Bucketlist!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'The smell of hospitals in winter and the feeling that it's all a lot of oysters, but no pearls. All at once you look across a crowded room. To see the way that light attaches to a girl. Drove up to Hillside Manor sometime after two a.m. And talked a little while about the year. I guess the winter makes you laugh a little slower, Makes you talk a little lower about the things you could not show her. 
And it's been a long December and there's reason to believe. Maybe this year will be better than the last. I can't remember all the times I tried to tell my myself. To hold on to these moments as they pass'
Uut 'A Long December' van The Counting Crows

De grote lisdodde is een plant uit de lisdoddefamilie. Het is een tot ruim twee meter hoge plant van voedselrijke oevers met lange grote bladeren en een karakteristieke bruine 'sigaar' aan het uiteinde van zijn stengels. De gedroogde rijpe plant wordt wel eens gebruikt als (stink) sigaar. Dat weet ik nog goed. Een oude buurjongen van mij, Tiemen Pasterkamp, rookte deze als ware het echte gedroogde en gerolde sigaren betrof uit Oud-Kampen. Stond erbij en keek er naar. Had het nog nooit eerder gezien. Vond het machtig interessant. Hij had toch veel meer met de natuur......Wekenlang droogde hij die sigaren in de schuur van zijn ouders waarop zijn vader die grote karakteristieke rode tomaat op de deur had geschilderd. 
Mooie mensen van Urk!
Nou, zo'n Lisdodde had ik een week lang in mijn onderbroek huizen. Bijna een week lang plaste ik door een groot plastic rietje die okselfris in mijn kleine jongen was geplant. Aan de knie had ik zo'n opvangzak hangen die ik om de paar uur boven het toilet kon legen. Geweldig.....Maar niet echt!
Kan weer van mijn bucketlist af, echter deze stond er echt niet op. Wat ik je brom! Neuh, keer een reis maken in de voetsporen van mijn vader door voormalig Joegoslavië wel. Of een keer eten met San bij Jonnie Boer. 
Moos zien schitteren in HHC 1 of Mouna naar het altaar begeleiden en haar overhandigen aan de man van haar dromen. Van die dingen. Of kerst met de hele familie maar die strepen wij elk jaar van onze bucketlist af. Ooit vader worden van twee geweldige kinderen is mij inmiddels ook gelukt, net zoals het feit de vrouw van mijn dromen te vinden. Het werd zelfs meer dan dat.....Soms heb ik het geluk gewoon aan mijn kont hangen....
Neuh zo'n Katheter, wat een week bungelde aan mijn lichaam, hoeft voor mij voorlopig niet meer. 
Geef mijn portie maar aan Fikkie.
Plaste al twee weken wat minder. Regelmatig bij de huisarts geweest. Wat tabletjes gekregen, had verder geen klachten. Nog voor een echo langsgeweest in het ziekenhuis. Blaas was leeg maar afgelopen zondag, die welbekende 17e december, kan wederom in de boeken als eentje die ik niet snel zal vergeten.
's middags bij het feestje van Lian ging langzaam de sluisdeur van mijn plasbuis dicht. Langzaam plassen werd druppelen, de druk was al helemaal verdwenen. Na het tweede bockbiertje in huize Bouwhuis ging de afvoer helemaal op slot. Thuis in Hardenberg ging ik wel tig keer naar de wc. Kon persen wat ik wilde maar zelfs één druppeltje was nog een brug te ver. Na enkele plasloze uren besloot ik toch maar even te bellen met de huisartsenpost. Notabene onder Studio Sport, dan weten jullie dat de nood bijzonder hoog was.
Ach, vriendelijke man hoor die huisarts daarover hoor je me niet maar hij lulde zoveel terwijl ik inmiddels op knappen stond. De stoom kwam bijkans uit mijn oren....maar iets van vocht ho maar......
Ja druppels van (angst)zweet die van mijn voorhoofd vielen. Had liever dat ze rond of uit mijn voorhuid kwamen....Dat kunnen jullie wel begrijpen!
De vriendelijke huisarts met veel praatstof bereikte mijn blaas niet met zo'n fijngevoelige slang die hij met alle man en macht in mijn kleine jongen probeerde te porren....Na drie mislukte pogingen werd ik getransporteerd naar de eerste hulp waar ik in de lieve handen belandde van Heidi. Mijn kleine jongen bleef ondanks alle vrouwelijke aandacht, er liepen meer zusters in het smetteloze wit rond, in zijn schulp kruipen.
Handige Harrie....Heidi was een vrouw van de gestampte pot. Lief, teder maar wel met de nodige kennis ging zij respectvol voor poging nummer vier en vijf....Ik had vertrouwen in Heidi want de Uroloog bevond zich op minimaal 85 kilometer van het knusse ziekenhuisje in Hardenberg. Een snel rekensommetje leerde mij dat het minimaal een uur zou duren...Dat trok ik echt nie....Heidi mocht alles met mijn kleine jongen doen, echt wel....als ik maar ging wateren. Wat een geweldige avond had ik op deze besneeuwde zondagavond in Hardenberg. Geen Studio Sport maar met de broek half op de enkels op een harde massagebank waar mijn kleine jonge ongewild het onderwerp van gesprek was. Pas toen Mariska N. nu Bouwhuis de bewuste Katheter via het gordijn aan Heidi reikte kwam er schot in de za(a)k....Uiteindelijk boekte Heidi succes en wat een opluchting....Ik wilde haar wel kussen maar de situatie vroeg om een ander antwoord. Mijn gezichtsuitdrukking sprak boekdelen. Bij een flinke aandrang na een goede avond doorhalen heeft de gemiddelde man 500 cc aan urine in zijn overvolle blaas zitten. Nou, ik had die avond de hoogste score met een inhoud van bijna 1100 cc. Twee keer zo veel. Ik mocht een kadootje uitzoeken, een kerstpakketje zei Heidi nog. Het werd een doos met allerlei Katheters....zowel voor overdag als voor 's nachts.
Maar wat was ik blij....Kon eindelijk weer plassen. Nou ja, ze hadden het lek gevonden. De opening gezocht.........
Moest nog ff liggen. Allerlei onderzoeken volgden. Bloed werd afgenomen en meteen maar ff getest op allerlei zaken. Ik was er nu toch....De prostaat werd ook nog even onderzocht. Weet nu dat het uitgang is in plaats van een ingang.....Niet te filmen
Ach, pas ver na middernacht verliet ik via de Ambulance-ingang het ziekenhuis. Ze kunnen er van alles over zeggen maar ik ben trots op al die mensen die er werken.....Nuchtere zorg met een knipoog en dito glimlach. Lekker slap ouwehoeren over een gebied waar vaak de toestand als een paal boven water staat.
Het sneeuwde....Hardenberg was bedekt met een wit laken en ik liep daar. Naast een Katheter ook een beetje met mijn ziel onder de arm.....haha....Je moet alles een keer meemaken maar dit had ik liever over willen slaan. 
Maandagmorgen voelde ik mij net een mannetje van 80 jaar of ouder en ach na een paar dagen wende het ook wel weer....Elk nadeel heeft zijn voordeel. Handige uitkomst voor een feestje of een festival. Je kunt drinken wat je wilt en je hoeft nooit naar de WC. San was een superverpleegster.....Ze koppelde net zo makkelijke de dag- als de nachtzak aan mijn slangetje...Moos vond het reuze interessant. Zo interessant dat hij pas donderdagmorgen ernstig en éénmalig aan de slangetjes begon te trekken....
Ik wist op dat moment ook weer dat ik een kleine jongen had.....Man, man....heb er nu nog last van.
Gelukkig mocht de Katheter er vrijdag weer uit. De kerstdagen beleef ik vandaag en morgen gelukkig Kathter-vrij! Wat een ervaring....maar niet heus. Ik kon een week helemaal niet zeiken...Zowel letterlijk als figuurlijk!
Wat blij dat ik nu gewoon weer kan zitten en/of staan om mijn plas te lozen. Dat voelt echt heeeeeeeeeeeeeeeeerlijk. Ik ga er gewoon weer even goed voor zitten en geniet met volle teugen. Veel drinken zei de Uruloog nog, nou dat komt wel goed haha....
Wat dat betreft was het weer een bewogen jaar. Het hoogtepunt vond meteen al plaatst in januari met de geboorte van onze Mouna, wat een prachtig meisje....De rest van onze ziekenhuisbezoekjes waren minder leuk en prettig. Daarom haal ik maar weer eens het nummer van the Counting Crows aan. 
Hopelijk wordt het volgend jaar beter qua gezondheid dan dit jaar....
Wat dat betreft staan er gewoon veel plezantere dingen op mijn bucketlist wat ik je brom!
Fijne kerstdagen en alvast een vrolijk, lief, succesvol maar vooral een gezond 2018 gewenst
Dikke kus op jullie voorhui.....euh hoofd! Joah, mag wel zo.....
Best wel een lullig kerstverhaal geworden!

17 December!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'So here it is Merry Xmas'. Everybody's having fun. Look to the future now. It's only just begun. Are you waiting for the family to arrive. Are you sure you got the room to spare inside. Does your granny always tell ya. That the old songs are the best. Then she's up and rock and rollin' with the rest'
Uut 'Happy X-Mas Everybody' van Slade

Hier thuis, bij de buren en zelfs op het werk staat de radio soms op Sky Radio. The Christmas Station!
Ach, ik vind het niet erg. Vind het wel wat hebben, zo lekker kneuterig. Vooral afgelopen week met die bergen sneeuw er bij!
Wat betekent kerst voor mij? Volgens Moos wordt Jezus geboren maar zijn juf heeft een ander kindje in de buik, die heet geen Jezus en de baby van Marloes luistert misschien wel naar de naam Henk. Weet je dat Henk op nummer 1 staat wat betreft de minst gegeven meisjesnaam...? Moos vraagt zich steeds vaker af, soms op de vreemdste momenten hoe de baby toch in de buik komt. Hij zit echt in zijn piemel, fluf en kont fase. Om de drie woorden gooit hij kont tussen zijn volzinnen door. Of piemel...
Kerst betekent voor mij toch het einde van het jaar. Lekker eten met de familie, gezelligheid en dom ouwehoeren. Op Hoes Op An Veur Kesmis....Blijf ik een geweldig nummer vinden net als de beste kerstplaat ever. Die van Slade....Gisteravond veel kerstmuziek gedraaid op 39 en verdere foute muziek. Waarom ik ineens aan Tilly en Manita moet denken, Euh....? misschien staan deze namen wel aardig in hoog in de lijst van de sociale verzekeringsbank. 
Op Hoes Op An Veur Kesmis zegt veel.....Geborgenheid, vertrouwde omgeving. Thuiskomen, de drang naar eerder, rendementen van vroeger. Ik voel mij onmeunig best!
Mouna lacht weer naar mij aan de andere kant van de tafel. Met haar 4 kleine tandjes in haar lieve mondje wat constant in de blije stand staat. Had vannacht tussen de plaspauzes door een rare droom. Werd teruggeworpen naar twee jaar terug toen ons het huilen nader stond dan het lachen. 17 december is mijn lieve oud-buurmeisje altijd jarig....Ze wordt alweer 13. Een hele meid die Snapchattend en Instagrammend door het leven gaat. Je wordt ouder, papa! Mooi. Maar voor twee jaar terug spatte onze droom op de verjaardag van Lian uitéén. Het zal misschien altijd zo'n moment blijven. Sommige data vergeet je nooit.
Na ruim twaalf weken stopte het hart van ons kleine wondertje in spé met kloppen, het klopte niet meer! Nooit meer....
Weet het nog zo goed. Raar dat het vannacht, precies twee jaar geleden, 17 december 2015 weer arriveerde in mijn onderbewustzijn. Op hetzelfde moment huilde Mouna haarzelf wakker. Was net vier uur geweest en het laatste bockbiertje van La Trappe had ik zojuist persoonlijk overhandigd aan de plaatselijke riolering. Want wat als het twee jaar terug allemaal wel goed was gegaan dan was Mouna er nooit geweest. Rare gedachte....Twee jaar terug stond onze wereld stil op 17 december! Hadden we eigenlijk best wel een Kut-Kerst. Daarom snap ik ook zo goed dat heel veel mensen niet zitten te wachten op kerst. Vooral als je dit jaar of eerder mensen ongewild heb moeten laten gaan. Omdat ze het aardse verruilden voor het eeuwige of omdat een relatie stukliep. Samen zijn met kerst krijgt af en toe wel een andere dimensie. Of zoals wereldlichtjesdag wat ze vorige week in Ommen organiseerden. Die vieren nooit kerst met hun kroost wat zo welkom was. Wij kregen voor ons afgebroken Projectje Truus 2015 in de winter van 2017 onze Mouna er voor terug. Wat was ze welkom. Maar voor heel mensen werd de lege plek nooit meer opgevuld. Blijft hij of zij voor altijd in onze herinneringen. Was projectje Truus een meisje of een jongen geworden? 
Wij zijn echt gezegend met twee gezonde kinderen. Moos en Mouna. Weet niet wie ik daar voor moet bedanken maar uit de grond van mijn hart zeg ik Bedankt! Maar vond het zo raar dat juist vannacht een gebeurtenis van twee jaar geleden in mijn hersenloze brein werd geprojecteerd. Onze blikken naar elkaar, het nog niet uitspreken maar allebei al wetend dat het gebeurd was. Even daarvoor nog in de weer met zo'n namenboekje in de wachtkamer. De ene flauwe naam na de andere kwam voorbij. 
Twee jaar later is Mouna bijna 1. Wordt Moos in maart 5. Maar ik snap heel goed dat Kerst niet voor iedereen de Most Wonderful Time Of The Year is.....
Rollade en Ragout, ik roek het al. Op Hoes Op An Veur Kesmis. Iedereen doet het op zijn of haar eigen manier. Ik doe het zo....omdat ik het niet anders kan. 
Fijne feestdagen iedereen alvast en als het wat minder fijn voor je is dit jaar wens ik jou toch hetzelfde.
Ondanks alles valt er elke dag wel iets te vieren. In het groot of in het klein.
Tis maar net waar je je licht opsteekt....
Fijne zondag. Joah, mag wel zo... 

 

SneeuwBlind!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Shut your eyes and think of somewhere. Somewhere cold and caked in snow. By the fire we break the quiet. Learn to wear each other well. And when the worrying starts to hurt. And the world feels like graves of dirt. Just close your eyes until you can imagine this place. Yeah, our secret space, at will. Shut your eyes, I spin the big chair. And you'll feel dizzy, light, and free. And falling gently on the cushion. You can come and sing to me.'
Uut 'Shut Your Eyes' van Snow Patrol

We zitten al een uur op de bank naar buiten te kijken. Geen sneeuwvlok te zien!
Zijn we daar nu eerder voor uit het bed geslopen. Moos maakte mij al vroeg wakker, kwam uit zijn kamer gestiefeld en fluisterde in mijn nog half slapende linkeroor: 'Papa, ga je mee naar beneden. Weet je nog, 10 cm sneeuw, Code Geel. Sneeuwpop maken....hebben we nog wortels over van Sinterklaas? zou het plaksneeuw zijn? gaan we sneeuwballen gooien.....
Maar éénmaal beneden was de wereld buiten onze deur nog niet maagdelijk bedekt met een wit gestreken laken. Niets van dat alles. Nederland in optima forma. We kunnen hier ons over van alles druk maken. Dat doen wij het liefste voordat er uberhaupt iets gebeurd is. Naderhand valt het altijd mee in Nederland!
Valt er ergens een verdwaald sneeuwvlokje is de NS al in alle staten, schiet de eerste auto de sloot in en tovert de KNMI allerlei codes uit de hoge hoed! 
Ik hoor ze lachen in Oostenrijk en Frannkrijk, die rare Ollanders. Daar worden ze pas echt zenuwachtig als er geen sneeuw ligt....zoals wij nu eigenlijk. De Muts had Moos bij wijze van spreken al op, hij wilde zo in zijn Cars pyjama naar buiten waggelen, ins blaue hinein
Nu is het nog mooi donker, de sneeuw gaat pas vallen als wij hier richting de middag wandelen...
Zal het dak in Amsterdam bestand zijn tegen de sneeuw als wij nog een poging gaan doen om de competitie spannend te houden. Zal Ajax tegen de lampen nog een kaarsje van hoop opsteken of dooft de ploeg van Cocu het vuur uit het elftal van Keizer die allang weer de hofnar is gebleken. 
Ach, alles valt deze week een beetje tegen. Chris Rea ,de zanger van Driving home for Christmas zakte gisteren tijdens een optreden in elkaar. Peter en Henri maken het karwei duzz niet af in Dortmund en kunnen vandaag ook het Bosz in, Gordon kan meer niet kiezen tussen twee opties die hem in de schoot zijn geworpen. Hij heeft nog wat te kiezen. Duurt een wc-bezoek even zeven minuten wat langer door een plas die niet wilde lozen loop ik die gewilde kaartjes van Pearl Jam mis....
Ach, het bezoekje aan het UMCG deze week viel ook al dikke tegen. Normaal gesproken zijn het bezoekjes die ik uit kan tekenen. Mijn ogen worden door de Dermataloog gemonitord. Bloed en ditmaal ook de urine worden weer gecontroleerd. Je slijmvlies Pemfigiod houdt zich rustig, een nieuwe operatie wordt weer uitgesteld ook al klapt het oog langzaam naar binnen en beschadigt dit het hoorvlies. 
Je bent er ruim een halve dag zoet mee maar je slikt alles maar, nou ja bijna alles.....Want het kan verkeren. Hoor het Bredero het vorige week nog zeggen.
Maar deze woensdag werd ik even ernstig met de grote neus op de feiten gedrukt. 
Mijn slijmvlies Pemfigoid gedraagt zich als een sluipmoordenaar. De hoofd van de Dermatalogie las, denk ik, mijn gedachten. Meneer Dorgelo, u denkt dat er niets aan de hand is maar laat ik u dit zeggen. Deze ziekte is een sluipmoordenaar terwijl u denkt dat alles stabiel en rustig is kruipt hij langzaam van de achterkant uw lichaam binnen en opeens kan hij toeslaan. De kans dat u blind wordt is nog steeds levensgroot aanwezig. De antistoffen zijn nog volop aanwezig in uw lichaam. Ik snap heel goed dat de oogarts u wil doorsturen naar het oogcentrum in Rotterdam voor een ooglidcorrectie maar er kleven best wel risico's aan een operatie. 
De operatie moet eens gebeuren anders gaat uw hoornvlies eraan maar.....
Nou ja, van die dingen duzz. Inderdaad, ik dacht dat het allemaal niet zo'n vaart zou lopen. Was alleen naar het UMCG afgereisd. We hadden net Sint en al die drukte achter de rug. San, Moos en Mouna bleven lekker achter in Hardenberg. Kon Moos ff in alle rust zijn grote puzzels maken. 160 stukkies, jochie van vier maakt achteloos een puzzel van 6+ in zijn eentje.
Mag nu ook een ander middel gaan slikken. Cylofosfamide.....Alleen van die bijwerkingen alleen al wordt je verdrietig van. De arts vroeg of ik al kinderen had. Ja, twee ontzettende lieverds....Willen jullie nog meer kinderen...? Euh...?? Schijnt dat die Cyclofosfamide ook het goedje aantast wat er doorgaans voor zorgt dat er in de buik van je vriendin iets wonderlijks moois gebeurt.....Euh? 
Haaruitval is ook zo'n fijne bijwerking...Nou ja, dat scheelt, het wordt bovenop toch wat dunner. Aan de andere kant is het ook weer handig want tevens je schaamhaar scheert zich zonder mes of schaar als sneeuw voor de zon weg. Misselijkheid, braken, verhoogde kans op infecties, je hebt sneller koorts en je bloedt wat sneller, niet maandelijks maar gewoon als je lichaam er zin aan heeft.
Gelukkig ik zie alles nog.....Bij mij nog geen code geel, oranje of dat alles op zwart gaat. Neuh, ga uit het van het positieve en dat alles achteraf toch meevalt. Maar er werd mij wel op hart gedrukt om de voorgeschreven medicijnen wel te gaan nemen aangezien ik het met de Dapson het ook niet zo nauw nam. Vergat het nog wel eens (de laatste twee maanden niet meer geslikt....duzz...) 
Ach, zo'n voetballoze zaterdag als gisteren maakte alles weer goed! Genoten van en met mijn gezin. Wat een voorrecht heb je dan. Dat valt nooit tegen....Ik zie zowel Moos als Mouna elke dag groeien, niet alleen in lengte maar ook als kleine mensjes! We ontdekten in het mooie Tubbergen een leuk nieuw restaurantje waar wij gastvrij werden onthaald. Mooi daj d'r bint.....Gaan we vaker heen. Moos kan er ravotten, Mouna staks ook en de kaart bood culinair perspectief. Ik heb niets meer te verliezen als ik dat allemaal zie gebeuren.
Met San een wijntje gedronken...God, wat is ze toch prachtig en allemachtig mooi. Met haar in mijn armen valt niets tegen.....
Ik ben niet sneeuwblind. Ik zie wat er allemaal gebeurt in- en rondom mijn veilige haven. 
De twijfel is gebleven maar ze leidt niet meer de dans. Ik laat mij leiden door het licht. Het licht is sterker dan het donker. De liefde overwint....
Laat de sneeuw maar komen. Ga weer naast Moos zitten.....wachten op het eerste vlokje.
Vandaag sluit ik mijn ogen niet, morgen niet en de komende jaren niet......Zo eigenwijs ben ik wel!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.....

 

Stemming!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden,

'Whistling tunes we hid in the dunes by the seaside.Whistling tunes we're kissing baboons in the jungle
It's a knockout. If looks could kill, they probably will. In games without frontiers-war without tears. Games without frontiers-war without tears.'
Uut Games Without Frontiers van Peter Gabriël

Was een weekje van de radar. Ging spreekwoordelijk acht tellen neer. Mijn simpele stukkie over wat ooit  een gelukkig kinderfeest was maakte veel tongen los in de wereld buiten mijn eigen. Het ging 'viral' zoals je het dan mag noemen, blijkbaar! Zo'n beetje half Friesland stak mij een warm elfstedenkruisje onder de riem. Sommige mensen uit Dokkum beloofden mij een gratis oranjebittertje als ik ooit de plek des onheils kwam bezoeken. Kreeg veel voors en enkele tegens te incasseren. Het zij zo. Onbekende mensen die dachten mij als nuchter simpel boertje kinderlijk in de hoek te moeten neerzetten. Terwijl ik alleen wat probeerde duidelijk te maken. Geen stelling nam maar alleen mijn ongeloof uitsprak wat ik een dag eerder zag gebeuren tijdens de Sinterklaasintocht. Gisteren was het weer van hetzelfde zwarte laken een wit pak. Nu kon er wel worden gedemonstreerd. De bussen werden nu niet geblokkeerd op de A7, nu kregen ze wel een immense politiebegeleiding (wat kost dat wel niet....?? Nederland hè, alles moet maar kunnen) Het Dokkum van Bonifatius leek wel veranderd in een stad waar een G-20 conferentie werd gehouden. Overal was er politie: in auto's, te paard, op het water, in burger. Elke nuchtere Fries die haar eigen stad in wilde via de Woudpoortbrug moest zich legitimeren.
Dokkum zucht, hadden ze maar nooit het onnozele idee geopperd om hier de landelijke Sinterinklaastocht te houden. 
De discussies barsten naderhand los. De kloof tussen de Randstand en de rest van Nederland werd alleen maar groter. De dijken braken. Zoveel maakte Dokkum wel duidelijk. Dat op het Platteland de dingen nu éénmaal anders gaan. Hier is zwarte piet gewoon het lieve meisje die je vrijdagavond nog een biertje intapte nadat Harrie en Klein Orkest waren uitgespeeld.
Had daarom vorige week ff geen enkele zin om mijn mening te ventileren die er absoluut niet toe doet!
Ik schrijf op wat mee bezighoudt, waarover ik mij soms verwonder. Gaat vaak over mijn lieve San, mooie kinderen, vrienden en familie. De ene keer over de voetbal, mien kluppie Mainbarg als ik mijn gal moet spuien maar wij hebben eindelijk weer een hoofdtrainer die het spelletje snapt. Dus hoef ik mijn pen niet te dopen in het azijn. De resultatenrekening van de TC waarop Bruto en Netto netjes zijn verdeeld. Hoe simpel kan het zijn. Prima gedaan, Heren! Nog steeds komen de reacties binnen, de teller blijft maar tikken. Als ik voor elke bezoeker een euro zou ontvangen kon ik een sabbatical nemen van minimaal een jaar. Elk nadeel heeft zijn voordeel. Het wordt gewoon een weekje Callantsoog, haha!
Ach, de stemming sloeg om in Nederland terwijl ik nog niet eens heb gestemd. Het hangt weer boven mijn hoofd als een zwaard van ene Damocles. De top2000, hebben jullie al gestemd?
Vrijdagavond was ik nog bij Harrie Jekkers en zijn Klein Orkest. Heerlijk. Wat heb ik genoten van deze nuchtere man uit Oh Oh Den Haag! Hij was zo links dat hij zelfs weigerde om twee rechterhanden te hebben. Brak door eind jaren zeventig, midden jaren tachtig! Hij vertelde prachtige verhalen. Hij waarschuwde ons al en ja hoor, uiteindelijk kwam het gesprek toch uit op de dood. Want over honderd jaar zijn we allemaal dood en jij ook. Hij vertelde de (on)zin van ons bestaan. Uit Einde Lijk....Tja, het klopte wel. Zong ook kinderliedjes, over het Nijlpaard. Wilde soms dat ik een roltrap naar de maan achter mijn huis had staan. Willen we soms niet allemaal die bloeiende eik in de winter zijn? En moet je eerst niet van jezelf houden als je dit kostbaarste bezit aan een ander kunt en wilt geven!
Heerlijk, in dat pluche van de Voorveghter te zitten. Ik geniet er elke keer weer.....Een dag later liep ik er al weer te drentelen. Nu omdat Moos de schatkamer van Sinterklaas wilde bezoeken. Wat een machtig mooi initiatief van de Hardenbergse middenstand. Sinterklaas en hoofdpiet Piet gingen geduldig op de gevoelige plaat met honderden misschien wel duizenden kinderen. Moos en Mouna waren onder de indruk. Moos die vroeg hoe oud Sinterklaas nou eigenlijk was en hoe Piet de kadootjes bracht ondanks het feit dat wij geen schoorsteen hebben. Je mag wel door het raam hoor, wordt je ook niet zo zwart.....(!?!) Is Moos nou de enige in de hele pietendiscussie die het wel snapt? Hier in Hardenberg, ver van alles, doen ze niet zo moeilijk. Laten wij mensen in hun waarde als ze 's avonds maar het licht van de fiets aan doen....!
Ach, was vroeger alles beter. Dat gemijmer over eerder, over de muziek van eerder. Je kunt je wel zorgen maken over van alles maar je schiet er zo weinig mee op. Weet wel dat ik mij elke dag zorgen maak nu ik kinderen heb. Heb het al vaker gezegd, krijg met terugwerkende kracht nog meer respect voor mijn ouders. Achter elke boom zie ik 620 beren op de weg! Soms op van die avonden na een donkere dag sluit ik mijn op en luister naar je stem....Vind Facebook best wel leuk zo af en toe. Oude 'Vrienden' kom je soms op de raarste plekken tegen. Zo luister ik nu naar een zomer aan het eind van de twintigste eeuw en jaag ik nog steeds mijn dromen na. Blijf ik Acda en de Munnik leuk vinden ook al moest ik thuisblijven terwijl ik graag mee had gewild. Van die dingen. Zou jij dingen anders doen als je het over mocht doen....Neuh, denk het niet!
Heb lang moeten wachten op mijn geluk, andere wachten nu op een aangekondigde dood.
Een hard gelag. Henk is nog steeds Henk, kan nog steeds zijn karbonaatje eten al maakt hij die meestal nu zelf klaar. Samen is niet alleen. Stuurde ooit een dominee het veld uit, wie weet heeft Jaap nog een lijntje naar boven lopen. Sommige mensen moeten gewoon iets later vertrekken uit dit leven. 
Kijk, als ik lang genoeg blijf lullen kom je dus vanzelf bij de dood uit. Harrie Jekkers heeft gelijk.
Het leven is tijdelijk en de dood is onvermijdelijk. Maar stel dat je niet dood kon gaan dan had je stomweg niet bestaan. Wees dus blij dat je straks mag sterven en laat het je leven niet bederven, begrepen?
Maar ja, Sinterklaas gaat nooit dood hè. Hoe oud bent u eigenlijk?
Joah, mag wel zo....Fijne Zondag!

De Slag Om Dokkum!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Wir fahr'n fahr'n fahr'n auf der Autobahn. Vor uns liegt ein weites Tal. Die Sonne scheint mit Glitzerstrahl. Die Fahrbahn ist ein graues Band. Weisse Streifen, gruener Rand. Jetzt schalten wir ja das Radio an. Aus dem Lautsprecher klingt es dann: Wir fah'rn auf der Autobahn'
Uut 'Autobahn' van Kraftwerk.

Bonifatius wist het al langer. Met die Friezen valt absoluut niet te spotten!
Hij dacht eventjes een klusje te klaren wat in al zijn wijsheid was besloten in bisdom Utrecht opgedragen door de Paus uut Rome. Heel ver weg van Dokkum!  
Bonifatius (hij die het goede doet) was een bisschop. Als hoogbejaarde kerkelijk leider had Bonifatius nooit de hoop opgegeven om tevens de stugge Friezen in het hoge noorden tot het christendom te bekeren.
In 754 na Christus trok hij de stoute schoenen aan. Nam zijn gevolg wat bestond uit militairen en bewakers, de overlevering verteld dat vele van zijn knechten Pietus heten, mee naar Friesland. Hij doopte in de rivieren wat later model zou staan voor de Elfstedentocht vele ongelovige Friezen. Ook belegde hij een grote bijeenkomst, voorzien van commentaar door Dieuwertje Blokius, om nieuwe bekeerden het heilige vormsel toe te dienen. Dat zou in Dokkum plaatsvinden. Hij sloeg daar zijn kamp op, de NOS nodigde hij tevens uit.
Hij zou dit varkentje wel even wassen. Die nuchtere Friezen zou hij wel een lesje leren hoe ze in het wijze westen de boel regelden. Maar in plaats van zijn bekeerlingen te treffen werd Bonifatius de volgende morgen overvallen door een groep gewapende Friezen die een slachtpartij aanrichten.  
Jaren later leerden wij allemaal op school wat er in Dokkum gebeurde, dat ene Bonifatius werd vermoord omdat hij, eigenwijs als hij was, dacht de Friezen iets te moeten leren. 
Maar de geschiedenis zal na gisteren herschreven worden. Na gisteren weet iedereen wat er 2017 na Christus gebeurde. De Slag om Dokkum!
Wederom dachten ze ergens anders anders..., net als bij de Tocht der Tochten zou Dokkum het keerpunt worden.
Eindelijk zou het gezonde verstand zegevieren. Zouden wijze besluiten voor eeuwig en altijd bevroren worden. Wederom werd er ergens elders iets besloten waar de mensen in en rond Dokkum niet in gekend waren, toch enigszins anders over dachten. Wat ik je brom! Wel aan de kruidenbitter en Beerenburg maar de bovenkamer nog zo nuchter als het boerenverstand maar kon zijn!
Een kinderfeest wordt al jaren ontsierd door een eindeloze discussie die al lang de waarheid voorbij is.
De Friezen in Dokkum herschreven haar eigen geschiedenis. Het kon Friezen of Dooien, het werd zowel het eerste als het laatste.
De laatsten zullen de eersten zijn. Een minderheid die meer gehoor krijgt in het beschonken Nederland en wil bepalen hoe wij binnen de lijntjes moeten kleuren
Waar je bijna al voor racist wordt uitgemaakt als je iets hebt op te merken dat 's avonds de mensen van het AZC bijna niet ziet fietsen omdat ze geen licht voeren.
Een onderzoek van het AD wees uit dat bijna geen enkele gemeente zich wat aantrekt wat het Sinterklaas journaal en wat beterwetenden in dit rare landje als Piet 2.0 zien.
Hebben ze ooit gevraagd wat Piet er zelf van vindt?
De discussie is allang ontspoord. Het gaat niet meer over het feit wat ooit de kern van het probleem scheen te zijn.
Ik snap soms al niet hoe ik het oeroude Sinterklaasfeest uit moet leggen aan Moos. Hij ziet absoluut nog geen verschil tussen wit en zwart. Vindt zijn Papa de sterkste en liefste van de hele wereld, weet hij veel! Hij denkt nog als een kind en absoluut niet in minder of beter.
Maar een clubje volwassenen vechten elkaar de tent uit omdat zij zich als kleine kinderen gedragen!
Kick Out Zwarte Piet (KOZP) wilde gisteren ook weer demonstreren in Dokkum. De woordvoerder van het stel, Jerry Afriyie, is zo ver gegaan dat zijn huwelijk al is geeindigd in een scheiding. Zijn vrouw trok het niet meer en gaf hem de zak. Het Sinterklaasjournaal weet van gekkigheid ook niet meer wat ze moeten doen om iedereen in het land te pleasen en dan vooral de roepende in de kleine woestijn. Nu zijn er ook witte pieten. Het ziet er toch niet uit. Die Harry Piekema leek wel of hij op de kop in de AH-vakken had gezeten met zijn roetvegen...
Maar KOZP werd op de A7 richting Dokkum tegengehouden door een andere actiegroep in de buurt van Joure, de Pro-Zwarte Piet (Project P.) stak er een stokje voor. De actie was reeds aangekondigd en de sterke arm van de wet leek het ook al te weten maar kneep in het belang van de kinderen die er nog wel heilig in geloven een oogje toe. De hoeders behoedde ons....
Ik denk dat Friesland gisteren van alle Provinciës in Nederland het verstandigste was. Dat de lieve burgemeester van Dokkum het enige juiste deed. Ze had het op een akkoordje gegooid met die Johnny van Flodder, ditmaal eens niet asociaal maar uit het sociale gedachtengoed. De kinderen mochten niet weer de dupe worden van enkele getikte volwassenen. 
Maar weer het moddergooien.... Het witte geweld zou gezegevierd hebben. KOZP liet zich behoorlijk kennen. Ze hebben toch allang bereikt wat ze wilden. De discussies barsten ieder jaar weer los, het spel is op de wagen. Natuurlijk blijft niets bij het oude en moeten wij dingen aanpassen maar laten we alsjeblief de kerk wel in het midden houden....
Dokkum deed dat. De Slag om Dokkum werd glansrijk gewonnen door enkele Nuchtere Friezen die hun eigen wetten bepaalden en zich niet lieten ringeloren door de goegemeente of door de hoge heren in Den Haag!
Dokkum werd inderdaad een keerpunt, maar wel eentje waar nog lang over nagepraat zou worden. De discussies mag van mij worden gevoerd maar op de dag dat Sinterklaas uit Spanje in ons land arriveert moet alle aandacht naar hem, zijn paard en zijn gevolg uitgaan. Van tradities blijf je af.
Was het opzet....de waarheid ligt in het midden maar bereikte Dokkum gelukkig nooit. KOZP wilde vreedzaam demonstreren, notabene op een kinderfeestje!!! Geloven jullie het zelf....??
Ik hoop toch niet dat de beschaving rond deze periode ooit wordt opgegraven. hoe leg je in vredesnaam deze onzin uit. Ik miste in alle geweld Pietje Paniek.
Niet alleen Bonifatius werd in Dokkum vermoord maar gisteren helaas ook weer de onschuld!
Vroeger kreeg wie stout was de roe....nu een compleet Podium!
Fijne zondag, Joah mag wel zo....

Vriendin!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Soms wil je alles. Soms lukt je niets. Kun je verliezen. Maar win je ook weer iets.
Soms geeft het lucht. Misschien geeft het licht. Dan weer geen adem. Nauwelijks zicht. 
Ik ben niet verslagen. Ging acht tellen neer. Even blijven liggen. Straks gaat het heus wel weer. 
Ik geloof in geluk, ik geloof in pech. Ik geloof in alles stuk, ik geloof in alles weg.
Ook in alles terug. Achter de rug. Ook in bij elkaar. Zelfs nog zonder haar. Ik geloof het beste maar.
Soms moet je kiezen. Heb je geen keus. Woorden zijn hard. De toekomst poreus!'
Uut 'Ik geloof in Geluk' van Guus Meeuwis

'Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten. De meisjes hebben rokjes aan, daar komt Sint Martinus aan......'
De bel ging, die mogen wij wel wel iets zachter zetten, schrok op van mijn gedachten. Mouna speelde in haar box en ik was aan het dagdromen geslagen. Moos en buurjochie Sten stonden voor onze deur. Moos met zijn zelfgemaakte lampion van school. Even oefenen voordat ze de stoute schoenen aantrokken, al hadden ze laarzen aan maar dat terzijde. Moos zong uit volle borst, Sten volgde het goede voorbeeld! Mandy en San op gepaste afstand. Weer zo'n momentje. Mannetje wordt groot. San verhaalde dat Moos overal het liedje zong zelfs als de deur nog dichtzat. 's Avonds mocht hij twee snoepjes kiezen, zijn rugzak zit vol met zekers nog een week snoep. Het verhaaltje over Jip, Janneke en Takkie slikte hij maar voor zoete koek!
Misschien niet verantwoord maar wel lekker en een nieuwe traditie is geboren. Uit voorzorg denk ik dan maar. Want de discussie is nog niet volledig losgebarsten maar Sinterklaas en Zwarte Piet komen deze week vast en zeker weer onder vuur te liggen.
Wat ik je brom!
Die avond kon ik nog vaker van de bank vertrekken richting de voordeur. Guitige kereltjes en dito dametjes. Vier meisjes deden er zelfs nog een dansje bij. Werd zelfs herkend als de vader van.....Grappig!
Moos maakt indruk. Mooi, een meisje wilde zelfs al dat hij bij haar kwam spelen misschien woensdag wel!
De storm was gaan liggen die 's morgens nog flink waaide. Ik geloof in geluk. Soms moet je kiezen.
Ik heb allang gekozen en ik geloof het beste maar.
Zocht gisteren het lied van de Prediker eens weer op. De aanleiding was helaas een mindere. Stef Bos maakte ooit in opdracht van de NCRV een CD over Bijbelse figuren. De omroep bestond 85 jaar. Daarom dus. Voor het lied van de Prediker vroeg hij mien muzikale held Frank Boeijen als gastartiest. Mooi nummer. Die CD was voor mij een beetje de overbrugging van het sprookjesboek naar mijn eigen ik! Zo kon ik de boel destijds goed rijmen met elkaar. Het gaf een beetje lucht.
Vond de tekst en de tegenstellingen in het nummer mooi. Er is een tijd van verliezen, er is een tijd van vertrouwen, er is een tijd van verlangen, er is een tijd van vergeten. Er is een tijd van vergeven, er is een tijd voor alles. En alles is lucht, en alles is leegte, en alles is zinloos, en alles is leven. Alles heeft waarde en alles is iets. Alles is alles en alles is niets.
Catrien, de overleden vriendin van mien Moe, had voor haar eigen begrafenis ook deze tekst uit Prediker gekozen. Er is een tijd van lachen, er is een tijd van huilen. Las de liturgie met belangstelling ondertussen denkend aan dat mooie mens en nam een slok van mijn koffie. Keek naar mien Moe, ze had geen gemakkelijke week gehad. Want Catrien en Martha hadden veel met elkaar gedeeld. Lief maar ook vooral leed. De beide mannen van de goedlachse dames waren al lang niet meer onder ons. Toch waren ze niet alleen, Catrien liet een mooi gedicht van haar horen waarom ze niet alleen was. Net als mien Moe geloofde Catrien naast geluk ook nog in een Hemelse vader.
Net als mien Moe ging Catrien niet bij de pakken neerzitten. Kon ook niet, ze had een eigen zaak te leiden en een groot gezin te onderhouden. 
Schrok van het bericht, schrok vorige week zondag toen wij hoorden dat Catrien overleden was.
Automatisch dwaalden mijn gedachten af naar mooie herinneringen. Samen eten met Moe, Catrien, San, Moos en ondergetekende in Zenderen bij Coopers Hall. Dat ik destijds compleet volschoot toen Catrien mij omhelsde bij de begrafenis van mien Pa. Catrien en ik konden goed met elkaar. Kreeg altijd een lieve omhelzing van haar, gemeend tot en met. Maar weer moet Moeder een baken in haar woele zee missen. Daar baal ik best wel een beetje van. Moe was bijzonder verdrietig, ze laat het niet altijd zien maar toch....
Las gisteren nog een keer de tekst van de schriftlezing. Vanmorgen nog eens de tekst van Bos, Stef Bos. Hoop dat Catrien, zoals Stef het beschreef in zijn bewerking, dit ondertussen aan het doen is:
Kijk naar de zon en klim langs de stralen van de hemel naar omhoog. Hou je niet vast aan dat wat voorbij is en laat alles los wat spookt in je hoofd. Want het licht in je ogen verdwijnt met de tijd zoals de zon in de verte aan het eind van de dag.
Gek genoeg kwamen net even de tranen. Als verlaat eerbetoon aan Catrien. Maar ook aan het feit dat One Fine Day de vriendin van ons Catrien zal gaan hemelen. Er is een tijd van verliezen maar ik geloof tevens in geluk. Er is een tijd voor alles. Maar er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan maar voor mien Moe is de tijd voor gaan nog lange niet gekomen! Knoop dat even goed in je oren daarboven!
Een tijd van komen, die komt want ik geloof in geluk. Gelukkig wel. Nieuw gelukt dient zich ook aan.
Want er is een tijd van verlangen.
Niet alleen bij onze vrienden van 39 die binnenkort een jonge spruit verwachten maar ook mijn lieve collega mag zich volgend jaar moeder noemen. Net als mijn kapster bij Haarfijn die mij weer kort hield.
Zij is ook zwanger, loopt twee weekjes voor op Marloes. Mooi om de ontluikende liefde te horen doorklinken in de stemmen van toekomstige ouders. Ik zie hem nog zo rijden als Roscoe P. Coltrane in zijn Amerikaanse politieauto en binnenkort heeft Vincent zijn geluk op zijn stoere arm liggen. Prachtig!
Er is inderdaad een tijd voor alles. Amen!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.....

De Uitdaging!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'O, Papa sit down, and hear my song.O, and if you feel like it then please sing along.No nothing that I wanna say, I haven't said before.But to use your words, you can never be to sure. See, even though. I don't always show.. I'm glad that you're along.Said I'm glad that your're around. Old days, and all of the new wanting to be like you. Every time I look at you. I see myself. I'm so proud of you.For you help make me what I am.
A better man. I'm just so proud of you. O dad, your views in life. Tell me how they came to be. Well see, I didn't know my father like the way that you know me.'
Uut 'Father and Friend' van Alain Clark

Eerst nog even wat administratie afhandelen. Vele vroegen mij er al naar....Gisteren zelfs nog.
Hoe smaken die Kip Spareribs? Nou, de Kip Spareribs van Rademaker's Poeliersbedrijf hier uit Hardenberg zijn helemaal uit de kunst. Stukje vakwerk op je boerenbont bord. 
Echt waar, sappig en mals, lekker op smaak. Een kipje waar je blij van wordt wat ik je brom!
Een absolute aanrader, dat is zeker een wandeling waard naar de Spinde. De één zweert bij Beenham van de Plus, nou Bert uut Banthum, ik heb nog een guilty pleasure voor je in de aanbieding. Laten we eerlijk zijn elke week beenham gaat ook een keer vervelen, toch....? Ga de uitdaging aan zou ik zeggen.
Uitdaging, die had een goede vriend van ons ook. Jarenlang hikte hij onbewust tegen een bepaalde leeftijd aan. Hij was er niet elke dag mee bezig maar toch, zijn vader haalde de eindstreep helaas niet. 
Ergens halverwege moest hij noodgedwongen afhaken! Een vreselijke ziekte gooide roet in het eten!
58 jaar worden zag hij als mijlpaal. Zo oud was namelijk zijn vader nooit geworden. Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover. Met een mooie traan en dito lach vierden wij zijn leeftijd, 58 jaar en nog lang niet versleten. Met een jonge vrouw en een oud huus ben je altijd aan het knooien en het houdt hem jong, zekers van geest! 
Het zijn mooie mensen waar je graag op een mooie avond een goed glas wijn mee drinkt. Nooit teveel, het is maar net hoe je soms dingen wilt zien. Is het glas halfvol of halfleeg. Vriendschap heb je in vele soorten en maten. Deze is ook zo bijzondere, het glas is altijd halfvol. Hoe meer je elkaar leert kennen hoe vaker zijn daar de herkenningspunten. Het verleden komt vaak buurten uit onverwachte hoeken. De Mavo-periode als gezamenlijk heden uit een ver verleden. Mooi....
Rolf sprak vrijdagavond wijze woorden, losjes uit de pols maar wel met een reden. Geen moeilijk gedoe maar makkelijk ook weer niet! Vader-zoon momentje. Trouwens, topgozert die Jan. Deze oude keeper vond het leuk om even met deze barkeeper achter zijn oude stiel te kruipen. Soms zegt een bepaalde blik genoeg!
Rolf raakte de kern van zijn en ons bestaan. Geen valse opsmuk, mooi dat het zo kan. Mooi dat hij wel de mijlpaal haalde die hij zijn vader zo had gegund. Mien Pa mocht ruim vijftien jaar langer leven. Ik zie het niet als een uitdaging. 58 is relatief jong, 74 misschien ook wel maar het was goed zo. De één piept er nou éénmaal sneller er tussenuit dan een andere.
Tuurlijk wil je soms, best wel vaak, dat hij nog even bij je is. Gek genoeg kwam daar gisteren de herkenning toen Moos en ik samen naar Ratatouille keken. Mijn pa is vaak als een soort van kleine geest bij me. Fluistert mij ook dingen in. Denk dat Rolf dat ook wel heeft. Wie niet....die een dierbare mist of meerdere dierbaren. Herken het heel goed. Snapte precies waarom Rolf zijn feestje vierde omdat hij 58 jaar werd!
Die uitdaging was hij met zichzelf aangegaan. Ging het risico niet uit de weg, een goede arbeid-rust verhouding. Hij vertelde zoals alleen Rolf het kan vertellen. Doorspekt met humor maar tussen de zinnen  door las ik veel in zijn ogen. De liefde voor zijn vrouw en zoon is onmetelijk groot! Keek vrijdagavond tegen hem op, Look Ahead en See the distance! Joah, iets in die trant. 
De avond smaakte naar meer des te meer omdat de Uitdaging het eten verzorgde. Dickie Altena balanceerde ook ooit langs het dunne scheidslijntje van leven en de uitgestelde dood. 
Zijn eten smaakte misschien wel zo bijzonder omdat de boodschap zo helder was. Vier je Leef - Tijd!
Als je tijd hebt leef je ook langer, wat ik je brom!
Ik heb genoten zowel in mijn hoofd, lichaam als de liefde wat via de maag netjes arriveerde!
Eterij in zijn puurste vorm. Enkel op smaak gebracht middels wat kruiden en een marinade. Het eten kreeg de tijd om tot wasdom te komen. Dat was het ook, een bijzondere uitdaging verdient een dito bekroning!
's Avonds scheen de maan volop boven een donker Loozen. Het lichtje sprong aan ergens in mijn bovenkamer. 
Keek links van mij, ze reed weg met mijn mooiste dromen. Heb al zoveel bereikt, meer dan ik ooit kon wensen. Ok, geen vader meer maar kreeg er bijzonder veel voor terug. 
Soms moet je iets loslaten om iets moois te kunnen begroeten. Soms op van die (vrijdag)avonden kom je tot de kern van je bestaan. 
Dank daarvoor Rolf, jij bent de uitdaging aangegaan....en je hebt 'm gevonden.
Zo blij dat ik The (Dutch) Eagles heb laten vervliegen voor een onbezonnen vlucht naar Memory Lane! 
Stiekum ook dank voor het overheerlijke Monchou/Kruimel taartje van oen schoonmoe!
Fijne zondag! Joah, mag wel zo....