#Ard-je-Maat!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'De dans, gedanst op een zilveren tapijt met jou dicht bij mij.
De verloren tijd beweend, doelloos verzonken en dronken.
En niets dat niet mocht, wij twee door de tijd, de tijd heen.
Midzomernachtdroom.
Waar jij verscheen, scheen de zon met je mee.
Geen tijd voor verdriet maar elke dag omarmd.
En altijd vrolijk, hoe jij dat voor elkaar kreeg. 
Met oneindig veel moed, het leven is niet fair. 
Jouw stralende lach, en je mooie gedichten, jouw tedere woorden.
Je onverwoestbaar krachtige wil. 
Jij hebt je noodlot steeds het hoofd geboden, tot het eind geloofde je. 
Jouw idee van geluk, jou idee van geluk'
Uut 'De(r) Weg' van Herbert Grönemeyer (vertaling Guus Meeuwis)

Moi, ben ik weer. 
'Papa, het is Ard hoor, geen Ardje'
Vorig jaar, ergens halverwege, kwam Mouna met mijn telefoon in haar hand naar de bloemetjesstoel gelopen. Had haar gevraagd, app Ard maar even, Fero zit op de ambulance, misschien heeft ie wel zin aan een bakkie koffie of een Cola-Beerenburg, nog beter. 
Ze zat op mijn telefoon liedjes te zingen van Suzan & Freek. 
'Je hebt gelijk, het is inderdaad Ard maar vroeger noemde Papa Ard altijd Ardje....' Sorry.
'Jij altijd met je vroeger', lachte Moos die aan de eettafel zat te leren (althans dat dacht ik). 
Moet ik even veranderen, heb je gelijk aan Mountje. Doe ik straks wel even.
'Maar als je er Maat achter zet dan klopt het wel weer, Papa'. Hoezo...?
Nou Ard is toch je vriend, je vriend, je kameraad. Ard je Maat! Je hebt gelijk, lieverd!
Daar had ik nog niet aan gedacht. Ard is inderdaad mijn Maat. Goed hoor! Bijzonder kind! 
Ard was en blijft mijn maat! Vrijdagmiddag verloor hij zijn strijd tegen die ongelooflijke kutziekte.
Hij had vorig jaar de diagnose ALCL gekregen, een zeldzame en heftige vorm van lymfeklierkanker.
Vorig jaar, ergens in augustus, krijg hij deze jobstijding. Een kleine 10 maanden heeft ie gevochten voor wat ie waard was maar deze strijd was niet te winnen. Wat een wil had ie om te (over)leven!
Elke keer weer nieuwe hoop, elke keer weer die kop d'r veur. Met Fero, met zijn kinderen- en kleinkinderen. Zo bewonderingswaardig! Jouw bijna onverwoestbare krachtige wil!
Alleen maar respect! Je wilde niet opgeven, dat was geen optie. Je ging maar door...
Nooit klagen! Altijd goed te passe. De mooie gesprekken. De laatste die met jou in het ziekenhuis. Kippevel
Ook humor, dat hield je op de been. Fijne knuffels, gewoon rechttoe, rechtaan.
Alles benoemen, ook de dingen die verscholen lagen aan die gitzwarte horizon. Maar gewoon doorgaan!
Maar de laatste tijd had ik moeite om de update's van Feronique op de Stamps-app te openen.
Bang voor de woorden om te lezen die er dan zwart op wit stonden gedrukt. Net of je de waarheid niet onder ogen wilde zien. Het ging de verkeerde kant op! Niet de weg die jij en Fero wilde bewandelen.
Er kwam steeds meer tegenwind, de storm stak op, het werd alsmaar kouder en kouder....Brrrr.
De toon veranderde, waar telkens hoop door de regels klonk kwam nu iets van berusting!
Vrijdag appte Feronique dat jij bezig was aan je laatste uren. Ik vloekte hardop op het werk. GVD!
Het kwam binnen. Ben al enkele weken een soort van er niet bij, maar nu was ik verdoofd!
's Middags kwam het telefoontje al die je eigenlijk niet wilde aannemen. Wist meteen dat het fout zat. 
Ken Robert daar nu lang genoeg voor. Ard is overleden, onze kameraad, onze vriend, onze maat is niet meer. Weer die vloek, GVD! Het leven is niet fair. Iemand die daarboven aan de knoppen zit moeten ze direct ontslaan. Want die snapt er geen bal van! Potverdikkemei! Maakt er een klotenzooi van!
Maakte nog wat werk af, hoop dat het allemaal goed is gegaan. Dat ik het juiste heb besteld!
Alles valt dan spreekwoordelijk uit je handen. Je wist dat het moment zou komen maar dat mocht nog wel even wat jaren duren. Maar ja, van het concert des levens heeft niemand het program zei mijn moeder altijd. Potverdikkemei, 56 jaar. Dan begint het leven toch pas? Dit is gewoon niet eerlijk!
Vroeger hadden we dat anders gedaan. Maar mijn vroeger is helaas niet meer het vroeger van nu!
Niet veel later dronken Irma, Robert en ik in de Clemme een Beerenburg-Cola op onze Ard. Proost!
Onze vriend, onze kameraad, onze maat. Wat een hard gelag! Maar toch proosten op het leven!
En ook zo dubbel. Ard heeft nu rust, hoeft niet meer te vechten voor zijn leven! 
Maar missen, dat kunnen wij hem ook niet! Nooit. Er zijn er genoeg die ik kan missen als kiespijn maar niet Ard. Hij staat nog steeds als Ardje in mijn telefoon. Ik laat het maar zo...Sorry Mouna. 
Dan is hij nog een beetje een soort van bij mij. Ard van eerder, van vroeger. Toen de wereld nog in de zon was.
Verdoofd! Poeh...Wij zoeken steun bij elkaar. Gisteren verloren we met de voetbal. 
Het deed mij weinig, eigenlijk niks. Wilde de pen in het azijn dopen na weer een verloren seizoen!
Maar dat heeft geen enkele nut. Ze snappen toch niet wat ik eigenlijk bedoel, ook iets van vroeger. Vanmorgen ook niet, werd wakker met een enorme kater en ik had niet eens zoveel gedronken. Het besef dat hij er niet meer is. Niet even langs loopt voor een bakkie of een cola met een tikkie. 
Niet even wat drinken bij Sevens, of bij hun op de koffie. Altijd welkom, altijd leuk, altijd gezellig. 
De kinderen waren ook gek op Ard (en Fero natuurlijk). Hun reacties, zo puur - zo echt! Hartverscheurend. Oh Papa, wat erg! Hij was zo lief en altijd gezellig. 
Zat vrijdag- en gisteravond in mijn bloemetjesstoel. Eigenlijk nergens zin aan, beetje dom voor mij uit te kijken. En nu? 
Zat muziek te luisteren, muziek die Ard ook het beste te pruimen viel.
Journey (Open Arms, Don't Stop Believ'n), U2, De Dijk....Nam er een cola-beerenburg bij. 
Klinkt misschien stom, maar ik had het gevoel dat ik dan een stukje dichter bij Ard ben. Moi.
Zag onze foto op de koelkast hangen. Die hangt er al bijna twee jaar. Van onze gezamenlijke vakantie op Terschelling. Steeds vaker gingen mijn gedachten daar naar terug. Destijds maakte ik mij meer zorgen om mijn ander moat, Robert, dan om Ard. Toen wisten wij nog niet wat er hem allemaal te wachten stond. Foto van een mooie dag. De zee ruist maar door, het mooiste geluid op dat van jou na.
Gearmd stonden wij daar op het strand van Terschelling, allemaal met de lach op ons gezicht, sommigen met een zonnebril. Zie deze foto elke dag wel twee, drie keer. De koelkast gaat best wel vaak open.
Foto van een mooie dag, toen onze wereld nog compleet in de zunne lag. Zo onbevangen, vrienden voor het leven. De foto het relaas van (h)echte vriendschap! 
Ging weer terug naar mijn stoel en Spotify slingert een nummer van Herbert Grönemeyer de kamer in. 
Der Weg! Poeh, kippevel. En daar komen de tranen. Potverdikkemei. Het leven is niet fair. 
Niet iedereen kan Duits verstaan en Guus heeft 'm ook in het Nederlands laten vertalen maar het origineel komt binnen als een groene legertank op een onbewaakt ogenblik! Keihard! Ongelooflijk hard. Ik verketterde iederen die iets met Ard's dood te maken had. Had ff maling of ze me konden horen. Klootzakken!
Gisteren zochten wij elkaar ook op. Belde nog even met deze en gene. Mijn en onze gedachten ventileren. Ard is weer thuis in Hardenberg waar hij al jaren zo leuk woonde met Feronique. Die mooie Opa voor jullie kleinkinderen. Het geluk spatte er van af. Voordeel van jong ergens aan beginnen. 
Het maakte jullie zo'n uniek stel. 
Zoveel respect voor jou. Vond jou al een topgozer maar je ziekte maakte jou eigenlijk sterker!
Maakte jou een man waarvoor ik zoveel respect heb gekregen. Altijd vrolijk, hoe jij dat voor elkaar kreeg. Net of er andere radartjes in je lichaam aan begonnen te staan! Verbazingwekkend. 
Fijn ook, die gesprekken. Vooral over het leven. Jij gaf hoop, je bood troost. Kwam altijd beter bij je weg dan ik er arriveerde. Gek hoe mensen in zulke situaties in een bepaalde positieve weerstand schieten. Net of de terugweg het wat soepeltjes liep. 
Veel met en over jou gepraat. Dan merk dat vriendschap zo belangrijk is, dat een paar maten het verschil maken. Tussen goed en slecht! Wat echt belangrijk is, soms een blik al genoeg. 
Diep van binnen weet ik dat het voor jou zo beter is, maar zo voelt het nog lang niet!
Het zal ontzettend wennen zijn om jou niet meer die knuffel te geven, even met je te babbelen, soms over niets maar meestal over van alles. Goh, wat heb ik veel aan jou gehad. Dat meen ik, uit de grond van mijn hart. Wat hebben jullie mij een thuis gegeven, eentje waar ik altijd welkom was. 
Gewoon kon zijn die ik wil zijn. Bij jou/jullie kon/kan ik mijn zwaktes tonen. Ook jullie hebben mij op weg geholpen. Ard, hoop dat jouw weg naar boven of waar je nu gaat wonen ook geplaveid mag zijn. 
Met allemaal goede bedoelingen. Want tot het einde geloofde je, jouw idee van geluk!
Ard, hou van jou jongen....Mooie maat dat je bent, niet was. Je blijft mijn maat tot in de eeuwigheid. 
Want dood ben je pas als wij jou zijn vergeten. Nou dat gebeurt niet! 
Ik heb je nummer toch nog, Ardje!
Ondanks alles, fijne zondag. Joah, mag wel zo....