#VerDwaLen!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Kijk naar de zon en klim langs de stralen naar de hemel omhoog.
Hou je niet vast aan dat wat voorbij is en laat alles los wat spookt in je hoofd.
Wan het licht in je ogen verdwijnt met de tijd.
Zoals de zon in de verte aan het eind van de dag. 
Maar alles verandert en beweegt in een cirkel.
Keert terug naar de bron en wordt wat het was.
Er is een tijd van verliezen, er is een tijd van vertrouwen.
Er is een tijd van verlangen, er is een tijd van vergeten.
Er is een van vergeven, er is een tijd voor alles.
En alles is lucht, en alles is leegte, en alles is zinloos, en alles is leven.
Alles heeft waarde, en alles is iets, alles is alles en alles is niets'
Uut 'Lied van de Prediker - Alles is Lucht' van Stefke Bos (samen met Frank Boeijen)

Moi, ben ik weer! 
Donderdagavond was ik weer in het bos waar ik steevast verdwaal in mijn gedachten!
Trapte een nieuw seizoen van theater De Voorveghter af, amper 100 meter achter het huus, met de bloemlezing van Stef Bos. 
Wereldburger, reiziger in muziek, zanger van onze tijd, hij is altijd op zoek naar de diepere betekenis van het leven. Beschrijft zowel de schoonheid alsmede de lelijkheid van ons bestaan. 
Hij is een dichter, zodat ie dichter bij zijn publiek staat waar hij zijn verlangens, dromen, compassie, twijfels, angsten, de liefde, zijn verdriet en vreugdes omzet in bijzondere mooie teksten die dus gaan verdwalen in mijn hersenloze brein. Gaan ze zich nestelen in mijn kop. Ze zeggen wel eens dat de stem van Bos je dwingt tot rust en tot genadeloos luisteren. Hoe pijnlijk het soms ook is! Dat is een waarheid als en koe. 
Hij heeft iets met Hardenberg. Dat merk je elke keer weer. Hij komt hier graag. Snap ik wel. Ik ook...
Hij vergelijkt Hardenberg vaak met zijn eigen Veenendaal waar hij opgroeide. Die knuffel op het eind met onze Jan Maarten, ze houden elkaar de laatste jaren altijd net even iets langer vast dan strikt noodzakelijk. 
Mannen die praten zonder woorden, dat zegt vaak zoveel meer! Schitterend! 
Nu woont hij afwisselend in Zuid-Afrika en België maar hij vergeet nooit waar zijn roots ooit hebben gelegen. Prachtig! Kippevel, ontroerend. Door hem zag ik door de bomen het spreekwoordelijke bos weer. Heb je soms hè...Hij waait hier nog wel eens.
Het stormt (nog) een beetje buiten maar Bos zorgde deze week er voor dat de storm in mijn hoofd is gaan liggen. Voorlopig dan! Zo'n lieve mooie blonde prinses is tevens de oorzaak voor die rust in mien kop. Zij doet iets met mij. 
Was met Feronique, bijzonder dapper van haar want Bos maakt wel iets in je los! Het is niet altijd feest en lang leve de lol. Teksten van Bos komen binnen met flink wat zaagkettingen tegelijk, bomen vallen dan als rietjes neer.  
Door de Wind was namelijk gespeeld op het afscheid van Ard, dat is nog zo vers! Amper 5 maanden terug.
Bos speelt het nummer de laatste jaren weer nadat hij het dertig jaar of zo niet heeft gespeeld en na de bekende versie van Sanne Hans (Miss Montreal) vond ie dat iemand het stukken beter kan!
Maar door een brief van iemand uit notabene Hardenberg keerde het nummer terug in zijn setlist!
Hij speelde ook mijn verzoeknummer, tussen de liefde en de leegte. Doet mijn denken aan het uitruimen van het huis van mien Moe destijds. Begon Stef ineens in mijn hoofd te spelen terwijl alle (jeugd)herinneringen door mijn handen glipten en in de bewaardozen of in de vele vuilniszakken belanden richting Bovenveld! Het huis werd steeds leger, terwijl er altijd zoveel liefde was.
Twee manden per jaar is hij onderweg, alleen. Gaat ie bloemlezen. Kunnen wij, het publiek, nummers van hem aanvragen. Zo is elke avond weer anders. De verhalen erachter vind ie prachtig maar hij houdt ze wel voor zichzelf. Deelt ze niet. Jij en ik, zegt ie, weet wat jij hebt geschreven en daarvoor dankt hij zijn publiek. Het is iets intiem. Tussen de zanger en jou. Een reis door de tijd en zijn repetoire.
Maar hij begon dus meteen met Door de Wind, die kwam binnen zeg. Poeh, heftig! 
Toch, op de één of andere manier voelde je Ard ook nabij, in één van die onzichtbare sterren boven het podium! 
Met een traan en soms een verdwaalde lach luisterden wij wat Bos had te vertellen. Fero zo dapper en ook vaak zo sterk, ze breekt maar knapt niet af. Als vrienden proberen wij er altijd voor haar te zijn op wat voor manier dan ook. Soms best wel moeilijk...Je zit niet altijd te wachten op goedbedoelde adviezen. Ik weet niet wat het is om je man te verliezen....Lijkt mij ook verschrikkelijk. 
Tis nie aans...Dan hebben wij het ergste maar gehad terwijl Bos zijn tweede nummer inzette vertelde ze!
Voor mij zat een bekende van 80 jaar, had ik 'm niet gegeven (eerder 74 of zo...) maar die sprak ik gisteravond nog even. Hij zingt ook, vol lof over Bos. Tja, is een bijzondere man. Dit is niet nix!
Gisteren kwamen The Byrds langs via mijn spotify lijstje, rijdend in de auto nadat ik weer lekker had gegeten bij eetcafé Mans, ze hebben trouwens een nieuwe kaart. Aanrader, maar dat terzijde.
Turn, Turn, Turn ...
Bos heeft ook een nummer over het bijbelboek Prediker geschreven die hij samen zong met Frank Boeijen. Er is een tijd voor alles en alles is lucht! 
Wilde eigenlijk deze ochtend beginnen met een nummer van Diggy Dex, maar zoals Bos het betaamde te zeggen. Soms hoef je niet alles te delen. Deze hou ik, voorlopig dan, nog tussen haar en mij! 
Kon ook kiezen voor Circus Custers, Verliefd, maar stotteren doe ik al mijn hele leven dus vond ik een beetje mosterd na de maaltijd. Tja, de storm is gaan liggen is mijn kop. Mijn hoofd maakt zich weer druk over hele andere zaken. Stap uit de schaduw en loop in de zon terwijl de voorspellingen anders zijn maar trek mij wel een vaker niet aan wat anderen zeggen. Lekker je eigen kop volgen...
Tuurlijk luisteren doe ik altijd, soms steek ik er wat van op, neem ik dingen mee voor onderweg maar ook vaak laat ik het links of rechts liggen. Soms denk ik echt dat ik het allemaal beter weet, NOT! 
Maar goed, je mag vallen hè, als je altijd maar 1x vaker opstaat dan dat je valt! We lieten ook een glas vallen...
Scherven brengen toch geluk? Zat wel Grutte Pier Tripel in, mooie reden om eens af te reizen naar het hoge Noorden en samen het bruggetje van Bartlehiem te beklimmen....Lopen in de zon! Foto van een mooie dag! Ze stuurde 'm gewoon. Ze snapt het, denk dat ze mij ook (begint) te snappen. Frank kwam langs met een nummer over zijn kleine blonde prinses van zijn fabelachtige mooie album 'Welkom in Utopia' - waar dromen waarheid zijn! De laatste dagen verdwaal ik sowieso in allerlei teksten. Die van Bos dus ook...
Maar ook Van Morrison kwam buurten. Hoor je het, Alfred. Van the Man op de achtergrond. Henk had geliek, we stonden nog even te keuvelen met o.a. z'n Moe, die ziet er ook nog zo geweldig uut voor haar leeftijd waar ik uit beleefdheid niet naar durfde te vragen....Maar ik weet dat ze rond de leeftijd van mien Moe zit. Mooi mens! Henk is een mooie kerel! Snapt het ook, net zoals die lui van Engeland (Ane). Jarno en Albert. Ooit mooie gesprekken mee gehad. Cirkels die rond worden gebreid, iedereen kent elkaar door allerlei dwarsverbanden heen. Fero had weer met Albert gewerkt....Wij bint bijna allemaal familie. Want die mooierd kende weer Jan Eggengoor en zijn hele familie, want Opa en Opa waren weer vrienden van mijn ouders. De vakanties op hun boot in Friesland, ik met mijn zwemvest aan voor op de boot van kapitein Tjitte, de vroegere brandweercommandant van Hardenberg. Ken je die ook, yep, zelfs mijn zus kende jou, van de Beerze Bulten. Meneer nr. 150, ze zou toch geen vergeten achternichtje zijn? Zag ineens beelden uit Urk opdoemen....haha. Nope, denk het nie. Ze voelt het wel.
Ik verdwaal de laatste paar dagen in mijn gedachten, wandel door bijzondere bossen en zie weer van alles opdoemen tussen de liefde en de leegte. Had mien Moe bij de kop vannacht. Had graag vanmorgen even naar haar toe willen fietsen (jaja, fietsen...), koffie kloar? en haar het leuke nieuws willen vertellen.
Moe, mut je eens heuren. Dit en dat is er nu aan aan de hand! Was gezellig hè van de week bij Henry hè.
Hoezo geen horeca meer in Witharen? Man, man...sterren restaurant waardig wat wij afgelopen woensdag weer voor kregen geschoteld bij Henry en Irene. Heerlijk eten! In de geest van....
De Tiramisu was hemels. Eentje met Limonchelle en die andere met één of ander drankje uit Duitsland. Niet met de normale Ameretto maar deze was heerlijk, overtrof (eigenlijk) een beetje die van Moe. Ze kan nu toch geen commentaar meer leveren en de afstand naar de hemel is toch iets te ver. 
Moe was ook altijd rijkelijk met de Amerettto, niet bange weh...gooi er nog maar wat bij. Slaap ie vannacht ook wat lekkerder! Praktisch, simpel toch. Van die dingen dus. Verdwaalde vrijdagavond ook! Zag alles niet meer zo helder maar wist wel dat ik op mijn woorden moest letten! Dit is bijzonder! 
Er is een tijd van alles! Daarom vond ik het geen toeval meer dat ik donderdag bij Stef aan de woorden van Prediker moest denken. Ook aan al die Predikers, mensen die vaak het woord prediken maar zelf geen enkel idee hebben waar nu weer de klepel hangt of hoe de situatie er daadwerkelijk bij ligt, klokkenluiders zonder enige vorm van kennis en vooral kennis van zaken! Het is toch altijd weer anders. 
Ik roep ook steeds minder. Eerder had ik ook vaak mijn mening klaar, verkondigde ik die ook ongezouten zonder van de hoed en de rand te weten. Ben de laatste weken aardig bij! 
Iemand laat mij nadenken over wat ik echt wil. Niet alles werkt nog hierboven, sommige draadjes hebben een echt re-start nodig of nieuwe bekabeling. Zat veel stof op! Alles werkt maar komt soms moeizaam op gang. We hebben de tijd, Time Time Time is aan onze zijde. To Everything there is a season and a time to every purpose under heaven. Tijd om daar eens stil bij staan. 
Kijken of buiten de storm ook is gaan liggen, wilde nog even lopen, als het kan in de zon en vooral met eigen gedachten! Door de wind, door de regen, dwars door alles heen. Door de storm, al zit alles mij tegen, door jou ben ik nooit alleen! Poeh...Het eerste nummer was meteen recht uit het hart van Bos!
Probeerde er te zijn in het donker van het theater. Ik wou dat ik dwars door de dood heen kon zingen...
Maar ja, ik bezit niet zoveel gaven, probeer alleen te geven op mijn soms eigenzinnige manier. 
Tot die tijd probeer ik niet teveel te verdwalen, maar in gedachten verdwaal ik weer...Samen verdwalen. Wij kennen de weg niet. Spreek de taal wel maar ik weet niet meer hoe ik het dit zeg. Soms zegt muziek meer dan een enkel woord. Laten we maar (samen) verdwalen, wie weet zien wij ooit door de bomen het bos weer...Denk het wel, lekker stichtelijk hè deze morgen. Tot die tijd is er Stef. 
Ga lopen, zie dat de zon schijnt....nog wel, straks steekt de storm wel op. Fietsen tegen de wind, nu wel elektrisch trouwens maar dat terzijde....Anders trap ik mij een ongeluk, gelukkig trapten wij een nieuw theaterseizoen prachtig af met Stef Bos, hij weet de weg meestal wel als de wereldreiziger die hij gewoon is....
Niet de bestemming maar de reis er naar toe is de ultieme navigatie.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....