#Suzan & Freek!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Ik weet niet wat ik af en toe heb, dan ben ik liever alleen.
Het gaspedaal onder m'n voeten maar in m'n hoofd ben je mee.
Want jij bent rood en ik ben blauw, soms doe ik een beetje koud.
Maar niet jouw fout, dat weet ik ook, hoop dat je me hoort.
Want je brengt me er dag en nacht door, eigenlijk iemand die niets verwacht voor.
Dit gevoel dat je mij blijft geven, dak gaat open, nooit meer regen.
Geef me dat, geef me dat gevoel van
Geef me dat gevoel van
Dak gaat open, nooit meer regen'
Uut 'Nooit Meer Regen' van Suzan & Freek. 

Moi, ben ik weer!
Goh, helemaal vergeten. Had vrijdagavond een reep Bounty in mijn binnenzak gestopt.
Je weet wel, die chocoladereep met kokosvulling.
Wilde wel eens op het kleine stukje paradijs in Ommen dat andere stukje paradijs op aarde eten. 
Leek mij een mooie combinatie, had ik mij zo bedacht! Maar ja, vergeten hè. Daar wordt ik langzamerhand koning, keizer en admiraal in. 
Want éénmaal inpandig, helemaal niet meer aan gedacht! Zoveel indrukken, het was zo puur, zo mooi. 
Samen met Mouna bij Suzan&Freek in het wederom indrukwekkende Boshtheater Ommen. 
Het zit d'r op! Het openluchtseizoen zit er op! 6x voelde het Bostheater als een warm bad met behoorlijk wat schuim.
Als een soort van hemel, althans het voorportaal, dat kleine stukje paradijs op aarde. Niks geen gezeur aan de kop!
Alleen jij & ik, soms alleen ik, altijd de muziek en ik. Mijn gedachten de vrije loop. Handen in de zakken, soms een biertje in de hand, vaker het flesje water en verder niks anders. 
Heerlijk! Had weer zo'n week die moeilijk viel te archiveren. Was slecht in de kop! Had de zoutpot gepakt maar kon niet op veel slakken het gewenste zout leggen. Als je weet dan weet je het, maar ik wist het nie. Denk het wel, maar moet er nog even een nachtje over slapen. 
Had weer zo'n kronkel die dwars lag in de kop! Maar vrijdagavond, toen ik éénmaal de poort onder door was en Ivan onze kaartjes had gescand, voelde ik mij God in Frank...euh Ommen! Nou ja, zoiets.
Zo genoten van Mouna! Het was echt een stukje paradijs op dat stukje grond bovenop de Besthmenerberg!
Suzan & Freek waren de perfecte afsluiting van een gigantisch leuk openlucht theaterseizoen!
De slagroom op het taartje, de fijnste tripel in de fles! Het dak ging open, nooit meer regen!
Bij één van de laatste nummers, spiegelbeeld, krijg ik een flinke brok in mijn alcoholloze keel. 
Mouna zong het woord voor woord mee, Suzan zong maar ik hoorde alleen Mouna, prachtig:
'Ik wil eigenlijk gewoon even zeggen, dat ik hoop dat je weet. Dat zoals we hier nu staan ik de allermooiste dagen beleef. Ik zocht en bleef maar lopen (naar de bar, naar de merchandise stand, naar de wc) stond er niet voor open, in mijn hart. En ik weet nog dat ik dacht, dat er niet zo iemand was.
Als je wist wat ik zie, als ik naar je kijk. Ik geloof het haast niet, dat je echt hoort bij mij en je loopt door de deur met je ogen op mij en je bent...ja, je bent nog mooier dan je spiegelbeeld, nog mooier dan ik me verbeeld. Nog mooier dan je spiegelbeeld.'
Tja, ik weet het! Ben een half oud wijf. Nooit gedacht dat ik zou tranen bij een nummer van notabene Suzan&Freek. Het nummer hebben ze eigenlijk geschreven voor een bruiloft-achtige setting! Jij en ik voor altijd samen. Nou ja, ik weet uit eigen ervaring dat je daar flink mis mee kunt zitten! Zo heb je verkering, een pracht van een meid en zo ben je haar kwijt! Van alles flitste door mijn hersenloze brein...haha, in sneltreinvaart. TGV of zo.
We zongen het nog in de auto! Hoop dat ze deze ook spelen, Papa. Dat deden ze. Suzan vertelde dat ze het nummer Spiegelbeeld lang niet live hadden gezongen maar dat het betoverende bostheater de ideale locatie was om het nu wel te doen. Ommen, zing je mee....? Tuurlijk! 
Naast mij zat Mouna alles mee te zingen. Kippevel! Zij was het sprookje, het stukje paradijs op aarde. Vergat compleet mijn Bounty in de binnenzak. Zij was het! Ze heeft geen kokosvulling maar is zo bijzonder! Inhoud genoeg! Ze tankt iedere dag bij. Zij en ik. Dochter en Papa, Moos en Alfred! Friday on my Mind! Voelde mij hemels! Na een minder leuke week, de kop vol met niet opgeruimde rommel, was zo'n avondje uit met Mouna het beste medicijn. Hoofd oud Papier! Slik genoeg van die klotepillen de laatste tijd maar niks kan op tegen een dosis Mouna. Jemig de pemig, ze is echt een wonder! Ze bestaan nog! Tuurlijk, we maken tegenwoordig van water geen wijn meer of we splitten een zee in tweeën maar Mouna is mijn kleine Eva op deze aardkloot wat zo af en toe een beetje verandert in dat kleine stukje paradijs. Geef me stukjes toekomst!
Wat heb ik weer genoten van het Bostheater. Heb d'r geen aandelen of zo in, wordt niet betaald om ze de hemel in te prijzen. Zo ook niet bij eetcafé Mans, maar doe maar gewoon lekker nuchter, dan doe je al meer dan genoeg! Ze doen wat ze zeggen, moet je er nog één? Ja, tap er maar één in. 
Dit seizoen zag ik Racoon, Blof, Ilse DeLange, Twee meter Sessies (Jan Douwe, Prodigal Sons), Sven Hammond en Matthijs van Nieuwkerk en Suzan & Freek. Mooi lijstje toch! 
Soms met Moos, dan met Mouna, soms alleen en dan weer met een mooie vrouw of een goede vriend!
Samen is nooit alleen. En de keren dat ik alleen onder de hemelpoort doorliep was ik toch samen!
Iedereen heeft skik als ie inpandig op de Besthemenerberg is. Als je éénmaal rondscharrelt in het indrukwekkende bostheater dan sta je aan, open, ben je in een soort van chemische verbinding zonder dat je daarvoor jarenlang scheikunde heb moeten studeren. Die magie, dat is uniek! Dat is het bostheater Ommen in optima forma. Zo bliede dat het stukje paradijs op aarde maar een dikke 10 kilometer ver weg is van ons huus. 
Ditmaal waren we ook zo van de parkeerplaats af. Het was zo'n (vrij)dag! Wilde dat het elke dag zo kon zijn.
Maar ja, weer niks gewonnen van de week in de Staatsloterij. Ben gelukkig in de liefde! De liefde als vader naar je kinderen toe, maar ook de liefde naar andere mensen toe. Wie er toehapt is spekkoper! Als de liefde mar blef winnen zingt troubadour Lohues net. 
Vond dit weekend alles prima. Mouna wilde zelfs nog een dagje blijven. Kreeg er ook geen genoeg van.
Samen ontbijten bij de Koffiepot! Elkaar leuke verhaaltjes vertellen. Samen even winkelen, tuurlijk, hoort er ook bij maar ik had nu geduld! Samen even naar Tubbergen. Kijken naar jochies die skik hebben aan rennen achter een bal aan. 's middags naar het Westerpark. Zij in de speeltuin, ik kijkend naar elf spelende jonge mannen die wederom achter een bal aanliepen. 's avonds toch weer naar Eetcafé Mans. Dat is voor mij al bijna 50 jaar ook dat kleine stukje paradijs op aarde. Stukkie Cheers in mien geboortedorp! Wie is Norm, wie is Cliff. Wij zijn het allemaal incluis. 
Even keuvelen. Dan met Jan en dan met Alleman! Soms een stukje politiek, dan weer over Mainbarg (kunt ze er nog steeds geen kloten van...), dan weer over het onbereikbare van de horizon, stukje B&B vol liefde.
Ach, als je zit op de barkruk van eetcafé Mans begrijpen wij de wereld soms een stuk beter dan als je weer naar buiten loopt, de harde werkelijkheid in. Wou dat ik tien miljoen had, zou ik het een stuk anders doen! Alleen maar dingen doen waar ik vrolijk van wordt. Soms is het gewoon kloten van de bok!
Ben een steenbok, behoorlijk eigenwijs, klopt maar ik stoot nog veel te vaak mien harsens ergens aan.
Wil wel anders maar hou soms niet van natte voeten of een nat pak. Moet het zelf weer wassen hè.
Maar twee dagen op pad met het liefste meisje van het gewestelijk halfrond is het absolute einde.
Genieten! Eerst een beetje rondstruinen tijdens de Rommelerie in de straat waar ik zelf 40 jaar heb gewoond. Gek genoeg blijkt de Johan Clemmestraat ook gewoon weer een straat in Mariënberg te zijn. Keek naar het huis aan de Johan Clemmestraat nr. 2. Mien Moe stiet al bijna twee jaar niet meer achter het raam, de vorm van herkenning ebt tevens een beetje weg. Thijs maakt er wel wat moois van. Complimenten! Binnenkort is het weer bewoonbaar verklaard.
Maar na ruim 70 jaar is de geest van Martha en Freek wel een keertje gevlogen. Net zoals Nel Bakhuis, Ramaker en Kok zijn gaan zweven in het luchtledige! De rommelmarkt is nu de Rommelerie. 
De oliebollen zijn ook al enkele jaren gevlogen. Geen krenten meer in de spreekwoordelijke pap.
Niets blijft, alles stroomt. Tja, de mooie mensen blijven er wel wonen. Je hebt zo je voorkeuren, vooral op nr. 2a zijn ze best goed te pruimen! Maar de ouders van Kyan ook dikke prima of bijvoorbeeld Ineke en Harry en/of buurman Klaas!
Had toch minste een uur gerekend voor het bezoek aan de Rommelerie. Had meester-inkoopster Mouna bij de hand en die ziet normaal gesproken bij de diverse kraampjes wel iets liggen van haar gading!
Had mij erop ingesteld. Maar na amper een kwartier was het al klaar. 3 worsten voor een tientje en iets met paarden wat je aan het plafond kunt hangen, soort houtsnijwerk, iets met figuurzaagjes en touw!
Ik rekende het goed. We zaten al mooi op tijd bij Lian aan de Nieuweweg 4. Beter bekend als eetcafé Mans. Vind het zo leuk dat mijn voormalige buurmeisje daar nu de scepter zwaait. Soort van trots. De B van Binnenmars is nu de B van Bouwhuis geworden. Het was wel even wennen voor mij. Dat geef ik toe. Je gooit niet zomaar na ruim dertig jaar de oude waard bij het grof vuil! Het is geen Dodewaard maar in Mariënberg gebeurt er soms toch ook wel wat! Niets blijft, alles stroomt! Pantarei maar dan op z'n elfde en dertigste. Maar giet oe goed, Eric! Bij alles wat je doet! Maar ik gun Lian en al dat overige leuke personeel zo het geluk en dat mien stamcafé tot lengte van dagen aan de waterleiding (waarin onder andere zalm zit) blijft bestaan!
Het eten was weer geweldig. Heerlijk vers gemaakt mosterdsoepje, daarna had Mouna een burger Mans (nou ja, eigenlijk zaterdagavond, vrijdag was het een frikandel). Ik mocht aan de plank Mans! Geweldig. Heerlijk! En de prijs, die is nog ouderwets gezellig! Hier kun je eten met een blije portemonnee. Na afloop Mouna een mooi kinderijsje en ik twee bakkies koffie van Beukehorst!
Tuurlijk, ben niet objectief! Eetcafé Mans, daar kom ik al vijftig jaar! Maar dan ben ik ook thuus, voel ik mij thuus. Met al die leuke mensen die er ook al tig jaar komen. Hier ben je gewoon die zoon van Freek en Martha Dorgelo. Geen poespas. Hier hoef je je niet groter voor te doen dan die 2 meter punt zes komma vier dat je bent! Als je begrijpt wat ik bedoel. Hier houden ze je graag, ongevraagd, een spiegel voor. Hier is je spiegelbeeld wat je er zelf van vind. Vaak mag je het houden, soms geef je je mening gewoon weg! Binnenkort daar de pubquiz en het oktoberfest! Eerste wel inpandig, tweede lekker thuis! Heb er zin an. Nooit meer regen! Als je snapt wat ik misschien bedoel!
Mouna heeft al twee dagen haar S&F shirt aan! Weet wat de inkoop van zo'n shirt is, dan vind ik € 40,- een beste uitgave, lacht mijn portemonnee ff niet. Maar dan kijk ik naar Mouna en dan denk, wat zit ik toch te zeuren. Die € 40,- is nu al één van de beste uitgaven ooit! Lekker boeiend ook!
Keek vanmorgen, voor de gein, eens in de spiegel. Tja....Wat zal ik zeggen! Scheren, wandelen...
Hete douche. De rimpels in mijn gezicht worden steevast groter en steeds meer, de inhammen ook!
Had twee dagen mijn kleine Eva inpandig. Ik voelde mij niet echt Adam! Meer Black & Decker!
Het openluchtseizoen zit er op! Nu komt Theater de Voorveghter weer veelvuldig buurten!
Dat is ook dat kleine stukje paradijs op die hele grote aarde en toch lekker dichtbij! Zodra ik de zaal betreed en die 485 stoelen zie dan ben ik tevens weer thuus. Stiet een soort van Petrus aan de deur! Moi, goed te passe, veule wille!
Als die deuren sluiten zijn wij in het paradijs, doe ik de Bounty straks wel in de binnenbuuste van mien spiekerbroek, lekker met kokosvulling!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.

#BosTheater Draait Door!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Dit is de grote vrijheid, je mag zeggen wat je denkt.
Niet dat het iets uitmaakt met hoeveel je ook bent. 
Ze doen toch wat ze willen, al moet de hele boel vergaan. 
Lief, trek iets moois aan.
Dan gaan we dansen, dansen, dansen.
Dansen, dansen, dansen
Dansen, dansen, dansen
Op de vulkaan, dansen op de vulkaan.
Straks is het verboden of te laat om nog te gaan.
Lief trek iets moois aan....'
Uut 'Dansen op de Vulkaan' van de Dijk!

Moi, ben ik weer! 
'Hoe gaat het met je...'
Nooit gedacht dat wij ooit nog weer eens zouden dansen op de vulkaan in het Bostheater Ommen.
Toch gebeurde het gisteravond. Was met Moos, dan gebeurt er trouwens altijd wat. Waarvan akte.
Soms zoekt hij het op, meestal komt het hem toe! Krijgt ie ongevraagd praat aan zijn hoofd.
Ontmoeten wij een vergeten iemand of treffen we een nieuwe onbekende. Van die dingen.
Hij krijgt ook altijd dingen voor elkaar die een ander weer niet lukt...Vast dat guitige koppie.
Dacht dat ik voor het laatst zondag 26 juni van het jaar 2022 op de vulkaan had gedanst.
Destijds was de Dijk namelijk voor het laatst inpandig in Ommen, een half jaar later namen ze echt afscheid van ons publiek! Nooit meer Huub en zijn kornuiten. Dat was iets voor ooit! 
We zwaaiden ze die zondagavond uit met flink wat weemoed, afscheid nemen blijft soms gewoon moeilijk en lastig tegelijk! Potverdikkemei, nooit stoppen met proberen. Maar Huub was er klaar mee.
Dat weekend hadden we onze tenten opgeslagen op het Ommerland in huisje 205 en 206, onze gezamenlijk appgroep heet nog altijd De Dijk&Boslodge. Nostalgie.
Dit weekend had ik mijn De Waard Tent alleen opgeslagen, soort van hutje op de hei, op de Besthmenerberg. Nou ja, heuvel. Bergen hebben wij hier niet in Nederland, alleen Bergen aan Zee.
Had mijn tentje geparkeerd onder de uitkijktoren, daar mag je sinds eind 2024 toch niet meer op, dus lekker rustig! Want vrijdagavond was ik ook al in het Bostheater te vinden, soms heb je dat! Komt het net zo uit. 
Jan Steen zei het al: Ben je d'r al weer, je had hier wel kunnen overnachten. Jan moest eens weten! 
Woonde tijdelijk links van het feeërieke Bostheater die weer als vanouds op haar grondvesten schudde. 
Vrijdag was het lieve meisje Ilse DeLange aanwezig en gisteravond stonden Sven Hammond en Matthijs van Nieuwkerk en de Sven Hammond Big Band op het reusachtige podium met Feelin' Alright, editie nr. 2. 
Prachtig. Wat een muzikale avond, vol met energie, goede muziek en sterke verhalen.
Heerlijke mix van jazz, soul, groove en alles dwars door elkaar heen. Kippevel!
Van Peter Maffay (Du) naar een jonge trompettist Jelle Tuinman die jazz blies tot aan een mooie jonge vrouw in een gouden jurk die klassieke muziek ten gehore bracht! Zelfs good-old Bram Vermeulen passeerde de revue. Matthijs draaide door in Ommen. Dat programma moet gewoon terug op TV!
Gastoptredens van Stef Bos en Trijntje Oosterhuis met vaste publieksfavorieten Nico Dijkshoorn, Anton Goudsmit (scheurende gitaar) en het mooie en eveneens indrukwekkende loepzuivere ZO! Gospel Choir.
Kers op de taart was natuurlijk dat Rinus Gerritsen even een nummer mee kwam bassen!
Jemig, Radar Love van de Golden Earring knalde door de zwangere Ommer nacht! Je kon mij opvegen.
Papa, is dat van die meneer waar je laatst in de auto om moest huilen. Ja, Moos. Dat is van George Kooymans. Die had toch ALS, ja lieverd....dat klopt! En weg was ie weer, op zoek naar later! 
Maar Huub had tevens een rode draad in het hele Feelin' Alright! gebeuren van gisteravond.
Regelmatig bezigde van Nieuwkerk teksten van Van der Lubbe. Prachtig! en terecht natuurlijk.
Eerst had ie het over : Lief, trek iets moois aan. Een zinsnede uit Dansen op de Vulkaan. 
Het shirt met deze tekst ligt boven in de kast! Ik moet het weer eens uit de kast halen....
Later kreeg Matthijs het over Forever Young van Bob Dylan maar dan in de vertaling van Huub!
Voor Altijd Jong! Keek naar Moos toen Van Nieuwkerk enkele woorden prevelde....
Ken het uit mijn hoofd. Maar blijf voor altijd jong....,  ook Moos wordt helaas ouder met alle gevolgen van dien. We hadden ook na afloop weer leuke praat, ik hoef niet alles te weten! Schitterend! 
Maar ze vroegen hem, Matthijs, vaak hoe het met hem ging? 
-Hoe gaat het met je-
We vragen het zo vaak, zo achteloos aan deze en genen. Ik probeer dat altijd oprecht te doen!
Ben oprecht geinteresseerd hoe het soms met vrouwen, mannen gaan die mij zo na aan het hart staan.
Ik luister ook als ze antwoorden maar weet ook soms dat de gevraagde niet altijd weet hoe het met haar of met hem gaat. Dat snap ik. Hoe voel je je eigenlijk als je het mooiste wat je kende moet missen...?
Of dat je weet dat je behoorlijk ziek bent en tevens niet weet of dat je volgend jaar nog rondkuiert op deze aardkloot. 
Matthijs vond het lastig om te antwoorden toen de wereld doordraaide nadat de storm enigszins was gaan liggen. Levend in de luwte. Lopend in het bos of langs het strand.
Hij vond, gek genoeg, in een boekje van Huub van der Lubbe het antwoord. Een zinsnede uit 'Zo Gelukkig' van het album Allemansplein uut 2014. Een vergeten parel! 
'Zo gelukkig als ik nu ben, ben ik eerder nooit geweest. Heb mijn shit eindelijk op orde en al mijn rotzooi weggegooid. Zo gelukkig als ik nu ben, ik ben gelukkiger dan ooit....'
Ik vond het mooi, meer door het feit dat Huub ergens door deze profetische woorden boven het Bostheater zweefde. Fysiek niet aanwezig maar wel in gedachten! Het laatste nummer was Dansen op de Vulkaan!
Kippevel tot aan mijn kruin! Later, toen ik weer in mijn tentje lag, schudde de berg nog een beetje.
Nou ja, was aan het heupwiegen....Moos bleef ook slapen. Papa, was mooi hè. Hij had weer praat voor tien. 
Dansen op de vulkaan! De Besthmenerberg beleefde een eruptie van jewelste, de kruitdampen waaierde langzaam over de heide in het blaue hinein. Lief, trek iets moois aan want we gaan dansen, dansen op de vulkaan! 
Deed mijn ogen dicht en ik was terug op die bewuste zondagavond met dat mooie Dijk-cluppie van ons.
Zag dat de dames Huub weer volop in het kruis keken en wij kerels het zoveelste biertje wederom haalden.
Snap het ook niet, maar het Bostheater heeft een bepaalde magie, iets betoverend. 
Als je éénmaal die (hemel)poort onder door loopt beland je rechtstreeks in het paradijs. 
Hier staat niet Petrus maar Ivan je lachend welkom te heten met zijn zevenmijlslaarzen.
Moos vond Anton, de molenaar, een grappige kerel en groette Lampie nog ff. Hey Willem...
Maar Willem moest aan het (vrijwillige) werk van Anton. Ach, had je bij moeten zijn!
Jan Steen op zijn golfkarretje. Hij scheurt behoorlijk met dat ding, hoorde ik uit betrouwbare bron.
Geweldig! Al die mensen maken het Bostheater tot een uniek openluchttheater, zonder hen dansen wij nooit meer op die vulkaan! Krijgen ze er dan geld voor? Néé Moos, dat doen ze uit liefde! 
Vrijdagavond was ik bij Ilse ook in goed gezelschap! Zag zelfs Hans de Oud. Jij hier?
Wat is dat toch ook een mooi mens. Ilse, ze praatte af en toe een beetje plat. Mooi man...Trots op waar ze vandaan komt, gewoon uut Almelooooooooooooooooo hè.
Ik heb een zwak voor Ilse. Wou dat ik kon drummen, maar ze zag me nooit staan al ben ik ruim twee meter lang. Ben niet zo van de stokjes, of ergens voorsteken. Gekheid natuurlijk! Ze had goede zin! So Incredible, het was even een Great Escape van de boze buitenwereld. Als je met z'n allen zit of staat in het Bostheater lijkt het net of de wereld niet bestaat met al haar shit en grote ongenoegen!
Merkte het vrijdagavond weer, 1 appie en alles is plots anders en staat weer in een heel ander daglicht. 
Jouw wereld compleet op de kop. Las 's middags nog het nieuws dat er een aanrijding was met de trein in Hardenberg. 's Avonds kwam het in sneltreinvaart binnen. Niet te filmen!
Hoe gaat het met je? Wellicht is die vraag haar ook wel gesteld maar gaf ze nooit echt antwoord.
De wereld draait door! Ook na pijn en verlies. Soms staat ie ook even stil. 
Lief, trek iets moois aan. Vanmorgen hebben wij ons tentje opgeruimd! Samen zijn wij de 38-meter hoge heuvel van de Besthmenerberg afgelopen. Nu was het stil in het bos...
Hadden alleen enkele vogels het hoogste woord. Ze zongen een mooie aria.
Twee vreemde vogels liepen hand in hand het pad af, retour richting de C4 die alleen nog in het weiland stond. Hallo, jij hier.
Volgende week zijn we hier weer. Het laatste optreden van een prachtig muzikaal seizoen in het mooiste openluchttheater van Nederland. 
Dan ben ik met het liefste meisje van deze aardkloot terug in het Bostheater, Mouna wil gewoon thuis slapen. Ik reken het goed, het is ook best wel donker in het bos met al die rare geluidjes...
Suzan & Freek! Zing ik daar weer uit volle borst mee, gaan we samen dansen op de vulkaan!
Lief, trek iets moois aan. Hoe gaat het met je? Papa, ik ben zo gelukkig! 
Of zoals Ilse zong: Years pass by and we get older. There's so much you didn't see. But your hand is still on my shoulder. Much more than a memory. Endless highway, bring me home. All I know is that our love goes on. (Love Goes On).
Daar zit geen woord dialect bij en zo is het maar net! 
Ik ga dat shirt uit de kast trekken. Wandelen langs de Vecht! Nu echt want vorige week regende het nog.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.

#Max(imaal) Rolf!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'An Tagen wie diesen wünscht man sich Unendlichkeit.
An Tagen wie diesen haben wir noch ewig Zeit.
In dieser Nacht der Nächte die uns so viel verspricht.
Erleben wir das Beste, Kein Ende ist in Sicht. 
An Tage wie diesen wünsch' ich mir Unendlichkeit.'
Uut 'Tage wie diesen' van Die Toten Hosen.

Moi, ben ik weer. 
Liep vannacht in gedachten door een min of meer donker bos! 
Kwam af van de Besthemenerberg en sjokte terug naar het weiland waar mijn auto stond!
'Ie bint er op tied bie, Dorgelo', riep een vage bekende, terwijl het toch al ver na elven was. 
Met een verlichte stok in de hand leidde hij mij vervolgens de natuurlijke parkeerplaats af. 
Welterusten! 
Stukje omdenken hè, had ik gisteren ook na het luisteren van een nummer van Chris Stapleton.
Op het eind zingt ie zoiets van: 'Huil niet omdat het voorbij is, glimlach omdat het prachtig is verlopen'
Kreeg het van ene 'Vincent' Bouwhuis. Ligt alvast niet meer op één oor. Kippevel nummer! Tranen biggelden mij over de wangen toen ik het luisterde op notabene de WC, soms moet je wat hè. 
Dat ene zinnetje bleef op de één of andere manier hangen in mijn hersenloze brein en ik moest er gisteravond weer aan denken nadat ik twee meter de lucht in was geweest in het altijd feeërieke Bostheater Ommen, zelfs als het zachtjes regent blijft dat unieke Bostheater betoverend werken.
Al die lichtjes...al die pretoogjes. Wij zijn een avondje uit, op dagen als deze verlang je naar de eeuwigheid. Dat het niet over gaat! Immer wieder Sonntag!
Luisterend en kijkend naar Beth Hart terwijl zij haar L.A. Song de zwangere nacht ingooide. Kippevel. Meisje van amper anderhalve meter maar een strot die makkelijk past in iemand van 2 meter punt 6.
De 2 Meter Sessies van Jan Douwe Kroeske smaakt naar meer. Ik hou d'r van! 
De verhalen rondom de opnames van de diverse artiesten. Ruim de duizend gepasseerd. 
Prachtig! Kwam leuke mensen tegen, ondermeer uit mijn eigen stad! Leuk praatvolk. Herinneringen van weleer popten op. Tijd van Flash. Gezamenlijke vrienden en kennissen. Hij hield meer van het hardere werk. Namen de kinderen ook al vroeg mee naar allerlei concerten. Goed om te horen. Tattoo van Kurt op de zijkant met handtekening. Iets voor Mouna? Plakplaatje van Suzan & Freek op de bil. Mag vast nie, ik mocht dat ook nooit.
Zakje paprika-chips en M&M's. Praatje met Lampie. Keek om mij heen, was alleen maar toch samen!
Muziek verbindt. Erwin Nyhoff die skik had met z'n oude maten van The Prodigal Sons! 
Hij was op de trekker vanuit Hessum (vlakbij Vilsteren) gekomen met zijn wapperende grijze haren.
Die kerel van RTV Oost en van het dialect die nu lekker stond te bassen, Albert Bartelds. Gaaf man.
Dat Nyhoff het nummer 'You Still Think' deels had geschreven op de trekker na een mislukte Ommer muziekavond en het begin inleidde van een stuk liefdesverdriet waar je 'Oe' tegen zei.
Was weer zo'n week met een behoorlijke kop en een mooie staart! Muziek hè, behoorlijk onderdeel van dit leventje wat nu al 54 jaar mooi doorkachelt. Ene keer laaiend vuur en soms brandt het kaarsje amper.
De Troubadour, dat etablissement hier aan de Vecht, bestaat dit jaar 25 jaar. Herman en Gretha hebben er flink aan getrokken. Ze hielden een feestje op de naastgelegen parkeerplaats, daar kun je trouwens mooi ten val komen. Je waarschuwt een ander maar je gaat zelf finaal onderuit, maximaal! Bril van de kop af, schaafwonden op armen en benen. Je ego nog verder in een deuk en maar blijven lachen. Niks aan het handje heur terwijl je amper een paar biertjes in je mik had. Tja, je moet altijd uitkieken! 
Hier was Nyhoff ook present! De troubadour van de lage landen! Vanuit Amerika had Herman de geweldige band Venice overgevlogen. Dat had nog wat voeten in de aarde, omdat maar liefst drie vliegtuigen aan de grond bleven in dat vreemde gekke land waar Dolly Parton deze week er niet meer is van 9 tot 5 maar vanaf nu 24/7 in haar country-hemel verpoost! God hebbe haar ziel en houwen.
Een leuk feestje met dito muziek kun je wel overlaten aan Potgieter! Een hotel bouwen is weer een heel ander verhaal. Snap wel dat deze stekker eruit ging. De kracht van gewoon doen, maar dan anders. Verstandige beslissing. Niet tegen beter weten in. Maar Troubadour live klonk als een klok. Fijn om Venice weer eens te zien. Geweldige die samenzang, Family Tree kwam binnen! Poeh...
Niet iedereen die op de parkeerplaats stond kende deze heren! Maar het was ook een soort van reünie. 
In oude vriendschappen werd nieuw leven geblazen. Hè, jij hier. Ze kwamen zelfs uit PrayingHouse.
We maakten afspraken voor later. Eind oktober, jullie hier. Volgend jaar, wij daar! Polderen 2.0.
Edwin Evers sloot af met zijn band! Blijft leuk hè. Vooral jaren tachtig knijters....Nogmaals kippevel en ff een blik naar boven, Ard luister je? Don't stop believin' van Journey kwam binnen, acht tellen uitgeteld. Tegen de touwen maar niet verslagen. Huil niet omdat het voorbij is, glimlach omdat het prachtig verlopen is. Tja, gezegd is makkelijker dan gedaan. Bij mij biggelden de tranen weer over wangen, toch nog last van je val...Ja, beetje. Je weet dat het goed zo is maar waarom voelt het nog steeds niet zo...Keek even naar boven! Nooit stoppen met geloven dat het One Fine Day weer goed zal zijn in ieder geval zal voelen. Tot die tijd, gewoon laten gaan.
Goed was ie zeker. Jemig, ruim 25 jaar was Rolf Hofsink onze spits. Hij schoot ze er zo makkelijk in. 
Woensdag nam ie echt officieel afscheid. Op zo'n dag waarvan je hoopt dat er stiekum 25 uur in zo'n dag zitten. Gisteren zat ons clubicoon gewoon bij mij mooi op het bankje. Nog even keuvelen over Mittwoch!
Op dagen als deze wens je hem maar ook jezelf eeuwigheid! Als je nooit hebt gevoetbald of hebt gesport in teamverband snap je zoiets niet! Je stond voor en met elkaar. Je was een team zowel binnen als buiten de lijnen. Misschien dat laatste nog wel veel meer! Die blik in elkaars ogen, vaak was één blik al voldoende. Kippevel! Al die mooie verhalen. Klasbak eerste klas! Zo worden ze niet meer gemaakt. Mooi mens ook, onze Rolf! Geen borstklopperij of mooie praat, is meestal gewoon zichzelf!
De zestienmeter als zijn absolute werkgebied, maar na 25 seizoenen gaat ie min of meer op zoek naar ander werk. Bij mij was de traan eerder aanwezig dan de lach! Zijn speech was er één gespeend met veel sentimenten, gelukkig wel de juiste! Rolf snapt hoe onze club in elkaar steekt, dat zijn er gek genoeg best veel maar niet iedereen heeft die gave bij onze vereniging al denken ze soms van wel!
Wat Gerard zei die avond vatte het goed samen. Ook buiten het veld een team zijn! Ze waren er allemaal op 19 oktober 2005 in dat karkje aan het kanaal om mijn vader destijds de laatste eer te bewijzen!
Hier gebeurt iets mooi...die knal later dat seizoen van Martijn op de lat in Ommen. De goal van Rolf, de ontlading, het spiekerjassie van de Breuk...Wij konden er niks van..haha dat Stadse gelul versus dat nuchtere hier van het Oosten. Wij waren maar boeren uut dat kleine dorpje maar we waren Asterix en Obelix inéén. Onoverwinnelijk! Maximaal uit de kluiten gewassen! Dat schepte een band. De VIPS van Jan de 4 G's van Johan. Geduld, Grip, Geil in het veld en Grolsch in de kantine! Haha, de geschiedenis verander je niet, alleen op het heden heb je misschien enig invloed op! Niet alles staat al in de sterren geschreven.
Keek gisteren voordat ik in mijn C4 stapte nog even naar boven. Sterren genoeg maar geen één had zin aan een vrije val. Je moet het lot ook niet tarten, gaat ie nie beter van acteren!
Vrijdag was ook zo'n avond. Gewoon gezelligheid op een vrijdagavond bij nichtje Andrea met neefje Guus en wederhelften + nieuwe aanwas! Gewoon een pan op tafel met enkele mooie kazen van Jan toe.
Leuke verhalen vertellen. Wijn, bier en spijs. Blijer kun je een Dorgelo bijna niet maken. Moos en Mouna tevens inpandig. Was leuk hè, Papa. Echt wel! Soms heb je zo weinig nodig! 
Op deze als dagen wens ik mij en jullie eeuwigheid. Niet iedereen heeft het eeuwige leven. We weten allemaal dat op een dag het einde hier op deze aarde nadert. Wie weet gaat het ergens anders wel verder. Maar dan moet de hemel best wel een groot land zijn als iedereen daar volgens het geloof naar toe verkast, ooit vroeg Moos zich dit af! Ik was niet verder gekomen dan hoe ze van water wijn maken...
Tja, had het deze week te doen met Mouna! Ze was zo verdrietig, haar grote harige vriend is sinds vrijdag ook vertrokken naar de (honden)hemel! Max kon niet meer, was op! Had last van atrose, wandelen werd een martelgang. Mouna kende Max al haar hele leven. Ze kon er alles mee doen! Las Max zelf voor uit haar sprookjesboek. Maar ja, niet iedereen eindigt levend lang en gelukkig! Aaaaaah. San stuurde nog wat foto's van al die jaren. Mouna en Max in de hoofdrol. M&M. Gek genoeg moest ik daar aan denken toen gisteravond Erik G. aankwam met twee zakjes gele M&M's. Mouna had ze wel opgegeten...Ik ben niet zo van chocola. Maar ze heeft Maximaal genoten van haar Max! Van de week nam ze afscheid van haar grote harige vriend. Kon er mij alles bij voorstellen, ik was ook een week van de kaart toen ooit Mandi zijn laatste stappen zette in het bosje tegenover eetcafé Mans! Heb moeite met het verdriet van mijn kinderen maar dat hoort er ook bij. Nooit stoppen met proberen.
Mama kocht haar een grote knuffelhond bij de HEMA. Ik moest hem of haar ook even knuffelen...
Papa, Max was echt ziek hoor. Het is misschien wel beter zo. Negen jaar hè.
Soms wens je iemand eeuwigheid, op sommige dagen hoop je dat zo'n avond nooit over gaat of een leven. 
Maar ik glimlachte ook, omdat niet alles nog voorbij is. Soms gaan er deuren dicht, kom je moeilijk de kleedkamer uit, maar vaak gaan er ook weer deuren op! Verschrikkelijke cliché's. Maar zo is het wel!
Heb 25 jaar Maximaal genoten van onze Rolf! Mooie gast, als ik op mannen viel had ik misschien wel een overtreding op hem begaan, je weet het niet! Je weet nooit wat de dag van morgen brengt!
Weer lekker stichtelijk deze ochtend. Sorry, ben ook een beetje laat. Ga wennen aan dat uitslapen op een zondagmorgen. Niks aan de kop meer want alles is ondertussen via mijn vingers de wereld in geholpen. 
Vanmiddag ook weer zo'n borrelplank, speciaalbiertje en wat mooie mensen on the side! Hou d'r van.
An Tagen wie diesen wünscht man sich Unendlichkeit, An tage wie diesen erleben wir das Beste und Keine Ende ist in Sicht! 
Max, als je iemand zoekt die jou nou uit moet laten daarboven omdat je baasjes beneden huizen.
De oma van Mouna, sinds gisteren 95 op de teller, heeft vast wel tied over en steevast de koffie kloar! Kwispel maar mooi raak voor een knaak. Ik pas hier wel op jouw vriendinnetje Mouna! Komt goed, 24/7.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Twee Meter De Lucht In...!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Is it too much to ask for just one quiet day?
Where I hear no voices and nothing is ticking away.
A day I'm sure of something where I wanna be nowhere else.
Tell me is it too much to ask for just one quiet night?
Where I see no ghosts and I never turn on the light. 
A night where I dream nothing and I wanne be nowhere else.
For just one quiet day that would be alright, I say.
Some night, some day, I say....'
Uut 'One Quiet Day' van Venice.

Moi, ben ik weer!
Hardenberg LEEFT!, wist niet dat ons stadje aan de beademing lag?
JaJa, de wonderen bint de wereld nog niet uit. 
Gisteren was het al feest in de stad en vandaag weer.
Ze zeggen dan: Hardenberg schudt op haar grondvesten. 
Maar het eerste familiefestival Hardenberg Leeft! smaakt naar meer. 
Leuke opzet, althans het gedeelte wat wij ervan proefden. 
We waren slechts anderhalf uur inpandig op de eerste editie. 
Na een pannenkoek, broodje bal, verse friet van Puur Zuid en Nacho's van Dos Pimientos was de koek wel op! We slenterden huiswaarts met nog enkele consumptiebonnen in de zak. 
Zou de buuf nog naar het feestje gaan? Kan ze er mooi eentje op ons drinken...Ze ging, dus geen bonnen meer in de broek.
Want Mouna wilde van alles gisteren behalve wat ik graag wilde. 
Vanmiddag poging twee, nu zonder kinderen want Troubadour Live is een 18+ concert. 
Dat heb je wel eens vaker. Net als al die Adult Campings die tegenwoordig uit de grond worden gestampt!
Komen steeds meer bij zag ik, tevens gisteren, bij een item van RTV Oost!
Mensen willen rust, geen gekrijs van kinderen meer aan de kop als ze voor hun tent dom zitten uit te kieken! 
Zit wel wat in maar voorlopig nog niets iets voor mij, heb ze voorlopig nog 9 en 13+
Dat is het nadeel als je laat aan kinderen bent begonnen. 
Klinkt zo raar? Laat begonnen....
Moos was er ineens, niet gepland, niet aan gedacht maar wel een logisch gevolg als je met dezelfde vrouw regelmatig naar bed ging en andere gelegenheden in die tijd!
Komende zaterdag (29 augustus) is het alweer vijf jaar geleden dat ze uiteindelijk eieren voor haar geld koos.
Jemig, notabene op de 90ste verjaardag van mien Moe, fijne timing. Anders had ze komende week de 95 jaar aangetikt! Beerenburg op tafel, gebak van Dorgelo en liters Bowl. 
Maar ze ging mooi hemelen op haar 93e, kerstavond 2024. Ze viert eind van het jaar alweer haar 3e kerst boven in de hemel samen met haar lieve man Freek, mien Pa, onze Opa...
Daarom zit ik 29 augustus, denk ik, maar in het Bostheater van Ommen. 
2 Meter Het Bos in....met Jan Douwe Kroeske!
Kennen jullie het nog? De Twee Meter Sessies op Radio en TV, eerder - vroeger!
Programmamaker Jan Douwe Kroeske (twee meter lang) brengt een avond vol legendarische muziekfragmenten uit het 2 Meter Sessies-archief, persoonlijke verhalen, interviews en liveoptredens naar het sfeervolle en feeërieke decor van het openluchttheater in Ommen.
Live optredens van Fischer-Z en the Prodigal Sons. Laatstgenoemde noteren zelfs een heus reünieoptreden, exclusief voor deze avond. Erwin Nyhoff en kornuiten. Hoe mooi wil je het hebben op de 95e verjaardag van mien Moe. Zal haar 's avonds nog wel een belletje doen. 
Was het mooi, jongen? Ja, Moe...Speelde ze nog So Long en The Worker? Ja Moe...
John Watts, de zanger van Fischer-Z, komt trouwens wel alleen maar ik reken het goed. 
Prodigal Sons dus niet, die komen naar het Bostheater in de oude bezetting. Geweldig!
De band was in 1993 (een eeuwigheid geleden) te gast bij Jan Douwe en zijn 2 Meter Sessies.
Ze speelden o.a. You Still Think, hun grootste hit toen ze op de toppen van hun roem waren. In het voorprogramma stonden van o.a. Pearl Jam. Op Pinkpop en allerlei grote festivals speelden, ze overzees gingen naar de United States of America...Dat dus, heb nog geen kaartje maar van de week maar ff op de kop tikken! Ik hou d'r van. Puik stukkie muziek en de mooie verhalen achter al die sessies. 
De drijfveren horen van bijvoorbeeld een Jan Douwe Kroeske etc. etc. 
Luister op dit moment naar De Twee Meter Sessies van Venice, die geweldige band uut Amerika. 
De verloren zonen gingen naar het beloofde land (not!) maar de heren Lennon ( 2 x 2 neven) komen gewoon naar het pittoreske Hardenberg uut het zgn. beloofde land. Geen moeilijk gedoe!
Ze staan vanmiddag op Troubadour Live, 25 jaar! Waar normaal de parkeerplaats is staan ze op een immens groot podium vierstemmig de boel te entertainen. Gewoon aan de Vecht! 
Jan Douwe is er vanmiddag ook, praat de boel aan elkaar en Erwin Nyhoff trapt af (nu nog zonder zijn vroegere vrienden van The Prodigal Sons). Edwin Evers en zijn vrienden sluiten het feestje af. 
Geweldig! Heb er zin aan, nu geen klein meisje van 9 die de boel kan dwarsbomen.
Haha, nope. Vond het gisteren prima hoor, hoef niet overal bij te zijn. De basis van elk geloof!
Maar Hardenberg swingt dit weekend dankzij geweldige initiatief- en ondernemers met liefde voor muziek!
1 heel klein minpuntje, miniscuul minpuntje hoor, als Potgietert ook nog The Brandos in dezelfde vliegmachine had gestopt als de heren van Venice. Dan had ik 'm gekust op zijn dekselse voorhoofd!
Dan was de cirkel helemaal rond geweest. 25 jaar muzikaal De Troubadour in een hele grote notedop. De band rondom zanger/gitaarplukkert David Kincaid....
Volg 'm nog steeds op Facebook. Hoop echt dat ie nog een keer de oversteek maakt vanuit New York om zijn geweldige muziek hier in NL nog eens voor het voetlicht te willen brengen....
Dat nummers als The Keeper, Gettysburg, The Solution, The Light of Day, Gunfire at Midnight, Pass the Hat, Anna Lee of My Friend, My Friend nog een laatste keer over Hardenberg schallen en het Vechtstadje op haar grondvesten schudt...
Dromen, je mag altijd dromen toch? Ik droom de laatste tijd weer wat vaker. 
Over stoute schoenen in de gang bijvoorbeeld. Heb ze van de week eens aangetrokken. 
Ze zaten direct als gegoten...Kijken waar het schip strandt? Als je niet probeert, weet je het nooit!
Gaat niemand dood hè.
Papa, ben je twee meter? Dat staat hier namelijk. Mouna vroeg het? Moos had van de week wat feitjes over mij opgezocht met behulp van AI op de laptop. Ze weten gelukkig nog niet alles en hebben het wel eens fout.
Ben twee meter punt zes, lieverd! Maar misschien ondertussen wel iets meer richting de twee meter...
Je bent wel mooi twee meter en nog wat de lucht in, riep ze. Tja....Ik zie alles (bijna).
Ze vroegen AI waar ik van hield. Kwam ondermeer voetbalvereniging Mariènberg uit, nog steeds!
Speciaalbieren, dat ik mijn liefde voor (lokale) speciaalbieren niet onder stoelen of banken steek. Dat ik een clubman ben, lid van verdienste, voormalig keeper en dat ik wekelijks gepassioneerde en humoristische voorbeschouwingen en wedstrijdverslagen schrijf. Ik verzin het niet hè, het staat er.
Maar AI heeft het wel vaker mis, want ze zeggen ook dat ik een enorme passie voor balpennen heb, dat ik balpennen verzamel. In de regio bekend staat om mijn gigantische collectie van 10.000 balpennen en meer...en behoorlijk wat unieke exemplaren in mijn bezit heb. Daar slaan ze de plank mooi mis. 
Ze halen wat dingen door elkaar. Interviewde ooit een pennenverzamelaar in 2010 voor de Stentor, daar staat mijn naam nog altijd bij....1 + 1 is nog niet altijd 3 hè, beste mensen van AI.
Moos had de smaak te pakken. Kwam via AI op nog veel meer hoogte- en dieptepunten rondom zijn vader. Hoe de naam Derfla Olegrod is ontstaan, (op de zolderkamer bij Opa en Oma?), dat ik twee kinderen heb, getrouwd was en meer van die onzin. Dat een 'nieuwe' vrouw nuchter en lief moet zijn en moet houden van Sallandse humor.
Grappig! Wat ik zeg, niet alles klopt als je AI inschakelt...
Maar trok de stoute schoenen van de week wel aan, nooit stoppen met proberen!
Twee meter de lucht in! Genieten! 
Alles gaat weer zoals het moet. Kinderen hebben de eerste week ook weer achter de rug!
Maakte maan- en donderdagmorgen kennis met de nieuwe juffen van Mouna. Milou en Mirjam
M&M, net als Moos en Mouna. Gisteren nam ze bruine M&M's bij de voetbal! Maar dat terzijde.
Bij Puur Zuid kwam Moos zijn lerares Engels tegen. Haar naam begon niet met een M.
Onderweg naar later! Met alle mitsen en maren, nuksen en verder voorkomende ballast!
Moest ook wel weer lachen. Als Mouna iets niet wil, dan kan ik hoog of laag springen.
Zelfs twee meter de lucht in! Ze houdt dan voet bij stuk. 
Gelukkig wel (nou ja, soort van), want eigenlijk wil ik ze elke dag om mij heen hebben, als je snapt wat ik bedoel. Al vijf jaar is dat niet meer het geval, niet elk nadeel heeft zijn voordeel. Klotenzooi!
Maar gelukkig kan ik volgende week Twee meter het bos in en doen wat ik eigenlijk het liefste doe. 
Lekker zitten, biertje in de hand en luisterend naar mooie muziek en dito verhalen! 
Kijken naar boven, naar wellicht een ster die misschien bezig is om een vrije val naar beneden te maken....Door de bomen het bos(theater) weer zien!
AI had daar ook nog iets over te vertellen, wat ik al zei....Ze hebben het niet altijd bij het juiste eind!
Daar ben ik trouwens ook nog lange niet, daar had AI trouwens geen antwoord op!
Moeite met veranderingen, dat heb ik nog steeds en dat zal ook wel niet veranderen....
Schop de stoute schoenen uit en doe de wandel aan...
Even rondje Vecht! Dan bakkie doen bij de oude buurtjes.
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo...

#Oogst van Hier!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'De wereld valt in stukken onder onze voeten uit elkaar.
Iedereen wijst elkaar als schuldige aan. 
Maar jij danst veel te mooi onder de stralende zwarte hemel.
Maakt van de wereld een dansvloer.
Teveel is niet genoeg, het is nog te vroeg om naar huis te gaan.
En er is tijd genoeg, want als het moet laten wij de tijd stilstaan.
En geef me nog dat beetje meer dan mijn verlangen aan kan.
Teveel is niet genoeg.'
Uut 'Teveel is niet Genoeg' van Van Dik Hout.

Moi, ben ik weer. 
Schoonheid is zoeter dan wraak ooit kan zijn.
Het gras is niet altijd groener bij de buren, dat is iets wat de droogte van de laatste tijd wel heeft aangetoond. Moet je weer je eigen tuintje schoffelen, of iets van gelijke strekking. 
Op zoek naar nieuw bloed, op zoek naar een nieuwe geest. Geef me weer dat gevoel, ik ben zo lang zonder geweest. Geef me nieuwe ogen, een nieuw gezicht, een nieuwe mond. Zonder verleden op weg naar de toekomst. 
Heeeeeeeeeeeerlijk, ik schreeuwde het uit onderweg van Mariënberg richting Hardenberg via Diffelen en Rheeze, ik nam eens de rustige route! Als je tijd hebt, zie je gewoon meer! Punt.
Zong ongegeneerd mee met het live-album 'Hier Komt De Storm' van die troubadour uut Nijmegen, een plaat alweer uut 1990 maar die ik nog woord voor woord mee kan zingen. Had gelukkig het raam dicht zodat niemand mij kon horen. Dat leek mij voor beide partijen beter. Want ik bevond mij weer eens in mijn eigen vreemde wereld! Allerlei dingen bij de kop, probeerde ze op logische volgorde te rangschikken. Lukte maar ten dele...Snap het soms wel maar niet alles.
Kwam net uit Oud-Banthum vandaan. Had eitjes gehaald bij Reinders, daarvoor even rondgedwarreld op het erf van de familie Timmermans bij de Oogst van Hier!
De Zelfoogsttuin aan de Hardenbergerweg, nr. 19a. Werd voor enkele weken lid/volger van hun facebookpagina. Kreeg een uitnodiging. Het intrig....nou ja, ik werd nieuwsgierig. Wat is het precies?
Nou ja, verse, lokaal geteelde groenten, rechtstreeks uit hun eigen tuin en kassen. Lekker duurzaam en onbespoten, dus zonder chemische bestrijdingsmiddelen of andere troep! De kans bestaat dat er dan op je wortels of sla een rupsje nooitgenoeg zit of andere beestjes kroelen op je groenten. Lekker boeiend.
Gewoon thuis ff goed afspoelen, niks aan het handje...alhoewel de Reumatoloog toch even mee wil kijken. Het is zo'n mooi doch eenvoudig principe bij de Oogst van Hier!
Zelf oogsten. Je pakt een mes, een zakje, je oogst de groenten in de aangegeven bedden en je neemt alleen mee wat je nodig hebt. Je rekent vervolgens af met een QR-code, of legt geld in het bakje en een kind kan verder de was doen! Hoe simpel en mooi tegelijkertijd wil je het hebben.
Ik struinde even over het terrein. Voelde mij net Dinant van Woeste Grond, had geen laarzen aan of overall maar voelde mij wel dichter bij de natuur komen! Van oorsprong stam ik af van de boer. Mien Pa en Moe waren volbloed afstammelingen van boer Willems en boer Dorgelo. Landbouwers van het zuiverste soort. Met liefde voor hun dieren en de omringende natuur! Toen lui van Pro en/of D66 nog verre van toekomstmuziek waren! Je had toen nog partijen die snapten hoe het hier allemaal aan toe gaat. Daarom vind/vond ik de serie Woeste Grond ook zo leuk om naar te kijken. Afgelopen vrijdag was de laatste aflevering. Ze lieten dit seizoen ook zien dat een boer gewoon gek is op z'n dieren! Niks geen sloopmelk van dat foeilelijke Wakker Dier! Tief een eind op zeg! Maar Bats die gek is van zijn lievelingskoe Lammegien! Dat hij er alles aan doet om zo'n dier langer te laten leven. Ik vind daar wat van! Vaak wordt deze tak van sport te simpel weggezet daar in het verre Den Haag. Het lijkt wel, als ze éénmaal de Iessel over bint richting het westen, ze het gezonde verstand ook aan de spreekwoordelijke wilgen hangen....Denk eens na met z'n allen. 
Daarom juich ik initiatieven van, in dit geval, Marinde en manlief Niek ook zo toe! Gewoon eerlijk boeren, geen poespas, geen moeilijk gedoe! Gewoon zoals het is! Scharrelde wat rond op het erf, nam een kijkje in de kassen bij de komkommers en tomaten die langzaam rood aan het worden zijn. Ze krijgen de tijd om uit te groeien tot volwaardige groenten. Houden zo.
Keek bij de prei en de sla, de sperziebonen en broccoli. Stond er mooi wortel bij te schieten! Genoot van het uitzicht, in de verte passeerde een Arriva-trein, enkele koeien graasden in de wei, verderop huppelde paardjes in de vroege zon. Dacht aan Mouna, die had er vast even naar toe willen lopen maar ik was alleen. Tja, je kunt niet alles hebben hè.
Alleen met mijn gedachten, liep langs de pluktuin De Melkweg. Ik mocht lekker mijn gang gaan stond er geschreven op het informatiebordje, kon mijn handen naderhand wassen bij de waterton. Er lag geld in het bakje, dat kan hier nog gewoon! Of ik nog zin had in een kunstworkshop etsen? Atelier de Silo ligt namelijk naast de pluk- en groententuin. Het domein van dochter Carola. Keek even naar binnen. Creativiteit genoeg bij de nazaten van mijn oud straatgenootje Alina Ramaker, nu dus voorafgegaan met de achternaam Timmermans en haar lieve en lange man Gert. Sprak later haar broertje nog bij eetcafé Mans! Hij komt straks vaker kieken op het Westerpark, mooi Wim. 
Alles ademt hier naar de boerderij maar er heerste nu vooral rust. Stilte voor de storm! Want die storm komt er nog wel. Vast en zeker. Het agrarische kinderopvang Het Kalfje was natuurlijk dicht op deze vrije zaterdag! Sloot even mijn ogen en zag kinderen spelen, getooid met klompjes en overalls aan. Lekker door de stallen rennen, knuffelen met de Lammegiens en Martha's 86 van deze wereld. 
Vrijheid, blijheid. Nuchter verstand, dat is hier nog zo vanzelfsprekend! Gelukkig wel. 
Had ik het later ook over aan de toog bij eetcafé Mans. Het is toch allemaal niet zo moeilijk. De leider van ons land die de schuld bij de boeren legt van een verkeersongeval. Het is allemaal zo makkelijk. Lekker oreren voor je eigen politieke bühne. Ben op zulke dagen zo benieuwd wat mijn beide Opa's van deze poppenkast hadden gevonden! Zie ze zo nog staan op hun eigen land, stok in de hand. Blik naar boven gericht. Tja, jongen, de wereld is niet razend, ze hebben 'm razend gemaakt! 
Misschien kiek ik wel op een andere manier tegen onze wereld van deze dag aan...Tuurlijk, er moet wat gebeuren met al dat stikstofgedoe en zo maar er wordt nu teveel over ene kam geschoren.
Teveel is niet genoeg! Maar voor lekkere en onbespoten groenten en zo moet je dus bij Oogst van Hier zijn! Ik heb geen aandelen hoor maar het voelt gewoon goed! Je weet waar het vandaan komt, gewoon van het platteland. Geen sperziebonen uit één of andere verweggistan maar (h)eerlijke komkommers gewoon uut Oud-Banthum en uut vertrouwde grond waar je Mariënberg nog kunt zien. Hoe mooi wil je het dan eigenlijk hebben?
Ik had gisteren de tijd! Deed kallum an, dan had ik er ook geen drukte van. Haalde nog wat lekkers bij Hof want een koe kan ik helaas zelf niet plukken daar heb ik Gert-Jan en zo voor nodig! Die slachten nog op de ouderwetse manier. Omdat het zo gewoon gaat! 
Reed 's middags wel op de Hardenbergerweg, was naar de voetbal geweest! Het mut niet gekker worden, we wonnen onze eerste oefenduel met maar liefst 9-0. Een lid van de TC, noem geen namen Nekkie, maar die dacht meteen dat wij dit seizoen kampioen zouden worden in de 5e klasse. Degraderen gaat dit jaar sowieso niet lukken. Elk nadeel heeft zijn voordeel hè. We zitten ingedeeld in het laagste amateurniveau. Ach, het veld blijft ook in deze klasse gewoon groen (als we weer mogen sproeien), de bal blijft rond (al zijn niet alle naden van een derbystar goed gestikt), het blijft in de 5e klasse ook gewoon elf tegen elf en steeds meer stuurlui komen weer voorzichtig aan de wal staan. 
Wat moet je anders op de zaterdagmiddag! Niet dan....Ach, de 3e helft blijft, teveel is niet genoeg.
Maar reed Hardenberg binnen in alle rust. Had geen haast. Dus koerste ik via de hernieuwde Bruchterweg richting de Voermanstraat op het gemak. Je mag er nu na de verbouwing nog maar 30 en ik reed het ook. Ja, Ja, de wonderen zijn nog steeds de wereld niet uit. 
En als je tijd hebt zie je gewoon meer. Want een slak ziet denk ik meer dan een konijn, als je begrijpt wat ik bedoel! Die heeft veel meer tijd om de dingen in zich op te nemen. Zag iets moois....
De letters boven de eerste verdieping waren al jaren een beetje vervaagd, je zag nog wel dat er ooit een garage was gehuisvest maar het heden haalde langzaam het verleden in! Het raakte in de vergetelheid als je niet goed keek. 
Mijn hart maakte toch een sprongetje. Want de bewoners van dit karakteristieke pand hadden de tekst boven de deur weer in haar oude glorie hersteld. Ik vind dat mooi! Een mooie saluut, eerbetoon naar wat het eerder was. Toen er nog een benzinepomp stond, een winkeltje was en daarachter het magazijn. Rechts van het pand de garage, werkplaats en de auto showroom. Garage W. Nabers! 
Toch familie hè. Het pand van de Opa van Gerrieke, Rosalie en Wim. Mijn aangetrouwde neef Jan nam het over van zijn pa, trotse Volkswagen dealer en later gingen ze over op het merk Nissan!
Reed terug, om even een foto te maken. Ik vind dat bijzonder, vind dat mooi dat Zamé en haar vriend of inmiddels echtgenoot dit hebben gedaan. Kippevel had ik op mijn armen staan. Verstild en eeuwig eerbetoon, eentje voor de boeken. Niet alles stroomt en gaat voorbij, gelukkig niet, wij pakken Phanterei aan!
Als je tijd hebt zie je gewoon meer dingen! Denk dat Ineke het ook super vind, mijn oudste nicht!
Zo doen wij dat gewoon hier! Soms denk ik wel eens dat Nederland in stukken valt!
Dat er zich langzamerhand twee kanten aftekent. De nuchtere kant en eentje die alle gezonde verstand aan het verliezen is. Als je het nu eens van deze kant bekijkt! Echt waar, dan ga je dingen anders zien. 
Dan zie je gewoon dat een boer er alles aan doet om zijn bedrijf in de benen te houden...ondanks alles.
Er is zoveel fake-nieuws! Loop eens rond op een erf, ga eens touren op het platteland. Zie de schoonheid van dingen. Want schoonheid is zoeter dan wraak ooit kan zijn!
Heb soms het idee dat mensen verbitterd zijn! Kostte wat kost hun eigen gelijk willen halen en dat over de ruggen van in dit geval hardwerkende en nuchtere boeren! 
Ineens is het de schuld van boeren dat er twee mensen het leven lieten terwijl maandenlang zo'n gek en raar cluppie regelmatig de A12 bestormden. Toen hoorde je Jetten & Co niet. Nu ineens wel. Niemand wilde dit maar er zijn nu éénmaal file's in het land. Je moet altijd je ogen openhouden, ik moest ook laatst nog flink op de rem toen er ineens, uit het niets, een file opdoemde....Wat de oorzaak was, wist ik niet. Of gaan we op zoek naar het ontstaan van een file? 
Ik vond het een beetje kort door de bocht van onze minister-president! Maar de storm gaat voorlopig niet liggen, hoop wel dat de hemel straks een keertje openbreekt en dat ons land weer de volle lading krijgt. Regen, want we moeten straks wel kunnen voetballen hè, de belangrijkste bijzaak in het leven...
Zo heeft ieder zijn of haar ding wat hij of zij belangrijk vind maar ik mis soms het gezonde verstand.
Hier doen wij de dingen gewoon anders. Hier juichen wij nog als een koe honderdduizend liter melk heeft gegeven. Niks geen sloopmelk! Ga eens de boer op, neem eens de tijd dan zien jullie zoveel meer.
Kom d'r in dan kuj d'r uut kieken....
Geluk is een hangmat waarin je lui ligt in de wezenloze stilte en Van Dik Hout zaagt men planken hè.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.

#Paping aus Ommen!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Sun is shinin' in the sky there ain't a cloud in sight.
It's stoppend rainin', everybody's in the play.
And don't you know it's a beautiful new day, hey.
Runnin' down the avenue see how the sun shines brightly in the city.
On the streets where once was pity, Mr. Blue Sky is living here today, hey. 
Mr. Blue Sky, please tell us why you had to hide away for so long (so long).
Where did we go wrong? 
Uut Mr. Blue Sky van ELO (Electric Light Orchestra)

Moi, ben ik weer. 
Wat een onverlaat ben je als je 's nachts met een mooi stuk in de kraag na de Ommer Bisshinghfeesten de held van 1963 van zijn sokkel blaast. 
Het standbeeld van Reinier Paping, wat sinds 2013 in Ommen aan de Vecht staat, is voor de 3e keer doelwit geworden van nodeloos geweld. Onnodig vandalisme na dronkemansgelag. 
Je blijft gewoon met je poten van andersmans spullen af en zeker van het standbeeld van schaatsicoon Reinier Paping die de hel van '63 (Elfstedentocht) op zijn naam schreef. 
Geboren en getogen in het mooie Vechtstadje Ommen. Ik vind daar wat van. 
Net zoals iemand hier in elkaar werd getimmerd vrijdagnacht na de 25e editie van het Slobberfeest.
Een jongeman wilde rond twee uur 's nachts zijn fiets in de Kruissteeg pakken, wordt even zijn gezicht verbouwd omdat de dader ook te diep in het glaasje heeft gekeken en dan blijkbaar zin heeft om zijn vuisten te gebruiken voor onnodig geweld! Waarom? Ja, zeg het maar. Loop lekker zwalkend door, ga naar huis, slaap je roes uit maar zorg er niet voor dat iemand door jouw toedoen naar de eerste hulp moet met alle gevolgen van dien. Ik snap dat ook niet. Dingen vernielen, mensen toetakelen. Heb je dan pas een leuke avond gehad? Kun je dan de volgende dag opscheppen tegen je maten? Nog ff gisteravond iemand het ziekenhuis ingeslagen of ik heb Paping ff van zijn sokkel geholpen....?
Dan breekt gewoon mijn klomp en krijg ik ruzie met mijn gezonde verstand. 
Vorige week hadden we het nog over een andere Paping uit Ommen. Namelijk Rob Paping. 
Ook zo'n markant man. Hij heeft ook wel wel eens de elfstedentocht uitgereden. Kreeg het met J. Timmer bij eetcafé Mans over bijzondere figuren uit Ommen en omstreken, waarvan sommigen helaas de revue reeds zijn gepasseerd. Rust zacht verder. Bijv. Herman Zwols en Rob Paping. Timmer kende ze ook door zijn twee werkgevers. Ook al van die mooie mensen. Rien en Mans! Mannen van staal met vrouwen van ijzer en de nodige dosis humor.
Van het één kwam het ander. Vele anekdotes kwamen langs, legendarische concerten en mooie verhalen die de tand des tijds makkelijk aantikken! Rob was tandarts maar wij dronken veel liever een biertje met mekare, de verstandskiezen verloren wij gaandeweg wel het traject, we stonden niet vaak met de mond vol tanden. Schitterend! Das war einmal. 
Dacht aan Ommen op de terugweg van Mainbarg naar huis en dat dan altijd Mr. Blue Sky van ELO niet ver weg in mijn achterhoofd zit en zich begint af te spelen. Heb namelijk het idee dat in Ommen altijd de zon schijnt. Wat heb ik daar flinke voetstappen gezet. Was er vaak inpandig! Denk er met zoveel weemoed aan terug. Alles stroomt, niets blijft. De Vecht kabbelt maar door. Flater als onze uitvalbasis. Kom er nog steeds graag maar bijna niets herinnert meer aan die tijd van toen. Kreeg vorige week van Jet nog een leuk briefje onder ogen wat ik ooit schreef als bedankje voor 's nachts weer een dak boven mijn hoofd bij Jan en Jet. Havik nr. 10. Rij er nog zo heen. Ook van die mooie mensen en een superleuk en warm gezin. 
En dat ik 's nachts mijn ontbijt voor die morgen durfde op te schrijven. Jet, graag morgen 3 eieren met spek, ham en rosbief. Vroeger nam ik vaker geen blad voor de mond. Nu wel, steeds meer, voordat je het weet heb je een knal voor je kop te pakken of rijgen ze je aan het mes! Eerder trapten wij Paping ook niet van zijn sokkel af of molesteerden wij het gezicht van een vriendelijke jongeman. 
Neuh, eerder stonden wij er liefkozend bij, gaven wij Reinier kopjes en probeerden wij de dronken jongeman weer recht op zijn fiets te zetten en moest hij beloven om nu wel zonder kleerscheuren naar zijn papa en mama te fietsen en lekker zijn roes proberen uit te slapen. Stappen anno nu is anders. Niet slechter of beter maar ik voel mij er soms minder thuus! Kan ook een tandje minder, toch? 
Bob Dylan zong het al eens: Times are Changing! Vroeger deed ik het licht uit bij het Slobberfeest. Was ik steevast op de donderdag aanwezig en luidde wij de zgn. bouwvak uit, lallend met z'n allen.
Dit jaar was ik er niet bij! Je kunt niet overal bij zijn hè. Tja, de 25ste editie hoorde ik 's avonds thuis in bed, lekker nuchter ook! Tijden veranderen inderdaad. Zag wel leuke foto's langskomen. Ik wilde er nog even heen omdat Take an Aspirin er ondermeer optrad. Sweet Memories. Jeugdherinneringen. Dat gave kekke bandje uit mijn schooltijd en later. Maar ik geloofde het wel, moest vrijdag gewoon weer werken en 's middags nog even naar het ziekenhuis toe. Even keuvelen met de Maag Darm Lever Arts. Hoe is het met jou dan? De golfbal zit er nog, halverwege september volgt er nog nader onderzoek (inwendige echo) in het MST Enschede. Gaan ze weer met de cameraploeg mijn lichaam binnen maar nu ook met naald en draad. Als het noodzakelijk is kunnen ze dieper in de bal kijken....Omdat ze nog twijfelen wat het nu allemaal precies is. Het zal ook eens gewoon normaal gaan. Ik zei het al, hoe kleiner de bal hoe groter de kwal....Qua omvang gaat ie richting een tennisbal, misschien straks wel een love game of 0-40 achter!
Komt goed! We slobberen voorlopig wel door! Tja, Slobberfeest. Dan moet ik ook altijd even denken aan Bert Bos. Vrome mensen zouden dan zeggen: God hebbe z'n ziel! Maar zo is het wel! 
Het was Bert die samen met Patricia en Allard Brunink het Slobberfeest in de benen hielp en het optuigden tot wat het nu is. Top!
De markante kroegbaas van The Old Inn. Dat was zo'n kroeg waar iedereen welkom was. Ken je de tv-serie Cheers nog? Dat ging ook over een kroeg. Bert had zo'n toko totdat hij plotseling stierf in 2011.
Jemig, de tijd gaat snel. Alweer 15 jaar zonder deze altijd vrolijke uitbater! Daar zat je graag...met een mooi getapt biertje voor je neus. Iedereen kwam daar. Een dwarsdoorsnede van Hardenberg. De postbode zat gewoon naast de zielendokter en andersom ook. 
Daar ging je soms ook wel op de kop naar huus toe maar je sloeg niemand in elkaar, je leunde misschien even wezenloos tegen het standbeeld van de Klepperman aan maar je zaagde hem niet door midden, snap je, in die tijd was oud-badmeester Moeken nog onze levende klepperman! Weet je nog? 
Klinkt gek, maar donderdagavond liggend in mijn bed luisterend naar de heren Kampman en Vrieling keek ik even naar boven, zag ik daar aan de blauwe donkere hemel verschillende sterren schitteren, zat daar de heer Bert Bos toevallig ook tussen? Ik weet het niet, hoop het wel voor hem dat hij van een afstandje kon zien dat zijn geesteskindje nog steeds springlevend is en dat Allard en Patricia het feestje met alle liefde hebben voortgezet! Dacht ineens ook aan bordje boven de bar in mien stam-café: In de hemel is geen bier daarom drinken wij het hier. Is dat wel zo...?? Ik vraag dit voor een goede vriend.
Wie weet volgend jaar maar weer, dat zeg ik ook altijd tegen de mensen van het Boerschoptreffen. 
Dat is ook al sinds mensenheugnis. Het einde van de bouwvak in Oud-Banthum. De locatie is bekend bij deze en genen, zelfde plek als altijd, tijdstip ook. Hoe makkelijk wil je het hebben. Mooi toch! 
Eerder vond een dag na het Boerschaptreffen altijd de eerste training van wederom een nieuw voetbalseizoen plaatst bij Mariënberg. Sommige heren kwamen pas met de middagsessie met dito kleine oogjes, je wist eigenlijk niet beter! Trainers vonden daar wat van maar die snapten het vaak niet. Het Westerpark blijft van ons, tradities ook.
Maar het boerschaptreffen heb ik nog nooit meegemaakt, misschien volgend jaar! Wie weet...
Had trouwens de kinderen ook, maar dat hoeft een feestje tegenwoordig niet meer in de weg te staan. Zij houden ook van een stuk gezelligheid met een hapje en een snappie. 
Alhoewel de poging gisteren om Mokum bij den Herdenbergher met een bezoek te vereren compleet  mislukte....haha. Waar was ik met mijn gedachten...?? 
Had het meteen al door. Te harde muziek, teveel mensen boven de vijftig. Na 1 cola en 1 biertje verlieten wij het feestgedruis reeds. Niks aan, Papa. Helemaal prima. We dronken later wat bij de Markt, bestelde wat kippetjes en hadden leuke verhalen omdat wij elkaar konden verstaan. We namen wat mee van de Mexicaan. Mmmmmmm....
Was weer lekker! 's avonds namen wij er nog eentje en proosten wij op verschillende mensen....
We branden zelfs een kaarsje. Dit keer eentje uit dankbaarheid, omdat de wind de goede kant op waait en je het vertrouwen houdt dat alles straks in het licht beland. 
Kreeg van het olijke duo M&F een appie voor een mogelijke nieuwe uitdaging. Dat licht duzz..
Blij dat Moos en Mouna er weer waren. 3 weken vakantie. Moos was er vorige week zaterdag nog ff onverwachts maar Mountje had een dikke week in het Brabantse vertoeft. Ze vond het geweldig. 
We gingen vrijdag op tijd slapen maar sliepen niet! Mouna had zin om te praten, over de vakantie en over alles wat er allemaal was gebeurt en wat ze had meegemaakt. Prachtig! Ik hoefde alleen maar te luisteren en zo af en toe ja en bijvoorbeeld amen te zeggen! Mooi lief meisje, wat heeft ze genoten. Ze was zelf in Antwerpen en de grote kerk op de markt geweest. Amai, we hadden een goede goesting en ik zie u graag. Haha,...Keer wat anders dan dat dialect van hier! 
Maar ze was weer terug op vertrouwde grond! Straks zo naar Ommen toe! Gezellig....
Blij dat ze allebei weer heelhuids thuis zijn! Dat kan ook anders zag ik van de week op sociale media!
Blijf gewoon met je poten van iemand anders zijn of haar kinderen af...
Blijf van Reinier Paping af, blijf van onze Klepperman af.
Als je niet tegen drank kunt blijf dan lekker thuis, hebben wij er ook geen last van! 
Gewoon kallum an doen, dan heb je er ook geen drukte van.
Fijne zondag.
Joah, mag wel zo....

#BijZonDer Kind!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'I don't know you but I want you.
All the more for that, words fall through me and always fool me
And I can't react.
And games that never amount, to more than they're meant
Will play themselves out. 
Take this sinking boat and point it home, we've still got time.
Raise your hopeful voice, you have a choice.
You've made it now. 
Falling slowly, eyes that know me and I can't go back.
And moods that take me and erase me and I'm painted black.'
Uut 'Falling Slowly' van Glen Hansard en Markéta Irglova.

Moi, ben ik weer!
Toeval, toeval bestaat niet hè, ik heb het al zovaak benoemd!
Er hangen hier ergens verborgen camera's of in ieder geval afluisterapparatuur, dat kan niet anders. 
Want startte net de laptop op, JBL Boxje, Spotify en Daily Mix nr. 1 aan. Kom maar op!
Wil(de) het hebben over o.a. Mouna, dat bijzondere kind van mij, komt Frans Halsema ineens even buurten.
'Voor Haar'
'Zij verstaat de kunst van bij me horen, in mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee.
In m'n ogen woont ze, in m'n oren. Ze hoort en ziet m'n hele leven met me mee.
Soms begint ze in m'n hart te zingen. Waar het nacht was, heeft ze lichtjes aangedaan. 
En door haar weet ik dan door te dringen tot de onvermoede schat van ons bestaan.'
Kortom, nogmaals, hoe dan....?!?!?
Want Mouna begon deze week ineens voor mij te zingen, hoe bijzonder is dat! 
Het had even wat voeten in de aarde want ze had een liedje gemaakt over haar Opa, mien Pappe..
Die heeft ze nooit gekend. Mijn vader ging al rusten toen ie pas 74 was. 14 oktober 2005.
Bijna 21 jaar geleden. Mouna is negen. Een eenvoudige rekensom lijkt me. 
Maar ik heb het nog vaak over mien Pa, hun Opa. Soms droom ik wel eens dat ie nog even hier rondkuiert op deze aardkloot, dat ie op een afstandje even een blik werpt op zijn laatste twee kleinkinderen die bijzonder goed uit de verf zijn gekomen! 
De andere negen kleinkinderen heeft ie allemaal nog bij leven gekend! Mooi toch!
Weet zeker dat ie ook in zijn nopjes was geweest met Moos en Mouna. Dat ik een hand op mijn schouder kreeg en hij iets zei in de trant van: Nou, dat heb je mooi gedaan jongen! Trots op oe. 
Vast en zeker! Maar Mouna had een liedje over haar Opa gemaakt die ze nooit heeft gekend.
Of toch wel een beetje, door de woorden die ik vaak over hem spreek. 
Zoals Bram Vermeulen het ooit zong: Dood ben je pas als wij jou zijn vergeten...Nou, zoiets dus. 
De titel van het liedje is: Toch wil ik je wel zien! 
Een paar zinnen wil ik jullie niet onthouden. Opa, ik heb je nooit gekend. Nooit je stem gehoord, nooit samen kunnen lachen, nooit gelopen hand in hand. Toch hoor ik mooie verhalen over wie jij vroeger was. Opa, ik heb je nooit gekend maar toch wil ik je graag zien al was het maar één moment. 
Al was het heel misschien om je één keer te zien en te zeggen wie ik ben.
Was getekend, Mouna Dorgelo. Het liedje ging nog verder maar die woorden hou ik graag voor mijzelf, heb ze wel even naar boven gestuurd, nog ouderwets per fax, denk dat Pa het ondertussen heeft ontvangen. Mooi man! Heb ie daar boven ook zakdoeken?
Hoe bijzonder is dat! Dat een meisje van negen een liedje maakt over haar Opa die zij nooit heeft gekend, nooit heeft gezien, nooit heeft geknuffeld, nooit een kusje heeft gegeven. Kippevel hoor...
Het is een bijzonder kind en dat is ze. Moest denken aan de woorden van Jan Trom, de vader van Dik.
Jan zei het vaak als zijn kind weer eens kattenkwaad of iets dergelijks had uitgehaald. 
Het is een bijzonder kind en dat is ie...Dik Trom, je weet, dat kinderboek van schrijver C. Joh. Kievit.
Of praat ik weer teveel over vroeger! 
Mouna is nu een weekje op vakantie in Noord-Brabant! Hoop niet voor de ouders van haar vriendinnetje Lauren dat de Brabantse nachten te lang zijn. Want als zij éénmaal op de praatstoel zit heb je haar er nog niet zo snel van af. Hahaha....
Moos ligt nu bij mij op de bank! Hij was gisteren onverwachts een avondje en nachtje bij mij! 
Heel fijn en errug gezellig. We zijn even bij eetcafé Mans geweest. Met de trein, konden wij een biertje extra drinken. Fiets was namelijk lek. Denk een kapot ventiel! Van de week maar even naar de fietsenmaker hier in het centrum. Tja, niks is zoals het lek hè. Het giet zoals het giet ook al denk je soms van niet. 
Het was gezellig op het terras bij het leukste en lekkerste eetcafé van Mariënberg. 
Langzaam druppelt iedereen weer binnen, bijna allemoal de vakantie er weer op zitten. 
We beginnen, zij het mondjesmaat, weer over de voetbal te praten. Waar de één nog halsstarrig weigert om het geploeter in de 5e klasse wekelijks te komen aanschouwen is een ander reeds overstag gegaan.
Tja, wat moet ik anders zaterdagmiddag? Winkelen met de vrouw? Dacht het niet? Ach, het komt dit seizoen wel goed, denk ik. Degraderen lukt in ieder geval al niet meer, die stress hebben ze niet. Elk nadeel heeft zijn voordeel zou Johan zeggen. 
Ach, en zo lulden wij een mooi eind de zwoele warme zomeravond in Mariënberg in. 
Mooi kieken naar de zonsondergang boven het zendingsbossie over de landerijen van Vinkelands!
One Fine Day! zal die droom ooit nog eens uitkomen? Een brug over de waterleiding, paar bandjes op een podium in het land van Vinke. Lohues als afsluiter, wat een Skik zou dat geven...Lowlands maar dan op z'n Mainbargs! Geen moeilijk gedoe! Deze week gaan ze vissen met panlatten! Als je al die panlatten aan mekare timmert heb je al bijna een brug over het water, of nie....? 
Daar dacht ik gisteren aan op het terras! Waarom niet! Soms komen dromen toch uit....
Bijzonder zou het wel zijn! Een nieuwerwetse Sjam Party of een nieuwe editie van BusJeMeNou! 
Tappen kan ik nog wel, twee vingers dik zelfs. Denny kan het ook al. 
Wie we niet meer kunnen uitnodigen op Vinkelands is de Ierse zanger Glen Hansard. 
Hij werd maar 56 jaar, hij kwam om bij een motorongeluk in Dublin deze week.
Eerlijk gezegd, ik had nog nooit van deze beste man gehoord! Maar hij was goed bevriend met Eddie Vedder van Pearl Jam. Maar mocht ook Bruce Springsteen, Bono, Barack Obama en Ed Sheeran tot zijn vrienden rekenen. Via Instagram krijg ik de laatste tijd veel muziek van o.a. Eddie Vedder voorgeschoteld en zo gebeurde dat deze week steeds meer muziek van Glen Hansard binnenstroomde. 
Geweldige muziek. Hij trad vaak op met Vedder, fungeerde ook vaak als voorprogramma en hij stond eind mei nog in Tivoli Utrecht en Groningen (Oosterpoort). 
De filmpjes etc. kwamen in een stroomversnelling voorbij. Kippevel! Vaak zat ie naast Eddie te tokkelen en samen zongen ze de prachtigste nummers. O.a. een cover van Springsteen - Drive All Night - Geweldig! Hansard was leadzanger van rockgroep The Frames. Hij acteerde ook en schreef muziek voor films. Hij won in 2007 een Oscar voor zijn nummer Falling Slowly uit de film Once. Hij zong dit nummer met Markéta Irglova (ook nog nooit van gehoord). Maar gisteravond maakte ik kennis met Glen en zijn muziek. Bijzonder toch! Hij is er niet meer en ik ontdek nu pas zijn geweldige muziek. 
Hansard! Een singer-songwriter pur sang! Hij maakte ook onderdeel uit van het folkduo The Swell Season. Door het algo-ritme werd ik bedolven onder zijn muziek. Prachtig. 
Gisteravond veel naar geluisterd, hier hou ik van. Waarom kende ik 'm niet? Ben toch iemand die er prat op gaat dat ik zoveel soorten muziek ken? 
Eind 2023 zong hij tijdens de uitvaart van Shane MacGowan, ie weet wel - de zanger van de geweldige band The Pogues - Fairytale of New York. Kippevel! Ik hou d'r van. En de filmpjes bleven maar binnen stromen....Biertje d'r bij. 
Hoe mooi wil je het hebben. Ook dat ze samen kwamen in de straten van Dublin om met allerlei gitaristen samen te zingen en zo een laatste ode brachten aan Glen Hansard. Gek hè, ik vind dat mooi. Bijzonder!
Net zoals Mouna van de week ook zo mooi zong met haar eigen geschreven liedje voor haar Opa, Mien Va. Daar kreeg ik kippenvel van. Zo puur, zo eigen, zo mooi, zo Mouna....
We kregen gisteren nog een foto van haar samen met Lauren, haar vriendinnetje. Die hebben skik voor drie. Glijden misschien nu wel van de glijbaan in het zwembad af, Aqua Mundo. 
Het is en blijft een bijzonder kind. Ze verrast mij keer op keer...
Je zou ondertussen wel een boek over haar kunnen schrijven. Voor Haar!
Halsema zingt het zo mooi aan het eind van zijn liedje: Zij is meer dan deze woorden zeggen, en in mijn lichaam heeft ze plaatsgemaakt voor twee. Maar wie weet een wonder uit te leggen, en een wonder draag ik met me mee.
Ze zong ook over haar Opa en dat ze mien Pa wel een keer wilde zien, misschien zijn de wonderen de wereld toch nog niet uut...en dat sommige dromen gewoon moeten blijven leven....
Je weet het niet hè.
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo.

#Een Leven Lang!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Het zit de laatste tijd niet echt mee maar ik grijp de ochtend bij z'n keel. 
Ellende bleef te lang op de thee maar ik haal m'n schouders op. 
Want ik leef om te zien hoe het voorjaar bloeit.
De avond valt en de nacht laat zien waarvoor ik ben bedoeld. 
Laat me schuilen voor de regen, laat me wachten op de zon.
Ik adem in, ik blijf bewegen, zie wel wat er morgen komt. 
'k zie wel wat er morgen komt.'
Uut 'Wat Er Morgen Komt' van Van Dik Hout. 

Moi, ben ik weer. 
Keek gisteren naar de Tour de France en dacht: wij hebben allemaal een knecht nodig!
Eentje die je vlak voor de streep afzet of net onder de top brengt.
Sinterklaas had dat ook jaren totdat zijn knechten uiteindelijk van kleur verschoten. 
Iemand die je het laatste zetje geeft of net dat spreekwoordelijke duwtje in de rug.
En dan nog ben ik soms een Sepp Kuss, val ik vlak voor de finish nog het ravijn in en gaat nummer drie er alsnog met de zege (vrouw) van door. Potverdikkemei.
Tja, fietsen verleer je niet zo snel. Wat ik oe brom.
Zo zittend in de bloemetjesstoel besefte ik mij dat ik beschik over superknechten, al een leven lang. 
Ze houden me soms uit de wind of laten mij niet van die fiets stappen. Kop d'r veur!
Door hen bleef ik steevast in het zadel zitten. Opgeven is geen optie.
Mijn knechten bestaan uit familie (broers), eerder uut mien Moe en Pa, maar ook vrienden of gewoon soms iemand op straat.
Goedbedoeld advies in plaats van een koekje bij de koffie. 
Af en toe ben ik zelf die knecht, geef ik het duwtje of dat advies. Niets is een mens vreemd!
Zo helpen wij elkaar die berg op of af, dat kan natuurlijk ook! 
Moest ik gisteren tevens aan denken nadat ik uit Zwolle was gekomen.
Het tweejaarlijkse uitje met broer Herman uut Hattem. Een drankje, wat eten en veel praterij.
Dan hij de knecht, dan weer ik de waterdrager...De ene keer hij de kopman en ik de sprinter...
Samen genoeg bergen al bedwongen. Het pelgrimslied van Pa en Ma in ere houden. Psalm 121.
Ik kijk omhoog naar de bergen, daar zal mijn hulp vandaan komen. Jaja, ik lette wel op als Moe wat zei tegen mij, vroeger dan! 
Maar goed, dwaal af. Zie vaak de vergezichten, het mooie uitzicht, dat zorgt er voor dat ik niet altijd op de weg let, gelukkig zijn er vangrails onderweg. Auw.
Paradijsvogel? Zeg het maar. Niet de bestemming maar de weg er naar toe doet 't. 
Misschien wel te lang bij DAVO of De Hetebrij gezeten, dat kan ook....Ga je dom van lullen!
Geen water in de bidon maar het fijne gemeentepils op een speciale manier!
Fietste terug van het station naar huis. Het was weer gezellig geweest in Zwolle. 
Snap die Peter wel dat hij hier burgervader is ipv in Hardenberg, de hoofdstad van Overijssel bruist gewoon als de zon schijnt, maar ik had die weg wel al lang afgesloten op de Nieuwe Markt. Vooral 's avonds en in het weekend. 
Fietste door het centrum van Hardenberg. Er was gedoe. Stonden wel vier politieauto's bij de Joodse Begraafplaats.
Iemand stond er al in de boeien, een tweede 'verdachte' werd vakkundig ingerekend. De hoeders van de wet hadden het druk, vroeg of mijn hulp nog nodig was! Wil graag de knecht zijn hè.
Neuh, dat was niet nodig, mocht wel doorfietsen. Buurman en Buurman stonden er ook! Moi.
Nu niet een ommetje aan het maken maar gezellig met een biertje in de hand luisterend naar Dario. 
De volkszanger, steevast aanwezig op het feestje hier in Hardenberg. Hij was de laatste in rij, het feestje liep op haar voorzichtige einde. De meeste biertjes reeds getapt. 
Bloed, zweet & tranen! Weet niet in welke gemoedstoestand ik er arriveerde maar dacht: Ach, kan er nog wel eentje nemen. Jurriën stond al aan de bar. Biertje, Dorgelo? Ja, lekker! 
Zag vele bekenden, sommigen hadden de kijkglazen al mooi vol. Anderen waren weer te mooi om een blik op te werpen. Had trouwens wel een duwtje nodig, maar dat terzijde!
Kwam midden in het feestgedruis, de apotheose van mooi dom ouwehoeren, de finish al lang gepasseerd. Sommige mensen hebben ook echt wat te vertellen. Mooi....Hou d'r van! Ben je er lang?
Neuh net, kom net aanfietsen. Naar Zwolle geweest! Hoe is het met de golfbal, ondertussen langzaam een tennisbal aan het worden. Verder gtp dan? Joah, mag wel zo...Voel mij verder wel goed, afgezien van een paar biertjes teveel. Nu wachten op het verdere gevolg. Lijkt allemaal goedaardig. Binnenkort mag die golf/tennisbal er uit. Waar dan? Almelo denken ze. Doen ze hier niet! Ok, biertje? Lekker...
Geen moeilijk gedoe! Het heeft al genoeg bloed, zweet & tranen gekost de laatste weken, of niet dan.
Dario slingerde het laatste nummer de Hardenberger nacht in! Hij was klaar, kon weer naar huus. Terug naar zijn geliefde Mokum. De DJ van dienst nam het over. 
Good old Chris Brandsema!
Ook zo'n eentje die al een leven lang met mij meegaat! Hoe lang ken ik deze beste man al wel niet? Toch ruim dertig jaar, vanaf mijn staptijd. Dat was rond mijn 17e. De plaatjesdraaier was er vaak. Celebration, de Stam, Het Podium maar ook in Ommen en de Troubadour draaide hij vaak en gisteren stond hij ook weer te draaien op het kleine podium waar normaal de speeltoestellen staan. 
Dat zijn mannen en vrouwen van de gestampte pot, dat zijn van die ijkpunten in je leven. Hoeveel kroegbazen hebben mij al niet (spreekwoordelijk) duwtjes gegeven, net die berg over hebben geholpen? Dansend op de pedalen, door hen vrat ik het asfalt op. Door hen had ik zin om af te dalen omdat ik bijna aan de top was die avond. 
Stef Bos zong het van de week ook bij de Avondetappe. De klim! Ik zong mijzelf niet naar boven. Neuh, kan geen toon houden hè. Vals plat, maar dan net ff anders...hahaha. 
Eerder zag ik het nooit. Zie nu pas het landschap en hoe mooi de bergen zijn. Neem een lagere versnelling en ik neem de tijd. Er zit een engel op mijn schouder, die altijd in mij bleef geloven. Ben nog steeds onderweg en ik zing mezelf naar boven.
Dat dus! Eerder wilde ik altijd het licht uitdoen. Nu geloof ik het wel. Tof peertje! 
Was ff leuk om het laatste stukje feestgedruis aan het Oosteinde mee te maken. 
We hebben allemaal onze zgn. knechten nodig! De laatste weken was ik blij dat ik ze in mijn team heb. 
Ze namen veel wind uit de zeilen, had de wind zelfs in de rug en ging niet de mist in. Geen hoogmoed voor de val. Gelukkig zag ik tijdig de bocht waar ik anders wel zo uit kon vallen. Vangnet! Auw.
Knecht is geen verkeerd woord! We knechten allemaal wel eens voor elkaar. Soms de ene wat meer dan de ander! 
Gisteren besefte ik mij weer eens dat die paar echte vrienden op 1 hand te tellen zijn. Familie kies je niet, die krijg je maar ik heb geluk gehad. Heb de beste broer(s) die ik mij maar kan wensen! En vergeet al die nichtjes en neefjes niet of schone zusjes.
We zaten gisteren mooi 'dom' voor ons uit te kijken. Kijken naar mensen, praten over een leven lang!
Soms kwam een hondje bij ons zitten, had alleen een bakje water nodig! Hoe simpel wil je het eigenlijk hebben?
Je kunt je overal druk over maken, bijvoorbeeld over de dag van morgen! 
Maar ja, het loopt vaak toch weer anders dan dat je van te voren dacht....
Dacht vannacht aan al die kroegbazen van mij.
In Ommen, Hardenberg, Mariënberg maar ook die in Zwolle. Sommigen hebben een broek aan van Levi Strauss! Fijn hoor. Je mag soms even (dag)dromen. De meeste ken ik al tientallen jaren, sommigen komen pas gisteren bij je buurten, in je leven! Hallo....Maar ik hoefde de berg niet over....Neuh, dit jaar geen Koninginnenrit, val de laatste tijd toch vaak in de laatste bocht voor de finish! 
Dat is niet erg. Zette in Oostenrijk ook onze C4 vlak af voor de top. Het laatste stukje liepen wij wel bergop, we waren bijna weer bij bloed. 
Gelukkig zijn Moos en Mouna morgenavond weer hier inpandig, althans in Hardenberg.
Even knuffelen. Die gaan ook al een leven lang mee met hun kopman, maar die twee kleine knechtjes zijn de laatste weken in super- en blakende vorm! Hebben goede benen, niks geen sjas patat! 
Die hebben hun kopman al flink wat keren net aan de voet van de berg afgezet.
Kop d'r Veur, Papa.
Gooi maar even Entre Dos Tierras van Heroes Del Silencio er in. Ook zo'n duwplaat van eerder....
Helden van de Stilte maar rustig is het niet echt, kam je haar met een gitaar! 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Schone Zus, Sexy en Slim!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden,

´Oh, en ik weet dondersgoed waarom ik zoveel van je houden kan.
Want je wordt snel ouder en je groeit zo hard, je past mijn schoenen.
Weet je wat je wel en niet wil doen, je wordt snel ouder.
Oh, maar ik hou zo van tijd verliezen met jou.
Dus blijf maar even wakker, vriendje. Blijf even wakker nou.
Voor nu, slaap lekker, kleine vriend.
Je bent veel meer dan je pa verdient.
Jij en je zusje.
Zoals je klaarstaat, grote broer.
Bloed is bloed, geen geouwehoer.
Pas op je zusje.´
Uut ´Tijd Verliezen´ van Racoon. 

Moi, ben ik weer! 
Is deze dichtregel jullie ooit opgevallen in Hardenberg? 
'In dit verborgen gemaal geen geklop van een hart maar een zoemende ziel...'
Het is een dichtregel van de Zwolse dichter Paul Gellings en maakt blijkbaar onderdeel uit van een reeks poëtische kunstwerken in openbare ruimtes in deze gemeente. 
Deze is aangebracht op het elektriciteitshuisje (voormalige gemaal) aan de Jan Hendrik Prengerlaan in Hardenberg, kom er zo'n beetje dagelijks langs. Elke keer vang ik de tekst op! 
Wat betekent het toch? Het schijnt dat de tekst de brug wil slaan van een oud industrieel nutsgebouw met de zware mechanische pompen (de metaforische hartslag van waterbeheer) naar de stille continue zoem van moderne elektrische installaties. Het benadrukt de onzichtbare maar vitale energie die door deze wijk stroomt. 
Wilde deze ochtend wat poëzie ten tonele spreiden. Bij deze!
Het tekent ook de overgang van oude ronkende stoommachines en dieselmotoren (het kloppende hart) naar de moderne geruisloze elektrische pompen (de zoemende ziel) in een gemaal. 
De regel roept, volgens de kenners, direct een sfeer op van een verborgen techniek die in alle stilte ons land droog houdt. Tot zover, ooit aangebracht in 2015 door de toenmalige woningcorporatie Beter Wonen (tegenwoordig is dat Vechtdal Wonen) 
Je merkt het al, de vakantie is bijna voorbij, morgen wacht de plicht weer en ik begin weer onzin uit te kramen. Niets is een mens vreemd, je bent soms niet te volgen hoor ik wel eens. Nou, dat dus!
3 weken vakantie gaan snel. Veel te snel. Heb dan ook bijna een week (te)veel ziekenhuizen van binnen gezien! Had van mij achteraf allemaal niet gehoeven, had liever op een berg gezeten in plaats van in  een ziekenhuis. Tja, tis niet anders.
Maar het gaat goed. De tweede gastroscopie ging lekker. Ook in Hardenberg denken ze aan een goedaardige tumor. Dat is mooi. Twee landen, één gedachte. Alleen die golfbal moet er nog wel uit. Dat gaat hoogstwaarschijnlijk gebeuren in Almelo, daar staat blijkbaar het stoplicht vaker op groen! 
Heb volgens mij, foutje bedankt, wel de verkeerde medicijnen meegekregen. Plastabletten in plaats van maagtabletten + een herhaalrecept van een heel jaar..?!?!? Morgen maar even bellen, alles gaat automatisch hè. Gelukkig ging het slangetje er wel van boven in. Ditmaal met keelspray en een roesje, heerlijk. Nu merkte ik niks terwijl ik vorige week in Oostenrijk het niet zo breed had zonder verdoving. 
Tja, alles voor de goede zaak hè. Terug in Nederland is het gezeik ook alweer begonnen.
Het gelul over van alles, over droogte en over wel of niet fietsen in het centrum van Hardenberg.
Las de reacties. De één wil een fietsverbod, de ander wil blijven fietsen, nummer drie geeft de schuld aan de voetgangers. De waarheid zal wel weer ergens in het midden liggen. Er moet wel iets gebeuren maar dan moet je ook handhaven. Op de site van de gemeente kun je een enquete invullen. We gaan het zien! 
In Oostenrijk merkte je van al dat ge-emmer vrij weinig. Waren wij ook drie anonieme musketiers.
Want ondanks die paar heftige dagen toch een fijne vakantie gehad. Tijd verliezen met deze twee gaat veel te snel. Moest denken aan een tekst van Racoon toen wij via een stoffig en met steentjes bedekt landweggetje van ruim 8 kilometer bergop bij een bijna vergeten hutje belanden. De auto compleet onder het stof. Een pareltje. De kinderen zaten een mooi vergezicht niet in de weg. Het werd er alleen maar meer bijzonder van. Wat een plaatje. Kneep mij even. Ben gezegend. Dat ik zulke kinderen heb en dat ik dit met ze mag en kan doen! Soms kunnen ze niet met en soms kunnen ze niet zonder elkaar maar ik zag ook dat grote broer er was voor zijn kleine zusje op het moment U. Toen ik even 'uitviel' stond hij op. 
Mijn rugzak ter hand nam terwijl mijn eigen rugzak spreekwoordelijk alleen maar groter en groter werd! De wereld op zijn kop.
Oostenrijk is goed te doen. Fantastisch land. De bergen die ze daar hebben neergeplant, reusachtig!
Is er dan toch meer tussen hemel en aarde? 
Wij hebben leuke dingen gedaan. Vaak de berg op! Dacht trouwens op mittwoch dat ik al halverwege was (als je snapt wat ik bedoel), hoorde ik Moe nu zeggen dat de koffie kloar was?, gelukkig daalden wij af, onderweg naar later! Hoorde mien Moe gelukkig ook niet meer, wel de hartkloppingen van mijn eigen....De stilte zegt soms het meest. 
Suzan en Freek stond vaak op in onze Oostenrijk playlist. Sommige teksten snijden best wel hout. 
Vaak gerodeld, die in Lienz was het mooist. 3 kilometer door het bos. Geweldig, je vrij in de kop voelen. Het joelen van je kinderen. Kippevel. Prachtig. Een Tierpark bezocht. Op de laatste dag nog een klimpark! Geweldig...Of gewoon met de auto rijdend tussen de bergen door, aardig wat haarspeldbochten gekruist. 
De auto tanken voor maar € 1,71 (???)....Jaja, hoezo één Europa? Breek mij de bek niet open. We tankten vlak voor de grens de tank nog eens vol. Een dag later was de prijs al gestegen naar € 2,01 in Duitsland (vlak onder Kassel) en hier aan de Kellerlaan betaal je € 2,27. Snappen jullie het nog, dat scheelt dik € 0,50 op een liter. Zo zag ik wel meer dingen anders. Oostenrijkers doen niet zo moeilijk, wij hier soms wel eens te veel! Altijd dat gezeik over van alles. Gruss Gott!
Nam nog maar een slok van de Schone Zus, Sexy en Slim. Biertje van Allema, ze hebben daar in Zwolle niet alleen dichters maar ook brouwers die mooie biertjes in de fles stoppen! Dit is een Belgische blonde, maar 6,5% alcohol. Dat kan nog, toch? Deze zus is gewild, mooi blond van kleur en gebrouwen met Europese hoppen. Kiek, het kan wel...één Europa! Zo'n Schone Zus wens je iedereen. Ik heb er ook drie. Maar deze Schone Zus zet ik rechtop in de koelkast waar die foto hangt! Weet je wel? Ik schonk 'm gisteren uit in een mooi wijnglas. Het mocht weer na 24 uur onthouding na de verdoving (geen auto, geen alcohol, geen geouwehoer).
Ik kreeg vanzelf een ander roesje. De kinderen zijn nu bij San, mijn ex! 
Drie weken zijn voorbij gevlogen. Het hart klopte onafgebroken, 24/7. Mijn ziel had het nodig! Poep niet meer zwart maar gewoon weer lekker bruin. 
In stilte dacht ik aan de voorbije weken. Het was prachtig....Alleen het feit al dat ze er gewoon zijn.
Dat bijna net alles echt is, dat er niks aan het handje is. Wil gewoon het leven vieren....met onze drie-eenheid. 
Papa, hoe heet een aap aan het strand. Chimp Aan Zee, hij heeft al net zulke foute en stomme humor als zijn verwerkker maar wij lachen er gewoon om. Want. Papa, hoe heette die buschauffeur ook al weer?
Hallo beste mensen, mijn naam is van den Heuvel, in  Oostenrijk van den Berg! Ja, die ja....haha.
Wij waren een dikke week lang twee keer de heer en 1x mevrouw van den Berg! 
Want van klein naar groot gaat vliegensvlug en als je er bent dan kan je niet meer terug.
Dus lieve Moos en Mouna, blijf nog even wie jullie zijn. Groei niet te hard, mijn kleine vent, mijn kleine meid. 
Jullie zijn gegroeid deze vakantie! Ik zag het van een afstandje gebeuren op die berg in Sillian.
Achter mijn Edelweiss zag ik jullie gearmd tevreden het dal inkijken naar de berg die jullie eigenhandig even hadden verzet! Kippevel! Moest ff slikken. 
Broer en Zus! Bloed is Bloed. Zo trots op jullie, jullie hebben soms wat met die ouwe te stellen!
Sorry.
Jullie klikten, voor de gein, elkaar vast met de karabijnhaken, maar jullie band is sowieso onverwoestbaar! Soms lopen jullie (allebei) de verkeerde kant op, maar dat mag - graag zelfs - als je maar weer veilig thuiskomt!
Veel plezier in Friesland, euh Groningen, op de kleine wereld! 
Hou van jullie, daar kan geen baustelle tegen op! 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.

#GolfBal!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

´Ik ga vandaag een berg beklimmen en de top bereiken. 
Met jou in mijn hart, waar ik jou wil houden.
Vast wil houden, ik ben bang dat ik straks zonder, 
veel te klein en veel te kil ben en me niet kan vinden. 
Ik zal vandaag de storm bedwingen en haar laten razen.
Tot ze stil is met jou bij mij, kan ik alles, 
wil ik alles, en ik weet dat ik straks zonder
veel te klein en niks meer waard ben en geen dag meer door kan. 
Dat komt door jou, dat komt gewoon door jou. 
Jouw hart zit heel dicht bij mij, jouw hart zit heel diep in mij.´
Uut ´Dat Komt Door Jou´ door Guus Meeuwis. 

Moi, ben ik weer! 
Soort van semi-live uit een rustige ontbijtzaal in Sillian, Oostenrijk, slechts enkele kilometers bij de Italiaanse grens vandaan. De kinderen slapen nog. Die hebben hier het uitslapen ontdekt. Prachtig.
Ach, het ontbijt wacht nog wel even op hen. Dat pruttelt mooi verdan. Ik heb wel alvast een jus d' orange genomen. 
Kein Problem ook. Wir haben Urlaub, alles mag, niets hoeft! Het credo van mien Pa in optima forma.
Knijp deze week tevens flink wat ogen dicht! Slapen gaat mij hier ook goed af in de frisse berglucht! 
Heerlijk, lekker man! Ontspannen, ik snap die HarmJan wel dat ie voor Astrid maar ook voor Oostenrijk koos. Als je hier zo rondtuft tussen die immense bergen dan voel je je echt bevoorrecht! Schitterend! 
Vooralsnog geen B&B vol liefde in het pittoreske dorpje Sillian, is ook veel te ver weg van mijn kinderen. Kan mij in allerlei haardspeldbochten gaan wringen, maar zij zitten nu éénmaal bijzonder dicht in en bij mijn hart. Ik brak van de week toen Guus Meeuwis in onze Oostenrijk playlist langskwam. 
'Papa, wat is er? Huil je...Ja, Jongen....Het word mij allemaal even teveel! Maar zo blij met jullie. Met jou en Mouna, die inmiddels ook op de hoogte was dat ik even brak, na twee roerige en onrustige dagen. 
Dit verdient tevens enige uitleg. Ook om het van mij af te schrijven, daar heb ik ooit mijn hersenspinsels voor in het leven geroepen. Bij deze. 
Ze zeggen wel eens, hoe kleiner de bal, hoe groter de kwal. Ik hoorde het eens van een benadigd amateur-voetballer die nu verslingerd was geraakt aan golfen. Het was natuurlijk een grap, of nie?
Daar moest ik, gek genoeg, ineens aan denken toen ik, afgelopen donderdagmorgen, in dat Zuid-Tiroolse accent van hier ernstig maar respectvol werd toegesproken. Je hebt een soort van tumor ter grootte van een golfbal in je maag zitten. Ik lag op de behandeltafel van het A.ö. BezirksKrankenHaus van Lienz omringd door twee lieve verpleegsters en een vriendelijke dokter die net bij mij een gastroscopie had uitgevoerd zonder roesje. Niet fijn maar anders had ik 24 uur niet mogen autorijden. Moos en Mouna zaten in een andere kamer te wachten ondertussen smullend van hun ontbijtjes wat de lieve mensen van ons hotel hadden geregeld. 
Zo sta je boven op een berg, ben je die aan het beklimmen, en zo lig je op een doordeweekse Mittwoch in het ziekenhuis. Niet grappig! Ik ken leukere uitjes tijdens jouw dikverdiende vakantie. Waarvan Akte.
Voordat alle alarmbellen afgaan, de vriendelijke Oostenrijkse dokter (hij was ooit in Amsterdam geweest) vertelde wel meteen dat hij vermoedde dat het ging om een goedaardige tumor. Het zit bij het uiteinde van jouw maag naar de twaalf-vingerige darm toe. Hij dacht dat het er al weken, zo niet maanden zat en stilaan verder aan het groeien is. Het was dus eerst een knikker, zeg maar! Wat voor kwal ben je dan?
Je moet in Nederland straks wel zo gauw mogelijk verdere actie ondernemen. Ik heb nu geen biopt genomen of er in gesneden omdat het anders weer was gaan bloeden en je dan sowieso in het ziekenhuis had moeten blijven en dat lukt ff niet aangezien jij op vakantie bent met je lieve kinderen. Die sind Hubsch, ich weiss...
Tja, dat was die avond (woensdag) er voor ook al het grote probleem. De dienstdoende arts die mij toen had onderzocht + wederom de lieve verpleegsters vertelden mij al meteen dat ik een nachtje in het ziekenhuis moest blijven vanwege de maagbloeding!
Tja, het is wat. Vanaf zondagavond zag ik dat ik Schwarze Kacke (zwarte poep) achterliet in de pot, in dit geval die van het overnachtingshotel in München. Gewoon pikzwart! Ben niet zo snel in de war! Maar toch, ff in de gaten houden. Wat had ik gegeten de laatste dagen dat dit kon veroorzaken? 
Vrolijk reden wij afgelopen maandag Oostenrijk binnen na de nodige file's en baustelle. Jemig, Duitsland staat nog steeds in de steigers, ook na ruim 80 jaar. Maar wij hadden vakantie, dus tijd aan onze zijde. 
Echter bleef de Kacke zwart en ik merkte tevens dat ik last kreeg van Schwindelkeit (duizeligheid) en Kurzatmigkeit (kortademigheid). Ging wat surfen op het internet. Kwam al snel op een maagbloeding uit maar dat zou het toch wel niet zijn? Zou het bijwerkingen kunnen zijn van Diclofenac, wat ik slik voor mijn Jicht (in Duits: Gicht) wat ik sinds vorige week had, ditmaal in mijn rechterhand. 
Slik het al tientallen jaren als Jicht opspeelt, daar is mijn maag ondertussen wel aan gewend. Toch?
Maar dinsdagmorgen liet ik het pilletje toch maar links liggen! We gingen naar Tierpark Assling en naar de naastgelegen Rodelbaan. Kein problem, alhoewel enkele hoogtemeters mij al snel buiten adem bracht!
Vreemd. Dat heb ik anders nooit. Kan gewoon doorstappen. De frisse lucht is even wennen maar verder..?!?
Dinsdag bleef de poep gewoon zwart maar voelde ik mij wel weer ok. Woensdagmorgen ook. We hadden besloten om met de Gondelbaan in Sillian naar boven te gaan. 2400 meter en dan rustig via mooie landweggetjes af te dalen naar het Talstation waar de auto stond! Rustig, op het gemak. Dan hadden wij er ook geen drukte van. Zo gezegd maar achteraf zo niet gedaan! Daar kwam ik mij zelf ongenadig hard tegen, happend naar adem. Duizelig in de kop, geen stap meer kunnen verzetten. Behoorlijk angstig, niet meer kunnen zorgen voor mijn kinderen, ik was zelf helemaal in last. Dacht echt, dat ik dood neer zou vallen op de berg. Zo heftig had ik het nog nooit meegemaakt. Dit was niet goed! Paniek! Wat was er aan de hand? Probeerde het zo goed mogelijk te camoufleren voor Moos en Mouna met stomme grapjes etc. Het lukte deels! 
Toen wij naar boven gingen met de gondelbaan had ik al gezien dat net voor het Mittelstation het laatst bewoonbare huis stond. Ik dacht, als we daar maar geraken in deze middle of nowhere...
Gelukkig stond er een auto naast het huis maar zaten twee oude dametjes in de leeftijd van mien Moe te keuvelen over de laatste Oostenrijkse gossip. Ik vertelde dat ik mij echt niet goed voelde en alsof één van hen ons naar het Talstation konden brengen. De oudste van de twee zag dat het ernst was met mij, had ook geen kleur meer op de wangen en haalde haar autosleutels. Ze vertelde onderweg van alles maar wij verstonden slechts een kwart van haar verhaal. Sorry, Entschuldigung. Weer dat Zuid-Tiroolse accent hè. Pap, versta je haar. Neuh, niet echt. Ik zei maar vriendelijk Joah...en hoopte dat zij de weg wist te vinden naar onze auto bij het Talstation. Nog nooit zo blij geweest om mijn auto te zien op een verlaten parkeerplaats. Ze wilde geen geld maar ze zei wel dat ik zsm een dokter moest bezoeken, dat was haar beloning zei ze, mach es gut, lief mens.
Had al geen kleur op mijn wangen maar ze gaf mij toch een blosje. Niet veel later was ik bij de dienstdoende arts in het centrum van Sillian. Die had allemaal bidprentjes op zijn balie staan, dat beloofde niet veel goeds. Met behulp van Google translate had ik inmiddels de nodige medische termen op mijn telefoon gezet. Gelukkig sloeg de vriendelijke man direct aan toen hij hoorde van mijn Schwarzen Kack en nam meteen bloed af. Mijn HB waarde was flink laag. Dat veroorzaakte ook mijn moeheid en het feit dat ik bijna niks meer kon op de berg. Hij stuurde mij direct door naar het ziekenhuis in Lienz nadat ik eerst de nota had betaald, haha. In het ziekenhuis ondernamen ze ook meteen actie. Werd aan het infuus gelegd, ECG werd er gemaakt en alle toeters en bellen kwamen aan mijn lichaam te hangen terwijl de kinderen nietsvermoedend een klein uurtje lang in een onbekend ziekenhuis aan hun lot werden overgelaten. Sorry. Athans zo voelde het! Had contact met Nederland, met San, met Herman en Robert om hen op de hoogte te stellen en te houden en ook voor mentale ondersteuning. De dienstdoende arts nam geen halve maatregelen. Je blijft hier vannacht, dit is niet goed. Je verliest teveel bloed! Dit is gevaarlijk. 
Maar de kinderen dan? Waar is je vrouw, thuis in Holland. Ik legde de situatie uit. Tja, problemen! und nicht ein paar nemen.
Dat maakte de zaak er niet eenvoudiger op. Ondertussen was ik aan het bellen om zaken regelen...zo goed en kwaad.
Gelukkig mochten de kinderen weer bij mij na verloop van tijd. Poeh, zag aan hun gezichten dat het indruk maakte. Wat voelde ik mij ineens klein in dit land met die reusachtige bergen! Wat als, wat nu....Ik wist het ook ff niet. Probeerde rustig te blijven maar zag op het scherm dat mijn hartslag en bloeddruk daar compleet anders over dachten. De arts kwam terug, had geprobeerd om ons op een familiekamer te krijgen met zijn drieën maar dat lukte niet. Dat vond ze zo blöt. Kon ik terug naar het hotel? Dat was dan wel op mijn eigen verantwoording. Moest ik ook voor tekenen. Maar samen wisten wij wel dat er geen andere oplossing was. De volgende dag (donderdag) moest ik mij weer melden om 08.00 uur in het ziekenhuis voor verder onderzoek. Na de uitslag moesten we dan maar bekijken hoe en wat! Het was schakelen in fast forward! Wist het ook even niet meer. Alles in je grote eentje beslissen.
Ze had het zelfs over het feit dat ik Notruf moest bellen (114) als het woensdagnacht ergens mis zou gaan. Hallo? Is het zo slim? Moos vroeg: je gaat toch niet dood? Tuurlijk nie, toch? 
Het was niet fijn! Voelde mij zo klein en machteloos. Wat als...'s nachts spookte van alles door mijn kop, heel veel scenario's passeerden de revue. Van goed tot heel slecht! Kon niet slapen, hoorde ook dat de kinderen onrustig waren! 's morgens weer naar het ziekenhuis, kinderen hadden ontbijtpakketjes mee van het hotel. Die wilde ook van alles regelen, de receptioniste wilde zelfs een half uur eerder beginnen om ze op te vangen. Dat was heel lief, maar had ze liever bij mij. Stel dat ik wel moet blijven in het krankenhaus, dan was ik in het ziekenhuis in Lienz en de kinderen in het hotel waar naast een verdwaald Belgisch stel alleen maar Italianen en Oostenrijkers waren. Wat dan? Mijn hoofd raakte vol met van alles en nog wat. Vol spanning reden wij naar het ziekenhuis, ik probeerde de kinderen gerust te stellen maar vooral mijzelf. Dat lukte maar ten dele. Gelukkig was het bloed oké, nog steeds dezelfde waarde en ook de hartslag en bloeddruk was naar behoren! De bloeding was gestopt, althans dat dacht de arts maar omdat ik 's morgens nog steeds Schwarzer Kacke poepte namen ze geen risico en ging er zo'n slang via de hals naar binnen zonder roesje. Geen pretje, jemig! Maar goed, alles voor de goede zaak en hopend dat ik straks het ziekenhuis weer uit kon lopen met de kinderen aan mijn linker- en rechterhand. Dat beeld verzachtte de pijn enigszins. Wat deden ze het goed. Zo trots. San stond live met ze in verbinding, we hadden de avond ervoor alles opgeladen wat we maar konden opladen om maar bereikbaar te zijn voor het thuisfront. Vliegticket kon zo worden geboekt, auto was afgetankt...om af te reizen naar Oostenrijk. Het was achteraf niet nodig, de arts vond de oorzaak van mijn bloeding, een goedaardige tumor zo groot als een golfbal. Hoogstwaarschijnlijk aan het licht gebracht door de diclofenac. Oostenrijkers zijn niet dol op dit Schmerzmiddel merkte ik, maar hij vertelde ook dat het een geluk bij een ongeluk was. Anders had ik nooit geweten dat er zo'n golfbal in mijn maag groeide met dan weer alle gevolgen van dien. Hij liet mij de foto's zien en vertelde van alles. Kreeg medicijnen mee voor mijn maag etc. Nam afscheid van de lieve zusters, leek Henry wel. Dat was super! Echt, wat een fijne mensen daar en een liefdevolle verzorging. Net na het ontbijt waren we terug in het hotel! De kamer was tevens schoongemaakt. We gingen even liggen, alles laten bezinken. Thuisfront op de hoogte stellen. 's middags gingen wij naar Italië, naar het rustieke dorpje Moso (Moos). Aten daar wat en hadden mooie gesprekken. Maar toen Guus Meeuwis op de radio kwam brak ik dus.
Kwam alles aan de oppervlakte.
Poeh! Nog nooit zo hulpeloos gevoeld ten opzichte van mijn kinderen. Dan komt alles ff keihard binnen. Positief blijven hè maar zo zwart op die woensdagmiddag had ik mijn leven nog nooit gezien en dan heb ik niet over de zwarte poep, als je begrijpt wat ik bedoel.
Voor vijf jaar terug kreeg onze auto in Oostenrijk destijds panne bovenop de berg, onze laatste gezamenlijke vakantie destijds. Nu kreeg ik zelf panne en dacht echt even dat mijn laatste uur was geslagen en dat er zwart zand in mijn motor was geslopen, einde oefening. Dat ik dood neer zou vallen op een onbekende berg in Oostenrijk in the middle of nowhere! Lekker dan!
Maar dat is gelukkig niet het geval. Het is goed afgelopen. Vrijdag aan het rodelen geweest, zelfs twee keer een berg beklommen, figuurlijk dan. De stoeltjeslift en gondelbaan deden het letterlijke...Genoten van en met elkaar op de berg. Spezi en een klein biertje tegen de schrik. Heb gewoon fantastische kinderen en ondanks alles hebben wij een superleuke vakantie met elkaar. We hadden wat te vieren. Het had impact, aardig wat, maar wij maken het beste er van. Vandaag nog ultiem genieten, zie de kinderen net aan komen lopen vanuit de lift. We gaan zo ontbijten, straks nog een keer de berg op, klimpark hebben we bedacht en later een duik nemen in het zwembad. Morgen rustig naar huis, kallum an. Las deze vakantie het boek van Harrie Jekkers, zijn biografie. Prachtig opgetekend door Sander van Leeuwen. Kwam ook wel binnen, vooral de teksten. Hoef ik allemaal niet uit te leggen! Oostenrijk 2026, 5 jaar later was er weer één voor de boeken, eentje die wij niet snel zullen vergeten. Als het goed is verwijderen ze die tumor gewoon! Niks aan het handje....
Daar begon het, hoogstwaarschijnlijk, ook allemaal mee. Zeg het maar!
Weet wel dat ik geweldige kinderen heb, een lieve ex en dito broers, familie en vrienden. Die stonden allemaal al in de startblokken om hier naar toe te komen. Dat stond gewoon buiten kijf! Kippevel.
De kacke wordt langzaam lichter, net als al die sores in mijn hersenloze brein!
Ach ja, om maar met het Klein Orkest af te sluiten. Over 100 jaar zijn jullie allemaal dood en wij ook! Heb dat nummer van Jekkers altijd als bijzonder positief ervaren. Raar hè.
Draaide het zelfs veel na onze laatste gezamenlijke vakantie in Oostenrijk omdat de tekst zo treffend begint en dan heb ik niet over het zebrapad...hahaha. Je hebt verkering een pracht van een meid.... ach...jullie kennen het vast wel en anders zoek het maar op.
Nu las ik het boek van Jekkers.....
Zal wel aan mij liggen maar ik vind het geen toeval.
Wij gaan nog ff genieten hier in Oostenrijk, we zijn namelijk weer bij bloed!
Maar dit uitje stond niet echt op de planning!
Gelukkig hou ik van voetbal en niet van golf. Knikkeren was vroeger ook niet mijn sterkste punt op school. Vooruitkijken derhalve, niet altijd over vroeger beginnen Papa zoals Moos mij altijd pleegt te zeggen.
Vanuit Sillian fijne zondag. Joah, mag wel zo...