#Een Leven Lang!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Het zit de laatste tijd niet echt mee maar ik grijp de ochtend bij z'n keel. 
Ellende bleef te lang op de thee maar ik haal m'n schouders op. 
Want ik leef om te zien hoe het voorjaar bloeit.
De avond valt en de nacht laat zien waarvoor ik ben bedoeld. 
Laat me schuilen voor de regen, laat me wachten op de zon.
Ik adem in, ik blijf bewegen, zie wel wat er morgen komt. 
'k zie wel wat er morgen komt.'
Uut 'Wat Er Morgen Komt' van Van Dik Hout. 

Moi, ben ik weer. 
Keek gisteren naar de Tour de France en dacht: wij hebben allemaal een knecht nodig!
Eentje die je vlak voor de streep afzet of net onder de top brengt.
Sinterklaas had dat ook jaren totdat zijn knechten uiteindelijk van kleur verschoten. 
Iemand die je het laatste zetje geeft of net dat spreekwoordelijke duwtje in de rug.
En dan nog ben ik soms een Sepp Kuss, val ik vlak voor de finish nog het ravijn in en gaat nummer drie er alsnog met de zege (vrouw) van door. Potverdikkemei.
Tja, fietsen verleer je niet zo snel. Wat ik oe brom.
Zo zittend in de bloemetjesstoel besefte ik mij dat ik beschik over superknechten, al een leven lang. 
Ze houden me soms uit de wind of laten mij niet van die fiets stappen. Kop d'r veur!
Door hen bleef ik steevast in het zadel zitten. Opgeven is geen optie.
Mijn knechten bestaan uit familie (broers), eerder uut mien Moe en Pa, maar ook vrienden of gewoon soms iemand op straat.
Goedbedoeld advies in plaats van een koekje bij de koffie. 
Af en toe ben ik zelf die knecht, geef ik het duwtje of dat advies. Niets is een mens vreemd!
Zo helpen wij elkaar die berg op of af, dat kan natuurlijk ook! 
Moest ik gisteren tevens aan denken nadat ik uit Zwolle was gekomen.
Het tweejaarlijkse uitje met broer Herman uut Hattem. Een drankje, wat eten en veel praterij.
Dan hij de knecht, dan weer ik de waterdrager...De ene keer hij de kopman en ik de sprinter...
Samen genoeg bergen al bedwongen. Het pelgrimslied van Pa en Ma in ere houden. Psalm 121.
Ik kijk omhoog naar de bergen, daar zal mijn hulp vandaan komen. Jaja, ik lette wel op als Moe wat zei tegen mij, vroeger dan! 
Maar goed, dwaal af. Zie vaak de vergezichten, het mooie uitzicht, dat zorgt er voor dat ik niet altijd op de weg let, gelukkig zijn er vangrails onderweg. Auw.
Paradijsvogel? Zeg het maar. Niet de bestemming maar de weg er naar toe doet 't. 
Misschien wel te lang bij DAVO of De Hetebrij gezeten, dat kan ook....Ga je dom van lullen!
Geen water in de bidon maar het fijne gemeentepils op een speciale manier!
Fietste terug van het station naar huis. Het was weer gezellig geweest in Zwolle. 
Snap die Peter wel dat hij hier burgervader is ipv in Hardenberg, de hoofdstad van Overijssel bruist gewoon als de zon schijnt, maar ik had die weg wel al lang afgesloten op de Nieuwe Markt. Vooral 's avonds en in het weekend. 
Fietste door het centrum van Hardenberg. Er was gedoe. Stonden wel vier politieauto's bij de Joodse Begraafplaats.
Iemand stond er al in de boeien, een tweede 'verdachte' werd vakkundig ingerekend. De hoeders van de wet hadden het druk, vroeg of mijn hulp nog nodig was! Wil graag de knecht zijn hè.
Neuh, dat was niet nodig, mocht wel doorfietsen. Buurman en Buurman stonden er ook! Moi.
Nu niet een ommetje aan het maken maar gezellig met een biertje in de hand luisterend naar Dario. 
De volkszanger, steevast aanwezig op het feestje hier in Hardenberg. Hij was de laatste in rij, het feestje liep op haar voorzichtige einde. De meeste biertjes reeds getapt. 
Bloed, zweet & tranen! Weet niet in welke gemoedstoestand ik er arriveerde maar dacht: Ach, kan er nog wel eentje nemen. Jurriën stond al aan de bar. Biertje, Dorgelo? Ja, lekker! 
Zag vele bekenden, sommigen hadden de kijkglazen al mooi vol. Anderen waren weer te mooi om een blik op te werpen. Had trouwens wel een duwtje nodig, maar dat terzijde!
Kwam midden in het feestgedruis, de apotheose van mooi dom ouwehoeren, de finish al lang gepasseerd. Sommige mensen hebben ook echt wat te vertellen. Mooi....Hou d'r van! Ben je er lang?
Neuh net, kom net aanfietsen. Naar Zwolle geweest! Hoe is het met de golfbal, ondertussen langzaam een tennisbal aan het worden. Verder gtp dan? Joah, mag wel zo...Voel mij verder wel goed, afgezien van een paar biertjes teveel. Nu wachten op het verdere gevolg. Lijkt allemaal goedaardig. Binnenkort mag die golf/tennisbal er uit. Waar dan? Almelo denken ze. Doen ze hier niet! Ok, biertje? Lekker...
Geen moeilijk gedoe! Het heeft al genoeg bloed, zweet & tranen gekost de laatste weken, of niet dan.
Dario slingerde het laatste nummer de Hardenberger nacht in! Hij was klaar, kon weer naar huus. Terug naar zijn geliefde Mokum. De DJ van dienst nam het over. 
Good old Chris Brandsema!
Ook zo'n eentje die al een leven lang met mij meegaat! Hoe lang ken ik deze beste man al wel niet? Toch ruim dertig jaar, vanaf mijn staptijd. Dat was rond mijn 17e. De plaatjesdraaier was er vaak. Celebration, de Stam, Het Podium maar ook in Ommen en de Troubadour draaide hij vaak en gisteren stond hij ook weer te draaien op het kleine podium waar normaal de speeltoestellen staan. 
Dat zijn mannen en vrouwen van de gestampte pot, dat zijn van die ijkpunten in je leven. Hoeveel kroegbazen hebben mij al niet (spreekwoordelijk) duwtjes gegeven, net die berg over hebben geholpen? Dansend op de pedalen, door hen vrat ik het asfalt op. Door hen had ik zin om af te dalen omdat ik bijna aan de top was die avond. 
Stef Bos zong het van de week ook bij de Avondetappe. De klim! Ik zong mijzelf niet naar boven. Neuh, kan geen toon houden hè. Vals plat, maar dan net ff anders...hahaha. 
Eerder zag ik het nooit. Zie nu pas het landschap en hoe mooi de bergen zijn. Neem een lagere versnelling en ik neem de tijd. Er zit een engel op mijn schouder, die altijd in mij bleef geloven. Ben nog steeds onderweg en ik zing mezelf naar boven.
Dat dus! Eerder wilde ik altijd het licht uitdoen. Nu geloof ik het wel. Tof peertje! 
Was ff leuk om het laatste stukje feestgedruis aan het Oosteinde mee te maken. 
We hebben allemaal onze zgn. knechten nodig! De laatste weken was ik blij dat ik ze in mijn team heb. 
Ze namen veel wind uit de zeilen, had de wind zelfs in de rug en ging niet de mist in. Geen hoogmoed voor de val. Gelukkig zag ik tijdig de bocht waar ik anders wel zo uit kon vallen. Vangnet! Auw.
Knecht is geen verkeerd woord! We knechten allemaal wel eens voor elkaar. Soms de ene wat meer dan de ander! 
Gisteren besefte ik mij weer eens dat die paar echte vrienden op 1 hand te tellen zijn. Familie kies je niet, die krijg je maar ik heb geluk gehad. Heb de beste broer(s) die ik mij maar kan wensen! En vergeet al die nichtjes en neefjes niet of schone zusjes.
We zaten gisteren mooi 'dom' voor ons uit te kijken. Kijken naar mensen, praten over een leven lang!
Soms kwam een hondje bij ons zitten, had alleen een bakje water nodig! Hoe simpel wil je het eigenlijk hebben?
Je kunt je overal druk over maken, bijvoorbeeld over de dag van morgen! 
Maar ja, het loopt vaak toch weer anders dan dat je van te voren dacht....
Dacht vannacht aan al die kroegbazen van mij.
In Ommen, Hardenberg, Mariënberg maar ook die in Zwolle. Sommigen hebben een broek aan van Levi Strauss! Fijn hoor. Je mag soms even (dag)dromen. De meeste ken ik al tientallen jaren, sommigen komen pas gisteren bij je buurten, in je leven! Hallo....Maar ik hoefde de berg niet over....Neuh, dit jaar geen Koninginnenrit, val de laatste tijd toch vaak in de laatste bocht voor de finish! 
Dat is niet erg. Zette in Oostenrijk ook onze C4 vlak af voor de top. Het laatste stukje liepen wij wel bergop, we waren bijna weer bij bloed. 
Gelukkig zijn Moos en Mouna morgenavond weer hier inpandig, althans in Hardenberg.
Even knuffelen. Die gaan ook al een leven lang mee met hun kopman, maar die twee kleine knechtjes zijn de laatste weken in super- en blakende vorm! Hebben goede benen, niks geen sjas patat! 
Die hebben hun kopman al flink wat keren net aan de voet van de berg afgezet.
Kop d'r Veur, Papa.
Gooi maar even Entre Dos Tierras van Heroes Del Silencio er in. Ook zo'n duwplaat van eerder....
Helden van de Stilte maar rustig is het niet echt, kam je haar met een gitaar! 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Schone Zus, Sexy en Slim!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden,

´Oh, en ik weet dondersgoed waarom ik zoveel van je houden kan.
Want je wordt snel ouder en je groeit zo hard, je past mijn schoenen.
Weet je wat je wel en niet wil doen, je wordt snel ouder.
Oh, maar ik hou zo van tijd verliezen met jou.
Dus blijf maar even wakker, vriendje. Blijf even wakker nou.
Voor nu, slaap lekker, kleine vriend.
Je bent veel meer dan je pa verdient.
Jij en je zusje.
Zoals je klaarstaat, grote broer.
Bloed is bloed, geen geouwehoer.
Pas op je zusje.´
Uut ´Tijd Verliezen´ van Racoon. 

Moi, ben ik weer! 
Is deze dichtregel jullie ooit opgevallen in Hardenberg? 
'In dit verborgen gemaal geen geklop van een hart maar een zoemende ziel...'
Het is een dichtregel van de Zwolse dichter Paul Gellings en maakt blijkbaar onderdeel uit van een reeks poëtische kunstwerken in openbare ruimtes in deze gemeente. 
Deze is aangebracht op het elektriciteitshuisje (voormalige gemaal) aan de Jan Hendrik Prengerlaan in Hardenberg, kom er zo'n beetje dagelijks langs. Elke keer vang ik de tekst op! 
Wat betekent het toch? Het schijnt dat de tekst de brug wil slaan van een oud industrieel nutsgebouw met de zware mechanische pompen (de metaforische hartslag van waterbeheer) naar de stille continue zoem van moderne elektrische installaties. Het benadrukt de onzichtbare maar vitale energie die door deze wijk stroomt. 
Wilde deze ochtend wat poëzie ten tonele spreiden. Bij deze!
Het tekent ook de overgang van oude ronkende stoommachines en dieselmotoren (het kloppende hart) naar de moderne geruisloze elektrische pompen (de zoemende ziel) in een gemaal. 
De regel roept, volgens de kenners, direct een sfeer op van een verborgen techniek die in alle stilte ons land droog houdt. Tot zover, ooit aangebracht in 2015 door de toenmalige woningcorporatie Beter Wonen (tegenwoordig is dat Vechtdal Wonen) 
Je merkt het al, de vakantie is bijna voorbij, morgen wacht de plicht weer en ik begin weer onzin uit te kramen. Niets is een mens vreemd, je bent soms niet te volgen hoor ik wel eens. Nou, dat dus!
3 weken vakantie gaan snel. Veel te snel. Heb dan ook bijna een week (te)veel ziekenhuizen van binnen gezien! Had van mij achteraf allemaal niet gehoeven, had liever op een berg gezeten in plaats van in  een ziekenhuis. Tja, tis niet anders.
Maar het gaat goed. De tweede gastroscopie ging lekker. Ook in Hardenberg denken ze aan een goedaardige tumor. Dat is mooi. Twee landen, één gedachte. Alleen die golfbal moet er nog wel uit. Dat gaat hoogstwaarschijnlijk gebeuren in Almelo, daar staat blijkbaar het stoplicht vaker op groen! 
Heb volgens mij, foutje bedankt, wel de verkeerde medicijnen meegekregen. Plastabletten in plaats van maagtabletten + een herhaalrecept van een heel jaar..?!?!? Morgen maar even bellen, alles gaat automatisch hè. Gelukkig ging het slangetje er wel van boven in. Ditmaal met keelspray en een roesje, heerlijk. Nu merkte ik niks terwijl ik vorige week in Oostenrijk het niet zo breed had zonder verdoving. 
Tja, alles voor de goede zaak hè. Terug in Nederland is het gezeik ook alweer begonnen.
Het gelul over van alles, over droogte en over wel of niet fietsen in het centrum van Hardenberg.
Las de reacties. De één wil een fietsverbod, de ander wil blijven fietsen, nummer drie geeft de schuld aan de voetgangers. De waarheid zal wel weer ergens in het midden liggen. Er moet wel iets gebeuren maar dan moet je ook handhaven. Op de site van de gemeente kun je een enquete invullen. We gaan het zien! 
In Oostenrijk merkte je van al dat ge-emmer vrij weinig. Waren wij ook drie anonieme musketiers.
Want ondanks die paar heftige dagen toch een fijne vakantie gehad. Tijd verliezen met deze twee gaat veel te snel. Moest denken aan een tekst van Racoon toen wij via een stoffig en met steentjes bedekt landweggetje van ruim 8 kilometer bergop bij een bijna vergeten hutje belanden. De auto compleet onder het stof. Een pareltje. De kinderen zaten een mooi vergezicht niet in de weg. Het werd er alleen maar meer bijzonder van. Wat een plaatje. Kneep mij even. Ben gezegend. Dat ik zulke kinderen heb en dat ik dit met ze mag en kan doen! Soms kunnen ze niet met en soms kunnen ze niet zonder elkaar maar ik zag ook dat grote broer er was voor zijn kleine zusje op het moment U. Toen ik even 'uitviel' stond hij op. 
Mijn rugzak ter hand nam terwijl mijn eigen rugzak spreekwoordelijk alleen maar groter en groter werd! De wereld op zijn kop.
Oostenrijk is goed te doen. Fantastisch land. De bergen die ze daar hebben neergeplant, reusachtig!
Is er dan toch meer tussen hemel en aarde? 
Wij hebben leuke dingen gedaan. Vaak de berg op! Dacht trouwens op mittwoch dat ik al halverwege was (als je snapt wat ik bedoel), hoorde ik Moe nu zeggen dat de koffie kloar was?, gelukkig daalden wij af, onderweg naar later! Hoorde mien Moe gelukkig ook niet meer, wel de hartkloppingen van mijn eigen....De stilte zegt soms het meest. 
Suzan en Freek stond vaak op in onze Oostenrijk playlist. Sommige teksten snijden best wel hout. 
Vaak gerodeld, die in Lienz was het mooist. 3 kilometer door het bos. Geweldig, je vrij in de kop voelen. Het joelen van je kinderen. Kippevel. Prachtig. Een Tierpark bezocht. Op de laatste dag nog een klimpark! Geweldig...Of gewoon met de auto rijdend tussen de bergen door, aardig wat haarspeldbochten gekruist. 
De auto tanken voor maar € 1,71 (???)....Jaja, hoezo één Europa? Breek mij de bek niet open. We tankten vlak voor de grens de tank nog eens vol. Een dag later was de prijs al gestegen naar € 2,01 in Duitsland (vlak onder Kassel) en hier aan de Kellerlaan betaal je € 2,27. Snappen jullie het nog, dat scheelt dik € 0,50 op een liter. Zo zag ik wel meer dingen anders. Oostenrijkers doen niet zo moeilijk, wij hier soms wel eens te veel! Altijd dat gezeik over van alles. Gruss Gott!
Nam nog maar een slok van de Schone Zus, Sexy en Slim. Biertje van Allema, ze hebben daar in Zwolle niet alleen dichters maar ook brouwers die mooie biertjes in de fles stoppen! Dit is een Belgische blonde, maar 6,5% alcohol. Dat kan nog, toch? Deze zus is gewild, mooi blond van kleur en gebrouwen met Europese hoppen. Kiek, het kan wel...één Europa! Zo'n Schone Zus wens je iedereen. Ik heb er ook drie. Maar deze Schone Zus zet ik rechtop in de koelkast waar die foto hangt! Weet je wel? Ik schonk 'm gisteren uit in een mooi wijnglas. Het mocht weer na 24 uur onthouding na de verdoving (geen auto, geen alcohol, geen geouwehoer).
Ik kreeg vanzelf een ander roesje. De kinderen zijn nu bij San, mijn ex! 
Drie weken zijn voorbij gevlogen. Het hart klopte onafgebroken, 24/7. Mijn ziel had het nodig! Poep niet meer zwart maar gewoon weer lekker bruin. 
In stilte dacht ik aan de voorbije weken. Het was prachtig....Alleen het feit al dat ze er gewoon zijn.
Dat bijna net alles echt is, dat er niks aan het handje is. Wil gewoon het leven vieren....met onze drie-eenheid. 
Papa, hoe heet een aap aan het strand. Chimp Aan Zee, hij heeft al net zulke foute en stomme humor als zijn verwerkker maar wij lachen er gewoon om. Want. Papa, hoe heette die buschauffeur ook al weer?
Hallo beste mensen, mijn naam is van den Heuvel, in  Oostenrijk van den Berg! Ja, die ja....haha.
Wij waren een dikke week lang twee keer de heer en 1x mevrouw van den Berg! 
Want van klein naar groot gaat vliegensvlug en als je er bent dan kan je niet meer terug.
Dus lieve Moos en Mouna, blijf nog even wie jullie zijn. Groei niet te hard, mijn kleine vent, mijn kleine meid. 
Jullie zijn gegroeid deze vakantie! Ik zag het van een afstandje gebeuren op die berg in Sillian.
Achter mijn Edelweiss zag ik jullie gearmd tevreden het dal inkijken naar de berg die jullie eigenhandig even hadden verzet! Kippevel! Moest ff slikken. 
Broer en Zus! Bloed is Bloed. Zo trots op jullie, jullie hebben soms wat met die ouwe te stellen!
Sorry.
Jullie klikten, voor de gein, elkaar vast met de karabijnhaken, maar jullie band is sowieso onverwoestbaar! Soms lopen jullie (allebei) de verkeerde kant op, maar dat mag - graag zelfs - als je maar weer veilig thuiskomt!
Veel plezier in Friesland, euh Groningen, op de kleine wereld! 
Hou van jullie, daar kan geen baustelle tegen op! 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.

#GolfBal!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

´Ik ga vandaag een berg beklimmen en de top bereiken. 
Met jou in mijn hart, waar ik jou wil houden.
Vast wil houden, ik ben bang dat ik straks zonder, 
veel te klein en veel te kil ben en me niet kan vinden. 
Ik zal vandaag de storm bedwingen en haar laten razen.
Tot ze stil is met jou bij mij, kan ik alles, 
wil ik alles, en ik weet dat ik straks zonder
veel te klein en niks meer waard ben en geen dag meer door kan. 
Dat komt door jou, dat komt gewoon door jou. 
Jouw hart zit heel dicht bij mij, jouw hart zit heel diep in mij.´
Uut ´Dat Komt Door Jou´ door Guus Meeuwis. 

Moi, ben ik weer! 
Soort van semi-live uit een rustige ontbijtzaal in Sillian, Oostenrijk, slechts enkele kilometers bij de Italiaanse grens vandaan. De kinderen slapen nog. Die hebben hier het uitslapen ontdekt. Prachtig.
Ach, het ontbijt wacht nog wel even op hen. Dat pruttelt mooi verdan. Ik heb wel alvast een jus d' orange genomen. 
Kein Problem ook. Wir haben Urlaub, alles mag, niets hoeft! Het credo van mien Pa in optima forma.
Knijp deze week tevens flink wat ogen dicht! Slapen gaat mij hier ook goed af in de frisse berglucht! 
Heerlijk, lekker man! Ontspannen, ik snap die HarmJan wel dat ie voor Astrid maar ook voor Oostenrijk koos. Als je hier zo rondtuft tussen die immense bergen dan voel je je echt bevoorrecht! Schitterend! 
Vooralsnog geen B&B vol liefde in het pittoreske dorpje Sillian, is ook veel te ver weg van mijn kinderen. Kan mij in allerlei haardspeldbochten gaan wringen, maar zij zitten nu éénmaal bijzonder dicht in en bij mijn hart. Ik brak van de week toen Guus Meeuwis in onze Oostenrijk playlist langskwam. 
'Papa, wat is er? Huil je...Ja, Jongen....Het word mij allemaal even teveel! Maar zo blij met jullie. Met jou en Mouna, die inmiddels ook op de hoogte was dat ik even brak, na twee roerige en onrustige dagen. 
Dit verdient tevens enige uitleg. Ook om het van mij af te schrijven, daar heb ik ooit mijn hersenspinsels voor in het leven geroepen. Bij deze. 
Ze zeggen wel eens, hoe kleiner de bal, hoe groter de kwal. Ik hoorde het eens van een benadigd amateur-voetballer die nu verslingerd was geraakt aan golfen. Het was natuurlijk een grap, of nie?
Daar moest ik, gek genoeg, ineens aan denken toen ik, afgelopen donderdagmorgen, in dat Zuid-Tiroolse accent van hier ernstig maar respectvol werd toegesproken. Je hebt een soort van tumor ter grootte van een golfbal in je maag zitten. Ik lag op de behandeltafel van het A.ö. BezirksKrankenHaus van Lienz omringd door twee lieve verpleegsters en een vriendelijke dokter die net bij mij een gastroscopie had uitgevoerd zonder roesje. Niet fijn maar anders had ik 24 uur niet mogen autorijden. Moos en Mouna zaten in een andere kamer te wachten ondertussen smullend van hun ontbijtjes wat de lieve mensen van ons hotel hadden geregeld. 
Zo sta je boven op een berg, ben je die aan het beklimmen, en zo lig je op een doordeweekse Mittwoch in het ziekenhuis. Niet grappig! Ik ken leukere uitjes tijdens jouw dikverdiende vakantie. Waarvan Akte.
Voordat alle alarmbellen afgaan, de vriendelijke Oostenrijkse dokter (hij was ooit in Amsterdam geweest) vertelde wel meteen dat hij vermoedde dat het ging om een goedaardige tumor. Het zit bij het uiteinde van jouw maag naar de twaalf-vingerige darm toe. Hij dacht dat het er al weken, zo niet maanden zat en stilaan verder aan het groeien is. Het was dus eerst een knikker, zeg maar! Wat voor kwal ben je dan?
Je moet in Nederland straks wel zo gauw mogelijk verdere actie ondernemen. Ik heb nu geen biopt genomen of er in gesneden omdat het anders weer was gaan bloeden en je dan sowieso in het ziekenhuis had moeten blijven en dat lukt ff niet aangezien jij op vakantie bent met je lieve kinderen. Die sind Hubsch, ich weiss...
Tja, dat was die avond (woensdag) er voor ook al het grote probleem. De dienstdoende arts die mij toen had onderzocht + wederom de lieve verpleegsters vertelden mij al meteen dat ik een nachtje in het ziekenhuis moest blijven vanwege de maagbloeding!
Tja, het is wat. Vanaf zondagavond zag ik dat ik Schwarze Kacke (zwarte poep) achterliet in de pot, in dit geval die van het overnachtingshotel in München. Gewoon pikzwart! Ben niet zo snel in de war! Maar toch, ff in de gaten houden. Wat had ik gegeten de laatste dagen dat dit kon veroorzaken? 
Vrolijk reden wij afgelopen maandag Oostenrijk binnen na de nodige file's en baustelle. Jemig, Duitsland staat nog steeds in de steigers, ook na ruim 80 jaar. Maar wij hadden vakantie, dus tijd aan onze zijde. 
Echter bleef de Kacke zwart en ik merkte tevens dat ik last kreeg van Schwindelkeit (duizeligheid) en Kurzatmigkeit (kortademigheid). Ging wat surfen op het internet. Kwam al snel op een maagbloeding uit maar dat zou het toch wel niet zijn? Zou het bijwerkingen kunnen zijn van Diclofenac, wat ik slik voor mijn Jicht (in Duits: Gicht) wat ik sinds vorige week had, ditmaal in mijn rechterhand. 
Slik het al tientallen jaren als Jicht opspeelt, daar is mijn maag ondertussen wel aan gewend. Toch?
Maar dinsdagmorgen liet ik het pilletje toch maar links liggen! We gingen naar Tierpark Assling en naar de naastgelegen Rodelbaan. Kein problem, alhoewel enkele hoogtemeters mij al snel buiten adem bracht!
Vreemd. Dat heb ik anders nooit. Kan gewoon doorstappen. De frisse lucht is even wennen maar verder..?!?
Dinsdag bleef de poep gewoon zwart maar voelde ik mij wel weer ok. Woensdagmorgen ook. We hadden besloten om met de Gondelbaan in Sillian naar boven te gaan. 2400 meter en dan rustig via mooie landweggetjes af te dalen naar het Talstation waar de auto stond! Rustig, op het gemak. Dan hadden wij er ook geen drukte van. Zo gezegd maar achteraf zo niet gedaan! Daar kwam ik mij zelf ongenadig hard tegen, happend naar adem. Duizelig in de kop, geen stap meer kunnen verzetten. Behoorlijk angstig, niet meer kunnen zorgen voor mijn kinderen, ik was zelf helemaal in last. Dacht echt, dat ik dood neer zou vallen op de berg. Zo heftig had ik het nog nooit meegemaakt. Dit was niet goed! Paniek! Wat was er aan de hand? Probeerde het zo goed mogelijk te camoufleren voor Moos en Mouna met stomme grapjes etc. Het lukte deels! 
Toen wij naar boven gingen met de gondelbaan had ik al gezien dat net voor het Mittelstation het laatst bewoonbare huis stond. Ik dacht, als we daar maar geraken in deze middle of nowhere...
Gelukkig stond er een auto naast het huis maar zaten twee oude dametjes in de leeftijd van mien Moe te keuvelen over de laatste Oostenrijkse gossip. Ik vertelde dat ik mij echt niet goed voelde en alsof één van hen ons naar het Talstation konden brengen. De oudste van de twee zag dat het ernst was met mij, had ook geen kleur meer op de wangen en haalde haar autosleutels. Ze vertelde onderweg van alles maar wij verstonden slechts een kwart van haar verhaal. Sorry, Entschuldigung. Weer dat Zuid-Tiroolse accent hè. Pap, versta je haar. Neuh, niet echt. Ik zei maar vriendelijk Joah...en hoopte dat zij de weg wist te vinden naar onze auto bij het Talstation. Nog nooit zo blij geweest om mijn auto te zien op een verlaten parkeerplaats. Ze wilde geen geld maar ze zei wel dat ik zsm een dokter moest bezoeken, dat was haar beloning zei ze, mach es gut, lief mens.
Had al geen kleur op mijn wangen maar ze gaf mij toch een blosje. Niet veel later was ik bij de dienstdoende arts in het centrum van Sillian. Die had allemaal bidprentjes op zijn balie staan, dat beloofde niet veel goeds. Met behulp van Google translate had ik inmiddels de nodige medische termen op mijn telefoon gezet. Gelukkig sloeg de vriendelijke man direct aan toen hij hoorde van mijn Schwarzen Kack en nam meteen bloed af. Mijn HB waarde was flink laag. Dat veroorzaakte ook mijn moeheid en het feit dat ik bijna niks meer kon op de berg. Hij stuurde mij direct door naar het ziekenhuis in Lienz nadat ik eerst de nota had betaald, haha. In het ziekenhuis ondernamen ze ook meteen actie. Werd aan het infuus gelegd, ECG werd er gemaakt en alle toeters en bellen kwamen aan mijn lichaam te hangen terwijl de kinderen nietsvermoedend een klein uurtje lang in een onbekend ziekenhuis aan hun lot werden overgelaten. Sorry. Athans zo voelde het! Had contact met Nederland, met San, met Herman en Robert om hen op de hoogte te stellen en te houden en ook voor mentale ondersteuning. De dienstdoende arts nam geen halve maatregelen. Je blijft hier vannacht, dit is niet goed. Je verliest teveel bloed! Dit is gevaarlijk. 
Maar de kinderen dan? Waar is je vrouw, thuis in Holland. Ik legde de situatie uit. Tja, problemen! und nicht ein paar nemen.
Dat maakte de zaak er niet eenvoudiger op. Ondertussen was ik aan het bellen om zaken regelen...zo goed en kwaad.
Gelukkig mochten de kinderen weer bij mij na verloop van tijd. Poeh, zag aan hun gezichten dat het indruk maakte. Wat voelde ik mij ineens klein in dit land met die reusachtige bergen! Wat als, wat nu....Ik wist het ook ff niet. Probeerde rustig te blijven maar zag op het scherm dat mijn hartslag en bloeddruk daar compleet anders over dachten. De arts kwam terug, had geprobeerd om ons op een familiekamer te krijgen met zijn drieën maar dat lukte niet. Dat vond ze zo blöt. Kon ik terug naar het hotel? Dat was dan wel op mijn eigen verantwoording. Moest ik ook voor tekenen. Maar samen wisten wij wel dat er geen andere oplossing was. De volgende dag (donderdag) moest ik mij weer melden om 08.00 uur in het ziekenhuis voor verder onderzoek. Na de uitslag moesten we dan maar bekijken hoe en wat! Het was schakelen in fast forward! Wist het ook even niet meer. Alles in je grote eentje beslissen.
Ze had het zelfs over het feit dat ik Notruf moest bellen (114) als het woensdagnacht ergens mis zou gaan. Hallo? Is het zo slim? Moos vroeg: je gaat toch niet dood? Tuurlijk nie, toch? 
Het was niet fijn! Voelde mij zo klein en machteloos. Wat als...'s nachts spookte van alles door mijn kop, heel veel scenario's passeerden de revue. Van goed tot heel slecht! Kon niet slapen, hoorde ook dat de kinderen onrustig waren! 's morgens weer naar het ziekenhuis, kinderen hadden ontbijtpakketjes mee van het hotel. Die wilde ook van alles regelen, de receptioniste wilde zelfs een half uur eerder beginnen om ze op te vangen. Dat was heel lief, maar had ze liever bij mij. Stel dat ik wel moet blijven in het krankenhaus, dan was ik in het ziekenhuis in Lienz en de kinderen in het hotel waar naast een verdwaald Belgisch stel alleen maar Italianen en Oostenrijkers waren. Wat dan? Mijn hoofd raakte vol met van alles en nog wat. Vol spanning reden wij naar het ziekenhuis, ik probeerde de kinderen gerust te stellen maar vooral mijzelf. Dat lukte maar ten dele. Gelukkig was het bloed oké, nog steeds dezelfde waarde en ook de hartslag en bloeddruk was naar behoren! De bloeding was gestopt, althans dat dacht de arts maar omdat ik 's morgens nog steeds Schwarzer Kacke poepte namen ze geen risico en ging er zo'n slang via de hals naar binnen zonder roesje. Geen pretje, jemig! Maar goed, alles voor de goede zaak en hopend dat ik straks het ziekenhuis weer uit kon lopen met de kinderen aan mijn linker- en rechterhand. Dat beeld verzachtte de pijn enigszins. Wat deden ze het goed. Zo trots. San stond live met ze in verbinding, we hadden de avond ervoor alles opgeladen wat we maar konden opladen om maar bereikbaar te zijn voor het thuisfront. Vliegticket kon zo worden geboekt, auto was afgetankt...om af te reizen naar Oostenrijk. Het was achteraf niet nodig, de arts vond de oorzaak van mijn bloeding, een goedaardige tumor zo groot als een golfbal. Hoogstwaarschijnlijk aan het licht gebracht door de diclofenac. Oostenrijkers zijn niet dol op dit Schmerzmiddel merkte ik, maar hij vertelde ook dat het een geluk bij een ongeluk was. Anders had ik nooit geweten dat er zo'n golfbal in mijn maag groeide met dan weer alle gevolgen van dien. Hij liet mij de foto's zien en vertelde van alles. Kreeg medicijnen mee voor mijn maag etc. Nam afscheid van de lieve zusters, leek Henry wel. Dat was super! Echt, wat een fijne mensen daar en een liefdevolle verzorging. Net na het ontbijt waren we terug in het hotel! De kamer was tevens schoongemaakt. We gingen even liggen, alles laten bezinken. Thuisfront op de hoogte stellen. 's middags gingen wij naar Italië, naar het rustieke dorpje Moso (Moos). Aten daar wat en hadden mooie gesprekken. Maar toen Guus Meeuwis op de radio kwam brak ik dus.
Kwam alles aan de oppervlakte.
Poeh! Nog nooit zo hulpeloos gevoeld ten opzichte van mijn kinderen. Dan komt alles ff keihard binnen. Positief blijven hè maar zo zwart op die woensdagmiddag had ik mijn leven nog nooit gezien en dan heb ik niet over de zwarte poep, als je begrijpt wat ik bedoel.
Voor vijf jaar terug kreeg onze auto in Oostenrijk destijds panne bovenop de berg, onze laatste gezamenlijke vakantie destijds. Nu kreeg ik zelf panne en dacht echt even dat mijn laatste uur was geslagen en dat er zwart zand in mijn motor was geslopen, einde oefening. Dat ik dood neer zou vallen op een onbekende berg in Oostenrijk in the middle of nowhere! Lekker dan!
Maar dat is gelukkig niet het geval. Het is goed afgelopen. Vrijdag aan het rodelen geweest, zelfs twee keer een berg beklommen, figuurlijk dan. De stoeltjeslift en gondelbaan deden het letterlijke...Genoten van en met elkaar op de berg. Spezi en een klein biertje tegen de schrik. Heb gewoon fantastische kinderen en ondanks alles hebben wij een superleuke vakantie met elkaar. We hadden wat te vieren. Het had impact, aardig wat, maar wij maken het beste er van. Vandaag nog ultiem genieten, zie de kinderen net aan komen lopen vanuit de lift. We gaan zo ontbijten, straks nog een keer de berg op, klimpark hebben we bedacht en later een duik nemen in het zwembad. Morgen rustig naar huis, kallum an. Las deze vakantie het boek van Harrie Jekkers, zijn biografie. Prachtig opgetekend door Sander van Leeuwen. Kwam ook wel binnen, vooral de teksten. Hoef ik allemaal niet uit te leggen! Oostenrijk 2026, 5 jaar later was er weer één voor de boeken, eentje die wij niet snel zullen vergeten. Als het goed is verwijderen ze die tumor gewoon! Niks aan het handje....
Daar begon het, hoogstwaarschijnlijk, ook allemaal mee. Zeg het maar!
Weet wel dat ik geweldige kinderen heb, een lieve ex en dito broers, familie en vrienden. Die stonden allemaal al in de startblokken om hier naar toe te komen. Dat stond gewoon buiten kijf! Kippevel.
De kacke wordt langzaam lichter, net als al die sores in mijn hersenloze brein!
Ach ja, om maar met het Klein Orkest af te sluiten. Over 100 jaar zijn jullie allemaal dood en wij ook! Heb dat nummer van Jekkers altijd als bijzonder positief ervaren. Raar hè.
Draaide het zelfs veel na onze laatste gezamenlijke vakantie in Oostenrijk omdat de tekst zo treffend begint en dan heb ik niet over het zebrapad...hahaha. Je hebt verkering een pracht van een meid.... ach...jullie kennen het vast wel en anders zoek het maar op.
Nu las ik het boek van Jekkers.....
Zal wel aan mij liggen maar ik vind het geen toeval.
Wij gaan nog ff genieten hier in Oostenrijk, we zijn namelijk weer bij bloed!
Maar dit uitje stond niet echt op de planning!
Gelukkig hou ik van voetbal en niet van golf. Knikkeren was vroeger ook niet mijn sterkste punt op school. Vooruitkijken derhalve, niet altijd over vroeger beginnen Papa zoals Moos mij altijd pleegt te zeggen.
Vanuit Sillian fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Een Mooi Verhaal!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

´Wat een mooi verhaal, c´est une belle histoire.
En het ligt besloten in je lach, Il rentrait chez lui. 
Là-haut vers le brouillard, het begin van duizend en een nacht. 
In een nacht, en wat maakt het uit als ik je nooit meer zie. 
Jij hebt kleur aan mijn dag gegeven, C'était fini le jour de chance. 
Ils reprirent alors chacun leur chemin, en daar is het ook bij gebleven.
en iets anders verwachten we ook niet. 
Een verhaal in een taal, die de ziel direct verstaat. 
Waar het hart van opengaat en het bloed weer stromen laat.'
Uut 'Une Belle Histoire - Een Mooi verhaal' van Michel Faguin.
(ooit vertaald door Paul de Leeuw met de band Alderliefste)

Moi, ben ik weer!
Nog even snel dan, sta op het punt van vertrek. De kinderen slapen nog, maak ze zo wakker!
Want vandaag een kleine 800 kilometer voor de boeg, we moeten München voorbij zien te komen. 
In Unterhaching, onder de rook van die grote Beierse stad, stiet ons Holiday Inn Hotel vanavond. 
Giet lukken. Vaak genoeg langs gestiefeld als soort van navigator voor mien Pa aan het stuur van zijn OAD-bus. Bekend terrein, vreemd genoeg. 
Morgen dan nog een kleine vier uur toeren als wij onze vakantiebestemming van 2026 uiteindelijk bereiken. 
Om precies te zijn, het pittoreske Sillian in Zuid-Tirol, het is nog Oostenrijk maar rij je een paar kilometer zuidelijker dan zit je al in Italië. Alpenhotel Weitlannbrunn is onze uitvalbasis voor een dikke week. Mooi man! Gruss Gott. 
Dat leek ons het beste. Een vakantieland uitzoeken die ook al is uitgeschakeld op het WK. 
Verder ook geen poespas op de Autobahn. Nicht fahren door het land van de Weltmeister. 
Duitsland is al thuus, Oostenrijk ook, Italië deed niet eens moeite en wij vlogen er dinsdagmorgen ook genadeloos uut. Marokko was ons vet de baas. Penalty's...Jemig. Als je ze zo blijft nemen. 
Moest meteen aan John Cleese en zijn kornuiten van Monty Python en aan haar Ministry of silly walks (het ministerie van rare loopjes) denken. Geweldig, absurde Britse humor! Nou ja, echt lachen vond ik het niet 's morgens in een verder stil huis. Je kunt zeggen wat je wilt van Weghorst, maar hij nam tenminste nog een normale aanloop en schoot zijn elfmeter feilloos binnen! Koopmeiners idem dito! 
Heb Moos ooit het filmpje laten zien op YouTube. Het jochie kwam niet meer bij, heerlijk! 
Ach, Marokko was ook gewoon beter. Koeman weg! Snap 'm wel. Hij snapt het ook allemaal niet meer.
Verkeerde beslissingen. Trainers eigen! Gaat ie ineens een ander systeem spelen! Altijd uitgaan van eigen kracht. Dat heeft ons dit seizoen ook het 4e klasserschap gekost. Gingen wij ons ineens aanpassen! Hallo 5e klasse, wij komen gezellig bij jullie buurten voortaan. Knuppels!
Terwijl wij gewoon net als het vorige duel de kop d'r veur hadden moeten houden! Tot hier en niet verder. Verder boeit het mij niet zo hoor. Er zijn belangrijkere dingen in het leven. 
Zoals eentje die er donderdagvond bij mij aan de keukentafel zat! Dan vergeet je meteen alle sores rondom het voetbal. Het is maar een spelletje hè. In die 90 minuten giet er niemand dood hè. 
Ik volgde het WK al niet zo en dat is eigenlijk alleen maar minder geworden! 
Denk dat ik meer Tour de France zal volgen de komende weken dan dat getrap in een emmer!
Vorig jaar net zo. Toen huisden wij op de bergachtige heuvels van het Duitse Winterberg. 
Overdag mooi op pad, maar zorgde er wel voor dat ik rond vier uur weer 'thuus' was. Nog efkes een stukje TDF meepakken. De kinderen namen een duik in het zwembad en ik nestelde mij voor de TV. Languit liggend. 
Heerlijk. Wegdromen bij het Franse landschap, de oeroude kastelen en fraaie vergezichten. Papa, wakker worden. Ze zijn al over de finish. 
De zomer begint eigenlijk als je weer een Frans nummer op de radio hoort en de tourflitsen op Radio 1. 
Het begon voor mij eigenlijk afgelopen vrijdagochtend. Was net de laatste was aan het opvouwen. 
Alvast aan het voorsorteren. Wat moet mee in de koffer, heb ik 8 onderbroeken (eentje op reserve hè), 8 paar sokken, slaapshirt, korte broeken zat eveneens als de polo's etc...Gelukkig pakte San de koffers van de kinderen in, anders hebben ze halverwege de week geen onderbroek meer om aan te trekken. 
Alles wordt minder hé, behalve vergeten. Dat wordt alleen maar meer. Zucht!
Sebas(tiaan) Timmerman belde in bij Jan-Willem en Jeroen tijdens de ochtendshow van Radio 2. 
Eeuwig zonde dat ze na de zomer verkassen naar Radio 10. Potverdikkemei. Niet leuk, zijn fijne gasten zo 's morgensvroeg bij het brood smeren en het eitjes koken. Radio 10 is niet echt mijn zender! 
Maar ja, als je daar het dubbele salaris kunt verdienen met enkel en allen wat plaatjes draaien en verder dom ouwehoeren koos ik ook eieren voor mijn centen. Alhoewel?
Het bekende geluid van Sebas, dan begint de zomer pas echt hè. Hij achterop de brommert het peleton najagend. Gisteren zijn ze begonnen in Barcelona met de ploegen tijdrit. Ik kan er uren naar kijken, vooral de bergritten spreken altijd zo tot de verbeelding. Heb DAB-radio in de auto, als de Oostenrijk playlist niet aan staan kan ik, als het goed is, dus naar Radio Tour de France luisteren. Heerlijk. Muziek van Ellen ten Damme maar natuurlijk ook van Michel Faquin en al zijn andere Franse Troubadours....Une belle historie, een mooi verhaal!
Ooit vertaalde de band Alderliefste met Gerard Alderliefste als frontman en Paul de Leeuw dit nummer. Virginiè, mijn lieve en niet mijn oude maar jonge oud Franse collega van Toppoint vond dit een draak van een nummer. Slecht gezongen in het Frans, dat hoor ik niet. Het klinkt al gauw beschaafd Frans als ik het niet kan verstaan. Zo had ik in onze Oostenrijk playlist een nummer van Eros Ramazotti gezet, dacht in het Italiaans maar bleek het een Spaanstalige uitvoering te zijn van Piu Bella Cosa. 
Ach, ze kunnen mij alles wijsmaken in een vreemde taal. Het klinkt ook zo lekker hè. 
Denk je dat ze lieve woordjes tegen je prevelen, zachtjes in je linkeroor, blijkt later gewoon dat ze jou aan het uitschelden was. Stomme hollander! Heerlijk, ik vind het prima. Ik zit er niet mee. 
Maar ik zat letterlijk en een beetje fonetisch mee te zingen toen Jan-Willem na het gesprek met Sebas Timmerman het nummer van Michel Fugain inzette....Kreeg meteen zin aan de zomer!
Ben onthaast de laatste week. Na een knetterdrukke periode met veel (keuze) stress zit ik heerlijk in de vakantiemodus. Loop zelfs een stuk minder snel. Nu waggel ik niet maar snelwandelen kun je het ook niet noemen alhoewel ik van de week nog wel ff echt hard moest rennen achter de vuilniswagen aan. 
Had vergeten om de grijze bak aan de weg te zetten. Moos lag dubbel van het lachen, zo hard heb ik jou nog nooit zien lopen Papa. In onderbroek en slaapshirt en op blote voeten moest ik toch een dikke driehonderd meter achter die wagen van ROVA aansnellen. Een kolderiek gezicht zo tegen zeven uur 's morgens. Gelukkig lag driekwart Hardenberg nog op één oor en heeft bijna niemand dit gezien, hoop ik. Eventuele beelden meteen deleten, graag! 
Het ministerie van rare loopjes (ministry of silly walks) in optima forma. Had zo door kunnen gaan als een vaag lid van Monty Pythons Flying Circus. Jaja, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. 
Niet the life of Brian, maar het leven van Alfred J. Kwak. Spetter Pieter Pater, ik kom een druppel later. 
Tja, Bart zong het afgelopen zondag nog in een broeierig Bostheater. De Zeeuwse band was net als vorig jaar weer neergedaald in het rustieke Ommen. Prachtig, kippevel! Wat is het een wereldband!
Bart is de charismatische voorman met het hart op de juiste plek! Teksten die hout snijden.....
Prachtig! Hij snapt hoe de wereld in elkaar steekt! What you see is what you get. It Is What It Is. 
Vrij vertaald naar Ard: Tis nie Aans....Snapte waarom Robert het t-shirt wilde. Mooi. Robert laat zijn shirt (en hart) wel eens vaker spreken! 
Racoon betoverde het Bostheater afgelopen zondag. Sprak weer mooie mensen! Was het altijd maar zo...Kippevel! Immer wieder Sonntags.
Kreeg ik zaterdagmorgen ook een beetje! Trots ook! Succes kent meerdere vaders hé. En maar zeggen tegen iedereen die het horen wilde. Tis mien achternichtje hè, de dochter van mien neef Gernand!
Yara Willems trad als eerste op tijdens de fijne cultuurdag op de markt! Waande mij al een beetje als god in Frankrijk. Allen de Jeu-de-Boules ballen ontbraken nog. Ik dacht ze er maar gemakshalve bij. 
Een mooi verhaal ontspon zich vanzelf. Nam een koffie, Rianne een cappucino en we luisterden naar Yara die zichzelf begeleidde op gitaar. Ze tokkelde een mooi eind de Hardenberger morgen....
Prachtig! Fietsers bleven stilstaan (zo hoort het ook), mensen zetten hun boodschappentas neer. Iedereen had geduld, met een klein beetje verbeelding vond je jezelf terug in een pittoresk Frans dorpje tegen de ondergaande zon aan de horizon. Je wilde zelfs de zon zien zakken in de Vecht. 
Waar de klok niet sloeg, de stilte een beetje de boventoon voerde. Je bij je koffie een glaasje pernod of cognac ter hand nam. Niks hoefde vandaag, alles kon wel wachten tot morgen. Nou ja, tot ca. half negen, wij gaan zo weg hoor....
Prachtig! De cultuurdag was mooi. We bezochten de kunstmarkt en haalden nog wat boeken bij de bibliotheek, leesvoer voor straks in de bergen als wij op 1200 meter hoogte de boel even de boel laten!
Mooi. Gernand die transformeerde van (h)eerlijke boer tot geluidsman annex tourmanager van Yara!
Volgende week treed ze op bij mien stamkroeg, eetcafé Mans. Zaterdag 11 juli vanaf 19.00 uur....Hoe mooi wil je het hebben. 
Moet je ook maar de Jeu-De-Boules Ballen er bij denken. Lekker zitten onder de schaduwrijke parasols met een mooi getapt biertje in downtown Mainbarg. Wij kunnen er helaas niet bij zijn....Maar we horen vast en zeker wel dat het super was komend weekend. Mooie verhalen genoeg! Maar je moet het wel willen zien. 
De laatste weken waren er weinig mooie verhalen te vertellen! Zag hem nog lachen op foto's van mooie dagen. Van vroeger, van eerder. Een hard gelag, dat blijft! Geen Silly Walks meer....Maar vergeten doen wij hem niet, never nooit nie....Ik vergeet veel, maar dat niet. Daarvoor heeft hij een onuitwisbare indruk achter gelaten. Niet alleen bij mij. Het leven is (soms) mooi maar je moet het wel willen zien. Die oude fietsenmakerwijsheid hou ik al jaren in ere. Met Herman L. gaat het ook niet geweldig maar koester ook het eerdere. Mooie kerel! Veel mee gelachen, veel sigaren mee gerookt, veel biertjes mee gedronken en veel goede glazen cognac met hem genuttigd. Franse Cognac, jaja...dat is een pleonasme van de eerste orde hè. Net zoals witte sneeuw of Nederlandse Penalty's. Cognac mag alleen cognac worden genoemd als het uit het Cognac-gebied (Frankrijk) komt. Soort van Tour de France! Alhoewel, witte sneeuw hoeft dat niet altijd te zijn! Maar dat terzijde. Net als Champagne! Grand Cru. 
Trouwens. Theun de Jong is de man hè en/of zijn personeel. Ze gaan ook met vakantie. Hebben ze verdiend. Theun heeft een mooie viszaak hier in Hardenberg in het lekkerste straatje van dit vechtstadje, pal tegenover Jan. Ging voor enkele weken eens vreemd. Tja, boontje komt om zijn loontje. Haalde een visje op de markt! We kwamen er toevallig langs. Dat ging niet helemaal goed. De haring zwom enkele  uren later nog net niet zelf de koelkast uit. Oorzaak: Hitte, te weinig gekoeld. Was gaan hemelen in die paar uur. Stonk een uur in de wind. Neuh, dat doen wij niet meer. Gewoon ouderwets naar Theun. Vetrouwd. Krijg je het mooi in een kek doosje mee, uitjes apart! Dat is gewoon dik in orde! Ook leuke gasten, houden van humor en van hun ambacht!
Mooi verhaal. Une belle Histoire. Daar begon mijn vrijdagmorgen mee. Ondertussen denkend aan eerder en aan later.
Maak de kinderen wakker, ga de broodjes smeren. Mouna wil er niks op, Moos vroeg om Italiaanse ham en dat vind ik ook wel lekker. De auto is afgetankt, De koffers zitten al in de koffer, de route in mijn hoofd, reistasjes klaar....Water gekoeld! Pepermunt van Wilhelmina. 
De banden vol met wind. Wie dut ons wat vandage, we hebben ja niks te klagen. 
Oostenrijk playlist kan zo aan. Zag gisteren al dat de Toten Hose de aftrap verzorgen met Tage wie Diesen....Heb gisteren nog snel Michel Faguin toegevoegd, une belle histoire. Een mooi verhaal. 
De zomer is nu echt aan! Tour du Oostenrijk, eerst Duitsland en wippen ook nog even de grens met Italië over deze week. Kan ze niet verstaan. Een verhaal in een vreemde taal. Ach, komt vast goed. 
Een verhaal in een taal die de ziel direct verstaat. Waar het roodzwarte hart van opengaat en het bloed weer stromen laat.
Wat een mooi moment, een ademloos gesprek en misschien zie ik je ooit nog terug.
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo....