#BijZonDer Kind!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'I don't know you but I want you.
All the more for that, words fall through me and always fool me
And I can't react.
And games that never amount, to more than they're meant
Will play themselves out. 
Take this sinking boat and point it home, we've still got time.
Raise your hopeful voice, you have a choice.
You've made it now. 
Falling slowly, eyes that know me and I can't go back.
And moods that take me and erase me and I'm painted black.'
Uut 'Falling Slowly' van Glen Hansard en Markéta Irglova.

Moi, ben ik weer!
Toeval, toeval bestaat niet hè, ik heb het al zovaak benoemd!
Er hangen hier ergens verborgen camera's of in ieder geval afluisterapparatuur, dat kan niet anders. 
Want startte net de laptop op, JBL Boxje, Spotify en Daily Mix nr. 1 aan. Kom maar op!
Wil(de) het hebben over o.a. Mouna, dat bijzondere kind van mij, komt Frans Halsema ineens even buurten.
'Voor Haar'
'Zij verstaat de kunst van bij me horen, in mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee.
In m'n ogen woont ze, in m'n oren. Ze hoort en ziet m'n hele leven met me mee.
Soms begint ze in m'n hart te zingen. Waar het nacht was, heeft ze lichtjes aangedaan. 
En door haar weet ik dan door te dringen tot de onvermoede schat van ons bestaan.'
Kortom, nogmaals, hoe dan....?!?!?
Want Mouna begon deze week ineens voor mij te zingen, hoe bijzonder is dat! 
Het had even wat voeten in de aarde want ze had een liedje gemaakt over haar Opa, mien Pappe..
Die heeft ze nooit gekend. Mijn vader ging al rusten toen ie pas 74 was. 14 oktober 2005.
Bijna 21 jaar geleden. Mouna is negen. Een eenvoudige rekensom lijkt me. 
Maar ik heb het nog vaak over mien Pa, hun Opa. Soms droom ik wel eens dat ie nog even hier rondkuiert op deze aardkloot, dat ie op een afstandje even een blik werpt op zijn laatste twee kleinkinderen die bijzonder goed uit de verf zijn gekomen! 
De andere negen kleinkinderen heeft ie allemaal nog bij leven gekend! Mooi toch!
Weet zeker dat ie ook in zijn nopjes was geweest met Moos en Mouna. Dat ik een hand op mijn schouder kreeg en hij iets zei in de trant van: Nou, dat heb je mooi gedaan jongen! Trots op oe. 
Vast en zeker! Maar Mouna had een liedje over haar Opa gemaakt die ze nooit heeft gekend.
Of toch wel een beetje, door de woorden die ik vaak over hem spreek. 
Zoals Bram Vermeulen het ooit zong: Dood ben je pas als wij jou zijn vergeten...Nou, zoiets dus. 
De titel van het liedje is: Toch wil ik je wel zien! 
Een paar zinnen wil ik jullie niet onthouden. Opa, ik heb je nooit gekend. Nooit je stem gehoord, nooit samen kunnen lachen, nooit gelopen hand in hand. Toch hoor ik mooie verhalen over wie jij vroeger was. Opa, ik heb je nooit gekend maar toch wil ik je graag zien al was het maar één moment. 
Al was het heel misschien om je één keer te zien en te zeggen wie ik ben.
Was getekend, Mouna Dorgelo. Het liedje ging nog verder maar die woorden hou ik graag voor mijzelf, heb ze wel even naar boven gestuurd, nog ouderwets per fax, denk dat Pa het ondertussen heeft ontvangen. Mooi man! Heb ie daar boven ook zakdoeken?
Hoe bijzonder is dat! Dat een meisje van negen een liedje maakt over haar Opa die zij nooit heeft gekend, nooit heeft gezien, nooit heeft geknuffeld, nooit een kusje heeft gegeven. Kippevel hoor...
Het is een bijzonder kind en dat is ze. Moest denken aan de woorden van Jan Trom, de vader van Dik.
Jan zei het vaak als zijn kind weer eens kattenkwaad of iets dergelijks had uitgehaald. 
Het is een bijzonder kind en dat is ie...Dik Trom, je weet, dat kinderboek van schrijver C. Joh. Kievit.
Of praat ik weer teveel over vroeger! 
Mouna is nu een weekje op vakantie in Noord-Brabant! Hoop niet voor de ouders van haar vriendinnetje Lauren dat de Brabantse nachten te lang zijn. Want als zij éénmaal op de praatstoel zit heb je haar er nog niet zo snel van af. Hahaha....
Moos ligt nu bij mij op de bank! Hij was gisteren onverwachts een avondje en nachtje bij mij! 
Heel fijn en errug gezellig. We zijn even bij eetcafé Mans geweest. Met de trein, konden wij een biertje extra drinken. Fiets was namelijk lek. Denk een kapot ventiel! Van de week maar even naar de fietsenmaker hier in het centrum. Tja, niks is zoals het lek hè. Het giet zoals het giet ook al denk je soms van niet. 
Het was gezellig op het terras bij het leukste en lekkerste eetcafé van Mariënberg. 
Langzaam druppelt iedereen weer binnen, bijna allemoal de vakantie er weer op zitten. 
We beginnen, zij het mondjesmaat, weer over de voetbal te praten. Weer de één nog halsstarrig weigert om het geploeter in de 5e klasse wekelijks te komen aanschouwen is een ander reeds overstag gegaan.
Tja, wat moet ik anders zaterdagmiddag? Winkelen met de vrouw? Dacht het niet? Ach, het komt dit seizoen wel goed, denk ik. Degraderen lukt in ieder geval al niet meer, die stress hebben ze niet. Elk nadeel heeft zijn voordeel zou Johan zeggen. 
Ach, en zo lulden wij een mooi eind de zwoele warme zomeravond in Mariënberg in. 
Mooi kieken naar de zonsondergang boven het zendingsbossie over de landerijen van Vinkelands!
One Fine Day! zal die droom ooit nog eens uitkomen? Een brug over de waterleiding, paar bandjes op een podium in het land van Vinke. Lohues als afsluiter, wat een Skik zou dat geven...Lowlands maar dan op z'n Mainbargs! Geen moeilijk gedoe! Deze week gaan ze vissen met panlatten! Als je al die panlatten aan mekare timmert heb je al bijna een brug over het water, of nie....? 
Daar dacht ik gisteren aan op het terras! Waarom niet! Soms komen dromen toch uit....
Bijzonder zou het wel zijn! Een nieuwerwetse Sjam Party of een nieuwe editie van BusJeMeNou! 
Tappen kan ik nog wel, twee vingers dik zelfs. Denny kan het ook al. 
Wie we niet meer kunnen uitnodigen op Vinkelands is de Ierse zanger Glen Hansard. 
Hij werd maar 56 jaar, hij kwam om bij een motorrongeluk in Dublin deze week.
Eerlijk gezegd, ik had nog nooit van deze beste man gehoord! Maar hij was goed bevriend met Eddie Vedder van Pearl Jam. Maar mocht ook Bruce Springsteen, Bono, Barack Obama en Ed Sheeran tot zijn vrienden rekenen. Via Instagram krijg ik de laatste tijd veel muziek van o.a. Eddie Vedder voorgeschoteld en zo gebeurde dat deze week steeds meer muziek van Glen Hansard binnenstroomde. 
Geweldige muziek. Hij trad vaak op met Vedder, fungeerde ook vaak als voorprogramma en hij stond eind mei nog in Tivoli Utrecht en Groningen (Oosterpoort). 
De filmpjes etc. kwamen in een stroomversnelling voorbij. Kippevel! Vaak zat ie naast Eddie te tokkelen en samen zongen ze de prachtigste nummers. O.a. een cover van Springsteen - Drive All Night - Geweldig! Hansard was leadzanger van rockgroep The Frames. Hij acteerde ook en schreef muziek voor films. Hij won in 2007 een Oscar voor zijn nummer Falling Slowly uit de film Once. Hij zong dit nummer met Markéta Irglova (ook nog nooit van gehoord). Maar gisteravond maakte ik kennis met Glen en zijn muziek. Bijzonder toch! Hij is er niet meer en ik ontdek nu pas zijn geweldige muziek. 
Hansard! Een singer-songwriter pur sang! Hij maakte ook onderdeel uit van het folkduo The Swell Season. Door het algo-ritme werd ik bedolven onder zijn muziek. Prachtig. 
Gisteravond veel naar geluisterd, hier hou ik van. Waarom kende ik 'm niet? Ben toch iemand die er prat op gaat dat ik zoveel soorten muziek ken? 
Eind 2023 zong hij tijdens de uitvaart van Shane MacGowan, ie weet wel - de zanger van de geweldige band The Pogues - Fairytale of New York. Kippevel! Ik hou d'r van. En de filmpjes bleven maar binnen stromen....Biertje d'r bij. 
Hoe mooi wil je het hebben. Ook dat ze samen kwamen in de straten van Dublin om met allerlei gitaristen samen te zingen en zo een laatste ode brachten aan Glen Hansard. Gek hè, ik vind dat mooi. Bijzonder!
Net zoals Mouna van de week ook zo mooi zong met haar eigen geschreven liedje voor haar Opa, Mien Va. Daar kreeg ik kippenvel van. Zo puur, zo eigen, zo mooi, zo Mouna....
We kregen gisteren nog een foto van haar samen met Lauren, haar vriendinnetje. Die hebben skik voor drie. Glijden misschien nu wel van de glijbaan in het zwembad af, Aqua Mundo. 
Het is en blijft een bijzonder kind. Ze verrast mij keer op keer...
Je zou ondertussen wel een boek over haar kunnen schrijven. Voor Haar!
Halsema zingt het zo mooi aan het eind van zijn liedje: Zij is meer dan deze woorden zeggen, en in mijn lichaam heeft ze plaatsgemaakt voor twee. Maar wie weet een wonder uit te leggen, en een wonder draag ik met me mee.
Ze zong ook over haar Opa dat ze mien Pa wel een keer wilde zien, misschien zijn de wonderen de wereld toch nog niet uut...en dat sommige dromen gewoon moeten blijven leven....
Je weet het niet hè.
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo.