#Blaren!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Hey, I put some new shoes on and suddenly everthing's right.
I said, hey, I put some new shoes on and everybody's smiling, it's so inviting.
Oh, short on money but long on time, slowly strolling in the sweet sunshine.
And I'm running late and I don't need an excuse
'Cause I'm wearing my brand new shoes.'
Uut 'New Shoes' van Paolo Nutini.

Moi, ben ik weer.
Liep afgelopen hemelvaartsdag weer een mooie wandeling langs de Vecht en haar uiterwaarden!
Was trouwens niet echt dauwtrappen, de klok van de grote kerk hier in het centrum sloeg al acht keer!
Moos sliep nog, Mouna was al beneden. Ga even lopen hoor, goed Papa. Tot straks...
Leek net echt! Keek nog even achterom in de twijfelaar.
Daar lag naast Shadow, het knuffelpaard van Mouna, alleen twee kussens maar geen geloof meer.
Zette de pet op, zette Spotify en Strava aan. Liet de voordeur achter mij in het slot vallen.
Enkele ganzen vertrokken net van Hardenberg Airport. Hoorde een ambulance met sirene. Shit!
De meeuwen in de lucht leken net verdwaalde stippen terwijl ik naar boven liep en de Vecht weer zag. 
Gelukkig zij is er nog, ze meandert en kabbelt vrolijk verder. Zij wel.
Schrik op uit mijn afwezigheid, een niet aangelijnde herdershond snuffelt aan mijn broek, mensen kijken langs mij heen, de vrouw groet mij, de man blijft nors voor zich uitstaren...Stumpert! Het zou maar je buurman zijn. 
Dezelfde vrouw snelt mij net als zondags voorbij met gezwinde spoed. Kom haar straks aan de overkant vast weer tegen. Zeggen we weer Hoi, Moi....Zij gaat mij veel te snel! Waar luistert zij naar op haar dopjes? 
Zelf luister ik tussen de muziek door naar mijn eigen voetstappen. 
Gaat het dit keer wel goed? Geen last van blaren op mijn hak. Nope, na een kilometer of vier merk ik het alweer. Het schuurt. De wandelschoenen, vorig jaar gekocht in Duitsland, hebben geen lang leven.
De schoen wringt. Om de paar wandelbeurten krijg ik last van blaren. Compeed is mijn beste vriend aan het worden, kan zo langzamerhand wel aandelen in deze handel kopen. Gouden business! 
Loop dom verdan! Eigenwies hè, buig af in het Vechtpark. Loop over de Prins Bernhardbrug terug naar huus. Na ca. 5,4 kilometer ben ik weer thuis. Trap de schoenen in de hoek! Deze zetten geen stap meer.
Heb je weer last van je hakken, pap? Yep. Morgen koop ik nieuwe schoenen, new shoes!
Op hetzelfde moment, geloof het of geloof het niet speelt ene Paolo Nutini één van zijn grootste hits!
New Shoes! Een teken aan de wand? Een dag later zit ik al bij Prins Sport hier aan de Voorstraat. 
Lang genoeg op de blaren gezeten, tied voor nieuwe schoenen. Had vorig jaar al van die nieuwe wandelsokken gekocht. Wellicht lag het daar aan. Neuh, het waren toch die degelijke Duutse schoenen.
Verlangde naar die schoenen die ik ooit in Oostenrijk had gekocht. Berg/wandelschoenen. Die zaten zo fijn, toen de wereld nog in de zunne was, maar de zool kwam er uiteindelijk door. Robert B. zei, als je fijne schoenen hebt moet je er meteen nog een paar kopen van hetzelfde merk en maat en dan in de kast zetten....Tja, achteraf had dat gemoeten! Achteraf had zoveel dingen anders gemoeten! Maar mien maat had wel geliek, denk ik. 
Heeft ie wel vaker hoor. Ach ja, ik loop er meestal nog een rondje om en besef mij dan...Het zij zo.
Weet nog precies waar het zaakje zat in Oostenrijk, halverwege op de berg! Prachtig!
Gelukkig was Prins Sport open, de dag na Hemelvaart, en keuze genoeg. Hier geen man om des keizers baard, maar een echte kerel met verstand van zaken. Dacht altijd, als je ouder wordt dan krimp je....zowel in lengte alsmede in je schoenenmaat. Vroeger had ik 45, driekwart met voetbalschoenen. Van Puma King trouwens netjes maat 46. De sneakers hebben dezelfde maat!
Maar blijkbaar kruipt mijn voet met wandelen richting maatje 47. Straks maar ff proberen hoe de nieuwe schoenen bevallen. Mouna is al wakker, Moos slaapt nog. Ga zo ff langs de Vecht!
Kop d'r veur, Spotify en Strava aan. Rondje Vecht. Kleine zes kilometer met mien new Shoes! 
Voordat ik weer een poging onderneem om Oma's kippesoep te maken. De vorige keer kreeg ik van de jongste weer de deksel op mijn neus. Neuh Papa, het is niet de kippesoep van Oma. Die was lekkerder.
Nou heb ik de kip zelf maar bij de horens gevat. De bouillon staat al een dagje op. Heb de prei zelfs niet in de winkel gehaald. Niets aan het toeval overlaten. Het zal mij lukken om, One Fine Day, net zo'n kippesoep te maken zoals mien Moe die altijd maakte. Poging nr. zoveel. Giet mij lukken. Kop d'r Veur!
Met blaarpleisters in de binnenzak van mien jas verkasten wij hemelvaartsdag naar het hoge Noorden.
Het was geen best weer. Zo kwam ik uit bij een uitje naar Bourtange. Kenken jullie deze vestingstad?
Gezellig hoor. Uurtje hier vandaag. Kwamen onderweg nog langs Ter Apel en Stadskanaal. 
Later las ik in Bourtange het ongelooflijke nieuws uut Stadskanaal. Jemig, dat noemen zich moeders!
Meteen die titel afpakken. Dat snap je toch niet. Zelfs het jeugdjournaal bracht dit keer geen soelaas.
Dit valt helaas niet uit te leggen, zelfs niet in Jip en Janneke taal. Kwam steeds harder binnen.
Dan heb je toch alleen zaagsel in je kop in plaats van enkele hersencellen. Op de terugweg kwamen we wederom langs Stadskanaal, mijn maag draaide om en niet door het feit dat in mijn uiensoep Beerenburg was verwerkt! In ter Apel was het tevens druk, zag er zwart van de mensen. Galgenhumor mensen! Kom op, je mag tegenwoordig niks meer zeggen. Daar had Frank Boeijen het ook over op Radio 5. Hij was er te gast bij Daniël Dekker. Ik luisterde het 's avonds terug. Frank had het over dat liedje met de 10 negertjes...Nou nou, kun je dat nog wel zeggen Frank? Later had ie over het feit dat hij als kind wel eens eens stukje meeliep met Amerikaanse militairen tijdens de Nijmeegse 4-daagse en dat ze zo mooi konden zingen. Liep ik aan de hand mee van een zwarte militair..Nou Nou, hij verbeterde zichzelf. Een donker gekleurde militair...Jongens, waar hebben wij het over. Je kunt tegenwoordig niks meer zeggen. Hij zong in het Nederlands, zodat iedereen hem kon verstaan. Hij moest er zelf ook om lachen. Zelfspot. Hij nam een mooie sprong in de tijdsgeest. Had er ook over met Moos deze week. Hij luistert nu veel naar muziek die ik niet ken, liever ook niet hoor maar het blijft toch je zoon hè. Hij is gek van Tyler the Creator en Kanye West. Die heeft het constant over niggers in zijn nummers. Als wij slechts 1x het woord neger/nigger in onze mond nemen is het land te klein, vraag Jans maar, maar die West heeft er constant over.....Finkers zei het ooit: Geen Jager en geen.....Laten we de kerk in het midden houden! Was het meer vroeger!
Maar goed. Vesting Bourtange. Bourtange is een uniek, historisch verdedigingsdorp in de regio Westerwolde (Groningen) vlak bij de Duitse grens. Dat klopt, jemig de voertaal was Duits. Moos viel het als eerste op. Wat zijn er veel Duitsers hè. De vesting werd in 1580 in opdracht van Willem van Oranje gebouwd tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Ze hebben het dorp volledig in de stijl van het jaar 1742 gereconstrueerd. Het is één van de weinige Nederlandse verdedigingswerken die nooit door een vijandelijke macht is ingenomen. Het was een leuk uitje. Kinderen vinden zoiets wel leuk. 
Mooi lopen over de grote wallen rondom het stadje. Had de blaarpleisters mee, voor het geval dat.
We bezochten verschillende musea in het stadje, de kerk en de synagoge, de kapiteinswoning en het nieuwe kruithuis. Ze schoten tevens nog met een echt kanon. Indrukwekkend. Was gezellig, tussendoor lekker geluncht en een blondje van Bourtange genomen. Ze zijn beter in schieten met kanonnen. 
Trouwens, de meegenomen biertjes van brouwerij Westerwolde uut Vlagtwedde zijn wel prima te doen. 
In het kader, nu wij er toch zijn. De kinderen Oud-Hollands snoep en ik enkele mooie biertjes..De Westerwolder Tripel en de Zware Monnik. Lekker hoor! 
Weet nu ook waarom de Tachtigjarige oorlog zo lang duurde. Het duurt minimaal twee minuten om zo'n kanon her te laden....Of leg ik het grapje nou niet goed uit! 
Er ging op Hemelvaartsdag even niks boven Groningen, alhoewel toen wij langs Stadskanaal en Ter Apel weer kwamen dachten wij er toch iets anders over..Of leg ik het weer niet goed uit? 
Ik wil het ook allemaal soms niet snappen! Zijn wij zo dom of hunnie zo slim? 
Zaterdag wonnen wij gelukkig weer eens. Niet ons eerste elftal maar wel het vlaggeschip van onze jeugd. JO9-1. Ze moesten weer tegen hun leeftijdgenoten van HHC Hardenberg. Deze jochies gingen als de brandweer alhoewel ze eerst even de slaap uit hun ogen moesten wrijven. Ze stonden ineens achter met 0-2. Kwamen nog voor de thee terug tot 2-2. HHC nam na de Pickwick gelijk weer een voorsprong 2-3, het was echter vechten tegen de bierkaai. Roodzwart nam de regie compleet over!
Die hadden geen blaren op de hakken maar wondersloffen aan. Jemig, de ene goal was nog mooier dan de andere. Mien voormalige buurjochie Cas kwam voeten en vooral handen tekort. Hij kon het roodzwarte geweld ook niet temmen! De jongens van Eric waren veranderd in brullende leeuwen....
Geweldig! Ik zei maar niet zoveel meer tegen al die leuke en lieve moeders van HHC en doordeweeks de moeders van de klasgenootjes van Mouna. Ze zijn soms al niet zo blij met mij...Sta ik ff te buurten bij ze en dan juich ook nog eens spontaan als Mariënberg scoort! Niet doen, liever niet...hahaha
Ook al woon in tig jaar in Hardenberg, ik ben en blijf een Mainbarger, in roodzwart hart en nieren!
Wilde dat ons eerste elftal eens konden zien wat die jochies 's morgens, soms voor dag en dauw, weten te presteren op het Westerpark! Die hebben VIPS gewoon in hun genen zitten. Vertrouwen, Inzet, Plezier en Samen. Zij doen het vooral samen. Niemand valt hier buiten de boot, geen matrozen die gaan muiten...
Het werd uiteindelijk 11-4 voor 8 ontketende jochies. Na afloop was de stemming opperbest bij het thuispubliek, in het vijandelijke HHC-kamp een stuk minder! Ik zei maar (weer) niks....Toch mooi om die strijdlust te zien en dat die koppies van die lieve HHC-jochies allemaal op onweer stonden! Ik mag dat wel, slecht tegen je verlies kunnen dat tekent de ware voetballer in je. 
Dat mis ik 's middags wel eens! Tuurlijk, we kunnen de meubelen nog redden maar ik ben bang dat ik nieuwe stoelen uit kan gaan kiezen bij de IKEA over een paar weken. 
New Shoes, wel of geen blaren? Je kunt ze beter op de hak hebben dan er op te zitten!
Snap jullie wel! Vandaag is er ook geen touw weer aan vast te knopen. Praat in halve zinnen....
Maar ik vrees met grote vrezen dat onze wereld nu en in de nabije toekomst niet veel zal veranderen!
Elke dag lijkt het niet gekker te kunnen en dan komt er weer zo'n onheilstijding binnen.....Jemig.
Naast de schoenen lopen is er al lang niet meer bij, ik zet ze liever een beetje uit de pas!
Als je misschien begrijpt wat ik bedoel. Als ik mij nog druk kan maken over New Shoes!
Als ik vooral zaterdagmorgen nog kan genieten van een mooi spelletje voetbal tussen twee elftallen die binnen de krijtlijnen elkaar het licht in de ogen niet gunnen maar na afloop elkaar netjes een hand geven en gebroederlijk en druk pratend gezamenlijk naar de kleedkamer lopen. Kippevel!
Dan loop ik met zo'n beeld in mijn hoofd en een glimlach van oor tot oor graag het Westerpark af. 
Met mien nieuwe schoenen. New Shoes! 
I said, hey, I put some new shoes on and everybody's smiling, it's so inviting.
En dan is Bram ook nog eens geboren, deze week. Zoon van neefje Guus en Iris, het broertje van Thijs!
Geweldig. De Family Tree blijft maar groeien....Bram komt van Abraham. Vader van alle volken. 
Kijk, dat gef hoop. Elke dag is er wel rotzooi maar zo'n newborn kindeke in een bakse vol met stro dat maakt de dag meteen weer een stuk zachter! Nieuwe hoop in bange dagen.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.....