#Paping aus Ommen!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Sun is shinin' in the sky there ain't a cloud in sight.
It's stoppend rainin', everybody's in the play.
And don't you know it's a beautiful new day, hey.
Runnin' down the avenue see how the sun shines brightly in the city.
On the streets where once was pity, Mr. Blue Sky is living here today, hey. 
Mr. Blue Sky, please tell us why you had to hide away for so long (so long).
Where did we go wrong? 
Uut Mr. Blue Sky van ELO (Electric Light Orchestra)

Moi, ben ik weer. 
Wat een onverlaat ben je als je 's nachts met een mooi stuk in de kraag na de Ommer Bisshinghfeesten de held van 1963 van zijn sokkel blaast. 
Het standbeeld van Reinier Paping, wat sinds 2013 in Ommen aan de Vecht staat, is voor de 3e keer doelwit geworden van nodeloos geweld. Onnodig vandalisme na dronkemansgelag. 
Je blijft gewoon met je poten van andersmans spullen af en zeker van het standbeeld van schaatsicoon Reinier Paping die de hel van '63 (Elfstedentocht) op zijn naam schreef. 
Geboren en getogen in het mooie Vechtstadje Ommen. Ik vind daar wat van. 
Net zoals iemand hier in elkaar werd getimmerd vrijdagnacht na de 25e editie van het Slobberfeest.
Een jongeman wilde rond twee uur 's nachts zijn fiets in de Kruissteeg pakken, wordt even zijn gezicht verbouwd omdat de dader ook te diep in het glaasje heeft gekeken en dan blijkbaar zin heeft om zijn vuisten te gebruiken voor onnodig geweld! Waarom? Ja, zeg het maar. Loop lekker zwalkend door, ga naar huis, slaap je roes uit maar zorg er niet voor dat iemand door jouw toedoen naar de eerste hulp moet met alle gevolgen van dien. Ik snap dat ook niet. Dingen vernielen, mensen toetakelen. Heb je dan pas een leuke avond gehad? Kun je dan de volgende dag opscheppen tegen je maten? Nog ff gisteravond iemand het ziekenhuis ingeslagen of ik heb Paping ff van zijn sokkel geholpen....?
Dan breekt gewoon mijn klomp en krijg ik ruzie met mijn gezonde verstand. 
Vorige week hadden we het nog over een andere Paping uit Ommen. Namelijk Rob Paping. 
Ook zo'n markant man. Hij heeft ook wel wel eens de elfstedentocht uitgereden. Kreeg het met J. Timmer bij eetcafé Mans over bijzondere figuren uit Ommen en omstreken, waarvan sommigen helaas de revue reeds zijn gepasseerd. Rust zacht verder. Bijv. Herman Zwols en Rob Paping. Timmer kende ze ook door zijn twee werkgevers. Ook al van die mooie mensen. Rien en Mans! Mannen van staal met vrouwen van ijzer en de nodige dosis humor.
Van het één kwam het ander. Vele anekdotes kwamen langs, legendarische concerten en mooie verhalen die de tand des tijds makkelijk aantikken! Rob was tandarts maar wij dronken veel liever een biertje met mekare, de verstandskiezen verloren wij gaandeweg wel het traject, we stonden niet vaak met de mond vol tanden. Schitterend! Das war einmal. 
Dacht aan Ommen op de terugweg van Mainbarg naar huis en dat dan altijd Mr. Blue Sky van ELO niet ver weg in mijn achterhoofd zit en zich begint af te spelen. Heb namelijk het idee dat in Ommen altijd de zon schijnt. Wat heb ik daar flinke voetstappen gezet. Was er vaak inpandig! Denk er met zoveel weemoed aan terug. Alles stroomt, niets blijft. De Vecht kabbelt maar door. Flater als onze uitvalbasis. Kom er nog steeds graag maar bijna niets herinnert meer aan die tijd van toen. Kreeg vorige week van Jet nog een leuk briefje onder ogen wat ik ooit schreef als bedankje voor 's nachts weer een dak boven mijn hoofd bij Jan en Jet. Havik nr. 10. Rij er nog zo heen. Ook van die mooie mensen en een superleuk en warm gezin. 
En dat ik 's nachts mijn ontbijt voor die morgen durfde op te schrijven. Jet, graag morgen 3 eieren met spek, ham en rosbief. Vroeger nam ik vaker geen blad voor de mond. Nu wel, steeds meer, voordat je het weet heb je een knal voor je kop te pakken of rijgen ze je aan het mes! Eerder trapten wij Paping ook niet van zijn sokkel af of molesteerden wij het gezicht van een vriendelijke jongeman. 
Neuh, eerder stonden wij er liefkozend bij, gaven wij Reinier kopjes en probeerden wij de dronken jongeman weer recht op zijn fiets te zetten en moest hij beloven om nu wel zonder kleerscheuren naar zijn papa en mama te fietsen en lekker zijn roes proberen uit te slapen. Stappen anno nu is anders. Niet slechter of beter maar ik voel mij er soms minder thuus! Kan ook een tandje minder, toch? 
Bob Dylan zong het al eens: Times are Changing! Vroeger deed ik het licht uit bij het Slobberfeest. Was ik steevast op de donderdag aanwezig en luidde wij de zgn. bouwvak uit, lallend met z'n allen.
Dit jaar was ik er niet bij! Je kunt niet overal bij zijn hè. Tja, de 25ste editie hoorde ik 's avonds thuis in bed, lekker nuchter ook! Tijden veranderen inderdaad. Zag wel leuke foto's langskomen. Ik wilde er nog even heen omdat Take an Aspirin er ondermeer optrad. Sweet Memories. Jeugdherinneringen. Dat gave kekke bandje uit mijn schooltijd en later. Maar ik geloofde het wel, moest vrijdag gewoon weer werken en 's middags nog even naar het ziekenhuis toe. Even keuvelen met de Maag Darm Lever Arts. Hoe is het met jou dan? De golfbal zit er nog, halverwege september volgt er nog nader onderzoek (inwendige echo) in het MST Enschede. Gaan ze weer met de cameraploeg mijn lichaam binnen maar nu ook met naald en draad. Als het noodzakelijk is kunnen ze dieper in de bal kijken....Omdat ze nog twijfelen wat het nu allemaal precies is. Het zal ook eens gewoon normaal gaan. Ik zei het al, hoe kleiner de bal hoe groter de kwal....Qua omvang gaat ie richting een tennisbal, misschien straks wel een love game of 0-40 achter!
Komt goed! We slobberen voorlopig wel door! Tja, Slobberfeest. Dan moet ik ook altijd even denken aan Bert Bos. Vrome mensen zouden dan zeggen: God hebbe z'n ziel! Maar zo is het wel! 
Het was Bert die samen met Patricia en Allard Brunink het Slobberfeest in de benen hielp en het optuigden tot wat het nu is. Top!
De markante kroegbaas van The Old Inn. Dat was zo'n kroeg waar iedereen welkom was. Ken je de tv-serie Cheers nog? Dat ging ook over een kroeg. Bert had zo'n toko totdat hij plotseling stierf in 2011.
Jemig, de tijd gaat snel. Alweer 15 jaar zonder deze altijd vrolijke uitbater! Daar zat je graag...met een mooi getapt biertje voor je neus. Iedereen kwam daar. Een dwarsdoorsnede van Hardenberg. De postbode zat gewoon naast de zielendokter en andersom ook. 
Daar ging je soms ook wel op de kop naar huus toe maar je sloeg niemand in elkaar, je leunde misschien even wezenloos tegen het standbeeld van de Klepperman aan maar je zaagde hem niet door midden, snap je, in die tijd was oud-badmeester Moeken nog onze levende klepperman! Weet je nog? 
Klinkt gek, maar donderdagavond liggend in mijn bed luisterend naar de heren Kampman en Vrieling keek ik even naar boven, zag ik daar aan de blauwe donkere hemel verschillende sterren schitteren, zat daar de heer Bert Bos toevallig ook tussen? Ik weet het niet, hoop het wel voor hem dat hij van een afstandje kon zien dat zijn geesteskindje nog steeds springlevend is en dat Allard en Patricia het feestje met alle liefde hebben voortgezet! Dacht ineens ook aan bordje boven de bar in mien stam-café: In de hemel is geen bier daarom drinken wij het hier. Is dat wel zo...?? Ik vraag dit voor een goede vriend.
Wie weet volgend jaar maar weer, dat zeg ik ook altijd tegen de mensen van het Boerschoptreffen. 
Dat is ook al sinds mensenheugnis. Het einde van de bouwvak in Oud-Banthum. De locatie is bekend bij deze en genen, zelfde plek als altijd, tijdstip ook. Hoe makkelijk wil je het hebben. Mooi toch! 
Eerder vond een dag na het Boerschaptreffen altijd de eerste training van wederom een nieuw voetbalseizoen plaatst bij Mariënberg. Sommige heren kwamen pas met de middagsessie met dito kleine oogjes, je wist eigenlijk niet beter! Trainers vonden daar wat van maar die snapten het vaak niet. Het Westerpark blijft van ons, tradities ook.
Maar het boerschaptreffen heb ik nog nooit meegemaakt, misschien volgend jaar! Wie weet...
Had trouwens de kinderen ook, maar dat hoeft een feestje tegenwoordig niet meer in de weg te staan. Zij houden ook van een stuk gezelligheid met een hapje en een snappie. 
Alhoewel de poging gisteren om Mokum bij den Herdenbergher met een bezoek te vereren compleet  mislukte....haha. Waar was ik met mijn gedachten...?? 
Had het meteen al door. Te harde muziek, teveel mensen boven de vijftig. Na 1 cola en 1 biertje verlieten wij het feestgedruis reeds. Niks aan, Papa. Helemaal prima. We dronken later wat bij de Markt, bestelde wat kippetjes en hadden leuke verhalen omdat wij elkaar konden verstaan. We namen wat mee van de Mexicaan. Mmmmmmm....
Was weer lekker! 's avonds namen wij er nog eentje en proosten wij op verschillende mensen....
We branden zelfs een kaarsje. Dit keer eentje uit dankbaarheid, omdat de wind de goede kant op waait en je het vertrouwen houdt dat alles straks in het licht beland. 
Kreeg van het olijke duo M&F een appie voor een mogelijke nieuwe uitdaging. Dat licht duzz..
Blij dat Moos en Mouna er weer waren. 3 weken vakantie. Moos was er vorige week zaterdag nog ff onverwachts maar Mountje had een dikke week in het Brabantse vertoeft. Ze vond het geweldig. 
We gingen vrijdag op tijd slapen maar sliepen niet! Mouna had zin om te praten, over de vakantie en over alles wat er allemaal was gebeurt en wat ze had meegemaakt. Prachtig! Ik hoefde alleen maar te luisteren en zo af en toe ja en bijvoorbeeld amen te zeggen! Mooi lief meisje, wat heeft ze genoten. Ze was zelf in Antwerpen en de grote kerk op de markt geweest. Amai, we hadden een goede goesting en ik zie u graag. Haha,...Keer wat anders dan dat dialect van hier! 
Maar ze was weer terug op vertrouwde grond! Straks zo naar Ommen toe! Gezellig....
Blij dat ze allebei weer heelhuids thuis zijn! Dat kan ook anders zag ik van de week op sociale media!
Blijf gewoon met je poten van iemand anders zijn of haar kinderen af...
Blijf van Reinier Paping af, blijf van onze Klepperman af.
Als je niet tegen drank kunt blijf dan lekker thuis, hebben wij er ook geen last van! 
Gewoon kallum an doen, dan heb je er ook geen drukte van.
Fijne zondag.
Joah, mag wel zo....