Leuk en interactief uitje. Ze hadden zelfs geen tijd voor een glaasje drinken. Ik ging mooi eens rustig zitten voor een kopje koffie en keek naar vliegende drones en een auto die zonder chauffeur voorbij reed, boven mij vloog ook iets. Had geen flauw benul, deze wereld ontdekt zichzelf steeds verder!
's Avonds had ik gelukkig weer het oude vertrouwde. Waar ik wel goed in ben. 
Genieten van een fijn stukkie muziek, leuke gesprekken voor- en na de voorstelling met mensen die er toe doen! Niet alleen gesprekken over de voetbal maar ook over het leven. Wat houdt ons bezig, wat kan er beter, hoe gaan we om met deze wereld en wat kunnen wij anders doen!
Tuurlijk gepaard met een mooie Skuumkoppe of Leffe Blond, met of zonder alcohol. Dat maakt niet uut, glaasje op, laat je treinen.
Mell VF trad op achter het huus. Geweldig leuk mens, zit (weer) goed in haar vel. Dat is prachtig om te zien. Zij had flink last van depressies. Heeft aardig diep gezeten maar was er altijd open en eerlijk over. Was niet haar eerste show die ik van haar zag, dus je groeit als ware met haar mee...
Mell Jonk, kleindochter van Piet Veerman (zeilt naar huus en van de katten), ze komt uit Volendam maar daar merk je op het podium niks van. Met good-old Ton Dijkman op drums en gitaar en Martin Scheppink op die fijne Hammond orgel, piano en bas. 
Ik zit dan heerlijk hoor, achteroverleunend in het rustgevende pluche van ons theater. 
Theater de Voorveghter is een goed medicijn, vooral tegen Brain Fog. Als ik daar zo zit ben ik soms geen schim meer van mezelf. Laat ik alle mist in mijn hoofd toe. Maak ik mij geen zorgen, maak ik mij niet druk over de wereld. Zitten alle 'foute' wereldleiders achter slot en grendel en kan mij de voetbal gestolen worden. Heerlijk hoe stuiterbal Mell over het podium rende en danste, compleet in haar element. Zo puur, zo echt, aan haar is niks gelogen. Jarenlang geleefd met allerlei struggles, dacht zelfs aan het einde...Nou, dan zit je diep hoor! Bij haar was het geen simpele HersenMist maar donderde het echt in haar hoofd en lichaam! En hoe ze dan nu staat ze zingen met de lach in haar ogen! Schitterend!
Ze maakte mij blij, zij zorgde er voor en natuurlijk ook Ton en Martin dat de het laatste beetje mist in mijn hoofd verdween. Vandaag schijnt de zon en morgen vast ook ergens, is het niet in mijn hoofd dan wel buiten. De wereld is mooi maar je moet het wel willen zien. De banden vol met wind hè.
Ik logenstraf vaak mijn eigen woorden. Hier achter deze tikgeit weet ik het allemaal zo zeker en stellig te brengen maar in het echte grote 'mensenleven' valt het soms flink tegen! Gaat alles net weer iets anders...Weet ook weer dat elk mens zijn eigen kruus heeft te dragen. Mell bezorgde mij gisteren een paar keer kippevel terwijl ik om mij heen keek, boven hulp zocht en mijn ogen sloot. 
Waarom niet zo en waarom niet? I Believe in Life, Personal Jesus....De perfect day van Lou Reed, het heerlijke rocken en swingen op Central Station en de boodschap van Time to Go!
Die was niet aan dovemansoren gericht. Ieder luistert naar iets van zijn gading, pakt beet wat voor hem of haar noodzakelijk is, als je maar het juiste aas gebruikt!
Meestal brengen Stef, Frank of Daniël wat licht in mijn duisternis maar Mell Jonk uut Volendam stak ook aardig wat kaarsjes in mijn troebele brein aan. Nogmaals dank!
Heb ik het medicijn gevonden? Geen Diclofenac maar Jonkparamol. Je weet het niet!
Ga wandelen, schijnt ook te helpen. Hier langs de Vecht trekt de mist meestal vanzelf op!
Trouwens, fijne moederdag! Schil de asperges vandaag zelf wel, Moe. Fijne moederdag boven.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Paradijs van het Grote Niets!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'In de wervelstorm die 'het leben' het
Is het lang niet altied klaor.
Elk mens hef vraogen en is op zuuk.
Naor wat echt is en wat waor.
Goed, wat is hoe het heurt en hoe het moet?
Diep van binnen weet ie nog wel.
Wat joen ma hef zegd over goed en slecht!
In de aobendzun van 'n mensenleben
Denkt ie anders as as kind.
Dan is alles nog zo mooi en goed.
Totdat dizze vraog joe vindt.'
Uut 'Wat Joen Ma hef zegd' van Daniël Lohues.

Moi, ben ik weer. 
Strikt genomen is de Flevopolder een eiland omdat zij door de aanleg van randmeren en de overgangen naar het 'oude land' volledig door water wordt omgeven.
Te weten: het Ketelmeer, het Vossemeer, het Drontermeer, het Veluwemeer, het Wolderwijd, Het Nuldernauw, het Nijkerkernauw, het Eemmeer, het Gooimeer, het IJmeer en dan grenst de Flevopolder aan de westelijke en noordelijke kant ook nog eens aan het Markermeer en het IJsselmeer.
Er is best veel 'meer' te vinden in Flevoland dan alleen het PrayingHouse van Penk en Pia Hotgieter.
Theorie en praktijk. In theorie is de Flevopolder het grootste eiland van Nederland, zelfs het grootste kunstmatige eiland ter wereld maar in de praktijk merk je niet veel van het eilandkarakter als je er rondtuft.
Dat heb je veel 'meer' op een eiland als Terschelling. Dan zit je echt op een eiland. Ik zie elke dag op de koelkast daar nog een mooie foto van. Een foto van een mooie dag toen de wereld nog echt in de zunne was en de zee maar aan het doorruisen bleef zonder twijfels. We waren gelukkig voor wat dat toen waard was op een foto van een mooie dag, wat er ook gebeuren mag hou dit moment vast. En als vandaag de avond valt vragen wij ons af, is dit de laatste dag? En als het afscheid ons begroet leer mij dan hoe dat moet....
Tja, de brug is gevonden. Foto van een mooie dag is namelijk een nummer van de troubadour uut Nijmegen.
Frank Boeijen was vrijdagavond in de Polder te bewonderen en wij waren daar voor de verandering eens bij. We reden, volgens mij, de brug over het Ketelmeer over vanuit Kampen en arriveerden zo in Dronten of all places. Was terug in de polder na tig jaar! Ooit beleefde ik in Dronten één van mijn finest hours. We wonnen daar destijds met 2-3 van koploper ASVD en doelman Dorgelo van de gasten steeg naar excellente hoogte schreef de journalist van de Stentor destijds. Foto van een mooie dag! Het vergeelde krantenknipsel vond ik enkele jaren terug in de bijbel, precies tussen het oude en nieuwe testament in, waar mien Moe het had bewaard. Prachtig! Dat opruimen had nut aan de Clemme toen.
Het was een boeiende avond in de polder niet in de laatste plaats doordat Moos mee was!
Mien partner in crime. Zoonlief was goed te passe net als z'n Pa. Twee mannen op missie in Dronten!
Het is altijd gezellig met Moos. Hij heeft leuke praat, houdt ook van lekker eten en mooi dom ouwehoeren. Na een tip van Penk belanden wij bij restaurant de Rede aan het Meerpaalplein.
Goede keus! Knus restaurant, leuk ingericht maar wij verkozen om op het (on)overdekte terras te gaan zitten. Net als Frank Boeijen die even later ook binnen zwaaide. Hoi, Moi....
Mocht je eens, om wat voor reden dan ook, in Dronten belanden dan kan ik jou de Rede voor de inwendige mens van harte aanbevelen. 
De jonge moeder in de bediening was een leuk mens om aan je tafel te hebben, leuke praat en niet zo moeilijk doen, gewoon gezellig en spontaan. Je voelde je er meteen thuis! Moos ging voor de combinatie zalm, makreel en paling met aardappelsalade, Amsterdamse ui, bieslooksaus en toast. Een lekkere uiensoep werd mij toebedeeld. Prima in orde. Moos pakte vervolgens uit met de Rede Burger, bij mij belandde Rib, steak & chicken op het bord met chilimayonaise, kruidenboter, luie wijven friet en rauwkost.
Moos nam na afloop nog een schaaltje lekkers...We topten het af met cola, sissi en Skuumkoppe.
Een goede bodem voor het concert later die avond van Frank Boeijen en band in de Meerpaal.
Dat was ook goed te pruimen. Dat vinden jullie misschien wat minder maar lekker boeiend!
Boeijen, volgend jaar wordt ie 70, maar is nog steeds actueel. Je moet hem kennen, niet alles voor lief nemen. Hij is zoals ie is. Je kunt alles van 'm vinden maar hij gaat met mij al ruim 46 jaar mee...
Vanaf de basisschool is hij vaak mijn muzikale kompas. Ondertussen ken ik zijn teksten beter dan hij ze zelf kent, maar goed, hij is ook geen 54 meer hè. We gaan allemaal de 'fysieke' ongemakken van ons steeds ouder wordende lichaam onderkennen. Ook wat er tussen beide oren soms blijft zitten moet je niet onderschatten. De één lacht alles weg, bij een ander blijft het gewoon zitten tot vervelends toe!
Voor de pauze zong Frank Boeijen zo'n beetje alles van zijn nieuwste LP 'Paradijs van het grote Niets'.
Sinds zelfbenoemde filosoof Marnix Knetemann, zoon van klasbak Gerrie, bij BZV benoemde dat 'niets' ook 'iets' hoor je mij niet meer. Niets kan inderdaad iets zijn! Soms heel wat...
Heb ook vaak het idee dat ik rondkruip in het paradijs van het grote niets! 
Het is een typische Boeijen plaat geworden. Indringend, troostrijk en poëtisch. De 11 nummers vormen samen een muzikale reis naar een plek van rust in deze onrustige wereld.
In de rust van het immens grote theater van de Meerpaal kwamen de teksten wel binnen. Ook zo over zijn grote vriend die aan zee woonde waar hij eigenlijk nooit kwam. De zee was voor verliezers zei ie. 
Na de pauze speelde hij een mooi palet van nummers uit ruim vijftig jaar Boeijen.  Lekker man!
Het was de rit naar Dronten meer dan waard. Zo kom je nog ergens in alle REDElijkheid. 
Het was weer zo'n avond. De heen- en terugweg was ook grappig, gespeend met lekkere nummers, laat dat maar over aan DJ Moos. Hij kwam met verrassende invalshoeken toen we langzamerhand weer via het Ketelmeer, Kampen, Zwolle en Ommen ons Hardenberg zagen opdoemen....
We kregen het over (O)ma en wat die altijd zei over sommige zaken van en uit het leven!
Moos zei dat Oma er best veel kijk op had, wat ze altijd bespraken. Mooi....Wat (O)ma altijd zei...
Trots op dat kereltje. Trots ook op mien Moe met terugwerkende kracht wat zij mijn kinderen heeft meegegeven en geleerd. Misschien had zij dat weer van haar moe of haar oma....Maar toch!
Moe komt hier nog regelmatig buurten met haar teksten en kromme uitspraken! Ze had overal wel verstand van of kijk op, vind ik niet gek als je 91 jaar op deze aardkloot hebt rondgekuierd. Dan pik je links en rechts wel wat op. Haar liefde voor ons koningshuis heb ik beetje van haar overgenomen. Iemand moet het doen hè.
Ach, je kunt er alles van vinden. De enige kerel die met een uitkering gemakkelijk rond kan komen.
Maar ik vind het wel wat hebben. Koningsdag is toch een mooie dag, daar moet je tevens een foto van maken.
Voor later, foto van een mooie dag en die dan op een koelkast plakken. Dan heb je er elke dag wat aan...Wetende dat er betere tijden waren en die ook weer komen...
Toevallig was Moos ook mee naar Koningsdag op het Westerpark. Was weer top voor elkaar!
Dat blijft een schot in de roos. Dit jaar alweer voor de 3e keer. Klonk weer als een klok! Complimenten aan de achtkoppige organisatie, die zijn er maar druk mee.
Lang leve onze Koning en Maxima! Zij hoort er wel bij hè, anders vind ik er geen bal aan....
Wij Nederlands zijn polderaars. Wij zijn allemaal de Leegwaters en Lely's van deze tijd!
Een vraag bij Twee voor Twaalf, tuurlijk had ik ze allebei goed. Keek het zaterdag terug!
We waren niets voor niks een avond in de Polder geweest. Smaakt naar meer! Moos wist tevens veel van de Flevopolder. Het grootste (kunstmatige) eiland in de wereld, Papa. Wist ik niet, hij wel.
In Dronten weten we nu waar Abraham de mosterd haalt, weet al jaren dat het bijzonder goed toeven is in PrayingHouse! Onze voetballer van de vorige eeuw woont er zelfs....met z'n lieve dochters.
Walibi is ook niet ver weg! Zelfs voetbalclub BAS is bekend! Kortom, mocht het dit seizoen onverhoopt misgaan in de 4e klasse, dat wij geen droge voetbalvoeten weten te houden, en onverhoopt degraderen naar de absolute kelderklasse. Geen man overboord! Neuh, we maken ons veel te druk over dat stomme spelletje. If you can't beat them, join them! Dan maar 5e klasse, dan maar Kampen, Daarle en Biddinghuizen. Daar is de wereld misschien zelfs wel een stukje mooier....
Ik zag vrijdagavond al een mooie vooruitblik. Kortom, in ieder geval een vergezicht. 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...