J(o)A(h), mag wel zo...!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Ik ben verloren in de liefde van mijn leven.
Ik ben verloren in de armen van de nacht.
Zoveel gekregen zonder veel te geven.
Ik verdwaal niet meer in het duister van de stad.
Is dit toeval of gewoon dom geluk.
Ik ga het morgen van de daken schreeuwen.
In elkaars armen zijn wij verdwenen.
In ons hart zien wij elkaar terug.
Jij bent het leven. Jij bent de liefde.
De liefde van mijn leven. 
San, jij bent de liefde van mijn leven.'
Uut 'Liefde van mijn Leven' van Frank Boeijen.

Moi, ben ik weer.
Vandaag kom ik tot jullie als getrouwd man.
Tja, het wonder is geschied. Ze zijn de wereld nog niet uit, neuh...echt niet!
Ik zei Ja (klonk niet eens als Joah, mag wel zo....) en gelukkig zei San ook Ja.
Je gelooft het niet, toch is het zo. Trouw niet voor je 40 bent.
Nou ja, ik nam die tekst soms iets te letterlijk.
Ken nog zeker niet alle geheimen van het leven, heeft er vast nog een paar voor mij in petto.
Soms moet je niet alles willen weten. Wie alles weet kan niet meer bijzonder leven.
Soms moet er iets te raden overblijven. Vergeet nooit meer de woorden van Meester Krooyenga, of is dit met één O en een lange IJ? Boeiend. Hij gaf Handelskennis reeds in de vorige eeuw een nieuwe dimensie op de Christelijke Mavo...haha.
De Havenzangers zingen het nog steeds... en zongen het toen ook al. Tevergeefs.
Ben in mijn veilige haven gearriveerd. Ging vaak links- of rechtsaf maar het voelt best wel lekker.
Dat getrouwd zijn met de liefde van je leven. Ik, laatbloeier pur sang! Veel, zoniet met van alles.
Zeker met de liefde. Totdat de hemel op een klaarlichte dag arriveerde in downtown Mariënberg, notabene in mien stamcafé. Moet je nagaan. Niks aan verzonnen. Nog nooit zo vaak Brown Eyed Girl gedraaid op de muziekcomputer in Café Mans, destijds mijn muzikale verlengstuk aan de bar. Links gezeten waar rechts beter was....Het was de tijd van de toon die de muziek maakte!
Ik dacht, dit is geen toeval meer. Als ik het nu nog verkloot ben ik geen knip meer voor de neus waard!
De liefde van mijn leven. Mijn muze. Mijn ochtend en mijn avond. De liefde van mijn leven, boven alle twijfel verheven. Zij is mijn absolute hemel op aarde, er komt geen einde aan.
Met bovenstaande tekst van mijn (jeugd)held Frank Boeijen vroeg ik San voor vijf jaar geleden ten huwelijk.
Had door Piet-Cees een filmpje in elkaar laten knutselen. De hoofdrol was destijds voor Moos, amper een jaar oud en drie turven hoog. Hij kon warempel net lopen. Ik zie hem nog zo het Westerpark opstiefelen op een voetballoze zondag....
Tja, ik leek getrouwd te zijn met de voetbal en met het leven na zes uur. Mariënberg leek de liefde van mijn leven te worden en te blijven. Op mijn barkruk gezeteld wist ik het altijd beter. Ik liep niet vooraan in de polonaise toch deed ik vaak het licht uit.
Tot het moment dat ik iets moois achter de Beerze Bulten zag ontwaren.
Die credits moet ik Jan en Gerrit-Jan nageven. Sporten geeft je energie. Het gaf mij de liefde van mijn leven!
Nummer 150. San werd de nieuwe energiebron, eentje waar je oneindig uit kunt putten!
Met Moos nam ik een leuk filmpje op. In de kantine, achter een mooi getapt glas Grolsch, goed getapt uit een roodzwart hart. In mijn zelfverklaarde zestienmetergebied speelden Moos en ik vervolgens een Jiskefet-achtige scene...Moos dook een bal uit de rechterbenedenhoek net als zijn Pa in zijn ooit betere dagen.
Met Moos naast mij gezeten vroeg ik op de middenstip mijn San ten huwelijk. Enkele weken later, toen wij het filmpje op een vakantiepark lieten zien zei San volmondig Ja.....Missie geslaagd. De koning te rijk!
Vijf jaar later zei San het nog eens en ik ook...Ja, ik ook. Joah, mag wel zo....
Lijkt zo onderkoeld dat Joah mag wel zo...maar geeft wel de essentie weer....Hier achter de Iessel is een ei geen lege dop! Wat ik oe brom!
We hielden het bewust klein. Al het geld zit langzamerhand verstopt in ons nieuwe huis. Het moest er maar eens van komen, alles tevens goed geregeld voor de kids. Jij weet nooit wat het leven nog voor jou, voor ons in petto heeft. Het is redelijk gunstig gezind. Wij verloren mooie en dierbare mensen onderweg, die pijn voelen wij nog steeds. Het ging niet altijd vlekkenloos, niet alles was weg te poetsen met diverse middelen...Maar de vele doktoren zijn tegenwoordig redelijk kundig in even zo vele ziekenhuizen.
Wij zijn er nog! We beginnen pas, we beginnen nu pas echt! We zijn er nog niet, we zijn onderweg...
Het glas is hier halfvol ipv halfleeg. Al is het soms wel verdomde moeilijk om alles in het juiste en positieve perspectief te blijven zien. Zo eerlijk moet ik zijn. De wereld verandert voortdurend met zevenmijlslaarzen. Vroeger is iets van eerder. Later is allang begonnen. Klein Orkest speelt niet meer. Zij weten het, denk ik, ook niet meer mooier te maken laat staan te zingen....
12 februari. De fotograaf was besproken. Geintje natuurlijk. Wij wisten waarvoor wij tekenden. Geen gekkigheid deze vroege morgen. Sta vaak genoeg in de krant, of niet dan...?
Een sobere plechtigheid op het Gemeentehuis? Echt niet! De ambtenaar van de burgerlijke stand deed haar best en had er deze woensdagmorgen zin in. Een leuk mens. Wij trouwden wel in de Bergentheim zaal, tja...
De kracht van gewoon doen. Die last draag ik nu met mij mee...haha. De kinderen kregen van haar de hoofdrol en terecht! Naast onze getuigen moesten tevens Moos en Mouna ook voor het huwelijk van Papa en Mama tekenen.
Moos zei dat we nu niet meer mochten scheiden. Dat knoopten wij allebei goed in onze oren. Zijn we ook niet van plan.Waarvan Akte!
Wat zagen ze er mooi uit. Moos voor het eerst strak in pak, het colbertje zat 'm als gegoten en Mouna had haar mooiste jurk aangetrokken. Prinsesje...San zag er stralend en mooi zoals altijd uit. Wauw!
We hadden er geen poespas van gemaakt en toch ook wel weer. San had ook deze dag al tig keer in haar hoofd afgespeeld. De oplettende regisseuse van mijn goedlopende film. Alles onder controle. Zij kende het draaiboek al uit haar hoofd waar ik nog bezig was met het lezen van de inleiding.
Thuis zetten wij  het feestje voort. Gezellig en intiem. Alleen onze beider families! Een feestje kan altied nog!
Project Hardenberg, Project X of zoiets...haha. Hou Facebook maar niet in de gaten.
In het land van Bartje dompelden wij ons vervolgens anoniem onder. Moos wilde niet bidden voor bruine bonen maar at toch zijn home-made hamburger zonder morren op!
Hij leerde ons wie Bartje was. Zag talrijke Hunebeden omdat wij rechtsaf sloegen op de Hunebed Highway.
Getrouwd op je 48e....Te laat, had ik eerder moeten vertrekken? Neuh, denk het niet.
Het is goed zo! Wij trapten gewoon wat later af. Onze wedstrijd is nog lang niet afgelopen. Wie weet trekken wij over 25 jaar wel het vorige week gekochte 1818 bier van Maallust open. Met toewijding gebrouwen. Kwam er gisteren per toeval achter tijdens een kleine proeverij met onze oude buren en vrienden van 41.
Dit Quadruppel biertje is gewoon een kwart eeuw houdbaar. Minimaal 25 jaar! Dit bier rijpt na op de fles.
Prachtig toch! Op mijn 73e ontkurk ik deze fles in het bijzijn van San en Moos en Mouna en...??
Wie weet heeft Mouna dan wel een vriendinnetje of de kinderen allebei. Mag allemaal, maakt ons niet uit waar ze mee thuiskomen als ze maar thuiskomen....niet dan!
Ik hou mijn vroegere liefdes in ere. De Voetbal en mijn biertjes, mijn speciale biertjes. San zat in het land van Bartje aan de Kolonisten Weizzen van Maallust. Mooi. Wederom een nieuwe ontdekking. Gaat niet goed zo, ik lust veel te veel van die lekkere speciaalbiertjes. Omdat Storm Dennis raasde over ons lage land waaiden wij vanzelf richting Veenhuizen. Waar Maallust al een tijdje huist! In het Drenthe van Daniël kun je eenvoudig niet verdwalen want elke weg leidt naar Rome, dus ook onze weg afgelopen zondag.
Kwam een beetje thuis. 1818 is de Generaal onder de speciaalbieren. 10% schoon aan de haak. Een prachtige volle iets zoetige smaak. Proefde in het bier San. Zij is mijn Koningin, Keizerin en Admiraal....
1818, genoemd naar het oprichtingsjaar van de Maatschappij van Weldadigheid. Het jaar dat alles veranderde in Veenhuizen. Ongefilterd en niet gepasteuriseerd. Wauw, een biertje naar mijn hart.
San is mijn Weldadigheid bedacht ik mij gisteren ineens. Dank voor de tip, GJ. Zomaar op een onbewaakt moment, op een gewone zaterdagavond, lekkere dingen op tafel, mooie mensen aan diezelfde tafel.
Het kwartje viel zomaar, hoefde het niet eens op te rapen. Joah, mag wel zo. Dat is het. Onze maatschappij van Weldadigheid. 2012 veranderde al veel maar 12-02-2020 nog veel meer.
Heilige grond daar in Veenhuizen. Tig kilometers van Hardenberg verwijderd en toch ook weer dichtbij. Elke weg leidt er naar toe. Bij Asssen gewoon links af door de Geert Timmer bocht. In ons huwelijksweekend tijdens onze soort van Honeymoon kocht ik onbewust een biertje voor onze gezamenlijke toekomst. Op de Generaal, Op Johannes van den Bosch die in 1818 woeste grond aankocht en daar zijn maatschappij van Weldadigheid begon. Op deze gewijde grond kwam ik wettelijk in de armen van mijn geliefde terecht. Zij ontginde mijn hart in het openbaar! Een contract!
Over 25 jaar maak ik 'm open, een bijzondere goede reden om binnenkort die kant weer eens op te fietsen.
Moet er natuurlijk wel eentje hebben uit het brouwjaar 2020. Met de fiets deur het bulzand hen.
Ik heb ja niks te klagen. Cirkels rond maken. Werken aan de toekomst. Onze toekomst!
Joah, mag wel zo. Ons huwelijk is met toewijding gebrouwen. Lang gezocht, in the middle of nowhere het grote geluk gevonden. In ons vanaf vandaag zelfbenoemde maatschappij van Weldadigheid.
Sanneke Dorgelo, vrouw van....Wauw.
Liefde van mijn leven, zonder twijfel.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....
Mr. & Mrs. Dorgelo

Nou maar eerst ff een stukkie Lohues luusteren...As de Liefde mar blef winnen

Niks Mooiers As Dat!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Hast Du etwas Zeit für mich. Dann singe ich ein Lied für Dich.
Von neun-und-neunzig Luftballons. Auf ihrem Weg zum Horizon.
Denkst Du vielleicht grad' an mich. Dann singe ich ein Leid für Dich.
Von neun-und-neunzig Luftballons. Und dass sowas von sowas kommt.
Neun-und-neunzig Kriegsminister, Streichholz und Benzinkanister.
Hielten sich für schlaue Leute. Witterten schon fette Beute.
Riefen: Krieg und wollten macht. Mann, wer hätte das gedacht
Dass es einmal soweit kommt. Wegen neun-und-neunzig Luftballons
Neun-und-neunzig Luftballons'
Uut 99 Luftballons von die Nena

Moi, ben ik weer!
Niks mooiers as dat. De nieuwe single van Daniël Lohues uut Erica knalt hier uit de boxen.
Word er vrolijk van. Op de één of andere manier bezorgt deze Drentse troubadour mij altijd een glimlach op de lippen als ik 'm hoor zingen ergens op de radio, in de auto of gewoon achter het huus.
Hij vind het niks mooiers as op zijn 48e een liedje te zingen zoals dit liedje....Niks mooier as dat!
Joah, mag wel zo.
Daniël weet het altied mooi te brengen. Hollandse nuchterheid verpakt in een wederom een sterk nummer.
Hij zet mij altijd aan het denken. Ja, zo kun je het ook bekieken.
Soms wat kritisch, dan weer de wereld simpel en eenvoudig belichten aan deze kant van de IJssel. Daar ligt tevens nog een heel stuk Nederland, wat ik oe brom! Echt wel. De wereld heeft vier windstreken. Niet alleen het heilige westen....Neuh! Maar ook het noorden en het zuiden en vooral het Oosten. Het mooie verre Oosten.
Sommige van mijn promotionele collega's uit de handel dacht/denkt dat ik momenteel in China zat/zit.
Ik besloot mijn mail van deze week in de PPOT groep te eindigen met een mooie en hartelijke groet uit het Verre Oosten zonder het Corona-virus. Meteen kreeg ik de groeten, veel plezier daar...Pas op, kiek uut, fijne vakantie etc. etc...Maar dit verre Oosten was een stuk dichterbij. Gewoon rondom Hardenberg en omstreken en zo. Mijn humor is niet voor iedereen toegankelijk ... Een moat uut Vriezenveen en werkzaam in het Almeloooooo van Finkers, Herman Finkers....snapte 'm natuurlijk meteen. Dat stoplicht sprong gelukkig wel op groen. Niks mooiers as dat!
Lohues hele album komt uut over pak 'm beet 3 weken. Daar moeten wij het helaas ook voorlopig mee doen. Daniël is op advies van zijn knappe doktoren even 'kallum an' aan het doen. Hij zou hier afgelopen woensdag, donder- en vrijdag optreden achter ons huus. In de Voorveghter. Oppas geregeld en zo.
Even een avondje met zijn tweeën, een avondje uit. Luisteren naar wat ie nou weer had te vertellen.
Hij hef altied mooie proat. Van die doordenkers...of gewoon dingen wat hij meemaakt in deze wereld!
Wou soms dat Daniël Mark Rutte heette...of ieder andere rare vreemde gast of gastin uut Den Haag.
Het zou de wereld een stuk mooier en beter maken. Wie gelooft tegenwoordig nog de baas van het land? Niemand toch!
Maarre Daniël moest helaas zijn hele tour afzeggen door ziekte. Jammer maar het is niet anders.
Gezondheid is het belangrijkste Daniël. Goed uitzieken! Er zijn belangrijkere zaken in deze wereld.
Niks mooiers as dat! Het giet oe goed bij alles wat je doet. Van Harte Beterschap uut het mooie Verre Oosten soms ook wel Hardenberg en omstreken genaamd. Hoop niet dat je van je fiets bent gevallen!
Gewoon goed naar oen Moe luisteren zoals je het zelf gisteren zo mooi vertelde in oen stukkie in het Dagblad van het Noorden. Want soms moet je wel. Hoop dat je hebt gevonden deze week waar je naar op zoek was. Iets moois wat je gerust heeft gesteld. Zo dacht je aan het mooie moment waarop jouw moeder jou leerde aan iets moois te denken als er iets was wat niet zo mooi was. Leef in het moment, neem de tijd!
Niks Mooiers As Dat!
Dat deden wij gisteren ook. Leven in het moment en de tijd nemen.
Gisteren voor Moos en mij geen ritje naar de voetbal. Geen Lohues op de radio en samen zingen over de A28 en dat iets ons kwelde in de ondergrondse Hutte.
Neuh, wij waren onderweg samen met de meisjes naar Bremen. Helemaal in het noorden van Duitsland.
Op deze zaterdagochtend zaten wij met z'n vieren in de auto richting grote breur die in de voormalige Hanzestad al jarenlang woont, vlakbij de Wezer en dichtbij het Weser-Stadion van Werder Bremen.
De club in verval, ze verkeren na de nederlaag van gisteren tegen Union Berlin in accute degradatienood.
Ik had verwacht Mariënberg ook maar gelukkig kreeg ik bijzondere goede Nachrichten van het Westerpark. Na een 0-1 achterstand bogen 11 hardwerkende roodzwarte mannen dit om naar een 4-1 winst.
Ineens kleurt de wereld hier aan deze kant van de Iessel en in dit mooie Verre Oosten weer een stuk zonniger. Wat kan voetbal toch je gemoedstoestand beinvloeden.....Gek toch. Dat zo'n bal, vaak een derbystar nummer 5, je dag kan maken of breken. Toch wel hè. Voorlopig lacht het roodzwarte leven ons weer toe. Kan volgende week weer anders zijn. Niet dan? Je bent zo goed of slecht als je laatste wedstrijd.
Maar adel verplichtte ons gisteren tot een mooi ritje naar Bremen. Naar grote breur Gert. Hij verjaarde deze week. 59 alweer....Volgend jaar tikt hij de zestig aan. Al zijn broers en z'n Moe van 88 waren inpandig aan de Nienburgstrasse in het eerder genoemde Bremen. Wij liepen langs de Wezer, wij zagen de supporters van Bremen en Union Berlin kriskras door elkaar lopen. De lucht van vers gebakken bratwursten was niet weg te poetsen boven Bremen. Becks ging er hier in als Gods woord in een ouderling. Moos keek zijn ogen uit. Ruim veertigduizend mannen en vrowuen vermaakten zich uren voor de wedstrijd reeds in het Weserpark. Leek bijna wel het Westerpark, haha....Ons sportpark zwanger van bratwursten en bier!
Wij spraken voor het huis van Gert en Gisela enkele groenwitte supporters...Aah Holland, Davy Klaassen, gute spieler...Ja, wissen wir....We werden freunden voor enkele minuten. Voetbal schept sowieso een band.
Moos at bij de Werder Imbiss snel wat Pommes Frites. Wij liepen door een onbekende bekende stad.
Gelukkig werkte de WLan bij Gert. Rolf appte dat het goed kwam en anders kwamen de berichten van Harrie wel goed door. Ron Beton scoorde en bijvoorbeeld Wesley en Dennis....4-1 van DES, DES te beter.
Door Eendracht Sterk!
Wat was het gezellig bij grote Breur in Duitsland. Tast- en kostbare momenten. Heerlijk gegeten. Is dat rundvlees, neuh Is lam....Leuk grapje, moet je bij zijn geweest. Niks racis....aan, Nou ja, niks mis mee. Je mag toch nog wel iets zeggen in dit Nederland- euh Duitsland in dit geval. Maar heerlijke schaal-en schelpdieren en fijn lamsvlees van de schouder duzz uit de Cataplana en Tajine. Mooi aan de kook, maar zoals het heurt!
Alle breurs bij elkaar met hun geliefden en onze Moe van 88. Zo vaak komt dat niet meer voor. Nu waren wij een keer op bezoek bij Gert, meestal is het andersom!  Wij gaan voor de 99 Luftballons....
Met z'n allen de schouders er onder! Moet lukken toch...??
Niks mooiers As Dat!
Stilte voor de storm, misschien wel, misschien niet! Wij wachten op de storm die straks gaat komen!
Kijken wat Ciara voor ons in petto heeft, kijken wat voor verschrikkelijk monster het misschien wel is!
Gelukkig kan iemand in Assen nog met zijn auto door de Plassen.
Niks mooiers As Dat!
Was 'm schrikken maar hij is er nog. Kan ook op zijn 48e nog mooi dom ouwehoeren. Mooi Wilko! Nogmaals, gezondheid is een groot goed! Vooral kallum an doen! Jij kunt het nog navertellen...
Niks Mooiers As Dat....en er zit nog veel meer moois in het vat, waarvan akte!
Fijne zondag! Joah, mag wel zo!

 

#OverMijnLijk!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Hey-Hey when everything goes wrong. Sometimes it makes no sense.
Hey-Hey there once was a time. I should have know better then.
Hey-Hey although you may try. It won't come your way again.
Hey little girl, where will you hide? Who can you run to now?
Hey little girl, where will you go? Who can you turn to now?
Uut 'Hey Little Girl' van Icehouse

Moi, ben ik weer.
NPO Radio 2 werd toen ik de grens passeerde Radio 2, de grootste familie in België.
Er werd trouwens niet gepraat tussen de nummers door.
Onze zuiderburen waren afgelopen maandag op de radio namelijk in staking.
Er werd non-stop muziek gespeeld, ze protesteerden hiermee tegen de bezuinigingen en het feit dat een zenderbaas zomaar was ontslagen, de laan was uitgestuurd door de overheid.
Ach, het maakte mij niet zoveel uit deze ochtend. Het was sowieso rustig in mijn hoofd.
Icehouse kwam als eerste langs met Hey Little Girl terwijl ik onder andere Sint-Job-In-'t-Goor op de borden langs zag komen. Gelukkig kon ik het (weer) zien. De hechten in mijn rechteroog zaten er nog wel in, ze trokken alles strak. Een zeurderige pijn in mijn kop hield aan maar alles voor de goede zaak!
Hopelijk was operatie nummer zeven geslaagd. Ik zou het komende vrijdag horen. Komende vrijdag was dus afgelopen vrijdag....De dokter had gehoopt op 40/50% verbetering van mijn oog, hij schatte het nu op minimaal 70% in. Goed nieuws duzz wat ik vorige week maandag terwijl ik België binnenreed nog niet wist.
Mooi! Blij mee....Alleen het rare hoekje in mijn oog had hij niet voldoende kunnen herstellen. Baalde hij van maar hij wilde daar tevens niet in gaan snijden, niet wetende wat hij tegen zou komen en sowieso wegblijven van het slijmvlies in mijn oog. De oorzaak van al dit gedoe...al jarenlang! De oorzaak dat ik regelmatig naar het hoge noorden, naar het UMCG in Groningen mag. Mijn immuunziekte houdt zich voorlopig rustig.
De medicatie is al gehalveerd, de dermatologen blijven er wel bovenop zitten. Elke keer wordt ik gemonitord van kruin tot teen....ik blijf een bijzonder en uniek geval. Na 5x messcherp in het oog te hebben gesneden kwamen ze pas achter het echte euvel. Slijmvlies Pemfigoïd. Een zeldzame chronische huidaandoening.Een stoornis in het afweersysteem waardoor lichaamseigen weefsels worden aangevallen. Bij mij dus in het oog, alleen het rechteroog. Dat vinden ze tevens vreemd. Met het linkeroog is vooralsnog niks mis mee.
Afgelopen week moest ik regelmatig de bont- en blauwheid van mijn rechteroog verklaren. Ruzie gehad met de vrouw? Soms vertelde ik de spannende versie, aan klanten die mijn humor een beetje snappen. Meestal vertelde ik gewoon hoe de vlag erbij hing. Dat ik was geopereerd in het UMCG.
Alle kleuren van de regenboog zijn reeds de revue gepasseerd. Het was dus allemaal niet voor niets...
Positieve uitslag na een mooie en drukke week in België en Nederland. Leuven was goed, Nieuwegein zelfs nog beter. Dat geeft de burger moed. Daar kun je mee thuis komen.....
Positieve verhalen. Dat is sowieso the key to life!
Tja, je zult maar net lekker aan het leven zijn. Hoor je dat je dood gaat. Wat dan?
Ken je Over Mijn Lijk? Het programma van BNN/Vara gepresenteerd door de 31-jarige Tim Hofman.
Aflevering 4 was afgelopen donderdagavond maar door de beursperikelen keken wij deze vrijdagavond on Demand terug. Lekker gezellig, Not!
Vijf jonge mannen en vrouwen, Jeroen - Mirjam - Lotte- Fabienne en Alex waren lekker bezig met hun leven. Je bent jong en je jonkt wat....Sommigen net 20, anderen tikten bijna de 30 aan....
Genietend van hun leven toen ze hoorden dat dat leven niet zo lang meer zou duren.
Drie van de vijf zijn reeds overleden. Mirjam uit Nijverdal overleed deze week in de uitzending maar stierf al op 9 augustus 2018. Lotte en Fabienne leven zeg nog maar, blazen in de komende uitzendingen hun laatste adem uit. Lotte overleed 7 november 2019 en Fabienne verruilde het aardse voor het eeuwige op 26 mei van het vorige jaar.
Het is geen leuke TV en toch willen wij het zien. Het is een heftig programma. Wat kunnen wij ons soms druk maken over bijvoorbeeld voetbal en andere randzaken....Maar ben je net 21 zoals Fabienne, heb je ook iets met het oog en ben je bezig met je aangekondigde dood. Zeg me dat het niet zo is.....Een tumor achter het oog en behoorlijk agressief. 'Ik Mis Mijzelf' vertelde ze terwijl ze voor de zoveelste keer een nieuwe pruik kreeg aangemeten. Haar gezicht opgeblazen door tig medicijnen en onverklaarbaar vocht.
Die jonge en vrolijke spring in 't veld neergemaaid door zo'n verschrikkelijke tumor.
Het is zo puur en zo echt gemaakt. Diep respect ook voor Tim Hofman, die gewoon de vragen stelt die een ander niet zou durven stellen uit respect...Hij doet het wel. Tuurlijk de dood hoort bij het leven....Moos vraagt wel eens of wij ook dood gaan...Ja, Moos wij gaan ook dood. Maar soms is het allemaal zo oneerlijk dat laat Over Mijn Lijk elke week zien. En toch, toch blijft het een mooi programma. Snap je!
Lotte met haar jonge gezin, twee dochters....zij is niet meer. Mirjam die trouwde met haar grote liefde, enkele weken terug nog haar 30ste verjaardag had gevierd en binnen twee weken van midden in het leven uit het leven ging. Kutkanker! Jeroen met zijn hersentumor, zijn vader overleed er al aan....(erfelijk) en ook zijn oom en bijvoorbeeld zijn neef gingen hem al voor. Hij leeft nog, flink in bonustijd. De struggle met alles. Hoe zijn moeder en zijn lieve vriendin het allemaal beleven....Poeh, heftig. Alex, net een paar jaar papa...Gelukkig met zijn vrouw en zoontje Aaron. Is er ook nog maar hoelang nog...?? Hoe vertel je een kind van amper drie dat papa straks gaat hemelen. Dat hij straks er niet meer voor jou is.....Dat hij niks meer voor je kan maken omdat hij zelf compleet stuk ging!
Blijf het heftig vinden. Zit soms met tranen op de bank maar het maakt je nietig en klein.
Dat er belangrijkere dingen in het leven zijn. Dat niet alles draait om geld, macht, succes en overwinningen.
Gisteren lag ik met griep in bed en hoorde op Omroep Noos, onze plaatselijke radio, dat mijn cluppie het wederom niet goed deed. Voor de 4e keer op rij genadeloos verloor. Maar is dat belangrijk? Is het van belang dat het Roodzwarte Hart in acute degradatienood verkeert....?? Is dat wel zo belangrijk? En is het zo belangrijk of vanmiddag Ajax of PSV wint.....?Waar maken wij ons soms zo druk over....
Als je Over Mijn Lijkt kijkt dan is bovenstaande allemaal niet zo belangrijk meer....Ik maak mij zorgen over alles en iedereen. Vooral over diegenen die ik zo lief heb. Over mijn kinderen, over San, over mijn familie en vrienden.....
Vechten wij elkaar bijvoorbeeld op Twitter de pan uit terwijl er mensen zijn die elke dag blij zijn dat ze de voorbije 24 uur weer hebben overleefd.....Dat er volgende week misschien geen morgen meer is voor hen...
Tuurlijk. Niemand mag er dood, nou ja....bijna niemand! Maar als je 85 of 90 bent kan ik er nog mee leven. Niet als je 21, 25 of 30 bent. Wie kiest zulke mensen eigenlijk uit. Jij wel, jij ook en ik niet??
Ach, mijn gedachten gingen deze week kriskras elke kanten op. Het komt altijd als ik lang in de auto moet zitten, muziek op de achtergrond en ga ik mijmeren en nadenken.
Staat er in kamernummer 807 van een hotel met zo'n Toekan op het dak zomaar een tekst van Albert Einstein geschreven. Zo had ik Moos eigenlijk willen noemen, Einstein, maar dat terzijde. Over de kennis van toen en verbeelding van nu gesproken, haha...
Imagination is more important than knowledge
Inderdaad verbeelding is veel belangrijker dan kennis. Echter hoop je wel dat kennis one fine day zich eens uitbetaalt. Dat er medicijnen komen die ondermeer kanker voorgoed kunnen genezen.
Dat een Fabienne, Mirjam of Lotte konden blijven leven. Dat ze nog midden in het leven stonden.
Dat Alex en Jeroen niet meer hoeven te gaan. Dat Alex zijn zoontje kan blijven knuffelen en Jeroen zijn vriendin en moeder.
Van die dingen....Hey Little Girl....Kreeg het koud van IceHouse in een warme Caddy in een bijzonder mooi land.
Dronk 's avonds een mooie blonde Leffe, waarop eigenlijk? Nou, op het leven....Op mijn leven, op ons leven...Op Moos, op Mouna, Op San, op iedereen die het in mijn ogen verdient. Zowel het linker als het gemankeerde rechteroog....
Het leven is mooi maar je moet het wel willen zien. Ik wil dat mijn dierbaren gewoon blijven leven, nu en over honderd jaar....en anders Over mijn Lijk!
Moos in het Nederlands Elftal over pak 'm beet 14 jaar.....In het kader van durf te blijven dromen...
Spreken over verbeelding en hopen dat dan alle enge ziektes als sneeuw voor de zon zijn verdwenen door knappe koppen!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....

Mouna 3 Jr, Hiep Hiep Hoera!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Ooh, wat gaat de tijd toch snel. Gisteren nog zag ik haar voor het eerst.
Lag ze hier in mijn armen. Wat is ze mooi!
En wat staat de tijd haar goed.
Ik knipper met mijn ogen en zie hoe ze steeds weer een beetje veranderd is.
Maar hoe groot ze ook mag zijn. In mijn ogen blijft ze altijd klein'
Uut 'Dochters' van Marco Borsato

Moi, ben ik weer... 
Gisteren vierde wij al het feestje van Mouna, onze dochter van bijna 3.
Komende dinsdag, 21 januari, wordt het lieve kleine meisje pas 3 maar ze voelde zich gisteren al zo jarig, wat ik je brom. Een beetje < 3 >! (speciaal voor de wiskundigen onder ons...1 + 1 is niet altijd 3)
En Maan- en woensdag weer als ze mag trakteren bij haar vriendjes en vriendinnetjes van de opvang.
Ons prinsesje, ze is de Hardenbergse Elsa en Anna in welgeteld 1 klein guitig persoontje.
In het koninkrijk Arendelle zijn er namelijk twee prinsessen. De zusjes Elsa en Anna. Soms is Mouna Anna maar vaker is ze Elsa. Ze kan toveren, Mouna heeft ook bijzonder magische krachten. Echt wel...
Ze kan de wereld om haar heen laten stralen. Haar vertederende lach kan het ijs in Frozen laten smelten als sneeuw voor de zon. Maak mij nu al zorgen als straks die ontwapende lach puberende jongens het hoofd op hol gaat brengen. Beter als ik dan 1 of twee ogen dichtknijp of misschien dat mijn rechteroog dat automatisch gaat doen, je weet niet wat de toekomst morgen brengt.
Als het in mijn hoofd stormt weet Mouna de orkaan simpel buiten de deur te bonjouren. Ach, er zijn belangrijkere dingen in de wereld, dat klopt helemaal maar je vergeet het wel eens. Maar het altijd begrijpen is vers 2. Meer dan brood op de plank is het niet, het is allemaal niet zo spannend. Maar toch...!?!
Ik denk wel eens vaker wat. Zoals ook deze ochtend. Dacht gooi er ff een mooie tekst van John Mayer, Pearl Jam of Roger Daughter er in...euh...Daltrey dus eigenlijk, dus laatstgenoemde viel sowieso al af. (the) Who Cares!
Maar eigenlijk gaat het nummer Daughters van John Mayer over een onbeantwoorde liefde en zijn frustatie(s) hierover. Johnn legde ooit eens uit dat hij Daughters schreef voor een vrouw die 'Daddy Issues' had. Hij hield van haar maar zij kon hem niet toelaten in haar leven omdat ze mannen niet durfde te vertrouwen. Waar hebben wij dit eerder gehoord...??
Om dit nooit meer te hoeven meemaken roept Mayer in Daughters ouders op (en vooral vaders) hun dochters goed te behandelen. 'Fathers, be good to your daughters, daughters will love like you do. Girls becomes lovers who turn into mothers.So Mothers, be good to your daughters too....
Tja, daar kom je dus achter op zo'n ochtend als vanmorgen. Of het liedje helend heeft gewerkt voor de zanger John valt (nog) te bezien. Volgens mij heeft hij na het schrijven van dit stukkie proza nog een hele waslijst aan vrouwen afgewerkt. Ik hou het niet dagelijks bij maar lees ook kranten en zo... En Facebook, die mediabron is natuurlijk behoorlijk waarheidsgetrouw....haha Not! Duzz!
Dan maar Pearl Jam, Hoe is het met Eddie Vedder trouwens...? Die hebben ook een fantastisch nummer over een dochter gecomponeerd. Daughter genaamd. Eddie spreekt nog steeds geen Nederlands alhoewel hij na een fles wijn op een Amsterdams podium een fraaie poging waagde, waarvan akte!
Maar kwam weer van een koude kermis thuus. Ook het nummer Daughter van Pearl Jam was toch niet de tekst waarop ik hoopte. Net als Take it Easy van the Eagles......maar dat was van een heel ander laken een compleet pak.
Wel een mooie uitvoering toen voor het eerst en tevens voor het laatst in 1998 alle zeven (voormalige- en huidige) leden van deze wereldband op het podium stonden. Doe het maar rustig aan....Het paste perfect in dit weekend na zo'n week. Maar de tekst viel letterlijk in duigen. Het ging helemaal de verkeerde kant op, met veel vrouwen en zo....Niet wat ik voor ogen had. Haha, ik vergis mij wel eens vaker in teksten. Tuimel ik er met beide ogen in, nou ja...ik mag als excuus opvoeren dat het ene oog, de rechter wel te verstaan, een beetje gehandicapt is, duss....
Maar goed, dwaal af. Eddie en consorten hadden het niet over hun dochters in het bijzonder of algemeen.
Daughter van Pearl Jam gaat namelijk over meisjes en kinderen in het algemeen die leerproblemen hebben. Problemen die eerder werden geïnterpreteerd als wangedrag maar in de late 20e eeuw veranderde de kijk op zaken als dyslexie en soortgelijke aandoeningen. Eerder kregen kinderen als gevolg van misinterpretatie en onwetendheid vaak te maken met klappen oplopend tot kindermishandeling. Dat had dan weer een weerslag op hun verdere leven. Tja, Eddie schrijft niet alleen over zwart, ademen, jeremy of de laatste kus.
Niet echt een nummer om een lief meisje van bijna 3 jaar mee te eren....Neuh, dacht verder nog aan het nummer Meisjes van de heer Raymond van het Groenewoud...Maar daar wil ik vandaag, morgen en volgend jaar nog niet aan denken, als je begrijpt wat ik bedoel. Gaat net de verkeerde kant op. Evenmin aan het meisje van zestien van Boudewijn de Groot en Lennart Nijgh. Mouna leeft niet in een villawijk en haar ouders zijn tevens niet stinkend rijk. Tekst klopte dus al van geen kant en zestien is geen drie!
Neuh, kwam uit op de vandaag de dag uitgebluste zanger Marco Borsato. Wie een Hond wil slaan noemt haar niet Iris. Wat ik je brom. Gelukkig bestijgt hij nu weer als een goede De Ruiter zijn Leontien, wederom als je begrijpt wat ik misschien bedoel. Roddel - en achterklap, heeeeeeeeeerlijk. Evers had er tevens last van als ik zo zijn verhaal las gisteren in de Stentor. Hetzelfde blaadje waar ik zo af en toe wat voor mag optekenen, het wordt weer eens tijd dat ik mijn Free-lance praktijken weer wat ga oppakken....
Ons nieuwe huisje heeft onze bankrekening aardig vermoord. Aardig in 't rood.
Neuh, Edwin was niet en is nog steeds niet blij wat er in 2007 werd gesuggereerd door de toenmalige redactie. Heel begrijpelijk. Zou ik ook niet zijn. Wel een mooi en nuchter verhaal over iemand die gewoon Edwin Evers is gebleven. Zo zijn wij hier aan de Vecht. Niks meer en niks minder....
De kans dat je 'm gewoon in het wild tegenkomt op een zondagmorgen is behoorlijk groot. Moi, Hoi....
Of denkt hij soms ook....Ja hoor, heb je weer zo'n Stentor-verslaggever....Of...Hey Mainbarger...Hoe gaat het eigenlijk met jullie. Wij staan keurig in de middenmoot, dank je wel! Mooi man dat HHC al weken bovenaan staan. Gisteren weer gewoon gewonnen van de Koninklijke HFC die dit jaar haar 125-jarige jubileum viert ondertussen hopend dat Moos niet tegen de stoeprand knalt op zijn nieuwe fiets...Want natuurlijk kent hij Eeeeeeeeeeeeeeeeeeevers ook. Van die dingen duzz.
Maar goed, daarom staat er deze morgen dus een tekst van Borsato boven mien stukkie te prijken omdat Mouna dit fraai beschreven vadergevoel door Ewbank bij mij opwekt en niet (jammer genoeg) van Mayer, Pearl Jam of Elvis Costello. Kill your Darlings....
Mooi lief meisje, wat een prachtig kind is het toch. Wat is ze gisteren verwend. Ons huisje hier aan de Voermanstraat lijkt inmiddels wel een filmset van de animatieserie Frozen. Alles ademt hier Frozen uit met San als regisseur. Pas op, kijk uit...Ik heb het maar makkelijk 's ochtends met mijn oortjes in en gezeten achter de tikgeit, beetje de boel observeren....
Al de hele morgen fietst zij op haar Frozen vehicle....Mooi toch. Ze ontbeet vanmorgen in haar eigen Tippie-tent, ze parkeerde keurig de fiets naast haar eigen domein in het huis.
Even uitrusten hoor.....Lieverd!
Mouna - haar en onze wens is uitgekomen.
Nog ff wat van vorige week, was ik namelijk vergeten.
Moet mijn loftuigingen over de plaatselijke eterij wel een beetje in ere houden. Niets is een mens vreemd.
Vorige week parkeerden wij de kinderen vrijdags bij onze Opa en Oma's. Mouna naar Diepenveen en Moos naar Mariënberg. Even wat quality-time, om het lekker jeukerig te houden.
San en ik gezellig met zijn tweeën in de benenwagen richting de Herdenbergher.
We hadden (weer) goede verhalen gehoord over het etablissement van André Eggengoor. Sinds vorig jaar (maar dat is zo'n beetje alles als je begin januari zit, waarvan akte) heeft hij een nieuwe Chef-Kok en is de keuken flink uitgebreid. Dat kon ook bijna niet anders....de keuken van Den Herdenbergher leek eerder wel op de gaarkeuken van Madurodam. Het was klein, waar alleen mini kokkies in de potten en pannen konden roeren. Als ik op een niet te nader benoemen feestje wel eens per ongeluk in de keuken belandde brandde ik bij wijze van spreken mijn achterwerk als ik de muur wilde kussen.
Het was lekker druk, de VriMibo was nog in volle gang. Hoi, Moi. We groeten enkele vage kennissen. André stond zelf achter de bar. Goeienavond! Een lief en vriendelijk blond meisje begeleidde ons naar de tafel bij de open haard. Ook in het restaurant was het goed toeven, vele tafeltjes waren bezet en een snelle blik op de reeds aanwezige borden maakten dat mijn maag van een klein sprongetje een grotere sprong maakte.
Genoeg speciaalbieren op de kaart. Dat stemde tevens tot ieders tevredenheid. San ging ook aan het bier....Mmmmm Mooi hè. Wij kozen op advies van de vrolijke en attente bediening voor het 3-gangen menu en waar bij het hoofdgerecht wij zelfs een keuze konden maken uit twee gerechtjes.
Lekker hoor....Wij kregen knapperig brood met wat frutsels tegelijkertijd met ons eerste speciale biertje.
Het eten was lekker. We begonnen allebei met een proeverijtje. Aangezien het al weer een dikke week is geleden weet ik jammer genoeg niet meer wat er allemaal op ons bordje belandde. Mijn excuses...
Het was sowieso een trio van eend, gamba's, champignons gevuld met geitenkaas en iets van een sandwich met zalm. Van die dingen duzz.
Ieders dus twee hoofdgerechten...Mooie kaart, niet te moeilijk maar wel moeilijk kiezen als je bijna alles lust. Dat was dus geen gemakkelijke opgave. San koos voor Falafel en Varkenshaas. Ik voor Sukade (hier heette het nog geen Bavette, haha) en gepaneerde spek. Lekkere side-dishes erbij...
Mooie bordjes waar je vrolijk van werd. Op wederom advies van de leuke dames die het eten brachten ging ik voor een biertje van de Molen uit Bodegraven (als ik mij niet vergis) en San voor een mooie volle rode wijn. Sloot af met een Kwak. Mijn ontgroening. Het glas wordt geserveerd in een bol glas op een houten staander. Het laatste restje biertje kwak je als ware in 1 teug naar binnen. 9 van de 10 keer gaat het daar mis. Maar ik kende het principe al. En zowel San alsmede de blonde gastvrouw waren teleurgesteld dat mijn bier niet kwakte....Waarvan Akte! To Kwak Or Not To Kwak, that's the question my dear...
Het eten smaakte er niet minder om. Gewoon goed en lekker eten, heerlijk op smaak en simpel genieten van en met elkaar. Het geroezemoes van het drukke Café op de achtergrond. Bracht some sweet memories terug. Boulevard of broken dreams maar ook dat scherven one fine day wel het geluk brachten.
De toetjes, nagerechten, waren tevens uit de Hardenbergse kunst. Ik ging eens buiten mijn comfortzone. Bestelde Chocolademousse compleet met kletskloppen en ijs van mandarijn....Maar werd niet teleurgesteld....Lekker hoor. San ging voor iets waar ik normaal gesproken eerder mijn vingers aan zou branden, namelijk het kaasplankje....Maar ik snoepte lekker stiekum mee...
De Horeca in het Hardenbergse is gewoon super goed voor elkaar. Je hebt er van alles wat. Zo zit je in Jeruzalem en zo zit je oldskool weer bij Den Herdenbergher. Wordt ik Blij van...
Ach. Hiep Hiep Hoera voor de Hardenbergse Horeca....
En natuurlijk Hiep Hoera voor onze Mouna die dinsdag 3 kaarsjes uitblaast maar dat gisteren op de generale repetitie al meer dan uitstekend deed.
Mouna, 3 jaar alweer. Wat gaat de tijd toch snel, gisteren nog zag ik haar voor het eerst.
Hoe groot ze ook mag worden, in mijn ogen (ook het rechteroog) blijft ze altijd klein.
Bedankt Mouna....Mooi lief klein meisje!

Hier Aan De Vecht!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Begin the day with a friendly voice. A companion unobstrusive.
Plays that song that's so elusive.
And the magic music makes your morning mood. Off on your way, hit the open road.
There is magic at your fingers, for the spirit even lingers.
Undermanding contact in your happy solitude.
Invisible airwaves crackle with life. Bright antenna bristle with the energy.
Emotional feedback on timeless wavelength. Bearing a gift beyond price, almost free.
Uut 'The Spirit of the Radio' van de Canadese progressieve rockgroep Rush.

(Afgelopen week overleed Neil Peart op 67-jarige leeftijd aan hersenkanker. Peart gold als één van de beste drummers ter wereld. Een inspiratiebron voor vele drummers met zijn onmiskenbaar eigen geluid die een generatie muzikanten geïnspireerd heeft om twee stokjes op te pakken en een droom na te jagen. Neil Peart had de handen van God, einde verhaal!) -
Het overlijden van deze, voor mij, volstrekt onbekende man maakte gistermorgen indruk op mij toen ik het hoorde op Radio 2, gek hè. Kende hem echt pas sinds gisteren...Van Rush had ik wel eens gehoord.
Maar de muziek en de verhalen raakten mij wel....Nooit te oud om te leren. Over de doden niets dan goed!

Moi, ben ik weer!
Langzaam komen dingen van eerder terug.
Bijvoorbeeld het uitpakken van herinneringen, van die mooie momentjes van niet eens zo gek lang geleden. Want heeft een kind van zes al een vroeger? Van pak 'm beet twee jaar terug. Van die verhuisdozen die altijd, vaak ongeopend, staan geparkeerd in mijn troebele bovenkamer.
Zoals het feit dat Moos en ik vanmorgen samen weer op kousevoeten de trap afstiefelden naar beneden toe.
Hij voor de tikgeit en ik er achter. De mannen al wakker, de dames nog boven. Moos is druk bezig met zijn nieuwe voetbalboek van de Albert Heijn, de winkel hier om de hoek. De buurtsuper zeg maar. Gewoon open tot 's avonds 21.00 uur. Niet te filmen joh, gewoon na de voetbal en de lange 3e helft op het fijne Westerpark nog even wat lekkers inslaan. Schijnt het lekkere van Albert Heijn te zijn. Maar die supermarktmanager van de reclame op TV loopt hier in Hardenberg niet in het wild rond. Ilse heet ze, in geen velden of wegen hoor....Doe mij dan maar Sietse Telman heur, die zag je tenminste nog lopen....Als je begrijpt wat ik misschien bedoel, zeer Attent ook!
Moos heeft voetbalster Jill Roord al dubbel. Geluksvogel! Hij wil er tevens mee op de foto. Oh nee, Frenkie de Jong is zijn favoriet en hij vindt Jackie Groenen op Lian van Tobi lijken. Maar Frenkie is toch van Ajax, papa. Ja jongen, die was van Ajax. Speelt nu bij Barcelona met Messi.
Dat is in Spanje of niet, Papa en Koeman dan? Dat is onze bondscoach, nog wel. Vertrekt na de zomer vast en zeker naar het zuiden. Heeft hij dan vakantie. Olé Olé voor Willem II en Ajax is vernoemd naar een Griekse held weet hij mij te vertellen.....Nou ja, van die praterij hebben wij 's morgens terwijl ik ondertussen wat ballast uit mijn hoofd aan het opschrijven ben. Zoals ik Frank Boeijen het gisteren hoorde zingen bij Tros Muziekcafé. Het is inderdaad nooit rustig in mijn hoofd. Altijd zit er wel wat...Soms iets teveel. Komt het er heel eigennaardig uit. Niet gecontroleerd, meestal niet gespeend van enkele krachttermen. Emmers die tegelijkertijd aan het overlopen zijn. Dweilen met de kraan open. Denk je alles voor elkaar te hebben gaat er links en rechts wel weer iets mis. Gaat er iets stuk, snijdt er iemand bewust een lijntje door....
Zit er dan toch iemand aan de touwtjes, hierboven of misschien ergens hier beneden. Slaat de brand in Australië door naar boven. Maait het gras van jouw voeten weg. Gaat het stinken, waar rook is schijnt meestal ook vuur te zijn. Moet mij niet zo druk maken. San heeft gelijk. Zaken waar ik geen invloed op uit kan oefenen moeten niet bij mij gaan borrelen. Kan beter een borrel drinken zoals gisteravond, eentje dan nog. Zo'n koude Mummelmann uut Duitsland. Gekocht bij het tanken in Itterbeck. Een volle tank scheelt een kleine 18 euro leerde mij een snelle rekensom. Is het omrijden waard. Minus twee flessen sterke drank kom je bijna op hetzelfde bedrag uit, hou je zelf nog over. De auto een volle tank en wij 's avonds een lekker borreltje....
Gisteren hadden we Mouna tussen ons in zitten en soms liggen. Meisje was ziek. Had dikke koorts...
Maar praten als brugman. Waar ze dat van heeft, niet van mij in ieder geval. Ik praat veel maar zonder veel te zeggen, schrijf het liever op. Misschien maar beter ook. Kan ik er nog eens over nadenken....De Del van de deleteknop is al niet meer zichtbaar op mijn toestenbord. Zo vaak heb ik daar de zere vinger al opgelegd. Want ik zeg vaak eerst wat en ga dan pas nadenken. Adrem kan ik reageren...maar soms trap ik het gas genadeloos in terwijl ik beter mijn voet op de rem had kunnen laten neerdalen. Beter voor iedereen, hahaha...
Maar Mouna nam met ons haar dag door....Lief, lief meisje...Zo ziek maar oh zo aandoenlijk.
Bracht haar na een uurtje weer naar boven nadat wij haar hadden beloofd vandaag naar de geitjes, hertjes en de kippetjes in het stadspark te gaan kijken. Oud brood mee, fijn en grof volkoren. Misschien nog wel even op zoek naar die haan van Moos. Hij kraaide deze week niet of ik lag op het verkeerde oor. Dat kan ook.
Waakte nog even bij het grote raam, de raambekleding komt pas begin februari dus ik kon een blik werpen op de Vecht en de Voorveghter....Tja, we wonen leuk.
Zag oude en voormalige buurtgenoten tevreden het knusse theater van Hardenberg verlaten.  Toneelvereniging Vorie-Vana stond dit weekend twee keer op de planken. Had ze ook graag willen zien, traditie hè. Trots op onze plaatselijke kleinkunstenaars uit Mariënberg, Beerze en Beerzerveld....Maar was blij dat ik gisteravond rustig op de bank kon zitten na een hechtische tijd. Heerlijk ontspannen naast mooie San!
Binnenkort maken wij de korte oversteek van amper honderd meter naar de toko van Jan-Maarten en zijn fijne crew en super vrijwilligers. Daniël Lohues speelt begin februari letterlijk achter ons huus. Misschien heeft hij wel zin aan een lekker bakkie koffie vlak voordat hij zijn eerste voorstelling van zijn nieuwe tournee gaat geven. Hij drinkt vast zijn koffie zwart maar een cappucino tover ik ook zo voor hem op tafel.
Sinds gisteren weet ik namelijk hoe ons nieuwe koffiezetapparaat pas echt werkt. Een barista in wording..??
Bij ons geen doorloopkoffie meer. Elk bakkie wordt vers en met liefde voor je gezet. Doorloopkoffie, zo heet in Amsterdam nu tegenwoordig een bakje troost als het op de ouderwetse manier wordt gezet. Zoals mien Moe gewoon al 88 jaar koffie zet. Doorloopkoffie, kunnen ze blijkbaar een euro meer voor vragen. Net als pannenkoekenspek of tosti-ham....Onzin producten. Geef het een mooiere naaam en tel uit je winst.
Zoals Flat Iron Steak of Picanha....vroeger noemden wij dat gewoon nog een biefstukje of entrecote.
Eerder gebruikten wij het als stoof- of soepvlees en nu bakken wij het kort en heet het ineens Bavette.
Een exotische naam en natuurlijk hangt aan dat moderne vlees een luxueuzer prijskaartje....Vroeger ging het in de machine voor tartaar of gehakt en nu vragen ze er een dubbele prijs voor. Heeeeeeeeeeeeeeerlijke TV die Keuringsdienst van Waarde. Wij laten ons graag een lapje voorhouden.
Ach, ik maak mij er niet druk over. Moos kan FC Groningen niet vinden in zijn boek. Er gaat niets boven Groningen...Blijkt Groningen achter Fortuna Sittard te zitten. Dat kan toch niet, zegt Moos ineens. Sittard ligt toch in het zuiden en Groningen in het noorden. Tja, logica bij een kind van bijna zeven maar soms al met het verstand van een tien- of vijftienjarige....Heeft hij ook niet van mij. Nu schijnt vergeetachtigheid in verband te staan met een vorm van hoogbegaafdheid las ik vanmorgen ergens op Facebook bij een gezichtboekvriend van mij.
Het staat op Facebook dus neemt bijna iedereen het voor waarheid aan. Het zal wel. Klinkklare onzin natuurlijk! Gewoon beter nadenken...
We zijn nog wel van alles kwijt. Vooral ik ben vergeten waar ik alles in heb gestopt. Zo vond ik vorige week in een doos die ruim een jaar niet open is geweest een paar nieuwe schoenen.....
Tik je zo op de kop, gratis en voor niks. Mooi toch, maar waar ligt toch het tafelkleed en mijn sportschoenen? Na ruim anderhalf jaar de sportschool alleen maar financieel te hebben ondersteund wordt het weer eens tijd om er daadwerkelijk acte de presence te gaan geven. Het is tevens op loopafstand, zoals bijna alles in Hardenberg. Ik loop zo bij de Blokker naar binnen voor een Swiffer en bij het Kaaskeldertje voor een stukje oude kaas. Smakelijke buren hebben wij hier aan de Vecht!
Ben een geluksvogel. Een mooie vrouw, lieve kinderen...., net een nieuw huis wat bijna helemaal af is en toch heb ik altijd wat te zeuren. Toch heb ik altijd die onrust in mijn hoofd.
Ben vaak nog van alles kwijt maar oh zo gelukkig met wat ik wel heb en wel kan vinden.
We zitten nog met zijn tweeën beneden....Voeren mooie gesprekken over van alles. De dames slapen nog even...Hopelijk is Mouna de dikke koorts ook weer kwijt, wij gaan 'm zeker niet zoeken....
Mountje, in haar grote bed. Wijsneusje....staat ze bij mij als ik op de WC zit. Moet je poep doen of een plasje? Plasje Mouna, ik sta op ....moet je wel de kleine knop indrukken. De grote is voor de poep...
Wil ik gisteren nog een liedje voor haar zingen....Ik ga slapen en ik ben moe...Papa, dat heeft Mama al gezongen toen jij nog op de voetbal was, hoeft niet meer. Ze wilde nog wel een knuffel en popje nog een kusje. Terug in bed bleef ik nog een half uurtje wakker....Nog even scrollen door het laatste nieuws.
In haar grote bed hoorde ik niet veel later dat haar praten overging in rustig slapen....
Keek nog even naar buiten, keek naar de Vecht. Zag Moos weer half omgedraaid in zijn bed liggen en San sliep ook al. Grote geluksvogel....ben ik, de zelfbenoemde patrias van de dorgelo-familias. Mooi.
Deed de telefoon uit en legde hem op het denkbeeldige nachtkastje, die komt volgende week...net als de twee laatste binnendeuren...Maar voor mij was het huis vorige week al compleet.
Het lichtje in mijn bovenkamer ging tevens uit....De klok van de grote kerk hier in het centrum sloeg twaalf keer. Tied om te gaan slapen. Ben nog van alles kwijt maar ben blij met wat ik heb, dat is al meer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Zo kun je het ook bekieken, het glas halfvol ipv halfleeg....
Zo denk ik er deze ochtend over, kan morgen weer anders zijn. Lekker belangrijk, lekker boeiend!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....
Wat bestiet zal ooit vergoan....Alles hef een tied van goan, zelfs de zunne en de moan.
Tot 5 februari Lohues. Koffie stiet kloar hier aan de Vecht! Misschien wel met een plakke Krentewegge.

Daor Kreijt Gien Haane Noar!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Dat ik hier ben, dat ik dit doe. Eigenlijk zomaar, want het voelt goed.
Niks met te maken, het is geen verraod en ik doe geen vliege kwoad. 
Ik maak mij dus niet drök, maakt ja ook niks uut ja....
Daor, doar, doar....Doar kreijgt gien Haane noar.
Het is geen geheim en toch is het mooi. Dat ik dit doe kan, gebeurt bijna nooit.
Dat er geen iene wet waor ik ben en geen mense die mij kent.
Wa'k ook zeg of doe dan maakt dan eem niks uut ja...
Doar, doar, doar....Doar kreijgt gien Haane noar.
Het is niks stiekum, geniepig of zo.....
Het is gewoon fijn als ik ergens loop woar geen mense mij bekek 
omdat mien ik op heur beeld van mij lek
Wie ik ook mag wee'n , kenne mien verleden. 
Doar, doar, doar....Doar kreijgt gien Hanne noar....
Uut 'Doar kreijgt gien Haane Noar' van Daniël Lohues

Moi, ben ik weer. 
Nog de beste wensen.
Veul Heil en Zegen zou mien Moe zeggen....
Vind ik altied zo mooi klinken als zij mij vervolgens drie kussen op mien smakkerd gef en mij even stevig vastpakt!
Mooi toch, blijft een traditie net als die zelfgemaakte uiensoep op Nieuwjaarsdag.
Weet al 48 jaar niet beter....Houden zo!
Ik wens jullie allemaal een bijzonder mooi, goed, succesvol maar vooral dat het een gezond 2020 mag worden.
Schijnt dat 2020 bijzonder wordt, althans dat las ik in zo'n blaadje wat ik afgelopen vrijdag achteloos opensloeg toen ik wachtte tot St. Juttemis in het UMCG in Groningen.
Woensdag 22 januari giet trouwens mijn rechteroog voor de zevende keer in successie onder het mes.
Onder de zalvende handen van enkele knappe doktoren. Proberen ze wederom iets te herstellen wat schijnbaar een rekbaar begrip bij ondergetekende aan het worden is.
Ik wens ze veule succes, veel heil en zegen.
Wie weet klapt mien ooglid nou eens niet meer naar binnen. Wat ik oe brom.
Verder gaat het qua gezondheid de goede kant op. Dermatoloog en de diverse oogartsen waren op de eerste vrijdag in het nieuwe jaar dik tevreden. Mooi toch!
Oog oogde rustig en stabiel, had dan oudejaarsnacht- en nieuwjaarsmorgen ook weinig vuurwerk gezien!
Was even na twaalf uur in een bijzondere kleine wereld beland. De mist trok flink wat grijze dekens over de stad.
Je hoorde het wel knallen maar zag verder eigenlijk niks. Tuurde over de Vecht en die staarde terug.
Die 77 miljoen aan vuurwerk vloog de lucht in maar zette vervolgens geen zoden aan de dijk....Neuh, niet echt!
Mien oog heeft geen last van vuurwerk. Bij mijn geen hemelvaart naar het oogziekenhuis omdat er iets in mijn oog is geknald. Neuh, het is al jaren vuurwerk in mijn rechteroog daar heb ik geen gillende keukenmeid of hitsige vuurpijl voor nodig. Mijn oog doet altijd een beetje raar. Schuin kijken en niet afsnijden.
Het vuurwerk is niet het probleem maar de wijze waarop de mensen er mee omgaan. Net zoals de dwazen die de trekker van een revolver graag willen overhalen...
Net zoals het feit dat de sterke arm van de wet, brandweerlui, ambulancepersoneel etc. niet gewoon hun werk kunnen doen en wij hier in Nederland zulke onbegrijpelijke zaken maar onder het grote tapijt willen blijven vegen. Nathouden en pamperen....Niet willen straffen of in ieder geval niet voldoende, morgen staan ze toch weer buiten hun vrijheid op te snuiven....Misselijkmakend!
Aanpakken zulke lieden die niet het respect kunnen opbrengen om deze fantastische mensen hun goede werk te kunnen laten doen. Miljoenen en miljoenen euro's aan schade door halve garen, doorgesnoven gekken en halfdronken klootzakken die de hooglopende discussies moedwillig nog verder op scherp zetten.
Halfslachtig ingrijpen door plichtsgetrouwe burgervaders- en moeder die gezien hun politieke voorkeur of achtergrond maar niet de knuppel in het desbetreffende hoenderhoek willen smijten, Bang voor het feit zijn dat ze dan worden afgeschilderd als een paria in deze steeds meer droger wordende woestenij.
Niemand durft nog het voortouw te nemen, gewoon duidelijk man en paard noemen. Bang om als extremist, pessimist of whatever te worden neergezet. 
De berichten in de krant dat de wisseling van de wacht, van 2019 naar 2020, redelijk rustig is verlopen.
Aan mijn donderslag, kruidnagel!
Dat wij het al normaal vinden dat er maar een paar hoeders van de wet zijn bedreigd en belaagd, dat er maar een paar mensen zijn neergestoken, auto's zijn vernield of in brand gestoken. Dat de calamiteiten binnen de hedentendage geldende perken zijn gebleven. De moraal van deze tijd. Nederland poldert er lekker rustig op los.....Lekker doorgaan, jongens....Kom je een heel eind mee!
Vooral de braafste jongen of meisje van de klas willen blijven...
Vooral het niet over hebben. Vooral niet benoemen, als je er niet over praat is het probleem er ook niet is het algemene devies. Een vreemde tendens. Net zoals hier iets verderop....De slechten verpesten het altijd voor de goeie maar je moet er niet voor weglopen. Zo gaat de wond alleen maar meer stinken....Niet wijzen, maar handelen...Niet met de mantel der liefde willen bedekken. Wat niet meer recht is niet bewust krom willen houden. Hoeders van de wet willen het ook anders zien maar worden gewoon teruggefloten door onwetende mensen in het pluche die polderen langzamerhand tot kunst hebben verheven. Kunst die geen flikker meer waard is en niet wordt gesnapt door de goegemeente....Democratie ten top!
Ach....volgens Moos kraait er 's morgens hier ook een haan. Hij beweerde het stellig. Volgens mij enkele ochtenden geleden. Kwam hij liggen bij ons in het grote bed. Ik hoorde een haan kraaien, papa.
Tja, hij kan het weten. De vroege vogel van de familie. Zo 's morgens met zijn vieren in het grote bed kreijt er toch gien Haane noar. Zijn wij onbekende wereldburgers in onze grote Bosatlas. Doorkruizen wij vele verre landen met groots gemak. Hebben wij voor alle problemen panklare oplossingen klaar liggen.
Troep gooien wij vervolgens heel eenvoudig weg in onze nieuwe Brabantia Prullenbak! Mooi verjaardagkado, praktisch ook, waarvan Akte!
Binnen deze muren blijft de rotzooi van de grote boze buitenwereld lekker weg. Er zit een vernuftigd goed slot op onze voor- en achterdeur. Je kunt met drie man er aan gaan prutsen omdat je zonder toestemming toegang wil verschaffen maar dan beland je niet bij ons thuis maar in een geheel ander zorgeloos ommuurd gebouw ergens in Hoogeveen. Nederland ten voeten uit, als je niet wilt deugen vangt de overheid je wel liefdevol op. Omgekeerde wereld, echt wel Moos! Wie slecht doet ontmoet goed! Rare Wereld!
Daor kreijt voorlopig ook gien Haane noar...Murw gebeukt door de jaren heen. Wij vinden het allemaal wel prima. Eerder ons schor geschreeuwd, nu fluisteren wij zacht als iemand ons maar hopelijk hoort in de verte. De haan kraait dus ook hier in Hardenberg. Het is een net een dorp, ken al vele mensen.
Moi, Hoi....Hoe is het? Wonen jullie er al? Mooie vrouw heb je...Geluksvogel. Joah, mag wel zo...
Als wij allemaal maar op tijd wakker zijn. Dat niet teveel mensen door de wekker heen gaan slapen.
Kan je zo gebeuren als je iets te vaak op snoozen drukt!
Ach, ik maak mij niet druk, maakt toch niks uit ja....Ik doe toch geen vliege kwoad??
Doe de deure van het slot, zet de koffie an. Kan het volk binnenkomen.
Een bordje kan er altijd bij zei mien Moe vrogger, het is al bijna tien voor twaalf. Wat ik oe brom!
Fijne zondag. Nogmaals Joah, mag wel zo.
Laat het vuurwerk in 2020 maar beginnen...
Wij gaan nu een potje Mens Erger Je Niet spelen, kieken of ik Moos nu wel de baas ben.
Denk het niet....slimme gozert hoor.
De zelfbenoemde haan in het overvolle kippenhok
De Hemel op Aarde, wie gelooft daar nog in?

GeArriVeerd & InGeCheckt!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Oh, simple thing, where have you gone? I'm getting old and I need somehting to rely on.
So tell me when you're gonna let me in. I'm getting tired and I need somewhere to begin.
And if you have a minute, why don't we go. Talk about it somewhere only we know?
This could be the end of everything, so why don't we go...
Somewhere only we know'
Uut 'Somewhere only we know' van Keane. 

Hoi, ben ik weer.
Een weekje van de radar geweest, druk met verhuizen geweest en zo.
Precies een week geleden werden wij hier zondagmorgen wakker in ons nieuwe huis aan de Voermanstraat in downtown Hardenberg (NL). Op kruipafstand van het theater, op loopafstand van het centrum, alles binnen handbereik. Na ruim een jaar aan een soort van zwerven te zijn geweest zijn we eindelijk gearriveerd op onze eindbestemming.
Nooit geweten, maar de laatste weken zelf weer aan den lijve ondervonden en keihard ervaren. Verhuizen schijnt gewoon in de Stress Top Tien op nummer twee te staan!!
De 'rollercoaster' van het lijstje der lijstjes....Het verlies van een dierbare staat onbedreigd op 1, is al jaren de absolute Queen in dit merkwaardige lijstje. Lijkt mij volkomen logisch.
Wat ik oe brom!
Nog zo'n lijstje die wij toe kunnen voegen aan de vele lijstjes die ieder jaar, als traditiegetrouw de oliebollen met krenten of rozijnen in de frituur worden gedompeld, als rijpe appels van de boom vallen.
Oh ja, nog zo'n lesje geleerd op de drempel van 2020. Geen appels eten, zelfs niet een paar stukjes. Duzz!
De pectine drong brutaal via een paar kleine partjes elstar mijn lichaam binnen met als gevolg dat ik wederom een dikke week met een knalrood hoofd rondliep, de uitslag op mijn koppie tierde welig. Heerlijk zo'n branderig en jeukerig gevoel. Kon ik er ook nog wel bij hebben tijdens de stressvolle weken van de verhuizing haha...
Rommel en chaos bezorgen ons Nederlanders nu éénmaal veel stress tijdens het verhuizen, niets is ons vreemd. If you can't beat them, Join them! Gelukkig zijn wij niet van plan om nu weer snel te gaan verkassen. In ons prille bestaan zijn wij reeds 4x verhuisd. Redelijk wat dozen in onze handen gehad, moet de volgende keer trakteren op Bovenveld, ben d'r zowat kind aan huis. Neuh, wij zijn voorlopig gearriveerd op onze (eind)bestemming en zorgeloos ingecheckt. Vele grenzen gepasseerd maar ons paspoort heeft inmiddels genoeg stempels en visa. Zelfs de kinderen hielden de tel niet meer bij. Mouna vroeg op kerstavond heel lief aan ons, gaan wij nu hier weer wonen terwijl wij ondertussen het huisje/atelier van mijn schoonouders betraden achter hun huis in Diepenveen. Of gaan we straks naar ons nieuwe oude huis? Of slapen wij vannacht bij Oma of in Lutten...? Zo'n opmerking raakt je wel....
Ach, het is voor Moos en Mouna ook een jaar van uitersten geweest. Een rollercoaster...De koffer vaker ingepakt dan ons lief was. Maar wat hebben ze het super gedaan, alles maar ondergaan. Als ze weer eens werden gedropt bij Oma omdat Mama en Papa weer 's avonds naar het nieuwe huis moesten.
Respect. Nu spelen ze heel lief samen in de kamer. Samen bouwen aan een treinbaan. Zal het Arriva zijn of toch de NS...? Waar Moos een bocht wil gaat Mouna liever rechtdoor. Ach, als ze maar op tijd vertrekken komen ze nooit te laat op hun bestemming aan. Waarvan Akte!
Wij zijn allemaal gearriveerd, ieder op zijn of haar eigen manier. We voelen ons al helemaal thuis. Wennen went soms snel. Zeven nachten slapen wij nu op vertrouwde grond. We hebben zelfs een zwembad in onze tuin gehad al ligt die nu onder een grote bult zand, als je begrijpt wat ik bedoel. Misschien stond in onze badkamer eerder wel de 3-meter duikplank. Wie zal het zeggen.....
Vroeger vaak hier in het diepe gesprongen, ins blaue hinein....Koos vaak het ruime sop, trok er mijn baantjes en nu wonen wij gewoon op de restanten van het oude zwembad de Marsch in de Marschoek.
Bijna alles nieuw. Niet meer koken op gas, was even wennen op eerste kerstdag maar de heerlijke rollade smaakte super, zo ook de boontjes uit Egypte. Gezellig met z'n vieren de geboorte van het nieuwe wonder vieren. FF geen drukte aan de kop. Genoeg kilometers gemaakt de laatste maanden. De heilige koe zal minder intensief gebruikt gaan worden, het stalen ros zal weer vaker te harte worden genomen.
Een kopje thee is nu in een wip gemaakt met de Quooker, dat is ook wennen, zij het plezierig wennen...
De boekjes van de oven en het koffiezetapparaat nog maar even goed doorbladeren...Nieuwerwetse dingen, eerder wist je op welke knopjes je moest drukken nu is het bijna allemaal touchscreen.
De wasmachine speelt zelfs de vijfde van Beethoven als de kleren schoon zijn. Omgekeerde Wereld zou Moos zeggen...Lampen die je met een app'je kunt bedienen, van tl-licht naar romantisch warm....
Superlatieven ten over, al kennisgemaakt met de buren. Eerste indruk is goed, ondermeer een chef-kok en een bloemiste mogen wij tot onze intimi rekenen maar ook de dochter van oud-zeurvitter Jan en TostiTestoRon, al woont deze middenvelder aan de zijkant...Ach, we zijn gezegend met mooie mensen om ons heen. Lekker belangrijk!
Zo ook de fantastische helpers...De verhuismeneren- en mevrouwen. Topfamilie hebben we toch. Voor de zoveelste keer in korte tijd stroopten zij de mouwen op. Harstikke super. Kleine neefje Merlijn, wat zeg ik, grote neef Merlijn ontpopte zich vorige week als Superverhuizer...hartstikke gaaf man! En Moe die weer haar beroemde VerhuisSnert maakte....Bij de eerste lepel alle stress als zon voor de sneeuw verdwenen.
Maar ook onze schilders, door de mannen van Richard Buitenhuis zaten wij binnen enkele weken goed in de verf. Onze klussert Jeroen en Jarno van Kremer Keukenmontage, Vakmanschap is Meesterschap!
Wat een toppers allemaal, kerels die hun vak verstaan. Want dankzij hen hebben wij een gigantische mooie keuken gekregen....Geweldig!
De vloer van Bebo, super strak gelegd! Alles nog voor de kerstdagen geroggeld. De planning van lieve San was strak, beetje gewaagd...Want was de oplevering wel de eerste week in december...??
Best wel spannend heur, de stress borrelde al ver voor december op...hahahaha!
We namen de gok en het pakte warempel goed uit. Vanaf begin van deze maand konden wij aan de klus en alles liep op schema. Tot de stress van de uiteindelijke verhuizing aan toe.
Ondanks het feit dat San min of meer in de lappenmand zat, hallo bloedarmoede kom maar door. Kan er ook nog wel bij, knokte ze zich als een Rico Verhoeven door de materie heen. Wat een topwijf.
Ze viel enkele keren genadeloos tegen de touwen maar binnen acht tellen stond ze er weer.
Respect lieve San! Zonder jou was dit hele project nooit van de grond gekomen. Zonder jou zaten wij nu niet hier lekker knus met z'n vieren in ons nieuwe huis. De meer dan gemeende woorden op kerstavond van je Pa onderstreepten dat nog even fijntjes en terecht. Het mag gezegd worden! Je krijgt niet vaak de waardering die je wel verdient....Jij bent de benzine en diesel in mijn vaak haperende motor. Zonder jou geen ons, Zonder jou was ik niet zoveel ik nu wel ben...zonder jou stond ik op nummer 1 in de stress top tien! Je kunt het allemaal nog zo mooi voor elkaar hebben, zonder jou ben ik nergens. Een roepende en vooral een zoekende in mijn eigen drooggelegde woestijn!
San, ik hou van jou. Wat heerlijk om vanmorgen met z'n vieren lekker samen in ons grote bed te liggen en  langzaam wakker te worden. Niks geen invloeden meer van buitenaf. Dan vind ik het zelfs goed dat Mouna naar de Teletubbies wil kijken...Niets is een mens vreemd.
Samen weer naar de Top2000 te kijken....Mmm...Heerlijk. Gewoon weer iets van onszelf, weer iets van ons vieren. Somewhere only we know!
Fijne zondag
Joah, mag wel zo.....