Vlucht HZB 038!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden,

'En als vandaag de avond valt. Vragen wij ons af, is dit de laatste dag?
En als het afscheid ons begroet, leer mij dan hoe dat moet.
Wat er ook gebeuren mag, hou dit moment vast.
Als een foto van een mooie dag, hoe die ook uitvalt.
Denk aan mij dan. Wij zijn gelukkig voor wat dat waard is, op een foto van een mooie dag.
Want wat er ook gebeuren mag, hou het moment vast.
Doe wat je doen moet...Het strand loopt langzaam leeg, de zon gaat onder.
Het is zo'n stille dag geweest!'
Uut 'Foto van een mooie dag' van Frank Boeijen (Groep)

Moi, ben ik weer!
Hoorde vanmorgen door de bomen ineens  bos, Stef Bos.
Ik wil het water naar de zee zijn. De zoden aan de dijk. Het gevecht tegen de bierkaai.
Alles wat onhaalbaar lijkt. Ik wil de moed zijn van de wanhoop. Het stilstaan van de tijd.
Een sprong zijn in het duister en de laatste strohalm zijn. En met de schoonheid van de onmacht. Lopen langs een eindeloze weg. Met open ogen dromen. Weerloos en toch sterk.
Alles wat onhaalbaar lijkt!
Heb sterk het idee dat wij, althans ik, links of rechts in de gaten worden gehouden.
Door wie? Zeg het maar, een hogere macht. Er gebeuren soms onverklaarbare dingen.
Volgt een camera mij, zit er afluisterapparatuur her en daar verborgen in loze witte of vreemde muren....?
Wij worden, althans ik wel, gemonitord door onbekende en hogere machten met als doel....?
Tja, zeg het maar. Communiceren anno 2020. Iets houdt ons, in ieder geval mij, in de gaten, maar wat..??
Of ligt het aan mij, brokkel ik langzaam af, lul ik teveel in de ruimte....
Dacht vannacht aan High Hopes van Pink Floyd, aan foto's van mooie dagen, aan mooie en lieve mensen.
Vloog in gedachten van Zwolle, via Beerzerveld terug naar airport Hardenberg. Bestemming Algehele Tevredenheid!
Gisteren zat er een brief in de bus met een foto van een mooie dag. Een stralende en tevreden glimlach lachte mij toe.
Bril achteloos opgestoken in haar zilvergrijze haren. De taal van de tijd. Harriët op een foto van een mooie dag.
Achter haar ruisde de zee maar door, het mooiste geluid op dat van jou na.
Harriët overleed vorig jaar, de lieve tante van San, vandaag precies 365 dagen terug. 7 juni 2019, zwart omrand.
Ze nam haar gedwongen vlucht naar het eeuwige onbekende. Een enkele ticket zonder retour!
Vertoeft ze nu ergens boven? Zij ging hemelen net op het moment dat San ook door de lucht vloog in zo'n blauwe vogel, tussen hemel en aarde. Ergens tussen hoop en vrees. San kwam gelukkig wel terug met Harriët voor altijd in haar warme hart geparkeerd. Een afscheid op gepaste afstand.
Het was misschien geen Perfect Day zoals Lou Reed enkele dagen later zong op haar begrafenis maar ik begreep de strekking van Harriëts verhaal er achter wel. Althans, dat dacht ik toen en denk ik nu ook...
Weet je alles wel zeker? Misschien liep achter haar het strand wel langzaam leeg, ging de zon onder en was het gewoon een stille dag geweest en begroette ze al voorzichtig haar afscheid. Zag iets van weemoed in haar ogen op die foto van een mooie dag....Wish You Were Here!
Werd vanmorgen wakker met Pink Floyd en Frank Boeijen in mijn hoofd maar Bos trapte deze morgen brutaal af. Net alsof het zo moest zijn....Zeg het maar, je weet het niet. Ik had het stuur in ieder geval niet meer in mijn handen, zelfs de voet niet op de koppeling laat staan de versnelling in de één gezet.
Alles wat onhaalbaar lijkt. Is dat wel zo....? Lijkt alles onhaalbaar als jouw leven een onverwachte vlucht en wending neemt. Nu wij eindelijk weer mogen reizen lijkt het eerste ticket, bestemming onbekend, voor een lieve man al wekenlang klaar te liggen. Een voldongen feit, een wrange speling van het lot.
Zijn vliegmaatschappij heeft een niet zo mooie vlucht voor hem uitgestippeld. Klotenmaatschappij!
Ticket is al geprint, Vlucht met bestemming onbekend of iets van die strekking, naar de eeuwige jachtvelden? Weerloos maar toch sterk! Schoon verklaard maar de smerigheid is in al zijn hevigheid teruggekomen.
Vechten tegen de bierkaai, geen schoonmaakmiddel is hier tegen bestand. Je kunt poetsen wat je wilt maar de vlekken blijven zitten. Potverdomme! Om gek van te worden. Draaide van de week veel Pink Floyd met als rode draad High Hopes van The Division Bell door de nummers van de heren heen.
Hoorde vorig jaar dezelfde klokken luiden voor tante Harriët en als het liedje ten einde loopt luiden ze ook nog een keer voor deze beste man, ben ik bang. Vrees met grote vreze. Vader van een mooi gezin. Begonnen aan zijn extra tijd, hoeveel blessuretijd trekt Meneer K. nu bij. Levert weer een brevet van onvermogen af.
Klootzak! Wie mag 'm wel....? Niemand toch!! Kut met hele grote peren.
Moos kreeg gisteren van een lieve mevrouw van Boekhandel Heijink, hier in Hardenberg, een mooie kaart met een regel uit een gedicht van schrijver/dichter Albert Verwey. Toeval bestaat al lang niet meer bedacht ik mij, waar zit die microfoon en camera, zit die hier misschien achter het bloemrijke behang geplakt? Ben al aan het zoeken....
Wordt er onrustig en onzeker van....Straks maar even met Finkers bellen. Heeft het ook niet zo op verborgen microfoons....wat ik oe brom!
's avonds zong Frank Boeijen namelijk over een foto van een mooie dag. Wist mien muzikale held dat wij die ochtend een kaart hadden gekregen van tante Harriët? En hoe dan...? Hoorde hij het ruisen van de zee....
Boeiend was het sowieso. Frank had alsnog zijn concert wat hij hier begin maart zou geven in Hardenberg opgenomen in een lege theaterzaal, ergens in Cuijk of zo. Via een speciale live-stream konden wij deze, onder het genot van een mooie fles wijn, in onze eigen luie stoel gisteravond via YouTube bekijken.
Slecht 100 meter verwijderd van de Voorveghter, mooi dat het zo kon. Genoot met volle teugen.
Wat een bijzondere setlist in deze ongewone setting. Boeijen raakte mij met nummers die hij niet vaak speelt.
Baalde eigenlijk met terugwerkende kracht dat vanwege die stomme KutCorona door dit optreden een dikke streep was gezet, het zou namelijk één van zijn betere theatershows van de laatste jaren zijn geweest.
Stormvogels, die de weg wijzen voor elkaar als de zon is ondergegaan. Twee mannen zo stil, Mooie dame in Hué, Robert Zimmermann en bijvoorbeeld Kleine blonde prinses. Prachtig! Natuuurlijk ook tal van zijn hits passeerden de revue zoals Zwart-Wit, bijna veertig jaar later nog niets aan actualiteit en daadkracht ingeboet. Waarvan akte, de wereld ging toen ook al regelmatig op zwart. Roodzwart is beter en anders de kleur van je hart wel.
Maar onze boekenwurm kreeg dus een mooi gedicht mee van die lieve mevrouw.
'Ik wou dat ik een vogel was, dan zat ik soms in 't groene gras en vloog dan in een hoge boom,
of scheerde langs een blauwe stroom, of klepte en zweefde door de lucht, alleen of in een hele vlucht.'
(was getekend, Albert Verwey 1865 - 1937).
Moos heeft het de laatste tijd vaak over het feit dat ie wou dat hij soms kon vliegen, door de lucht als een nieuwerwetse vogel. Misschien wel de weg wijzen voor een ander, 's nachts roepen naar de maan als de zon is ondergegaan. Weet ik veel. Mooi Moos!
Werd er blij en tegelijkertijd mistroostig van. Goed in je vel en toch ook weer niet!
Blij met van alles maar ook niet gerust op de toekomst. Staat ons leven al in de sterren geschreven?
Wat haar overkwam of hem aan het overkomen is kan ons dat ook te wachten staan....?
Wie schrijft jouw program van het leven.....Is het Albert, was het Harriët of is het Daniël, Frank of toch Stef?
Heb je zelf de pen en de weg in handen of is het voor ons allemaal toch een onbekende weg die je zelf af moet leggen. Wanneer is jouw grote dag? Wanneer is jouw vlucht met enkel bestemming onbekend zonder retour geboekt! Geen geld terug, laat staan een voucher!
Zeg het maar. High Hopes! Tot die tijd, genieten van het leven. Foto's van mooie dagen schieten...
Genieten van bijvoorbeeld een 3-gangen diner bij Blij.
Blij worden van mooie dingen in het leven. Proberen niet druk te maken over zaken waarop je toch geen invloed kunt uitoefenen....Oefening baart kunst, hoop ik dan maar....
Blij! al sinds Moos- en mensenheugenis het toevluchtsoord van onze kinderen, hier in Hardenberg!
Pim Pam Petten en Ganzenborden tijdens de koffie, warme chocolademelk en appelsap. Happen van de lange vinger met dat toefje slagroom...Lekker hoor.
Om de hoek. Wij mochten, bijna als één van de eersten, genieten van de knusse dinerkaart. Met liefde aangeboden door Debbie en haar vrolijke consorten. Ze zijn nu ook vanaf donderdag tot zaterdag 's avonds open voor (h)eerlijk eten. Nogmaals dank! Was een onverwacht uitje op de donderdagavond met zijn tweeën, even een heilzame vlucht met terugwerkende kracht en retourticket.
Lekkere mosterdsoep of frisse meloen met Coppa di Parma ham bijvoorbeeld om mee te beginnen. Huisgemarineerde Gamba's of een keurig gebakken malse Schnitzel met spekkies en zo...
(Epke Gremdaat zou er flink garen bij spinnen)
Afgesloten met een ouderwetse Irish Coffee.....Gewoon eerlijk eten voor betaalbare prijzen. Hoofdgerechten rond en onder de 10 euro...Kom daar tegenwoordig maar eens om.
Het zusje van de Markt en de Herdenbergher is snel volwassen geworden. Geen poespas maar gewoon goed te pruimen. Vooral niet moeilijk doen.
Tuurlijk preek ik voor eigen parochie maar de foto van deze mooie avond sprak weer eens boekdelen.
Gistermorgen nog maar ff een bakkie gedaan bij Blij! nu met z'n vieren.....Het is niet voor niets Moos zijn favoriete Toko.
Waarom, omdat het misschien wel een een soort van Perfect Day moest zijn als verlaat eerbetoon aan tante Harriët.
High Hopes, het leven neemt een vlucht beyond the horizon of the place we lived when we were young
The ringing of the Division Bell has begun, Forever and Ever!
Denk aan je! Vlucht HZB 038.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo..

Een Nieuw Begin!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden,

'Making your way in the world today. Takes everything you've got.
Taking a break from all your worries. Sure would help a lot.
Wouldn't you like to get away? All those night when you've got no lights.
The check is in the mail. And your little angel.
Hung the cat up by it's tail and you third fiance didn't show.
Sometimes you wants to go. Where everybody knows your name and they're always glad you came.
You want to be where you can see, our troubles are all the same.
You want to be where everybody knows your name.'
Uut the Themesong van de TV-serie Cheers.

Moi, ben ik weer!
Liep gisteravond vroeg nog even op de Markt hier gewoon in downtown Hardenberg.
Moest er ff zijn voor een boodschap of twee plus een flesje fijne Rosé bij de altijd vriendelijke dames en goedlachse heer van de plaatselijke Gall & Gall naast de Appie!
Wij gooien namelijk ons knusse terras op het zuiden vanmiddag alvast een dagje eerder open voor privé gebruik en bezoek!
Beetje recalcitrant, weet het. Mag nog niet hè, Sorry! Zeg maar het spreekwoordelijke kontje tegen de kribbe.
Nooit zo van de regeltjes geweest, kan slecht tegen misplaatste autoriteit. Wees niet bang, wij houden het binnen de geijkte en tegenwoordig heersende perken. Alleen familie en zo, dan kan het allemaal nog net door de Twentse Beugel.
Als u begrijpt wat ik misschien bedoel. Paal en schutting stellen...Waarvan Akte! Zo de grote paraplu uut.
De weg naar de stilte gaat dwars door de storm.....of niet dan...!!
De stoelen en tafels stonden er al geparkeerd. Keurig op de gevraagde anderhalve meter terwijl Moos en ik snel doorliepen naar de supermarkt. Het, hopelijk tijdelijke, nieuwe normaal!
Het meubilair van ondermeer brasserie de Markt stond reeds verwachtingsvol te wachten op haar nieuwe oude (stam)gasten. Werd er Blij(!) van als zogenaamde- en zelfbenoemde buurman.
Eindelijk gaan we profiteren van het feit dat wij in het centrum van de Klepperstad wonen op kruipafstand na ruim een half jaar. Het lijkt wel een nieuw begin. Het begin van een nieuwe tijd, een andere periode, van een nieuw jaar. Streep onder gisteren, frisse blik naar morgen. Kom maar door......
Vandaag vieren wij een soort van nieuwe Oudjaarsdag lijkt het wel. Morgen begint eindelijk het nieuwe leven om klokslag 12.00 uur! Waar wij al maanden naar uit hebben gekeken. Onderweg naar later!
Bevrijd van al dat thuiszitten, nergens heen kunnen....Lopen en zitten in kleine kringetjes....
Hoorde Mick Jagger ineens 'Start me Up' zachtjes zingen, ergens achter in mijn nuchtere bovenkamer.
Het nummer van The Stones was altijd het eerste nummer die wij de bomvolle kroeg inslingerde als teken dat de Sjam Party eindelijk na 365 dagen weer aan was. Hierna kwam vaak ABBA, Happy New Year, of New Years Day van U2 als ik daar meer zin in had. Je had zo je momenten tijdens de eerste uren van het nieuwe jaar bij Café Mans, mien stamkroeg van weleer. Vroeger hè toen je alleen ziek werd van een griepje.
Waar iedereen je naam kende en je het gevoel had dat je altijd welkom was. Je kuste elke vrouw ongevraagd drie keer op mond en dito wangen en sommigen kusten mij drie keer terug als ze wisten dat ik tevens weer een jaartje ouder was geworden. Mmmmm....Je haalde destijds geluk uit de kleine dingen van het leven. Drie natte zoenen van de lokale Mariënbergse schonen was toendertijd een feestje op zich. Je trekt je ergens aan op.
Zou toch geweldig zijn als de gezamenlijke Hardenbergse Horeca, vroeger stichting O.M.A. by the way (weet je nog?), om precies twaalf uur morgenmiddag midden op de Markt zo'n Honderduuzend knappert laat afgaan.
Dat een klein half uur lang Hardenberg op haar grondvesten schudt. Dat heel de markt bezaaid ligt met honderdduizendend knappers, een rode zee. Denk vast wel dat zo'n Plaggenmarscht of andere lokale vuurwerkgigant nog wel zo'n rol in de schuur heeft liggen. Dat wij vervolgens met z'n allen het glas heffen op het nieuwe begin, proosten op een ander leven, op een veel mooier jaar. Wat ik oe brom! Ja toch....
1 juni 2020, 12.00 uur....Het nieuwe jaar begint morgen. Dat wij met het knallende vuurwerk de boze geesten voor eens en altijd verjagen. Weg met die Kut-Corona, verdwijn! en dan met z'n allen feestvieren.
Niet meer achterom kijken en alleen maar vooruit. Weg uit de donkere tunnel, onderweg naar het licht.
Zag van de week die Grolsch Vrachtwagen al staan, tevens op de Markt. Werd er wederom Blij van!
Er is geen weg terug, je kan alleen nog maar vooruit. Open die tap, laat het geestrijke vocht stromen.
Nu gewoon eten bij Dos Piementos in plaats van schichtig de burito's en bruine bonen te take awayen....
Zou toch  mooi zijn als over pak 'm beet twee maanden bij iedereen de angst eindelijk uit het lichaam is geslopen. Want worden wij onbewust bang gemaakt....door de politiek, de media?
Zeg het maar, wie heeft er gelijk. Terugkijken heeft geen zin meer. Tuurlijk zijn er genoeg fouten gemaakt, met de kennis van nu hadden wij het gisteren beslist anders moeten doen. Maar wie had de juiste glazen bol in zijn of haar vizier. Niemand toch....?? Wie deze shit had kunnen bedenken moet morgen de troon bestijgen.
Las van de week een stukkie in de Toren. Was het dan toch een straf van God, die van hierboven....?
Vond het vergezocht....van die schrijvert! Na ons de zondvloed. Zag ik dan toch Noach hier van de week door de straat stiefelen. Er liepen al twee honden en een parkela met hem mee....Ligt de Ark al te wachten in de Vecht...?? Vragen, vragen...vragen....Hoor ik nu een haan kraaien....
Hoe ver is de hemel eigenlijk als je deze hier een keertje nodig hebt op aarde?
Als je eindelijk weer eens wacht op een godswonder, op een verlosser die enkel met een paar vissen en broden iedereen van de ondergang redt? Durf te dromen....
De ene keer doet het buitenland het stukken beter. Hadden wij de kroeg open moeten houden, het gewone leven zoals in Zweden. Hadden we de tent eerder moeten sluiten.....?? Achteraf is het makkelijk lullen.
Achteraf is heerlijk wonen wat ik je brom!
Ik hoor mensen nog zo schreeuwen begin maart en nu prediken ze weer hele andere strategieën eind mei.
April deed maar wat hij wilde.
De wind waait niet voor niets alle kanten op. Heb ik mij ook schuldig aan gemaakt. Wie moet je nu nog in hemelsnaam geloven. Weet alleen dat ik zo snel mogelijk van deze klotenzooi af wil. Wil weer leven zonder dat ik mij bang hoef te maken dat Moe naar elders vertrekt of mijn schoonouders, of nog erger je geliefde.
Wil gewoon met elkaar, samen zijn, plezier maken. Dom ouwehoeren langs de lijn bij je cluppie....
Mooie wijnen drinken en lekkere speciale biertjes ontkurken....met dito mensen.
Juichen als Rolf weer scoort of schelden als die bal er toch nog in gaat achter onze kansloze Thijs of Jelle.
Je snapt het wel. Wil niet de blikken meer voelen in de supermarkt of waar dan ook als ik misschien jou niet op anderhalve meter passeer....
Angst is een slechte raadgever, bij twijfel moet je misschien nu wel oversteken in plaats van binnen te blijven.
Ik wil (weer) Blij worden bij Blij en omstreken. Werd al Blij van het nieuwe wieffie OutSideTheHouse. Iris zal het worst wezen wat er nu allemaal gebeurt, die is met hele andere en betere zaken bezig. Voldoende melk binnen slepen en talloze luiers volpruttelen....Zowel binnen- als buitenhuis! Serieuze shit!
Het zijn de Drenten in de pap, zijn Krenten Moos....Maar wij rekenen het gewoon goed!
We zijn weer geknipt en geschoren. Moos is zijn mooie krullen kwijt, San weer in de Krul, Mouna heeft haar lange haren nog en ik...tja ik, ook de Corona heeft mijn kruin wederom niet goed gedaan.
Blij worden van Nick, Simon & Kees die de wegen bewandelen die Simon&Garfunkel ook ooit hebben moeten gelopen. Treden in hun voetsporen, stap voor stap. Homeward Bound, the sound of silence maar wordt ik heel erg blij en vrolijk van. Zou het uit willen schreeuwen....Ben toe aan alleen maar goed nieuws.
Toe aan vakantie, geldt toch ook voor jou? Toe aan samen proosten. Toe aan een nieuw begin!
Werd daarom zo blij en weemoedig van een simpel berichtje op Facebook van een man vol met Passie(s), die lieve gekke Gerrit uit het verlichte dorp van de apen hier verderop richting de Mommeriete.
Hij had een nummertje geplaatst van de Themesong uut Cheers. Die mooie komische TV-serie van eerder
Uitgezonden op de maandagavond rond de klok van elven door de NRCV in de jaren tachtig en negentig.
Sam Malone, Cliff, Woody, Norm, Frasier, Diana en Carla. Ik zag mij toen als jochie van amper twaalf er zo zitten naast die postbode en Norm. Dom ouwehoeren, zeuren over je club, dorp en de politiek.
Niemand snapte de boze buitenwereld behalve die lui van Cheers. Heerlijk!
Waar iedereen je kende en waar iedereen je altijd graag zag komen en waar iedereen kampte met dezelfde problemen.
Laten wij van Nederland 1 grote Cheers-kroeg maken. Geluk in tuk en dat wij alle problemen tussen twee glazen bier door bespreken en oplossen....waar Iedereen welkom is, behalve die Kut-Corona...
Die spoelen wij vandaag door de plee, weg ermee! Vandaag nog 1x terugkijken op eerder. Het is niet voor niets Oudjaarsdag vandaag. Zo aan de oliebollen....Straks maar uiensoep maken dan en kieken naar Carbid schieten.
Morgen, 1 juni 2020 om 12.00 uur beginnen wij (allemaal) opnieuw.
It's was a long December (euh...3 lange maanden) and there's reason to believe. Maybe this year will be better than the rest.
Waar Mick het nieuwe jaar steevast begon sloot Adam Duritz van the Counting Crows mijn jaar altijd traditiegetrouw af.
'The smell of hospitals in winter and the feeling that it's all a lot of oysters, but no pearls.
All at once you look across a crowded room to see the way that light attaches to a girl'

Happy New Year!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....

Bleke Alie!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'That golden one leads a double life. You'll find out. 
But i don't know where you go. Do you climb into space?
To the world where you live, The world where you live.
So here we lie against each other. These four walls can never hold us
We're looking for wide open spaces, high above the kitchen.
And we're strangers here, on our way to some other place.
But I don't know where you go, do you climb into space?
To the world where you live, The world where you live, The world where you live!'
Uut 'World where you live' van Crowded House.

Moi, ben ik weer!
Sloot ergens begin dit jaar een soort van weddenschap af tijdens een zeer gezellig samenzijn.
Destijds kon je nog gewoon met zijn zessen en wat pruttelend rondhuppelend kroost lekker uit eten zonder die anderhalve meter afstand in acht te nemen. Blijkbaar het 'nieuwe' normaal vandaag de dag!
Neuh, wij zaten (bijna) met z'n allen op 1 vierkante meter lekker te happen en dronken daarbij bijzondere biertjes. Gepokt en gemazeld ondertussen, echte biersommeliers in wording! Waarvan Akte.
Je kent het wel. Als je het maar lang genoeg zuipt wordt je vanzelf een kenner, denk je dan...?!?
Zijn wij ondertussen ook niet allemaal een huis, tuin en keuken viroloog in hoogst eigen persoon zonder diploma aan het worden...?
Je liket gewoon de berichtgeving waarbij je op dat moment het prettigst bij voelt, neemt dat maar aan voor waarheid terwijl het net zo goed een halve leugen kan zijn. Wie heeft er gelijk, zeg het maar....??
Wat vandaag krom is kan morgen allang weer recht getrokken zijn, in dien voege of iets van die strekking!
Ik verlies niet graag maar deze weddenschap hoef ik niet persé te winnen.
Met liefde bezorg ik hem die mooie 0,7 liter flessen speciaalbier. Echter ben ik bang dat ik de weddenschap glansrijk win.
Moest aan onze afspraak denken toen gisteren een brief van de gemeente in de bus lag.
Met als titel 'Evaluatie Asielzoekerscentrum Hardenberg'.
Wij wonen blijkbaar in de buurt of wijk in de omgeving van het AZC Hardenberg. Ze willen graag weten wat onze mening over en ervaring met het opvangen van asielzoekers in het AZC Hardenberg is.
De resultaten nemen ze mee in het onderzoek zodat de raad van Hardenberg dit najaar een passend besluit kan nemen over het verlengen of beëindigen van de opvang van asielzoekers in het AZC Hardenberg aan de Jachthuisweg.
Begin april stond er al een artikel in de Stentor dat de huidige Corona-crisis de evaluatie gecompliceeerd maakte. Goed- of kwaadschiks...??
Benieuwd of zo'n enquete, het invullen van de vragenlijst, het verschil zal gaan maken.
Zullen de hardwerkende burgers daadwerkelijk gehoord worden in deze hekele kwestie.
De wond ettert al sinds de eerste plannen voor een AZC in Hardenberg ontvouwd werden.
Vele zalvende handen hebben nog niet voor voldoende pleisters kunnen zorgen. Het probleem blijft hoe je het ook wendt of keert. Vraag de winkeliers of onze horeca maar eens naar alle problemen....
Vroeger zei mijn moeder al dat er altijd een bord bij kon, niemand hoefde kerst alleen te vieren...van die dingen. Zo ben ik opgevoed, ruimhartig en ruimdenkend.
Mensen die om hulp vragen bied je een schouder aan. Kom hier maar schuilen...
Maar er zit wel een soort van wisselwerking aan. Voor wat hoort wat.
Weet dat het AZC ontzettend veel problemen opleverde en nog steeds levert.
Tuurlijk, de goede moeten altijd boeten voor de slechte maar maken wel het verschil en duiden wel een gemeenschap die worstelt met de voor- en tegens.
Als je tegen bent, dus voor een sluiting van het AZC na oktober 2021, wordt je door je tegenstanders al snel uitgemaakt voor een racist of een stemmer in de rechtse hoek....heb je iets tegen deze mensen. Not!
Ben je voor, dus tegen een sluiting van het AZC en mag wat jou betreft na oktober 2021 het AZC nog vijf jaar open blijven, kijk je dus blijkbaar niet naar de feiten, de dikke politiedossiers en talrijke incidenten die er plaatsvonden en regelmatig onder het tapijt zijn geschoven. Vinden wij jou ergens in de linkse ballenbak terug.
Ik geloof dat de gemeenteraad straks voor gaat stemmen, voor een verlenging van nog eens vijf jaar dus.
Mijn collega-weddenschapper is er heilig van overtuigd dat het AZC volgend jaar haar deuren moet sluiten mede gezien de kennis en goed ingelichte bronnen die hij heeft. De een zit nu éénmaal dichter bij het vuur en de dagelijkse waarheid dan de andere...
Hoop niet dat de leugen straks regeert. Dat er weloverwogen een goede beslissing wordt genomen.
Wens de gemeenteraad veel kracht- en wijsheid toe, ze zullen hun vingers gaan branden. Moed moeten durven tonen in de wetenschap dat sommigen hun besluit zullen toejuichen en anderen ze losers gaan vinden.
Je doet het nooit goed als je je hoofd als gemeenteraadslid boven het maaiveld uitsteekt....
Een besluit vormen met het verstand en niet met het hart. Roeien met de riemen tegen de stroom van de Vecht in. Vijf jaar hebben wij ons goede wil getoond, maar ik heb de ogen en oren tevens open.
Hier thuis, in de straten en in het centrum. Zie wat er soms gebeurt. Met onze gastvrijheid mag zeker geen loopje worden genomen. Ook al is het maar een kleine groep die de boel regelmatig verstiert....
Alle begrip als ze besluiten om te verlengen in het najaar, maar zou het niet erg vinden als ze de deuren volgend jaar oktober sluiten. Als je voor bent, ben je toch niet automatisch tegen en/of andersom.
Er werd mij om een  mening gevraagd en die heb ik gegeven, voor wat het waard is!
Wat dat betreft zijn er eenheidsworsten genoeg....
Ik verlies graag de weddenschap maar drink net zo lief de gewonnen biertjes op. Wat ik oe brom!
Elk nadeel heeft zijn voordeel. Wanneer doe je het goed, ik geloof in een goede afloop en als de knappe heren en vrouwen een besluit hebben genomen moet je het maar accepteren....niet dan?
Je moet vertrouwen hebben in de door jou zelf gekozen mensen op het rode pluche in dat lelijke gebouw hier iets verderop.
Ach, daar denk je dan even aan als je gisteravond een Bleke Alie van de Ambachtelijke Vechtdal Brouwerij opentrekt....Goudkleurig, volmondig bier met een fijne geur van late additie van Cascade Hop. Geheel naar de stijl van een Amerikaanse Pale Ale. Om de bittere smaak beter tot zijn recht te laten komen is het bronwater met gips(?) verhard.....
Lekkere bieren uit het Vechtdal, Dalfsen om precies te zijn. Vrijdag dronken wij al Kiek Uut en Goed Goan of waren wij dat niet....?? Trots op alle brouwers in het mooie Vechtdal.
Je moet altijd goed uitkieken waar je ook gaat.....Tegenwoordig dat je anderhalve meter ruimte houdt.
Tja, wie heeft er gelijk in deze Corona-tijd?
Las gisteren het verhaal dat enkele Twentse medische specialisten klaar zijn met de 1,5 meter angst...
Langdurige stress verzwakt onze weerstand is hun devies.
Overheid en de media maken mensen onnodig bang.
Tja, wie heeft er gelijk en wie krijgt over tig jaar uiteindelijk wel zijn of haar gelijk??
Je moet werken aan je eigen gezonde weerstand, erop uit, bewegen, zoveel mogelijk gezond eten zou een goed medicijn zijn (en lekkere biertjes drinken hahahaha....heel goed voor de weerstand anders wel het verstand...)
Hoogleraar en hartchirurg Jan Grandjean en anesthesioloog Alaattin Ozdemir zeggen dat trouwens
Geen domme jongens, lijkt mij. Twee wijzen uit het Oosten. Ze hebben er goed over nagedacht. Het is tijd voor enige reflectie.
De blik moet worden verruimd, niet langer en alleen de virologen en epidemiologen moeten het voor het zeggen krijgen. De blik moet anders, de horizon moet worden verruimd. De angst is er teveel ingeslopen....
Open die sportscholen....Dansen om te bewegen, hoop doet leven.
Tja, zeg het maar. Zo zijn er tal van verhalen en risico-analyses....Wie moet je geloven tegenwoordig en wie niet. Blijft lastig al die hekele kwesties....Je kunt er je hoofd makkelijk over breken.
Ondertussen weet ik het niet meer, wat recht of wat krom is.
Het enige wat ik soms weet is dat Bleke Alie, Kiek Uut, Goed Goan of die overheerlijke biertjes van Brouwerij Avereest bijvoorbeeld geen enkele boodschap hebben maar ze wel de boodschap overbrengen.....Waarvan Akte!
Bleke Alie is de boodschap, van zoveel thuiszitten wordt je niet beter van. We moeten de zon opzoeken.
Bijkleuren.....!!
Fijne zondag.
Joah, mag wel zo...

Bono!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'I want to run, I want to hide. I want to tear down the walls that hold me inside.
I wanna reach out and touch the flame.
Where the streets have no name.
I want to feel sunlight on my face. I see that dust cloud disappear without a trace.
I wanna take shelter from the poison rain. 
Where the streets have no name.
We're still building then burning down love
Burning down love and when I go there, I go there with you
It's all I can do...'
Uut 'Where the streets have no name' van U2

Moi, ben ik weer.
Allemoal nog goed te passe...?
Trekken jullie het allemoal (nog) of wordt je ondertussen al een beetje flauw van al die Corona-shit!
Rutte For President, not! Maar hij doet wel zijn best, nu de rest nog!
Vandaag, 60 jaar geleden, kwam hij in Dublin (Ierland) ter wereld.
Paul David Hewson maar sinds 1976 beter bekend als Bono (Vox), de zanger van wereldband U2.
Vandaag, zondag 10 mei, blaast hij ergens op deze aardkloot zestig van die verjaardaagskaarsjes uit.
De moeder Maria van de band die mij in vooral de jaren tachtig en negentig door vele stormen, orkanen,  pieken en dalen heen heeft gesleept.
U2 was destijds gemeengoed in Mariënberg en omstreken. Veel concerten van deze heren bezocht.
De laatste zelf met mijn lief in de Ziggo Dome, Amsterdam. Prachtig!
Een mooie dag rondstiefelen in het Amsterdam van San met de buren van 39, osseworst en uitjes in de Jordaan en 's avonds afpilsen in de Bijlmer bij deze mannen van de Ierse gestampte Pie!
Dat was smullen joh....
U2 begon op 25 september 1976 als Feedback op de Mount Temple Comprehensive School in Dublin.
Ene Larry Mullen Jr. had een briefje opgehangen in de schoolkantine. Hij wilde een bandje oprichten om mee te beginnen.
Maar Bono kon, én niet gitaarspelen én niet zingen, althans dat vertelde hij ooit in een interview.
Volgens mij is dat wel goed gekomen, Bono leerde snel. Voorbeeldige leerling.
Gitarist The Edge reageerde ook spontaan op het briefje van Larry. Het schijnt dat Adam Clayton er later bij is gevraagd. Hij zag er zo stoer uit, dat zou de populariteit van de beginnende band vast ten goede komen. Waarvan Akte! Eerst waren er nog vijf leden. De broer van The Edge, Dick Evans, tokkelde nog ff mee op de gitaren. Begin 1978 werd de bandnaam Feedback veranderd in The Hype. Toen gaf Dick de pijp aan Maarten en veranderde de vier overgebleven heren de bandnaam al snel in U2.(de naam van het in 1960 boven Rusland neergehaalde Amerikaanse spionagevliegtuig, met aan boord piloot Gary Powers).
Het eerste optreden in Nederland was op 14 oktober 1980, ze speelden in de studio's van de KRO.
Een dag later stonden ze in de Melkweg. De rest is geschiedenis. Ruim veertig jaar gaan ze al mee.
Paul kreeg zijn bijnaam Bono (Vox) in de jaren zeventig. Vernoemd naar een winkel in gehoorapparaten aan de O'Connel Street in de Ierse stad Dublin.
"Bona Vox", betekent goede stem. Dat werd verbasterd tot Bono Vox, later liet Bono Vox vallen en ging hij verder door het leven als Bono. De reden dat hij al ruim twintig jaar dag en nacht een zonnebril draagt is dat hij lijdt aan glaucoom, een oogaandoening die voor blinde vlekken zorgt, Blinding Lights zeg maar...
Studio Brussel vroeg mij deze week, terwijl ik Antwerpen passeerde, in het kader van het feit dat Bono vandaag verjaart wat de beste nummers van U2 en Bono zijn.
Om vrede op de wereld te brengen lijkt mij een stuk makkelijker dan een top tien samen te stellen van U2 haar beste nummers. Sowieso het hele album The Joshua Tree moet al in die top 10, het unieke meesterwerk uut 1987.
Maar ook de eerste albums zijn stuk voor stuk pieces of the resistances...Wat ik oe Brom!
Bij U2 moet ik ook meteen denken aan Bad (Bert), U2 blijft onlosmakelijk verbonden aan de nummer 14 en mien moat.
Maar ook the Unforgettable Fire, A sort of Homecoming, One, New Years Days, Sunday Bloody Sunday, Gloria, I will Follow, Wide Awake in America, Pride (in the name of love), Sweetest Thing, Desire, The Electric Co., October, Red Light, '40', Indian Summer Sky....het hele album Joshua Tree duzz, een masterpiece, All i Want is you, Mysterious Ways, Stay, Beautiful Day, Stuck in a moment, Elevation, Vertigo, City of Blinding Lights etc. etc..
In de jaren negentig verloren ze elkaar uit het oog en vonden ze elkaar uiteindelijk terug in Berlijn in de Hansa Studio's.
Hun muziek werd wel anders, minder bombastisch. Een nieuw geluid, Bono ging zich met de wereld bemoeien maar ze bleven wel gewoon samen. Vanaf de middelbare school al een bandje vormen met Moeder Bono die waakt over zijn kroost. Mooi man. Mooi dat het zo kan!
Maar het beste nummer van U2 kiezen is voor mij een brug te ver. Ik zet 'm wel op shuffle....Komt ie vanzelf langs....
Net zoals ik blij werd van de week van een filmpje op YouTube/Facebook van ene Sern Plaggenmarsch.
Weet niet of hij al een artiestennaam heeft net als de jarige Paul Hewson.
Misschien wel Wim Vox....of Plaggie! Je weet het niet. What's in a name!
Weet wel dat Sern zoon is van die ene zangert/gitarist van Luister en veel in zijn Mars heeft.
Ik luisterde derhalve naar het zelfgeschreven nummer van zoon Sern, akoetisch opgenomen in downtown Dedemsvaart.
Hij speelde op een gitaar, vast van Ome Rudi, zijn eigen nummer Someone Else.
Singer/songwritert in de dop hoor, hoe trots kun je zijn als Papa dat oen eigen product zoiets produceert!
Wie weet heeft Sern anno 2020 ook wel een briefje opgehangen in de kantine van zijn school hier in Hardenberg of heeft hij dat vorig jaar al gedaan.
Zanger/gitarist, wat hij allebei wel kan als ik mijn oren mag geloven - net als z'n Va trouwens - zoekt een bandje.
Wie weet komt daar wel een drummert bij alla Larry Mullen Jr., vragen ze een a-typische bassist die wel uit de band springt er misschien wel bij. Je weet het niet. Je moet durven dromen.
Als het vier jongens lukte uit Dublin in 1976 waarom niet enkele jonge gasten in 2020 uut Hardenberg.
De wereld is zo gek nog niet.... Ik werd er gewoon heel blij van. Gek hè....
Ik word tegenwoordig sowieso blij van kleine dingen, waarom...Is het misschien de tijd waarin wij momenteel leven.
De tijd lijkt soms wel stil te staan. De wijzers van de klok staan ongelijk. Je hebt eindelijk tijd voor dingen die misschien wel belangrijker zijn dan dat je eerder voor mogelijk had gehouden
Op een zaterdagmorgen, niet meer gestresst door een leren bal, gewoon een uurtje spelen met je dochter.
Een interactief spelletje waarin Nijntje de hoofdrol speelt, en Pluis en Snuffie. Nijntje die naar bed gaat, opstaat, tanden poetst, een plas doet en naar buiten gaat om wortels te plukken voor worteltjestaart.
Van die dingen...Praten over kusjes met of zonder baard. Kusje op je voorhoofd, papa....
Een vliegtuig boven Hardenberg die de schoolkinderen weer welkom heet, kippenvel!
Ze mogen weer. Moos mag weer naar school, Mouna mag weer naar de peuterspeelzaal.
Moos die 2 van de 5 dagen gewoon weer in klas mag zitten bij zijn juf Jannie....Gewoon weer het schoolse.
Een aardbeien Drive-Innn bij de Manderveense Aardbei in Mander. Met zijn vieren door de McAardbei...
Geweldig....Lekker knus maar alle tijd voor deze zaterdag, de voetbal gaat toch weer niet door....Dat pakken wij ergens in September wel weer op....Nu hebben wij tijd voor andere dingen. Het scoort misschien wel beter, een dikke 3-1 overwinning als je begrijpt wat ik bedoel!
Geweldig zo'n initiatief van de Manderveense Aardbei, de Corona maakt ondernemers creatief.
Zigzaggend met je auto door een weiland en bij het eerste stalraampje je bestelling doorgeven en zo'n lief Twents wieffie noteert dat allemaal keurig op een briefje. Bij het derde stalraampje afrekenen en even verderop staan de vers gesneden aardbeien al klaar....wij komen zeker terug in Augustus, mogen dan zelf de aarbeien plukken....Waarbij, nou bij de Manderveense Aarbei in Mander. Donders mooi hoor...
Lekker aardbeitjes eten op een bankje aan de Vasserweg. Vogeltjs fluiten op zijn Twents een mooie aria....
Fietsers die passeren groeten je, je ruimt alles netjes op en tevens wordt de rommel in je bovenkamer opgeruimd. Heerlijk.....genieten op onze eigen vierkante meters. Een spontane BBQ gistermiddag met goed en leuk gezelschap.
Een Tomahawk die toch van een varken bleek te zijn ipv zijn collega de koe....?? Zet die zonnebril eens af...
Beau die nog meer in mijn achting steeg en niet alles over heeft voor de kijkcijfers....Een gesprek met Volkert van der G. zag hij niet zitten....Neuh, prima toch! die had nog moeten zitten en niet na 18 jaar alweer als vrij man rondlopen. Getverdamme! Als je iemand van het leven berooft heb je geen recht meer en vervallen al je (ver)plichtingen....Nederland blijft soms een raar land. Het vrije woord toch vermoord.
Ach, van die dingen duzz. Een moederdagkadootje in elkaar knutselen met Mouna....
Dat zijn de belangrijkere dingen in het leven, vergeet je soms wel eens. Vergeet je best wel vaak.
Bad van mij....Maar ik had gisteren weer een A sort of Homecoming, het was een Beautiful Day met de Sweetest Thing(s) in onze eigen Indian Summer Sky in God's Country.
Stuck in a Moment! Gewoon achter het huus.
Konden wij voor altijd maar Boy en Girl blijven!
Joah, mag wel zo...
Fijne zondag!

Ein Festival Der Liebe!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Ich geh' wie auf Wolken und ich bin riesengross.
Denn du bist bei mir, ich lass' dich nie wieder los.
Wir grüssen die Menschen und Sie winken zurück.
Kein Wunder, wir sind ja auf der Strasse ins Glück.
Ein Festival der Liebe soll unser Leben sein und alle die sind so wie wir,
die Laden wir gern ein. Ein Festival der Liebe das braucht die ganze Welt,
Weil ohne Liebe alles fehlt.
Ich schau' in die Zukunft und da seh' ich uns gehen
Ich seh' wie wir Zwei noch manche Probe bestehen.
Mal haben wir Sorgen und mal haben wir Streit.
Doch wir sind gleich wieder zur Versöhnung bereit.
Ein Festival der Liebe soll unser Leben sein und alle die sind so wie wir,
die Laden wir gern ein. Ein Festival der Liebe das braucht die ganze Welt, 
Weil ohne Liebe alles fehlt,'
Uut 'Ein Festival der Liebe' von Jürgen Marcus.

Moi, ben ik weer.
Bij afwezigheid 'van' groeven Moos en Mouna gisteren zelf maar hun eigen diepe kuilen op het deels verlaten strand van Julianadorp
Elk nadeel heeft zo zijn voordelen zou onze beste voetballer ooit vast en zeker hebben gezegd.
Want Duitsers moet je tegenwoordig hier aan de kust met een vergrootglas zoeken.
De corona-crisis houdt namelijk onze vriendelijke oosterbuur netjes Zu Hause hinten die Grenze.
Soms zie je een verdwaald wit nummerbord nog wel de revue passeren, een behoorlijk schrikeffect ten weeg brengend. Zag je dat Papa, jawohl....Maar je kunt ze echt op één hand tellen.
Het heeft zo zijn voordelen, je wordt niet per Unfall meer in het Duits aangesproken maar gewoon in je eigen moerstaal, heel vertrouwd. Je voelt je (weer) meteen thuis, Nederland is weer een stukje van ons. Een soort van bevrijding maar dan anders als je begrijpt wat ik misschien bedoel....!
Want normaal gesproken wemelt het hier in de kop van Noord-Holland van Landgenoten van Die liebe Angela Merkel, wat ich Dich Bromme!
Gutenmorgen, Gutenmittag und Gutenabend sind woorden die aan de Nederlandse kust al tientallen jaren gemeengoed zijn geworden, maar nu ff niet. Elk nadeel heb.....
Je hoort mij niet klagen, wel even lekker hoor. Verandering van spijs doet eten. Na zes weken een soort van thuis-quarantaine voelt de zilte zeelucht en de hoge duinen vanouds als thuiskomen.
Wij injecteren onszelf maar met een nieuw vaccin van een flinke (over)dosis aan liefde, geluk en nieuw verworven vrijheden, werkelijk het beste medicijn in deze rare hardvochtige tijd.
De gekochte vlieger van Moos bleef net als zijn grote broers van de KLM hier even verderop aan de grond geparkeerd. Het ding wilde maar niet de lucht in, Moos had na amper 1 seconde zijn interesse in een behouden (lucht) vaart reeds verloren terwijl zijn Papa en vooral zijn Mama nog aan het kunstelen en knutselen waren om het oranje gevaarte toch de blauwe lucht Hinein te krijgen.
De straffe wind ten spijt, de vliegert bleef maar in het mulle zand zijn heil zoeken.
Had er weinig zin in.
Na een dik halfuur staakte San tevens haar onbegonnen strijd, de vliegert ging terug de hangar in, daar moesten wij nog maar eens goed naar kijken op een later en helder moment.
Zandkastelen bouwen, Mouna dus helpen, met haar Haus am See was een beter idee. Zo geschiedde dan ook. Geen minister die een helpende hand bood van tussen de 2 en 4 miljard laat staan een tientje. We konden wederom onze eigen heilige boontjes doppen....
Ja, we zijn even een weekendje elders. Terug in het huisje waar wij al zo vaak te gast waren.
Nachbarn hebben wij dus niet, die zijn zu Hause gebleven zoals reeds eerder in dit stukkie proza viel te lezen.
Wij beleven een nieuw soort festival, derhalve en in dien voege.....
Ein Festival der Liebe gecreëerd in amper vijf minuten. Het huisje was toch vrij.
Kontrolle an die Grenze....
Een viermans-directie die het snel met elkaar eens waren wie immer.
Nu, nadat alle festivals in één klap van de vermaak-kaart zijn geveegd door onze immer goedlachse en zelfbenoemde crisisbezweerder Rutte, moeten wij zelf de slingers gaan ophangen.
Geen de Dijk of the Golden Earring dit jaar in het bostheater van Ommen, geen Frank Boeijen of Daniël Lohues in de Voorveghter, geen Zwarte Cross of HelloFestival. Geen Barrel Food Truck, Pleinfestijn, Ommer Bissingh, Dedemsvaria, Klepperdagen, Wandel4Daagse zowel in Hardenberg of Nijmegen. Geen EK-voetbal deze zomer. Geen Strawberry Fields in de tuin bij Rudi Bults, geen ballonnenfestival met de buurtjes, geen Concert at Sea of North Sea Jazz Festival. Geen Boarding of het vieren van 75 jaar V.V. Mariënberg.
Weinig gezelligheid deze zomer dus. Maar gelukkig deze zomer dus ook geen Duitse invasie zoals 75 jaar geleden. Een geluk bij een ongeluk..zeg maar! Satire mensen, satire, gewoon een grapje.
Duitsers hebben toch ook wel humor of niet soms....??
Bijna 1500 festivals en feestjes gaan niet door, we moeten met z'n allen zelf maar de feestjes gaan brouwen dit lopende fesitvalloze seizoen.
Hardenberg werd daarom Julianadorp en het bevalt uitstekend. Toch een soort van mini-break ook al is alles anders. Geen bezoek aan onze favoriete strandtentjes en restaurantjes.
Niet zwemmen bij de buren van Landal, niet spelen bij de Goudvis. Geen biertje bij zeeën van Tijd of de Jongens van, paal 6 of Woest!
Geen Bergen aan Zee of de Klimduin in Schoorl. Geen Koningsdag maar wel een bezoekje bij Newborn en leuke gast Boris bij het lieve zusje van From The Field.
Nope, nada, niets van dat alles maar alles in betrekkelijke rust. Fijne wandelingen langs de kustlijn, wind in de niet geknipte en uitgroeiende haren, maar wel een Tulpenijsje bij de Opschepper of bij het lieve meisje van Duinzicht. Wel lekker eten van Slagerij Kat en niet de hond in de pot vinden.
En eindelijk....eindelijk die overheerlijke spareribs van Eetcafé 't Juffertje veroberen....!!
Dat stond al jaren in onze agenda. Linda was een fervent voorvechtster voor 't Juffertje. Logisch, ze komen er nu helemaal vaak nu Boris het levenslicht heeft gezien. Ik snap het wel als je de keus hebt en niet graag biljart.
Maar zelfs oude buum GJ maakte zich hard voor deze goede zaak. Echt waar, je moet deze spareribs eens proberen, Alfred. Ze zijn geweldig. Die jongen is een kenner, dus ik nam zijn aanbevelingen ten harte.
Vaak waren wij hier al eens inpandig zonder dat wij aan dit culinaire hoogstandje toekwamen, met de kennis van nu hadden wij zekers eerder moeten toehappen, waarvan akte!
Niet alle wijzen komen uit het mooie Oosten.....Het moet gezegd!
Teveel leuke zaken die 365 dagen per jaar de toko open hebben was steevast ons gemeend excuus.
Maar de call van ondermeer Mandy en GJ, bevestigd door René en Linda bleef als een soort van gravende Duitser op het Nederlandse strand in ons kekke achterhoofd zitten. Althans wel in de mijne.
Je kent het troebele brein ondertussen, van alles kwijt maar zulke dingen blijven wel hangen....
Afgelopen vrijdag was het zover. We hadden eindelijk de spareribs besteld....
Zwanger van opwinding togen wij naar 't Juffertje toe. Annemarie had al een tikkie gestuurd, de spreekwoordelijke centen stonden op de rekening van 't Juffertje en konden wij ons dus meester gaan  maken over enkele minuten van de zo vaak bewierookte spareribs.
Het was echt genieten op de vierkante meter. Het vlees viel van het bot af, je hoefde ze alleen maar op te tillen....Mmmmmmmmmmm echt genieten hoor.
Tien met een griffel voor 't Juffertje. Wat een ongelooflijk lekkere spareribs. Ik had de BBQ-smaak mij toebedeeld, dus staan Hot en Zoet nog op ons te wachten. Je moet doelen blijven houden.....
Echt heerlijk eten. De Vegetarische hamburger smaakte niet eens naar een vleesvervanger, ook dus prima voor elkaar. De vlaamse frieten gingen er tevens in als gods woord in een ouderling.
Als het weer mag, als het weer kan komen wij zeker een keertje buurten bij de Keizerskroon in Eetcafé 't Juffertje. Ben dan bang met flink wat Van the Fields en aanhang in allerlei soorten en maten. Skuumkoppe d'r bij, bergen met spareribs op het bord en flink wat gezelligheid.
Loat goan....East meats West...moet meets zijn maar je hebt 'm wel door....toch?
Ein Festival der Liebe is al geslaagd en het nieuwe vierdaags evenement is nog maar pas op de helft. Zo richting het strand, zo richting de zwarte koffie met Oogappeltjes van bakkerij van de Ploeg uut Callantsoog. Het leven is inderdaad mooi maar je moet het (soms) wel willen zien.
Fijne en smakelijke Sonntag.
Alle Menschen werden Brüder!
Joah, mag wel zo....

MonoPoly!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Dull my senses, steal my pride, principles denied.
Passion faked and sold to the anthem green and gold
Colour of the virtue by working like a slave.
More precious than life, itself. What's the colour tempting fate?
What's the colour of money, what's the colour of money?
Don't tell me that you think it's green, me I know it's red
What's the colour of money?
Uut 'What's the colour of money' van Hollywood Beyond 

Moi, ben ik weer!
Dat kon er afgelopen vrijdag ook nog wel eens bij tijdens deze Coronacrisis.
Ik werd bankroet verklaard door de Nederlandse Bank die onverbiddelijk bleek te zijn, geen cent meer te makken. Waar is de zorgzame overheid als je die echt nodig hebt in deze hardvochtige tijd...Loze beloftes??
Mooie praatjes op dat rode pluche maar niet thuis geven als je er echt om vraagt, vraag het anders die radeloze horecaondernemer in Julianadorp maar eens...zijn bedrijf gewoon op de fles.
Geen water meer naar de zee brengen, maar het zoute water vol tot aan de lippen. Geen enkele coulance....Nederland het land van de regeltjes. Bah, niet leuk!
Sorry, dwaal af...
Nog geen half uur daarvoor werd ik nog liefdevol geholpen door mijn coulante echtgenote die barmhartig Groote Markt in Groningen van mij kocht. Wel flink onder de prijs, maar wat moest ik dan...?
Je moet wat als je ineens op zwart zaad komt te zitten want ik zat murw gebeukt en definitief tegen de Hardenbergse klaagmuur aan, 8 tellen neer, knock-out en kon de lekke band echt niet meer plakken maar de reddingsboei die San mij toewierp was helaas maar van korte duur, het beetje vet wat ik op de botten van haar had gekregen vloog eraf als sneeuw voor de sreekwoordelijke zon toen ik de Hofstad naderde.
De residentie van de zelfbenoemde Moos de Grote!
Want de dobbelstenen gooide mij richting de Lange Poten in 's-Gravenhage,
Den Haag zeg maar...'s Gravenhage was eens....iets van eerder wat je op school leerde.
Daar had grootverdiener Moos Herman Freek Dorgelo inmiddels zijn vastgoed sterk verankerd in vele gouden bakstenen. In plaats van huizen had hij op de Lange Poten hotels laten bouwen. Kassa!
In het begin van het spel zong ik nog over Oh Oh Den Haag, mooie stad achter de duinen.
De schilderswijk, de Lange Poten en het Plein toen ik met mijn pion (boot) deze straten passeerde.
De boot was al een voorbode besef ik mij nu, ik ging finaal de boot in!
Het was de toon die de muziek maakte, ik passeerde mijn eigen ondergang wat ik toen gelukkig nog niet wist. Mijn orkest werd steeds kleiner en Harry Jekkers zong al niet meer mee...Die zag de bui al hangen achter de duinen van zijn geliefde Den Haag.
Want nu werd Den Haag mijn economische ondergang, moest ik diep in de buidel tasten. Moos vond het geweldig. Hij zat daar als de Hardenbergse Prins Bernhard Jr. nog maar weer eens zijn geld en zijn zegeningen te tellen. Alleen die vierkante kekke bril ontbrak nog en een bezoekje aan zijn Formule 1 circuit in Zandvoort, in de duinen...dat wel.
Zeven jaar maar wat had hij slim ingekocht. Waar ik alleen maar belastingen etc. moest betalen keerde bij hem de bank alleen maar uit. Hij werd steeds vroeger rijk terwijl de avond steeds later begon te worden.
Geweldige spelletjesavond met San, Moos en ondergetekende met Mouna op twee oren.
We speelden al ruim drie en half uur Monopoly toen mij het water aan de lippen begon te staan, ik ging genadeloos kopje onder en hij gierde het uit. Telde nog eens zijn geld. Geweldig!
Ik had reeds flink moeten dokken bij de Kalverstraat van San waar ze al drie huizen op had staan, de hoge huur bij de Lange Poten werd uiteindelijk mijn Exodus. Niet de corona had mij het laatste duwtje gegeven maar mijn roekeloze (in)koopgedrag. Eigen schuld, dikke bult!
Moos had mij al een paar keer wat geld toegestopt, hij wilde mij helpen. Zijn goede inborst, 100% eerlijk, kom daar vandaag de dag nog maar eens om. Prachtig!
Toch berekende hij zijn moeder bij het Dorp de helft minder huur, ik kon het volle pond betalen. Genoten van het jochie, wat had hij een schik. Hij bulderde het uit....
Een fantastisch en superleuk verjaardagscadeau derhalve van zijn nichtje Andrea en haar lieve vriend Dinand, deze compacte reiseditie van Monopoly. Mooi voor onderweg als wij op reis gaan maar die wij al een paar keer thuis hebben gespeeld. Achter het huus is voorlopig onze favoriete vakantiebestemming, het nieuwe Achtertuinland of Balkonië met fraai uitzicht op een kabbelend riviertje.
Waar wij 's avonds rond de klok van tien uur en 's morgenvroeg tegen vijven kwakende eenden horen die blijkbaar niet aan het zwemmen in de Vecht zijn. Wat ze daar allemaal wel aan het uitspoken zijn laten wij maar in het voorzichtige midden. Het lijkt er verduveld veel op dat deze eenden flink aan het paren zijn want de geluiden lijken er verdacht veel op het oudste tijdsverdrijf en/of spelletje in deze wereld.
San noemt ze liefkozend FuckDuckers want dat kramen ze gewoon uit. De buren kunnen het niet zijn want de wandjes zijn niet zo dun. Niks ergerlijks in hotels als je de buren van even verderop luidruchtig tekeer hoort gaan. Dat het behang van de hotelmuren door al dat schudden afbladdert. Vandaag maar even kijken welke geile eend hier verantwoordelijk voor is, W.C. Eend?
What the Fuck, inderdaad. Dat dacht ik ook toen ik de plannen van de Onderwijsraad hoorde.
Die stellen voor om de zomervakantie in te korten....?? Huh...??
Waarom, omdat ze bang zijn dat de leerlingen een achterstand oplopen door de huidige corona-perikelen?
Denk dat heel Nederland inmiddels een achterstand heeft opgelopen door het nieuwe normaal, het virus legt tegenwoordig veel plat, hele delen van ons land.
Over welke achterstand hebben jullie het? Moos leert in één avond Monopoly meer over economie, handelsgeest en rekenen dan een week op school zitten, bij wijze van spreken dan....Begrijp me niet verkeerd.
Schijnt dat Pieter van Vollenhoven veel Monopoly met zijn zoon Bernhard speelde, waarvan akte!
Onze economie dondert in elkaar, vele bedrijven gaan kopje onder, duizenden mensen sterven aan een virus waar wij nog geen vaccin voor hebben gevonden en nog steeds niet voldoende onder controle hebben.
Waarom moeten dan kinderen een deel van hun vakantie inleveren als heel Nederland in brand staat.
Ze zijn echt niet vrij hoor, hebben bijna geen bewegingsvrijheid. Kunnen niet sporten ,niet even gezellig naar Opa of Oma toe, kunnen vaak niet eens kind zijn....!
Moos mist ook ontzettend zijn vriendjes op school, zijn lieve juffen maar de oplossing is niet om de vakantie dan maar in te korten. Deze crisis heeft zo'n impacht op het jochie, al zijn vastig- en zekerheden zijn in één klap een aardig beetje onder zijn kleine voetjes weg geschoffeld door Skoffel Coronaantje.
Wij, San en ik, werken zoveel mogelijk thuis maar moeten naast onze werkzaamheden ook nog even thuisles geven aan een kind dat steeds meer weerstand begint te bieden....Logisch!
Thuiswerken (dat hoor ik van vrienden natuurlijk) is in deze situatie niet altijd zaligmakend. Wij leven in een periode dat echt wel de geschiedenisboeken ingaat, wij schrijven met z'n allen historie met diepzwarte inkt.
Of het nu willen of niet. Er vallen (soms letterlijk) al zoveel klappen en die gaan er nog meer vallen.
Gun vooral de leerkrachten die zes weken vakantie, zij zetten nu alle zeilen bij om zo goed en/of kwaad als het gaat de lessen zo zorgvuldig mogelijk door te geven. Maar makkelijk is het allemaal niet. Gun ons straks dat wij even een periode van zes weken verlost zijn van te spelen voor juf en meester. Even geen stress aan de kop. Want naast het werken ook nog twee kinderen in het gareel te houden, zelfs eentje urenlang les te geven, is geen sinecure wat ik oe brom!
Want normaal is het allemaal niet. Moos heeft er ook niet voor gekozen om nu al wekenlang met zijn ouders opgescheept te zitten op deze paar vierkante meters. Die wil naar buiten, spelen....leuke dingen doen, gekke dingen doen. Spelen bij Monkeytown, spelen met zijn vriendjes, koffie met zijn ouders drinken bij Blij bijvoorbeeld. Van die dingen...Vrij in zijn kop, rust in zijn hoofd.
Want support your locals...Want hier in de straten van de Hardenbergse Monopoly hebben veel bedrijven het lastig. Niet alle winkeliers hebben de lach langer meer op het gezicht.
Tuurlijk ben ik niet bankroet, dat was een grapje....dat had je al door.
Maar sommige ondernemers in Hardenberg hebben het water wel tot aan de lippen staan. Hopen en bidden op dat ruggesteuntje van de (plaatselijke) overheid, coulantie van de bank of dat de verhuurder een oogje dicht knijpt achter zijn te kekke en te grote zonnebril. Hoop maar niet dat hier vastgoedondernemers alla Prins Bernhard Jr. zich bevinden.... We moeten het samen doen. Gun iedereen zijn of haar bestaansrecht.
Knappe koppen opperen van alles maar hou de kerk wel in het midden. Bezint eer Gij begint!
Kieken wat ze dinsdag te melden hebben.
Ik ga er vanuit dat wij nog vaak Monopoly met Moos mogen spelen. Hartstikke leuk en gezellig.
Elk nadeel heb zijn voordeel...Ik moet gewoon zorgen dat ik betere keuzes maak de volgende keer.
Keus genoeg.
Rustig opbouwen, niet te snel willen, vooral investeren in vastgoed in ondermeer Rotterdam, Amsterdam, Groningen en Utrecht. Niet teveel willen bivakkeren op de Lange Poten, Spui en het Plein in den Haag, dat kost sowieso teveel geld. Die revue moet ik snel passeren, ze voeren daar toch alleen maar toneelstukjes op. Praatjes vullen nog steeds geen gaatjes.....
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....

April, May en June!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

Don't stand so close to me.
Loose talk in the classroom. To hurt they try and try.
Strong words in the staffroom. The accusations fly.
It's no use. He sees her. He starts to shake, he starts to cough.
Just like the old man in that famous book by Nabakov.
Don't stand so close to me.
Uut Don't Stand So Close To Me van the Police.

Moi, ben ik weer! 
In deze tegenwoordige zelfbenoemde anderhalve meter wereld, de realiteit van vandaag, zag ik gisteravond twee absolute helden van eerder twee strafschoppen stoppen vanaf elf meter.
Dat is ruim zeven keer die anderhalve meter, wat ik oe brom! Voldoende afstand derhalve.
Maar vanaf de penaltystip voorkwam Hans van Breukelen in de noodzakelijke strafschoppenserie tijdens de Europacup 1 Finale in '88 dat Veloso doel trof.
Het grote Benfica van Eusébio werd in een volgepakt Neckarstadion in Stuttgart op 25 mei 1988 pootje gelicht door Johannes Franciscus (Hans) van Breukelen. Hij pakte de elfmeter, ging op de knieën en sloeg een kruis. Hij deed het niet alleen bedenk ik mij nu net, hij had dus een beetje hulp van boven.
PSV won de Europacup 1 Finale, de voorloper van de huidige Champions League, mede dankzij meneer van Breukelen. Later die zomer herhaalde hij het kunstje in de finale van het Europees Kampioenschap.
Hans en zijn vingertje en het boekje van Jan Reker.
Misschien had Edwin van der Sar ook wel zo'n boekje achter zijn grote keepershandschoenen verstopt.
Want gisteravond op diezelfde avond stopte tevens mijn grote held van der Sar een penalty op een beslissend moment. Ziggo Sport zond een samenvatting uit van talloze wereldreddingen die de geboren Voorhouter en de beste doelman aller tijden, zeker die van Nederland, in zijn imposante carriere heeft verricht met de Champions League als finale slotstuk.
Van der Sar had zijn 'van Breukelen-momentje' in de UEFA Champions League Finale, twintig jaar later.
21 mei 2008 in een kolkend Olympisch Stadion Loezjniki in Moskou.
In de stromende regen hielden Manchester United en Chelsea elkaar na 120 minuten op 1-1.
Strafschoppen moesten hier tevens de winnaar aanwijzen. Notabene Christiano Ronaldo miste de eerste voor zijn club Manchester. Chelsea lag op titelkoers. Aanvoerder Terry had de Cup met de Grote Oren op zijn rechtervoet liggen maar hij schoot op de paal. Na 5 penalty's was het 4-4 en moest om en om strafschoppen worden genomen om de beslissing te forceren.
Vervolgens wist Manchester wel te scoren. Fransman Nicolas Anelka moest scoren om Chelsea in de race te houden. Hij faalde vanaf elf meter. Hij trof geen doel, klasbak van der Sar voorkwam dat met een prachtige save. Van der Sar wees naar de rechterhoek, Anelka trapte naar links maar Edwin koos de goede hoek en bokste de pegel bijna het rode plein op. Hij juichte, handen in lucht en vervolgens ging ook van der Sar op de knieën. Hij sloeg geen kruis zoals Hans destijds wel deed. Edwin werd even Hans, Hans werd Edwin.
Kippenvel! Weet nog precies waar ik was in 1988 en twintig jaar later in 2008. Thuis op de bank.
Deze helden wisten een zeker lijkende overwinning van een onberekende tegenstander wel te stoppen.
Tegenhouden is wat wij nu ook met z'n allen aan het doen zijn. Ondertussen met 17 miljoen Nederlanders als ik rapper Snelle en meisje Davina Michelle mag geloven.
Wij moeten van anderhalve meter, vijf meter of misschien wel vanaf de strafstopstip voorkomen dat Corona zijn uiteindelijke doel gaat treffen. De bal hard tegen de touwen laat knallen.....
Hij wil ons verslaan maar gezamenlijk staan wij op de doellijn al zijn ballen tegen te houden, anderhalve meter van elkaar als wij de ballen maar weg blijven boksen....
Wij stonden met 0-1 achter, kwamen gelijk. Tuurlijk moest er verlengd worden maar straks in de noodzakelijke strafschoppenserie zijn wij Hans en Edwin tegelijk. Stoppen wij met onze grote handschoenen de beslissende penalty van meneer Corona....Hoogmoed komt voor de val, vroeg of laat.
Stom misschien maar hier moest ik aan denken toen ik de tv uitzette, de kaas uitblies, de lege glazen en flesjes bier op het aanrecht zette en naar boven stiefelde naar onze slaapkamer.
Ik zag bovenstaande gebeuren tussen de bedrijven van een film door.
We keken, murw gebeukt door al die Corona-statistieken, maar weer eens naar een filmpje.
De Nederlandse film April, May en June was net toegevoegd door Ziggo on Demand.
We dachten, laten we die maar doen. 
We zagen namelijk dat Elise Schaap één van de hoofdrollen voor haar rekening nam. Want Elise Schaap is in korte tijd in huize Dorgelo doorgepromoveerd naar de nieuwe Chantal Janzen zonder dubbel S overigens.
Ze wordt gepruimd door ons allebei. Met zowel Chantal als met Elise mag ik thuiskomen als je begrijpt wat ik misschien bedoel. Elise speelt van die leuke typetjes in de TV kantine. Steekt Carlo menig maal naar de kroon. Vorige week zagen wij haar nog schitteren in de komedie Wat is dan Liefde, waar de muziek van André Hazes een rode draad vormt. Leuke feelgood-movie.
De man van Elise, Wouter de Jong, schreef onlangs een mooi boek. Superkrachten voor je Hoofd, dat boek ligt inmiddels op het nachtkastje van Moos. Een soort Mindgym voor zijn hoofd, met 15 skills waar je als jochie van net zeven, waarvan je hoofd nooit uit staat, gelukkiger van wordt. Want heeft iemand Moos ooit uitgelegd hoe zijn hoofd eigenlijk werkt? Nee hè, raar eigenlijk. Zijn wij even blij dat dit boek van Wouter bestaat. Hij is er vroeg bij, boek is voor 9+ maar hij redt zich er wel mee....Wat ik oe brom!
De andere rollen in deze film uit 2019 werden gespeeld door Linda de Mol en Tjitske Reidinga. Ach, daar hadden wij het geld wel voor over. De film kabbelde een beetje voort....niet echt ons ding. Pas toen een oestervisser uit Zeeland de revue passeerde werd het grappiger en beter te pruimen.
Maar lekker hoor op zo'n zaterdag.
Het voorprogramma verzorgde Hans, ik zag een stukje van de finale van PSV-Benfica. De hoofdmoot was voor de dames Linda, Elise en Tjitske. Hans en Edwin verzorgden het toetje....en wat voor één.
Daar werd je bijzonder blij van op de zoveelste voetballoze zaterdag van dit jaar.
April, May en June. De moeder (Olga Zuiderhoek) noemde de dochters naar de maanden waarin ze werden geboren. Ze kreeg ook nog een zoon, Jan....haar winterkind zeg maar.  Jan was niet helemaal goed.
Ach, ga het zelf maar zien. Je bent een paar uur van de straat af en je vergeet even al die Corona-shit.
Maar ik dacht aan April, May en June.
Tja, het is nu april. Ben bang dat deze anderhalve meter regels en zo nog even wel duren. Mischien dat de regelingen zich binnenkort versoepelen maar voorlopig zijn wij nog niet af van de restricties in april, mei en juni en wellicht nog wel langer.
Dat dacht ik dus ook aan terwijl ik ondertussen de trap opstiefelde....Heb je zo'n lange trap dan?
Neuh, maar ik denk snel. Denk wel snel ja, vaak is de uitvoering bijzonder traag. Daar zit de crux...duzz!
Wij maken er gewoon het beste van. Bij ons nog geen echtelijke ruzies of muren die schudden van de spanning. Tuurlijk plakken we de kids soms achter het behang maar negen van de tien keer zijn het bijzonder lieve kindertjes...We blijven respect houden voor alle juffen en meesters van deze wereld. Not our cup of tea.
Neuh...Het heeft ook wel weer wat. Achter het huus vermaken wij ons prima. Het zonnetje schijnt.
Je ontdekt nieuwe biertjes en muziek. Moos die een spreekbeurt houdt via het raam voor zijn juf.
Een uit de hand gelopen 1-april grap. Hij kreeg een dikke opsteker. Wat deed het jochie dat goed.
Handjes in de zakjes van zijn korte broek. Hij vertelde rustig zijn verhaal. Een huilende Mouna bracht hem niet uit zijn concentratie. Over het Verenigd Koninkrijk. Over Elisabeth en dat zijn tante ook zo heet maar wij die vaak Tante Lies noemen...
Dat de voetbal er was uitgevonden, dat Mr. Bean er vandaan kwam. Van die dingen. Juf zag je genieten, Moos had haar zelfs een kopje thee gebracht. A cup of Tea....Dat zijn onze dingen.
Mouna, net 3, die je haarfijn kan uitleggen dat zij niet mee mag naar de winkel en dat ze hoopt dat we straks met z'n allen weer kunnen winkelen en samen een ijsje kunnen doen op het terras.
Gezellig in de auto met z'n vieren door de Troubadrive. Even wat spareribs, friet en risotto. Van die genietmomentjes. Lekker thuis kluiven, dat heeft buurman/chef-kok Kevin goed veur mekare.
In de rij staan bij bakker Battjes of slagerij Hoff. Alles op het gemak. Geen 62 minuten meer in een uur willen stoppen. Iedereen leeft met de tijd zonder de klok te gebruiken. Wachtend in de rij begon Sting te zingen over afstand bewaren...Don't stand so close to me. Geen politie te zien maar wel The Police met zijn drieën in mijn rommelige bovenkamer. Mag dat wel, is drie niet teveel...? Samenscholingsverbod...Euh?
Geen asperges meer in Diffelen of in de buurt bij mijn schoonouders te krijgen, zelfs bij de supermarkten greep ik mis, een leeg krat. Weg was het witte goud. Voor het eerst geen asperges met Pasen maar wel Aspergesoep. Elk nadeel heb zijn voordeel. Trouwens niet van mien Moe.
Van die dingen....
Daar moest ik dus aan denken op de trap nadat Edwin en Hans wederom de penalty's hadden gestopt tijdens hun momenten van fame. Toen ze het moesten doen en ook deden, zij de ballen van hun tegenstanders wegboksten naar de vergetelheid. Naar de eeuwigheid, voor de geschiedenisboeken.
Wij staan niet op elf meter, maar op minimaal anderhalve meter van elkaar. Maar dichterbij dan ooit.
Samen kunnen wij deze strijd winnen! Geef mij jou je angst, krijg je er een hoop voor terug.
Corona bereikt nooit zijn doel. Dit voorkomen wij met z'n allen met een katachtige reactie, een prachtige redding or whatever...als we maar winnen!!
Wij wijzen Corona naar de andere kant en tikken hem vervolgens gewoon uit de rechterhoek.
Handen in de lucht, juichen....vervolgens met de knieën op de grond, desnoods een kruis slaan....
Vrolijk Pasen. Fijne zondag.
Joah, mag wel zo.....