Bij Ons!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden,

'Wie legt me uit hoe alles werkt. Hoe groot het gat is tussen nu en nooit. En hoe het komt dat ik nu merk. Jij bent weg, maar dichterbij dan ooit. Dichterbij dan ooit. Liever lachen om wat is geweest. Dan iets vrezen wat nog komt, misschien. Liever houden van een grote geest. Dan iets haten wat je niet kunt zien. Ik hoef jou niets uit te leggen. Het ligt hier open tussenin. En ik maak een laatste buiging. Voor altijd'
Uut 'Dichterbij dan Ooit' van Blof...staat op nr. 1972 (mooi geboortejaar)

Kerstavond 2016.
De laatste keer dat wij het vieren met onze zelf gecreëerde drie-eenheid. Ergens begin volgend jaar komt er een nieuw Dorgelootje-Harmeijertje bij, vieren wij Kerst 2017 met ons vieren, gewoon Bij Ons.
De ouders van Tijn vieren tevens kerst, vandaag nog gezellig met zijn vieren. Waar wij van drie naar vier gaan, bewandelen zij de omgekeerde weg en gaan ze van vier naar drie.
Uitgeperste sinaasappelsap, gekookt eitje, broodjes in de vorm van een kerstboom of sneeuwpop. Volgend jaar om deze tijd weten ze vandaag de dag al dat door een wrede speling van het lot dat ze weer met z'n drieën aan het kerstontbijt zullen zitten. Dat een stoel waar hij zat voor altijd leeg zal blijven. Een hard gelag. Een jochie van amper zes, notabene een kind bracht saamhorigheid in deze hardvochtige tijd. Hij kreeg heel Holland aan de nagellak. Youp van 't Hek schreef er gisteren een bloedmooie column over. Hij verwoordde prachtig, zoals alleen hij het kan, wat voor onderbuikgevoelens leven bij velen Bij Ons!
Tijn, tussen kerst- en oud en nieuw ligt hij wederom in het ziekenhuis. Het jochie wat niet zeven mag worden omdat hij hersenstamkanker heeft. Uiterst zeldzaam en Tijn is er mooi klaar mee.
Van 't Hek noemde hem de nieuwe Messias, de verlosser....Mischien wel een boodschapper van hogere hand. God heeft rare kostgangers rondlopen op deze aardkloot. Tijn kreeg deze week iets voor elkaar met enkel een simpel potje nagellak wat anderen maar niet lukt om voor elkaar te boksen. Bij ons volwassenen blijft het meestal bij praten, heel veel praten, helaas snijdt het weinig hout. Vroeger wilde ik nog wel eens terugkijken op het afgelopen jaar. Heb er nu weinig zin. Natuurlijk zitten wij er dit jaar rooskleuriger bij dan afgelopen kerst. Toen was ons net wat kostbaars afgenomen na ruim 12 weken....Nu is de toekomst zonniger gekleurd maar blijf je als papa of mama je niet altijd zorgen maken over je kinderen. Wat Tijn heeft kan Moos toch ook krijgen of zie ik het nu te somber in...?? Tuurlijk Tijn is een held maar als vader zou ik liever willen dat mijn zoon bleef leven dan de geschiedenis in te gaan als Held maar nooit ouder werd dan zes jaar. De boeken ingaan als de jongen die Serious Request'16  redde van een fiasco. Tuurlijk, iedere euro is welkom voor het Rode Kruis. Maar voordat Tijn aan de microfoon kwam te staan bij het glazen huis leek het uit te draaien op een complete sof. Waren wij een beetje SR16 moe, zeg maar!
DJ's die meer dan verdienen dan politieke bestuurders Bij Ons! Die dan op het eind van het jaar een weekje goede doelen willen steunen om zo hun eigen heilige boontjes te doppen.
Een jochie van 6 en een potje nagellak deed wonderen. Sanne schreef er een mooi nummer over en iedereen had de tranen in de ogen staan maar Del Amitri zong het al....The Needle returns to the start of the song....Volgend jaar of misschien volgende maand is er weer een Nieuwe Tijn en hopen we allemaal dat het niet onze zoon of dochter zal zijn die de rol van held met verve gaat spelen.
Wij genoten knus van en met elkaar. Bij Ons begonnen wij het kerstweekend. Gewoon in Hardenberg. Genieten met een grote G. Moos die zittend op het potje roept dat Mama zijn speelgoed wel mag opruimen terwijl hij ondertussen lekker zit te poepen.....of als hij loopt te drentelen....en ik vraag of hij een plasje moet doen, hij al antwoordt wat ik daarna zou zeggen...'Weet jij het zeker....'? Prachtjongen die Moos, net zoals Tijn dat ook is voor zijn ouders, Oma's en Opa's. Maar je weet dat hij niet lang meer drentelt op deze aardkloot en straks de potjes nagellak niet meer uitverkocht zullen raken.
Moos die vanmorgen bij de Huisartsenpost weer gewoon Moos is, niet voorgeprogrammeerd. Vannacht had zoonlief een aanval van Kroep. Hoesten, hij kon bijna niet meer ademen en had het spaans en tegelijkertijd hardenbergs benauwd. Zo zit je All You Need is Love (ja,....sorry ook ik... was één van die drie miljoen mensen....) te kijken en zo zit je met zijn drieën in de badkamer en laat je alle warme water stromen om maar te stomen. Je eigen Turkse Sauna creëren op kerstavond en vervolgens de buitenlucht in om letterlijk een luchtje te scheppen. Dus in plaats van een uitgebreid en rustig kerstontbijtje zaten wij op eerste Kerstdag gezellig bij de Huisartsenpost in het ziekenhuis. Natuurlijk kwam er een weer zo'n familie binnen op Crocks en met afgebladderde joggingbroeken. Kerstkleding 2.0. San en ik keken elkaar vooral niet aan anders schoten wij in de lach.....Die hadden de badkamer gisteravond laat staan vanmorgen echt niet gezien. Hoezo woonboulevard met kerst, wij gaan lekker naar het Ropcke Zweers. Wat dat betreft was het vorig jaar niet veel anders. Toen zaten wij rond de kerst tevens in het ziekenhuis, dit jaar was Moos de sigaar maar gelukkig is er niks mis met zijn longen. Daag Dokter.....
Bij Ons is dus nog alles rustig. Het rommelt wel maar de baby in de buik van San laat de eer over aan het kindeke Jezus. Moos weet ondertussen dat de baby van Joses en Marinka niet Henry heet maar Jezus. Hij verbindt dingen op zijn eigen manier. Hij heeft lak aan wat een ander daarvan denkt. Houen zo.....
Moos wordt alsjeblieft vier, zeven, achttien, dertig en achtennegentig.
Fijne kerstdagen, tot volgend jaar. Joah, mag wel zo......

  

One Fine Day

Hallo lieve Vriendinnen en Vrienden,

'I won't be the last. I won't be the first. Find a way to where the sky meets the earth. It's all right and all wrong. For me it begins at the end of the road. We come and go...'
Uut 'The end of the road' van Eddie Vedder

Zocht dinsdag letterlijk naar een speld in de hooiberg. Op mijn Ipad liggend in de springbox. In de donkere krochten en spelonken van het internet vond ik duistere zaken waar ik eigenlijk niet eens naar op zoek was. Dacht dat alles wel zo'n beetje was te vinden, dat Wikipedia zo de antwoorden op mijn prangende vragen uit zou spuwen. Echter na een half uur zoeken dacht ik dat ik eerder wereldvrede zou vinden dan een bandje genaamd One Fine Day!
Astrid Kersseboom was eigenlijk de aanstichtster van mijn digitale zoektocht ohne ende. De 50-jarige presentatrice van het grote NOS-journaal verhaalde ons enkele minuten voor acht uur waar ze om precies acht uur het over zou gaan hebben. Werd er niet vrolijk van, het NOS-Journaal lijkt langzamerhand wel DWDD. Altijd dezelfde onderwerpen en altijd de zelfde (hoofd)personen die schaamteloos proberen mijn avond te verpesten nadat wij het mooiste van deze aardkloot naar bed hebben gebracht. Vannacht lag hij, toen ik hem toe- en herondekte, ook dromend in zijn bedje. Zijn proza, Dikkie Dik, lag geklemd in zijn knuistjes. Te moe om verder te lezen......Maar Astrid was verantwoordelijk voor het feit dat ik ging zappen nu de batterijen het nog volhielden. Had geen zin in de werkelijkheid onder ogen te zien en hoopte dat de Humax mij verder leed wilde besparen. De commerciëlen hadden weinig te bieden, bleef even hangen bij de laatste minuten van Two and a half men maar belandde uiteindelijk op het open kanaal van Ziggo. Een held van vroeger beklom net het podium. Ene Gordon Summer, jullie kennen 'm beter als Sting, nestelde zich in de herfst van zijn carrière op een Nederlandse barkruk in club Ziggo. Hij had net een nieuwe plaat uit, dat wist ik niet. Was dat zappen toch ergens goed voor. Zijn eerste rockalbum in dertien jaar tijd. 57th & 9th heet zijn 12e studioalbum. Hij speelde wat nummers, lulde wat met Frank Evenblij en Gerard Ekdom stond te glimmen van trots. Hoe makkelijk kun je mij blij maken op een gewone doordeweekse dinsdagavond waar op zender 1 het onheil de vaderlandse huiskamers werd ingeslingerd gooide Sting Message in a Bottle de van Kouwenborchstraat 43 in. Je hebt zo je voorkeuren.....Wat ben ik een bevoorrecht mens want ik heb de heren van the Police live mogen zien in de Amsterdam Arena, straks wordt dit het Johan Cruijff stadion. Waarvan akte. Daar zijn ze jaren te laat mee, maar goed een grove fout wordt alsnog hersteld. Jammer dat hij er eerst voor dood moest gaan. Maar ja, over de doden niets dan goed hè. Drummer, zangert en blauwvingert Bauke Bakker deed mij voor enkele jaren terug op de Zwarte Cross (UndercoverTent) nog even terugreminderen naar dat mooie concert van Sting, Stewart Copeland en Andy Summers met de oude buurman. Sting zong ook over One Fine Day en daarmee begon eigenlijk mijn zoektocht in de hooiberg. Al wist ik dat niet voordat ik eraan begon. One Fine Day, friste mijn stramme geheugen eens op. Verhaalde aan San een gebeurtenis uit mijn leven wat ik zelf eerder had gehoord. Ameland, een van de TV TAS eilanden, was een week lang the place to be voor Mavo 4 van de Christelijke Mavo uut Hardenberg. We waren op schoolkamp. Nu zijn ze allemaal 40 plus maar vroeger werden ze wel eens liefkozend bakvisjes genoemd. Waar wij het woord nog niet eens konden schrijven gierden bij onze vrouwelijke equivalenten de hormonen door niet alleen de gouden keeltjes. Een glimlach onderdruk ik weer niet, want in de duinen van Ameland bevond zich net op hetzelfde moment ook een nieuw Nederlands Bandje...One Fine Day, de leerkrachten van de Christelijke Mavo hadden liever gehad dat deze vijf heren een weekje later Ameland hadden aangedaan om te komen repeteren. Daarvoor hadden ze zelfs iemand om hulp willen bidden op hun blote godvrezende knieën. Want bij de aanblik van deze jonge heren werden enkele Mavisten behoorlijk slof in hun boksie. De badkamers maakte overuren en de kapsels werden nog beter en voller getoupeerd. Een aansteker was verboden want één vonkje had een vuurzee betekend van al die haarlak wat rond werd gesproeid op de verwachtingsvolle blikken en haardossen al was het wassende water nooit ver weg.  Volgens mij, ik weet het niet zeker hoor, liepen de heren en dames leerkrachten 's nachts patrouille in driekwartsmaat om maar te voorkomen dat de zaadjes wortel schoten. De biologieleraar kon zichzelf wel voor de kop slaan dat hij had verteld over de bloemetjes en bijtjes. Zoals Terschelling bij mij altijd hele andere herinneringen oproept roept Ameland altijd deze herinneringen op. Het weekje kamp op Ameland. De bonte avond maar vooral de gekunsteldheid van onze leraren omtrent het feit dat One Fine Day de tongen losmaakten bij vele bakvisje van Mavo 4. Was benieuwd wat er van de heren geworden was....en dus dankzij Astrid begon ik mijn zoektocht. A Needle in the Hashtag, of whatever....Kwam allerlei eendagsvliegen tegen, Nadieh (Windforce 11), Frank Asthon, Barbarella, Georgie Davis, Maribelle, Tatjana (maar die had weer andere kwaliteiten, ofnie buurman), Frizzle Sizzle, Richenel, Rosemary's Sons en ja hoor eindelijk vond ik wat info over One Fine Day op deze dinsdagavond. Maar Internet pakte nou niet bepaald uit met info. One Fine Day was een Nederlandse band met o.a. zanger Peter van Reijen, gitarist René Kwant en toetsenman Nico Brandsen die alledrie later speelden in the Feel. Een hitje was Standing in your Shadow. Op Youtube vond ik een vergeelde opname waar Peter nog effe moest uitleggen waar nu precies het nummer over ging. Misschien wel over Ameland, weet jij veel....Staan in je schaduw...De nachtelijke escapades van enkele Mavisten op donker Ameland. De overlevering vertelt ons dat toch iemand het derde honk heeft gehaald maar bij het bereiken van het vierde honk werd gevloerd door onze leerkracht Duits die zich wel thuisvoelde in zijn eigen geschepte loopgraf. One Fine Day. Zocht de hele avond, maar verder dan het feit dat René Kwant ook nog bij Jan van der Meij (Powerplay) heeft gespeeld kwam ik niet. Weggevaagd van de kaart. Niet alles valt dus te vinden op het wereldwijdde internet al beperkte ik mij tot alleen Ameland. What happens stays blijkbaar on Ameland. Ach, ik had de avond kapot en leerde weer een zeldzame les. Gewoon blijven kijken naar het acht uur journaal en Astrid Kersseboom. Misschien leer je er nog wat van, ja....hoe het niet moet. Joah, mag wel zo....Fijne zondag.
Nu ik wat beter google had ik dinsdag beter de film One Fine Day op kunnen zetten. Zo zie je maar weer, Zondags kom ik toch tot de betere inzichten heb ik Astrid en zo niet voor nodig. Michelle Pfeiffer en George Clooney....Waarom ik nu ineens aan videotheek Willem moet denken is mij een raadsel. Ook vast nog een overblijfsel uut mien vage Mavo-tied. De oude buurman weet wel beter.....
Nogmaals. Joah, mag wel zo.....One Fine Day!

Touwtje!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden,

'En langs het tuinpad van m'n vader zag ik de hoge bomen staan. Ik was een kind en wist niet beter, dan dat dit nooit voorbij zou gaan. Dat dorp van toen, het is voorbij, dit is al wat er bleef voor mij: een ansicht en herinneringen. Toen ik langs het tuinpad van m'n vader liep en de hoge bomen nog zag staan. Ik was een kind, hoe kon ik weten dat dit voorgoed voorbij zou gaan.'
Uut 'Het Dorp' van Wim Sonneveld

'Ik heb een prachtig leven gehad, ik wil dat jullie het ook hebben...'
Was getekend: Jan Terlouw - 85 jaar.
Zag van de week de uitzending van DWDD niet. Druk, druk, druk met van alles en nog wat. Geen tijd om ff gezellig op de bank te zitten maar weet nu al niet meer waar ik het druk mee had. Maar ook dat ik DWDD niet altijd meer pruim, heb er soms tabak en soms gewoon echt pruimtabak van. Ik vertel jullie niks nieuws...
Maar het was het gesprek van de dag op allerlei sociale media. Stond een dag later voor op de Stentor, nou ja dan moet het toch wel nieuws zijn. Iemand die wat terugschreef aan Jan Terlouw. Terlouw, politicus in ruste maar ik herinner Jan Terlouw vooral als benadigd jeugdboekenschrijvert.
Wie kent Ptjor, Oorlogswinter, Koning van Katoren, Oosterschelde Windkracht 10 en Briefgeheim niet....?
Nou ikke wel, voor enkele jaren zag ik de film Oorlogswinter. Mooie film, wat mijn kippenvel bezorgde en mij terugvoer naar mijn onbezonnen jeugd.
Ja, want ik ken ook nog de touwtjes uit de brievenbus. Ik ben misschien van een andere generatie. Ik stam nog uit de tijd dat er geen internet, cd's, mails bestond. Zwarte piet wel, negerzoenen ook en meer van dat onschuldige gedoe wat nu een heel gedoe schijnt te zijn. Vond mij oud worden zo rond mijn twintigste destijds omdat een neefje vroeg waar die zwarte plaatjes voor waren....? Singletjes Guus...Muziek uit de oude doos, met een A- en B-kant. Nu stop je een CD'tje in de CD-speler. En wie doet dat nu nog tegenwoordig met al die streaming diensten....Wie koopt er nog een CD'tje van een band. Ikke duzz....
Noem mij een ouwe loel, noem mij maar wat jullie mij noemen willen maar ik snapte Jan Terlouw heel goed. Hij gaat binnenkort hemelen, dat weet ie....maar hij weet niet wat hij achterlaat. Hij mist net als ik de touwtjes uit de brievenbussen. Hij mist het onderlinge vertrouwen. Vroeger gaf je iemand die zwart schilderde niet aan, je gunde die man zijn extra zakcentje. Nu gunnen wij elkaar het licht niet meer in de ogen en wordt Ral 9001 gewoon weer zwart en klikken wij zonder met onze ogen te knipperen. En zijn we dik tevreden als die zwartschildert zijn verdiende loon ontvangt.....Waarom. Ik snapte Jan heel goed vanmorgen toen ik het fragment even terugkeek. Hij omschreef prachtig het onderbuikgevoel, hij beschreef waarom rechts en links elkaar niet meer inhalen maar elkaar zouteloos parkeren op een verlaten weiland en daar elkaar genadeloos de pan inhakken.
Touwtjes uit de brievenbussen....Ik zag het vaak toen ik terugfietste van school. In Beerzerveld weet ik nog zo twee brievenbussen op te noemen als ik links afsloeg naar Mariënberg. Maar mijn dorp is ook niet meer het dorp van vroeger. Het dorp, waar ik ooit groot werd gemaakt door oude normen en waarden. Door de touwjes uit de brievenbussen retoriek. 
Ik vraag me soms wel eens af wat moet ik Moos straks allemaal leren en ons ongeboren kindje...?
Groeien ze nog wel op met het onschuldige kinderfeestje wat ooit Sinterklaas heette. Nu Zwarte Piet geen Piet meer mag heten omdat een hele boze mevrouw zich stoort aan bepaalde feiten die volgens mij niet kloppen of een beetje uit haar verband zijn gerukt. Dat je discriminatie moet aanpakken ben ik als eerste voor, daar ben ik ook tegen....Ik vindt dat ook niet kunnen maar moet dat nou over de ruggen van kleine lieve kindertjes van pak 'm beet drie, vier jaar....Die niks snappen waarom sommige grote mensen zo boos kunnen worden. Het vertrouwen onder onze voeten is niet meer....Wij vertrouwen elkaar niet meer....Een man een man, een woord een woord....Wordt dat straks iets van vroeger. De hoge bomen staan er nog langs het tuinpad van mijn vader. Kijk wat je achterlaat....Dat riep ik vaak als een verdediger mee struinde naar voren, zei het ook tegen mijzelf als ik ergens wat achterliet. Moet vaak er nog even bij met de borstel om het bruine van het wit weer te scheiden....Niet racistisch bedoeld, onze pot is nu éénmaal wit en mijn ontlasting bruin. Kan het woord soms niet eens spellen. Laat staan dat ik het ben...Jan dacht het ook, wat laat ik achter. Hij heeft een fantastisch leven gehad en gunt het ons ook....Wij redden het allemaal nog wel of komt de hel toch binnenkort buurten op aarde. Ik maak mij best zorgen over de toekomst van Moos en the unknown person in the buik van San. Ik hoop dat Moos een net zo onbezonnen jeugd mag krijgen dan die ik heb gehad. Dat hij zowel zwarte piet als Sinterklaas de hand mag blijven schudden. Dat hij gewoon mag zijn wie hij wil zijn...Dat hij gewoon zijn trainingspakkie van Mariënberg kan blijven dragen in Hardenberg. Wat is hij trots op zijn Mariënberg pakkie, niet alleen hij...Ik ook, hij draagt 'm nu al en wil straks voetballen. Moos staat er achterop, Moos zo noemde mijn moeder mij ook altijd. Dankzij haar heb ik een prachtig leven.....Misschien maakt zij zich ook wel zorgen. Wie moet straks mij waarschuwen voor onbezonnen daden....Ik loop gelukkig niet meer in zeven sloten tegelijk maar ik snap Jan en Martha....
Misschien moeten wij maar af van die Ja en Nee stickers op de deuren en maar nieuwe stickers bedenken met een touwtje en een brievenbus.....Een teken dat je je buurman of buurvrouw vertrouwt en ook al die andere mensen in de Marslanden.....Dat Sinterklaas en Zwarte piet welkom zijn, dat ze niet terug hoeven naar hun land dat je zelfs boze mevrouwen een nieuwe maan en nieuwe verbanden laat zien. Dat ons bloed allemaal rood kleurt als wij erin prikken.....
Joah, mag wel zo.....en nu ga ik voetballen met Moos. Weet niet wie trotser is op Moos zijn nieuwe trainingspak......??? we lopen straks maar langs het tuinpad van mijn vader......

 

Stem!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden,

"The sky is clearing and the night has gone out.The sun, he come, the world is all full of light. Rejoice, rejoice, we have no choice but to carry on. The fortunes of fables are able to sing the song. Now witness the quickness with which we get along. To sing the blues you've got to live the tunes and carry on. Carry on, love is coming, love is coming to us all."
Uut 'Carry On' Van Crosby, Stills, Nash & Young.

Stemmen. Ik hoor de laatste tijd teveel stemmen. Stemmen die niet altijd wat toevoegen aan mijn palet van tegenwoordigheid. Wist trouwens niet eens dat Stem tevens een plaats in de Amerikaanse North Caroline is wat bestuurlijk valt onder Granville County. Zou zo'n town haar stem begin November hebben laten gelden?  Bracht een Stemmer zijn Stem uit op het Stembureau van Stem? Heet een inwoner van Stem wel eens een Stemmer of blijf je daar ook gewoon een Mariënberger als je reeds jarenlang in downtown Hardenberg huist? En ben je dan een Stemse (?) als je, zoals Moos het zegt, een fluf hebt in plaats van een piemel....Voegden bijna driehonderd Stemmers uit het dorpje Stem wat toe aan de stemming of maakte de uitslag geen kiesmannetje extra? Of wordt er nu daar ook al een hertelling ge-eist door het verliezende kamp.
Teveel stemmen. Het gaat soms nergens over. Stemmen, als ze gaan schreeuwen wil ik ze soms niet horen. Stemmen, als ze gaan fluisteren kan ik ze bijna niet verstaan. Stemmen, ze zijn er in alle soorten en maten. Soms wil je dat iemand zijn stem niet meer laat horen, soms heb je een schip goud er voor over als je nog éénmaal iemands stem kon horen. Al was het maar voor één minuutje. Dat hij je nog eens vaderlijk toesprak. Hey jongen, lang niet gesproken. Dat hij even naast jou op een zaterdagavond bij jou op de bank kwam zitten. Biertje...? Blijf nou maar ff zitten, ik heb jou iets te vertellen. Ik weet niet wat het was gisteravond. Zo zittend in ons huis. Moos en San lagen al op één oor, zij hebben stemmen by the way die ik graag hoor. Die mijn leven kleuren...was van plan Studio Sport ff te kijken maar belandde in Untold Stories van de Top2000. Don Leo Blokhuis nam me mee....en zo kwam ik te spreken met Crosby, Stills, Nash & Young. Nu, nu ik de veertig ruim ben gepasseerd hoor ik regelmatig de stemmen van dit kwartet, vaak waren ze met zijn drieën en zo af en toe deden ze het met zijn tweeën en als ze zat van elkaar stemmen waren deden ze het gewoon in hun eentje....Dat kan! Maar ik stem nu af op de verkeerde invalshoek, blijf bij je verhaal Dorgelo. Kreeg een Déjà Vu terwijl David Crosby met zijn grijze snor praatte over een tijd waarin ik nog geen stem had. Waar ik rondwandelde in de buik van Mama, mooi wandje Martha! Het is mijn geloof en u was er niet bij, de basis van elk ander geloof. Maar ik zag ze zitten. De mensen die ik liefhad en nog steeds heb maar helaas hun stem niet meer kunnen laten horen terwijl ze soms dagelijks in mijn hoofd zitten. Zag ze daar zitten in het huis wat werd bezongen door CSNY. Mijn vader voorop, hij vertelde weer eens honderduit. Heel soms zet ik een DVD'tje op en hoor en zie mijn vader weer eens live. Zie ik zijn mimiek, zijn houding, zijn grote zonnebril en zie ik dingen die ik toen niet zag en nu zo graag zou willen zien.....Maar vaak heb ik de beelden niet eens nodig. Als hij praat, als hij zijn stem laat horen, draaien mijn herinneringen op volle toeren. Ben ik de regisseur van mijn eigen film en blijft niets onbesproken. Ik zocht naar de juiste woorden maar hij filterde ze als vanouds voor mij. Waar ik zocht had hij ze al gevonden. Ik keek naar buiten want Zwarte Piet en Sinterklaas moesten nog een schoentje hier thuis vullen, het zou jammer zijn als ik ze zou missen. Maar miste gisteravond ff wat anders. Miste hem onder de hemelse muziek van CSNY, vanmorgen probeerde ik deze Déjà Vu weer voor mijn geest te halen maar het lukte niet. en Néé, gisteren was ik niet beneveld door enige vorm van Herfst, Winter- of Stormbock. Ik zag ook een spring in 't veld lopen en hoorde de stem van Paul Simon. Deze stem was nog volop in ontwikkeling maar haar diamanten schitteren nu ergens anders.....Sommige stemmen heb je genoeg gehoord, zoals een meisje welk gezichtje ooit leuke plaatjes aankondigde maar die ik nu maar een zeurpiet blijf vinden. Denk toch eens na lieve mevrouw, waarom ben je zo'n boze dame geworden. Is dit wat je graag wilde....? Sinterklaas is vooral iets onschuldig, vooral iets voor kinderen, nou ja het is alleen iets voor kinderen. Maar nu komt die beste man helemaal uit Spanje en staan wij hier aan de kade te demonstreren...worden honderden mensen opgepakt door collega's van mijn buren. Neuh, daar zit je als goedheiligman niet dagen voor op de boot. Zo wordt je een vluchteling maar hoef je geen politiek Asiel in een verdeeld en verscheurd land. Voor jou kan het niet snel genoeg 5 december zijn....Lekker terug naar je eigen land. Maar ik wilde dus gisteravond dat sommige stemmen nog waren te horen.....zitten ze allemaal boven in huize Dorgelo....De mensen die ik mis...Komt daar soms iemand ff een deuntje zingen. Zal Pa daar soms ook een nummertje opzetten van Pink Floyd, Wish You Were Here.....? Maar ja, nu logenstraf ik toch jouw woorden. Wij kunnen haar hier nog niet missen. Gaan Hemeljaren niet sneller als Aarde-jaren.....Of heb ik nu te lang boven de rubberen korrels van een kunstgrasveld gehangen.....Of ga ik nu van slecht horen naar wazig zien....? Maar ik duik weer in alle hoeken en gaten van mijn eigen gecreeërd spanningsveld. Ik hoorde teveel stemmen. Als je soms zwijgt en in een hoekje gaat zitten wordt dat gezien door ervaringsdeskundigen als sociaal emotioneel niet helemaal helder.....Maar misschien wil iemand die bekende raakvlakken met mij heeft zich soms aan iets onttrekken en dan denk ik misschien niet als quasi opvoeder....Laat 'm ff. Als hij niet wil spelen met de grote meute maar zich even terugtrekt in zijn eigen wereld....denk ik, is dat een gebrek of een gave....? Las ergens dat Sociaal emotionele ontwikkeling ook wel Sociaal Emotioneel Leren (SEL) wordt genoemd. Als je het nu eens omdraait staat er LES en is hij daar nu niet mee bezig.... ? Elke dag een beetje meer.... Leren wij allemaal niet LESSEN van andere mensen. Van gebeurtenissen, van dingen en zo maar vooral van mensen die meer weten dan je zelf op dat moment weet......Ik lees het dan in een rapport maar wil de juffrouw er geen kus met een griffel voor geven. Volgens mij staat zij voor de klas om LES te geven. Het is aan de toehoorder de LES om het op te pikken. En een ieder doet dat in zijn eigen tempo. Dat is misschien wat gisteravond the King op de bank naast mij wilde zeggen of waren dat mijn eigen gedachten. Hoor soms teveel stemmen....nu helemaal, nu ik ook nog moet gaan stemmen...Neuh, niet in maart volgend jaar. Mijn stem gaat daarin helaas verloren. Ze vegen elkaar maar de pan uit, daar is het laatste woord nog niet over gezegd. Wij zijn net die zestien miljoen bondscoaches, iedereen weet het toch beter. Ik geef mijzelf de vrijheid om niet te kiezen, mijn stem laat ik niet horen. Soms wil je geen keuzes maken hoe moeilijk het ook is, soms is zwijgen beter dan spreken.....maar voor eeuwig zwijgen is nou ook weer niet de bedoeling. Daarom laten wij in ons hart die roos alsmaar groter groeien, snijden de scherpe kantjes er wel van af....maar slijpen elk jaar de diamanten dat ze daarboven blinken als nooit tevoren. We stappen na de stemming allemaal in de bus van die Chauffeur die nooit de weg kwijt raakte.....Dit jaar ga ik nog wel stemmen. Die stem van mij willen ze graag horen bij mijn favoriete radiostation. Dat wordt nog een hele kluif. Dan zwijg ik niet.....maar nu laat ik ff CSNY weer spreken, stemmen die altijd mogen. Stemmen die ik wel graag hoor naast die van mijn dierbaren....
Joah, mag wel zo......

Eeeeeeeeeeeevers

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden,

'Now, I've heard there was a secret chord. That David played, and it pleased the Lord. But you don't really care for music, do you? It goes like this, the fourth, the fifth. The minor fall, the major lift. The baffled king composing hallelujah. Hallelujah. Hallelujah. Hallelujah. Hallelujah. Your faith was strong but you needed proof. You saw her bathing on the roof. Her beauty and the moonlight overthrew ya. She tied you to a kitchen chair. She broke your throne, and she cut your hair. And from your lips she drew the hallelujah.
Uut 'Hallelujah' van Leonard Cohen, hij overleed 82 jaar te vroeg.....

Je zou maar die Amerikaanse schilder OutsideHouse zijn. Die onlangs de opdracht van zijn leven kreeg. The White House zwart schilderen. Jouw offerte was goedgekeurd door the First man, zijn vrouw moest alleen nog even een gelopen verkiezing winnen maar die kaarten waren reeds geschud. Kat in bakkie. Dat kon niet meer mis gaan. Of je was die man die gordijnen verkocht en nu voor alle kamer in dat immens grote huis in downtown Washington zachtroze Inbetweens mocht ophangen. Jou was een Fata Morgana voorgehouden geen Trump Tower voor het witte huis. En Hillary, zo mocht je haar noemen, zou je zelf bellen op 9 november. Piece of Cookie. 
Maar het werd andere koek en de hele wereld had er een mening over. En ik, ik ben nog aan het bijkomen van een avond waarvan ik driekwart alweer kwijt ben. De Herfstbok gaf mij een brevet van onvermogen mee en ik ben niet trots op het resultaat. Krab mij nu achter de oren en achter het hoofd maar rendementen uit een eens niet zo ver verleden geven geen garanties voor de toekomst. 
Wat maakte wij ons allemaal druk terwijl donderdagavond plaatsgenoot Evers verhaalde dat wij ons niet altijd druk hoeven te maken. Wat was hij een verademing, een frisse tussenstop, in een hechtische tijd. 
In notabene Almelo nestelde ik mij in het pluche van het Theaterhotel en genoot bijna drie uur van een dertienkoppige band waar die plaatjesdraaier van weleer losjes de regie voert. Heb vast wel eens een plaatje bij hem aangevraagd in Celebration, later de Stam, die vervolgens natuurlijk niet werd gedraaid, althans niet dat ik mij kan herinneren. Destijds steeg het gerstenat al vroeg in de avond naar hogere sferen. Hij had vast niet dezelfde muzieksmaak die ik tegenwoordig nog altijd bezig. Of toch wel, want Edwin vertelde wat over zijn nummers die eerder indruk maakte. Zoals Nothing Ever Happens van Del Amitri. Een vergeten Schotse band maar tevens in mijn platencollectie. Weet niet of het single'tje nog huist op de zolder bij Moe of dat ie gewoon boven bij ons stof ligt te happen....De tekst stond op de achterkant van het hoesje....Ik kon het letterlijk meezingen maar de blikken naast mij van enkele meiden die samen bij elkaar opgeteld nog niet mijn leeftijd konden aantikken, deden mij beseffen dat ik ook in Almelo geen toon kon houden. Hij zingt wel veel oude meuk...hoorde ik later. Tja, dames het is niet altijd 538 wat de klok slaat. Schijnt dat Hardenberg zo'n beetje de enige blinde vlek is waar ze dit station niet kunnen ontvangen. Grappig toch? 
Evers liet zien wat voor vakman hij is. Hij ontroerde mij met zijn verhaal over zijn moeder.....Kreeg er een brok van in mijn keel en een traan begon te biggelen over mijn wang. 
Weer respect voor deze man. Natuurlijk ook veel onzin gehoord....Maar dat maakte wel de avond. Hij zette een show neer die geen enkele coverband hen na kan doen. Hij maakte het ook niet groter dan het is. Wij zijn natuurlijk gewoon een ordinaire coverband riep hij regelmatig, maar wel eentje waar je je beste Champagne voor open zou trekken. Your Love van the Outfield, waar hoor je dat nog....? The Eagles....en David Bowie. Tja, al veel van onze muzikale helden zijn opgehaald door Magere Hein. 2016 eist veel van ons dit jaar. Na Bowie ging ook Prince en Glenn Frey hemelen. En potverdomme of de duvel er mee speelt kwamen ze Opa Cohen ook ff halen. Niet grappig. Leonard Cohen, zag zijn CD net liggen naast die van Del Amitri toen ik zocht naar wat anders. Niet naar die speld in de hooiberg maar had er wel mee te maken. Zocht een beetje naar mijn verstand. Als ik al denk dat de WC is te vinden in ons washok dan kan mijn verstand wel boven op zolder liggen want gisteravond schijn ik niet helemaal pluis te zijn geweest in mijn troele brein. Was weer een beetje de Dorgelo ten tijdde van Celebration. Toen Evers de ene knijterd van een hit na de andere de zwangere dansvloer opgooide....werd ik wakker met Carry On van Crosby, Stills, Nash & Young in mien kop. Ben er absoluut niet trots op, bijna 45 jaar en dan nog de weg kwijt raken met een tweede spruit op komst. Wat geef je je toekomst mee.....Dat de herfstbok toch best te pruimen valt. Crab them in the......Ik zal de vergelijking niet maken. Maar Amerika is er klaar mee....Die schilder kan fluiten naar zijn opdracht en die gordijnenman kan uitleggen aan de fabrikant dat die kilometers roze gordijnen niet doorgaan. Dat Hillary de sigaar is en Bill ook.....Let's call Monica.
Maar Cohen kunnen wij niet meer bellen. Of God moet inmiddels Iphone hebben....Denk het niet. Cohen die op zijn laatste plaat al zijn eigen dood aankondigde....Lord, I'm ready. Cohen was voor mij de Del Amitri van Evers. Een stem uit een mooie tijd. Hij bromde zijn nummers, maar als je zo kunt brommen maak je mij vrolijk. I remember you well in the Chelsea Hotel.
Gek is dat toch. Als iemand uit je eigen stad populair is....praat je met liefde over onze Edwin Evers. Net als met Oranje....als ze successen aan elkaar rijgen hebben wij het over Ons Oranje....als ze zitten te kloten ben je blind voor het resultaat en praat je al snel over hun en zij....Gek toch. Ik vond het al met al een rare week. Niet alleen in mijn hoofd maar ook links en rechts naast me. 
Misschien genoot ik daarom wel zo van Edwin Evers...........Amen.
Fijne zondag, ik ga proberen er vandaag weer iets van te maken. U hopelijk ook.....
Joah, mag wel zo...

Supporter!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden,

'Wat een weer hè? Ben ik even blij, dat ik een badmuts op heeft. Wat een partij hè, goeienmiddag... 't Is al begonnen hoor. Lekkere vlag heb jij bij je zeg. Staat je club erg laag? Wat een elftal, hè. Je schaamt je toch kapot, er loopt een kapitaal op die akker hoor. Het gras groeit harder, dan die gasten lopen. Ze zijn zeker bang, dat het krijt gaat stuiven.Zo, ze zijn over de middellijn. 'Van harte gefeliciteerd. Val niet over de penaltystip. Hij is vandaag nogal wat aan de hoge kant. Een fatsoenlijke één-twee zit er toch niet meer in. Heb jij een fatsoenlijke één-twee gezien? Ja, met de cornervlag bedoel je. Dacht zeker dat het een buitenspeler was met bronchitus.Zo, hij geef hem af. Hij scoort! Hij heb gescoord. We hebben een goaliejo... We hebben een goaliejo... Buitenspel. Buitenspel zegt die klerenlijer. Keurt ie af, die dweil hé, die goal. Wat een vieze lul, wat een kloothommel zeg buitenspeler... Heb hij gevlag ? Nee, hij knipperde met zijn wimpers, lul....'
Kleine stukkies uit de 'Voetbalsupporter' van Herman van Veen....

Ik blijf het één van de moeilijkste beroepen ter wereld vinden. Voetbalsupporter. We hebben er allemaal voor doorgeleerd. We weten allemaal hoe het niet moet. Het staat goed op je CV, op een dag besef je dat je het bent en kom je niet meer van dat stempel af. De trainer snapt er al helemaal niks van, hij schijnt er, zeggen ze, nog een opleiding er voor te hebben genoten. Je gelooft het niet, toch is het waar....Schriftelijke cursus zeker. Want genieten doen wij zeker niet aan de lijn. Als voetballer heb je het maar makkelijk. Beetje twee keer drie kwartier wat lopen met zo'n bal binnen keurige gekaderde witte lijntjes die er voor het gemak reeds neergekalkt zijn. Je hoeft alleen maar te denken in hokjes en eenvoudig de opdracht uit te voeren die je in de week daarvoor tot in de treure kunt oefenen. Breng de bal zo snel mogelijk naar de andere kant van het veld. Het is zo simpel. 11 tegen 11, er kan niemand vrij staan. Als je een helikopterview hebt vul je de poppetjes zo in. Voetballers en supporters, het blijft een verrekte moeilijke combinatie. We snappen elkaar niet of we willen elkaar niet snappen. Eens worden wij het nooit. Wij zijn te kritisch en jullie kunnen er geen pepernoot van. Hoe moeilijk kan het zijn om een bal over vier meter gewoon normaal in te spelen. Ooit hoorde ik tot het andere kamp, was ik onderdeel van....Was er toen wel meer respect voor de supporter, werden wij toen wel beter gepruimd? Tuurlijk zaten er destijds ook van die rotte appels tussen. Nou ja, ze sterven vanzelf uit. Niemand blijft eeuwig voetbalsupporter, er is een tijd van komen en gelukkig ook een tijd van gaan. Ik heb soms wel eens supporters een enkeltje ergens naar toe gewenst. Ben ik gewoon eerlijk in. Verdenk er sommige spelers van nu ook wel van dat ze mij liever zien gaan dan komen.....hahaha De geschiedenis herhaalt zich. Eerder dacht ik : Jemig, wat een zwartkiekert. Zag je nou echt niet dat ik wel probeerde om die bal te vangen.....? maar de week erop stond hij er weer.....en ging ik weer in de fout. Ik dacht dan: heb jij nu echt niks beters te doen, een heks van een vrouw op de bank zitten en dan kom je hier zaterdags langs de lijn de boel ook nog een verstieren. Snapte sommige supporters niet. Als je het niet bevalt, dan kom je toch niet. Ga lekker schaken of haak ergens anders aan of af, dat kan natuurlijk ook. Ach, vroeger, eerder dacht je van alles al iets te weten. Als ik toen wist wat ik nu allemaal weet was ik er niet eens aan begonnen. Maar ja, ik ben ook zo'n supporter geworden. Ik roep ook van alles aan de zijlijn. Soms uit emotie, soms omdat ik gewoon niet beter weet. Hey scheids, weer die nummer 4 hè. Let toch eens op. Wil je straks geen gehaktbal na afloop in de bestuurskamer? Ik sta meestal bij hetzelfde groepje supporters. Gelijkgestemden maar toch ook weer anders. Soms is het een beetje familie al lijken we qua uiterlijk helemaal niet op elkaar. Of zaten er groeihormonen in mijn Brinta...? Rare vogels zijn we allemaal. Wij praten veel over voetbal, over wat we zien maar ook veel over wat we niet zien. Voetbalsupporters denken best wel veel na over het leven, over het leven na de voetbal....Gaan wij voor een biertje of nemen wij toch een Spaatje. Van die vragen....? Je hebt er zo tegen kwart over vier best moeilijk mee...We zijn best wel filosofisch aangelegd, hebben overal een mening over. Als het voetbal weer eens niet om aan te zien is, lossen wij de problemen van Sinterklaas en andere kopstukken zo tussen twee aanvallen moeiteloos op. Als onze spits weer eens vergeet te scoren weten wij al wat de uitslag wordt in Amerika....Als onze keepert die bal nu wel pakt hebben wij het gat in de ozonlaag tevens verklaard. De Mark Rutte's en Obama's van deze wereld moeten eens twee keer drie kwartier bij ons komen staan. Je hoort dan nog eens wat, je krijgt goede adviezen en tussen de bedrijven door laten wij tevens horen amusante komieken te zijn. Net zoals gisteren, hoe slechter het voetbal tussen de lijnen hoe beter de conversaties buiten de lijnen. Soms hoop je gewoon dat ze er niks van bakken, dat onze hardwerkende jongens die wij eigenlijk allemaal het beste gunnen opzichtig ruzie krijgen met het leder. Want hoe slechter het voetbal hoe beter de gesprekken.....Wat ik jullie brom! Al het leed wordt schoorvoetend staand op het groene gras flink verzacht. Er wordt veel te makkelijk gedacht over het vak van voetbalsupporter. Wij hebben geen last van tunnelvisie of hebben oogkleppen op. Neuh, ze denken allemaal veel te makkelijk over ons als supporters. Dat biertje in de derde helft hebben wij echt wel verdiend. Dat besef is er helaas niet altijd. Wij werken ons op zaterdag drie slagen in de rondte, echt waar......Naast dat wij voetbal kijken en dat op een waardige wijze analyseren zijn wij met nog zoveel andere dingen bezig.....
Ik hoop echt dat dit besef eens bij jullie allemaal doordringt, natuurlijk scheidt het kaf zich altijd van het koren maar wie het wil horen......Voetbalsupporter zijn is misschien nog wel moeilijker dan een voetballer willen wezen.....
Nou ja, daar dacht ik gisteren dus een beetje aan. Kan ook vorige week zijn geweest hoor.....
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.

Ommen!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden,

'Sun is shinin' in the sky. There ain't a cloud in sight. It's stopped rainin' everybody's in a play. And don't you know. It's a beautiful new day, hey hey. Runnin' down the avenue. See how the sun shines brightly in the city. On the streets where once was pity. Mister blue sky is living here today, hey hey. Mister blue sky please tell us why. You had to hide away for so long (so long). Where did we go wrong?'
Uut 'Mr. Blue Sky' van Electric Light Orchestra

Wat is dat toch met Ommen. Dat mooie stadje aan de Vecht? Waar je blijkbaar de lekkerste softijsjes haalt, althans dat was de mening van mien Ome Lenard. Je kreeg 'm veel aan het verstand maar dat er, pak 'm beet in Hardenberg of gewoon bij ons om de hoek, ook smakelijk softijs was te verkrijgen ging een brug te ver. Ommen blijft een bijzondere aantrekkingskracht houden op mij. Een soort magneet die regelmatig de kop opsteekt. Ik heb er veel rondgelopen, veelal in de nachtelijke uren. Maar als de zon scheen was ik er tevens vaak te vinden. Wat is dat toch soms met kleine stadjes. Zodra de zon maar een glimp van zijn stralen laat zien stroomt het vol. Tienduizenden toeristen volgen jaarlijks bovenstaand voorbeeld. Ik heb de Hardenbergse horeca bijzonder lief, begrijp me niet verkeerd. Maar ik liep deze zomer eens met zoonlief Moos op de markt. Het was nog niet eens zo laat....Het was een maandagavond maar je kon bijna een kanon afschieten en het enige wat je dan zou raken was een verdwaald blikje Coca-Cola en een overdachtegaal die de klok niet goed in de gaten had gehouden. Diezelfde week, een dag later, moest ik even 14 kilometer verderop zijn. In Ommen waar ik ze nu wel alle 24 in een kistje bier had, de toekomst haalde het verleden blijkbaar in, iets van die strekking. Maar de terrassen puilden uit, het was gezellig druk. Kon moeilijk een plekje vinden op de parkeerplaats maar dat scheen deze zomer wel eens meer regel te zijn dan de grote uitzondering. Kwam thuis, dat kom ik wel eens vaker maar je kunt er maanden niet inpandig zijn en als je er bent ligt er meteen al een warme arm om je schouder. In Ommen drink je nooit alleen je kopje koffie of zeg maar je Amsterdammer. Hey Alfred, hoe is het....? Joah, mag wel zo en met joe dan....Van die gesprekken die nergens over gaan, dat hoeft ook niet....Jij en je toevallige passerende gesprekspartner duikelen gewoon iets tastbaars op uit de spelonken van je gedeelde herinneringen omdat naarmate de tijd vordert de mindere leuke dingen vervagen en het goede stand houd. Iets in die geest. Tja, aan zulke dingen denk je dan als je binnen de stadsgrenzen van Ommen bent, nou ja....ik zei de gek dan.  Als ik wandel langs het oude gemeentehuis waar naast mijn ouders ook mijn schoonouders zijn getrouwd. Schept een band terwijl er geen zand ligt. Waar ik nog steeds het nummer van Taxi Steen uit mijn hoofd ken en waar ooit Henkie Henkman (met snor) onder mijn meest gedraaide telefoonnummers stond, destijds misschien nog wel net boven mien eigen Moe. De wereld verandert, taxi's staan nu in brand en soms hele panden. De horeca in Ommen was altijd een welkome vriend. Vrienden voor het leven.
Pizza nr. 22 Paesana Gorgonzola met extra Gorgonzola.....Waar ik ooit dacht dat die oude man Roberto heette tot ik erachter kwam dat het kleine mannetje de eigenaar was en die oude Kerel een acteur uit downtown Marle. Ik vergiste mij vroeger wel eens vaker en dan liep ik 's morgens met een beschaamd gezicht richting het station krabbend achter de natte oren hopend dat niemand mij zag op dit onchristelijke tijdstip....Vaak een uur te vroeg of ging de klok nu vooruit...?? Wij zijn gisteren een uur eerder gaan slapen dus eigenlijk werkt de tijd twee uur in ons voordeel. Zo zie je maar weer, als je slim rekent dan ben je vroeger uitgeslapen. 
Nou ja, aan die dingen dacht ik gisteravond. Bij de Rechter duzz, waar wij links zaten. Tevens aan de droge worst in de bruine bonensoep van Johan, aan Jan en Jet, Rob, Ditta, Jan H., Bert, Wim, Luuk....Oostenrijk. Aan Herman, aan de geklutste eieren van Theo, aan Henk, Bertus....aan al die grandioze avonden met Eric of Richard B. achter de knoppen. Kerstavonden.....Aan Cockney Rebel en Steve Harley....aan Overkill van enkele Men at Work. Aan dansen op de vulkaan en aan de Helden van de Stilte.
Gisteren werden wij met ons zessen culinair ontmaagd bij de Rechter van Ommen. Wij hadden al wat voorspel gehad deze zomer. Al een toplunch mogen beleven, het 12-uurtje van de Rechter is uit de kunst. Dat is mijn oordeel en daar moeten jullie het mee doen! Als verlaat verjaardagskado voor Ina brachten wij met haar man Bertje, niet Ernie duzz...Robert en Irma en mijn eigen lieve San een bezoek aan de Rechter. Geen advocaat te vinden, zelfs niet eentje met slagroom maar Bockbier van de tap. Vaak vind ik 'm te zoet maar gisteravond smaakte hij met een licht bittertje en mooie karamel afdronk. Lag het aan het gezelschap dat alles beter smaakte. Misschien wel, het was weer ouderwets genieten van en met elkaar op een mooie herfstavond. Buiten guurde de wind en soms ook even binnen als gasten vertrokken die niet in de kerk waren geboren...De Rechter, een nieuwe parel in Ommen die er al eventjes zit hoor....Maar ja, je moet je tijd soms verdelen. Zo kwamen wij gisteren een oude belofte na aan die oude Back Home DJ, de echte zeg maar....Ik kwam thuis gisteravond....Genoot van mijn voorgerecht en genoot van een klassieker...Surf en Turf. Lang geleden dat ik 'm had genomen.....Het werd een leuke avond, aan het eind ging de volume van de box enkele tandjes omhoog. De muziek bracht dingen terug die niet waren verpand. Zag ons zo weer dansen op de bar. Zag Jan Huiskes hangen aan de skilatten en zag Bert zo het busje weer inlopen van de band. Zag Wimpie druk handgebaren maken, zag Freek zijn jonge Genever drinken strak in pak. Zag mij zelf weer zitten kijken naar de mooie dingen in het leven. Keek even naar boven en bracht een saluut aan Hans wat ik altijd doe als ik loop op het kerkplein en zijn vertrouwde Herberg zie....Zag onze stamtafel staan....Zag het meisje weer rood kleuren op onze vraag om een witte rosé. We gingen niet nat omdat wij een pitje kaarten....Liep weer op vertrouwde stenen....Ommen, wat was je en wat ben je mooi. Hier sloeg ik nooit een Flater omdat er vriendschappen voor het leven werden gesloten. Wij zien elkaar soms maanden, soms jaren niet. Maar als wij elkaar de hand drukken is het het ouwe jongens krentebrood en dat zelfs smaakt er heerlijk met een frisse tapenade of een romige knoflooksaus. De Rechter veroordeelde ons alle zes maar zeker mij tot levenslang genieten in Ommen, zelfs Moos en het kleine wonder in Sans buikje krijgt een passende straf. Zeker 1x in de 3 maanden afreizen naar Ommen. Een ijsje aan de overkant van de Vecht om Ome Lenard een goed gevoel boven te geven en zeker vaker ons nestelen op het Marktplein waar het elfde gebod nog steeds van kracht is. Ommen, ik hou van U. Joah, mag wel, fijne zondag!