#Doe Maar!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'On bended knee is no way to be free. 
Lifting up an empty cup I ask silently,
that all my destinations will accept the one that's me
So I can breathe.
Leave it to me as I find a way to be
Consider me a satellite forever orbiting.
I knew all the rules but the rules did not know me
Guaranteed.'
Uut 'Guaranteed' van Eddie Vedder uut de film Into the Wild!

Moi, ben ik weer.
Nou, euh....Doe Maar!
En daar ging voor de zoveelste keer een katheter in mien kleine jongen. 
Lag ik op de (werk)bank van de huisarts, de Toms ver over het eind van de tafel, het vaderdagkado van de kinderen (een boxershort met broodjes hotdog) losjes op de enkels. 
Wat een mooi tafereel op de vrijdagmorgen. Gezellig op de koffie bij dokter Hulscher! Not!
Twee meter punt zes komma vier groot maar ik voelde mij heel klein.
Het plassen ging niet meer. Al weken was het niet meer de hogedrukspuit van het merk Kärcher!
Neuh, meer een B-merk van de Aldi of de Action. De druk was er compleet af. 
Maar 's morgens op het werk voelde ik het al aan mijn water. Dat werd 'm niet vandaag.
Het zwakke straaltje werd druppelen en ik kon slingeren wat ik wilde maar meer kwam er echt niet uit!
Ik had al gebeld met de huisartsenpraktijk, ik ben onderweg!
Kan normaal gesproken veel zeiken over Duitsland maar op de weg terug via onze Oosterburen kon ik plassen wat ik wilde, maar het zeiken in en vooral over Angela Merkels akkers was een brug te ver.
Het regende ook nog eens en in Vasse was een schoonmaakbedrijf net met hogedrukspuiten in de weer...
De druk kwam er bij mij dus goed op te staan. Wel willen maar absoluut niet kunnen en overal om mij heen zag ik water uit de hemel of andere apparaten komen maar helaas niet meer uit mijn eigen buks. 
Geen pretje. Loop drie keer liever een marathon of  dat er 20x zo'n staafje in mijn neus wordt gepropt!
Dat was zo'n beetje mijn vrijdag...haha. Hoe was die van jullie, ook zo'n zeikdag?
Ach, er zijn ergere dingen op de wereld maar kon zo liggend op de (werk)bank bij Dokter Hulscher er ff geen één bedenken omdat het natuurlijk ook niet meteen lukte! Het was ff pielen, wat een gehannes! 
Nu loopt het weer als een malle. Elk nadeel heeft zijn voordeel. 
Doe Maar!
Een rare week wat dat betreft met een, persoonlijk voor mij, rare afsluiting....als je het letterlijk bekijkt. 
Bij mij ging, gelukkig, alle sluizen weer open maar je hoopt dat het beneden in Nederland en verderop in België en Duitsland ook snel het geval zal zijn. Iets van een omgekeerde katheter of zoiets...
Als je begrijpt wat ik bedoel!
Ja, Doe Maar!
Viel van de week, woensdag volgens mij, al zappend in een oude documentaire over Doe Maar!
Eentje uit 2013 tijdens hun Glad IJs Comeback Tour nummer 4 of 5. Gestopt in de vroege jaren tachtig maar nog steeds ongekend populair in het heden. 
Bleef hangen, ken de muziek natuurlijk uit mijn hoofd, kan iedere regel van de grootste hits zo'n beetje woord voor woord meezingen wat niet iedereen in mijn omgeving altijd weet te waarderen.  
Want ik kan moeilijk toon houden en ik schiet nog wel eens uit de bocht....Mea Culpa.
Mijn gedachten sprongen meteen terug naar mijn onbezorgde jeugd.
Je was voor Doe Maar of tegen Doe Maar!
Iedereen in mijn klas was natuurlijk voor Henny en Ernst. De meisjes zwijmelden bij deze heren weg en vielen bijkans flauw.
Ook al zongen ze over het feit dat je je lul achterna moest lopen, ze schreeuwden het gewoon luidkeels mee.
Of dat ze het hadden over nederwiet en heroïne met flink wat GVD's, wat natuurlijk op de Christelijke Basisschool de Hoekstee in Beerzerveld niet alleen vloeken in de kerk was. 
Klasgenootje Gerben was helemaal fan. Had van die felgroene zweetbandjes, t-shirts, buttons op zijn spijkerjasje. Een mini Ernst in het klein. Alles gaat voorbij.
Ik was natuurlijk eigenwijs. Niks geen Doe Maar, ik ging voor de Frank Boeijen Groep. 
Zijn teksten waren toch veel beter. Hallo, wist ik veel als jochie van tien, begin jaren tachtig!
Maar ik hield vol. Vond destijds Doe Maar maar niks, ik hield het bij Frankie Boeijen. Nog steeds trouwens. Mien muzikale held. 
Hij gaat al zo'n beetje mijn hele leven mee. En dat al dik veertig jaar! 
Jeugdsentiment. Schitterend om alle verhalen van de heren te horen, daar dacht je toen niet aan. 
Hoe het begon en hoe ze niet met de hysterie in Nederland konden omgaan. 
De fans werden steeds jonger, de teksten steeds serieuzer maar ze werden maar niet begrepen.
Weggezet als voorlopers van K3, echte kinderpop! Niet gepruimd door de goegemeente.
Ze gebruikten ook behoorlijk. Daar was Frankie tevens niet vies van. Maar wist ik toen veel....
Deed 's avonds een plas en ging gewoon behoorlijk vrolijk naar bed, destijds nog geen moeilijk gedoe in de wereld die overzichtelijk leek. Die bom viel toch nooit.
Maar tijdens het opnemen van een plaat werkte het niet echt al dat gebruik van verdovende middelen in de studio.
De één zat aan de wiet en de andere nam een lijntje coke. De één wilde het daardoor rustig aan doen met die joint in de hand en de andere wilde als een gek vooruit door de heroïne. Dat werkte niet. 
Gebruiken was ok maar dan ook iedereen hetzelfde spul gebruiken zodat het creatieve proces niet in het gedrang kwam. Schitterende verhalen....en met die muziek was niks mis mee hoor, achteraf.
Heerlijke televisie, een stuk nostalgie. Volle zalen, lijf aan lijf. Het enige wat je opliep was een knal voor je kop of pijn tijdens het plassen. Alles stroomde, veel bleef maar veel ook niet!
Doe Maar was Normaal en Lekker Boeiend! Je hoefde nog niet zo in de pas te lopen, alles mocht - niets hoefde. Je deed maar wat.
Soms gooide iemand wel een bom in een vijandelijk strafschopgebied maar ook dan kwam het goed!
Nederland won op 28 oktober 1987 met 8-0 van Cyprus maar niemand was blij. 
Want ineens leek het EK van 88 heel ver weg door die bom al was dat Europees Kampioenschap redelijk dichtbij dat jaar in Duitsland...maar toch!
Nu weten wij het niet beter als wij eens weer niet naar eindronde gaan maar in de vorige eeuw voetbalden wij gewoon beter en gingen we gewoon.
Maar Johan Staal werd plotsklap beroemd als de bommengooier van Oss. Hij had namelijk in een tennisbal flink wat kruit gestopt om de boel een beetje op te vrolijken in de Kuip. 
Het liep allemaal verkeerd af, zo had Johan het niet bedoeld. Sorry! Neuh, Doe Maar!
Opgejut door verkeerde vrienden had hij de tennisbal toch maar geserveerd. 
De keeper van Cyprus ging knockie-out, zij het dan niet gespeeld. De 8-0 zege werd niet veel later door de UEFA omgezet in een 3-0 nederlaag voor Oranje en het EK leek verder weg dan ooit.
De KNVB ging met succes in beroep. Want de wedstrijd werd later in een leeg stadion van Ajax zonder publiek overgespeeld, wij wonnen weer, nu met 4-0 en gingen toch no naar het EK. De rest is geschiedenis want ruim een half jaar later werden wij Europees Kampioen. 
Daar moest ik altijd aan denken als ik Oss op de borden zie langs de snelweg of als Oss werd genoemd op de TV. En sinds zaterdag als je loopt te wandelen, zoals ik, op circuit de Witte Ruijsheuvel in Oss, een oude vuilnisbelt die tevens in de jaren tachtig werd omgetoverd tot een geliefd motor-circuit. 
Je moet ff de bult op, kuitenbijtertje hoor, maar dan kom je in een walhalla voor iedere motorcross-liefhebber pur sang, wat ik oe brom! 
Ik heb niks met motorcross, dat merkte ik afgelopen zaterdag wel. Maar toch, een hele belevenis. Je moet zoiets eens meemaken.
Er worden veel nationale- en internationale wedstrijden verreden op het heuvelachtige terrein. 
Het wereldkampioenschap MXGP dit weekend. De laatste keer dat er een Grand Prix solo werd verreden was in 1998. Dus van Oss en omstreken mocht het wel weer eens gaan knallen. 
Mannen van Staal en vrouwen van IJzer bevolkten het voormalige vuilnisterrein, nu werd alles keurig opgeprikt door de heren en dames schoonmaaksters wat de mensen maar achteloos weggooiden.
We bivakkeren toch op een vuilnisbelt? Sommige lui gaan het nooit snappen...
Keek mijn ogen uit in de Paddock, We mochten even kijken. Wat een pracht en praal. 
Een trotse Wim, dat kan ook niet anders. De boel uitstekend voor elkaar, alles glimt!
Dagje Motorcross in Oss. Ja, Doe Maar!
Ik mocht een dagje mee met San naar Oss. Kids bij Opa en Oma's. Gezellig met vrouwlief op pad.
San had alles perfect georganiseerd. De VIPS wisten het VIP-deck te vinden maar vonden zich zelf helemaal niet belangrijk. Neuh, Doe Maar gewoon, doe je al gek genoeg, we komen niet voor niets uut het Oosten! Waarvan akte!
Klokslag 13.00 uur konden wij aan de lunch met pittige Tomatensoep. 
Alle gasten van het Hutten Metaal Yamaha Racing Team waren goedgemutst en gekleed. 
Gezellig zo'n dag. Een hele andere wereld en toch ook weer niet. De passie is hetzelfde.
Ik heb het met voetbal en Wim en Herman hebben dat dus met motoren.
Mooi om vader en zoon naast elkaar de race te zien volgen. Ouwe jongens krentenbrood!
Kan ik van genieten. 
Leuk om Rieko na jaren weer eens gesproken te hebben, oud-straatgenoot van weleer. 
Zoon van Wicher en Hillie die aan het eind van de Clemme woonden en nu gewoon vlak om de hoek. 
Hij vliegt tegenwoordig de hele wereld over, Doe Maar, maar het is 'm niet naar zijn hoofd gestegen.
Rieko vervoert ondermeer bekende DJ's en wereldsterren naar alle uithoeken van deze aardkloot maar hij blijft gewoon die Dalhuisen uut de Clemme. 
Zoekt zelfs in Andorra naar een stukje Mariënberg in de bergen. Doe Maar gewoon....Mooi!
In Oss kon ik weer genadeloos plassen. Ik ging met plezier van het VIP-dek af en op.
Kon ook niet anders, dronk liters plat water omdat bier op de bon was.
Er mocht van de Burgemeester van Oss geen alcohol geschonken worden. Was die bommengooier weer bezig geweest? Had die Johan Staal wederom roet in het eten gegooid en nu voor de gasten van Hutten Metaal. Had die Staal andere ijzers, bommen en granaten in het vuur gedonderd?
Cherryl, ons lieve meisje van de catering, moest zich steeds verontschuldigen op de vraag wanneer nu eindelijk de tap open mocht. Op de camping was het de avond ervoor genadeloos uit de hand gelopen, tja....Brabantse nachten duren lang hè. Snap je dat dan niet....Burgemeester!
Dat had die Burgemeester Wobine Buijs-Glaudemans toch wel kunnen bedenken...?
Maar mede vanwege Corona en die beslissing van Wobine konden de gasten van Hutten dus niet aan de buis op het Vip-dek. Lekker dan! Weer zo'n VVD'er die ons dingen door de neus boort....
Ach, het humeur werd er niet minder om. Van Sinas kregen sommigen wel een dikke buik...haha! 
Maar toen de tweede manche bezig was en het dekselse talent van de Hutten Metaal Yamaha Racing Team, de pas 15-jarige Dave Kooiker, zich vooraan meldde kwam Cherryl (niet Linda) eindelijk met een blad bier aan. Ach, de jongens van Hutten Metaal konden haar wel knuffelen...Ja, Doe Maar!!
We waren toch allemaal negatief getest of al twee keer gevaccineerd. Elke nadeel heeft zijn voordeel!
Want Corona was niet op de vuilnisbelt van Oss te vinden, begraven onder een dikke laag zand, verder alleen maar lachende gezichten en veel lawaai. Fuck Corona! 
Het kan dus wel. Nou ja, we dronken nog steeds geen bier, we dronken Amstel, ach..Doe Maar!
Ik wilde wel rijden dus ik hield het mooi bij plat water, een keertje zonder hop en gist.
En ik kon steeds beter zeiken, naar hartelust zelfs. Het regende zonnestralen....Als de boel daarvan maar niet overstroomde in Oss.
Oss was top, leuk om het eens mee te maken. Leuk dat wij het konden ervaren!
Dit hebben wij gemist. Of je nou op een festival zit of op een motorcross staat.
Groots genieten doe je toch met z'n allen. Nederland was deze week het lelijkste plekje op aarde met al die klotendingen die gebeurden maar in Oss was het op één of andere manier toch genieten.
Totdat de bom valt. Alles gaat voorbij, elke droom vervaagt. Als je je ogen open doet. Je raakt het kwijt.
Ondanks alles....Ja, Doe Maar!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

'K Zie Er (Geen) Brood In!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Hij kijkt vooruit, ziet niets. Hij denkt niet na, hij fietst.
Al doen zijn benen pijn. Hij moet de snelste zijn.
Ze halen nooit meer in. Hij denkt: Verdomd ik win!
Nooit meer alleen. Nooit meer alleen.
Als je wint heb je vrienden. Rijen dik.
Echte vrienden, als je wint.
Nooit meer eenzaam, zolang je wint.'
Uut 'Als je Wint' van Herman Brood en Henny Vrienten.

Moi, ben ik weer. 
Hij sprong precies twintig jaar geleden van het dak van het Hilton Hotel af in Amsterdam.
Herman Brood, zijn lichaam compleet uitgeleefd op 54-jarige leeftijd.
De knuffel junkie, de enige echte rock 'n roll junkie van Nederland. 
Jemig, is het alweer 20 jaar geleden?
Zal wel kloppen, 11 juli 2001, rond de klok van half twee, 13.28 uur om precies te zijn. 
Bungy jumpen zonder elastiek, zoals hij het zelf noemde in zijn afscheidsbriefje aan zijn vrouw, kinderen, familie en aan al zijn skatjes....Het briefje, wat ze later vonden in zijn binnenzak.
Hij wilde niet langer opbranden dat liet hij over aan de crematie. 
Treur niet, maak er een feest van. Hij zag ons nog wel eens. Genade - Pappa..schreef hij. 
Drown in my own tears. Verdronken in zijn eigen tranen, Hij waagde de sprong.
Toeval of niet, ik was van de week in de buurt van Grolloo. Het dorp van Cuby, een bedevaartsoord voor de echte blues-liefhebber.
Brood maakte samen met Cuby and the Blizzards (Harry Muskee) in 1967 het legendarische album 'Groeten uit Grollo' waarop onder andere het mooie rauwe nummer 'Somebody will know someday' staat. Samen met Muskee schreef Brood het openingsnummer 'Another Day, Another Road', over het steeds maar op weg zijn, onderweg naar weer een optreden, onderweg naar later!
Want afgelopen vrijdag bracht ik Moos naar Elp in de buurt van Grolloo. Hij begon zijn schoolvakantie met een kamp van de scouting. Straks halen wij het jochie weer op. Benieuwd hoe hij het heeft beleefd. 
Moos logeerde met zijn vriendjes van de padvinderij twee nachten bij de boswachter. Verscholen in het hart van Drenthe. Hoorde een keer niet Lohues zingen maar Brood en Muskee want ik toerde rond in de boswachterij van Grolloo. Toch keken Moos en ik of wij Lohues niet ergens zagen rijden in zijn grote Amerikaanse pick-up truck. Drenthe bijna op zijn mooist! Je zou 'm zomaar in het wild tegenkomen.
Moi, hoe is het met joe dan? Langs de Hunebed Highway, N34.
Robuuste loofbossen, lieflijke vennen, weidse beekdalen en grillige stromingen.
Uren zwerven zonder iemand tegen te komen. Beleef de stilte, de mystiek van de zon en nevel, de geur van alles wat groeit en het orkest van kwakende kikkers. Beleef voor even het gevoel dat je echt onderdeel bent van de pure natuur. Wervende teksten op de site van het Uteringskamp in Elp. Maar mij niet gezien hoor...haha.
Ik zal Moos straks eens vragen of hij dat ook allemaal zo heeft beleefd, wat dat betreft is hij net zo kort van stof als zijn vader. Joah, mag wel zo. Hij zal, denken we, er niet veel over uitweiden maar misschien verrast hij ons dit keer. Je weet het niet...
Wat een kereltje. Ik zette hem af in Elp. De enthousiaste leiding was er al.
Fantastische jongens en meisjes. Alle lof voor hun. Hier ging hij een onvergetelijk weekend beleven, midden in de Drentse natuur. Ze waren al een vuurtje aan het stoken, de pan stond reeds op het brandende hout. Gezellig hoor. 
Hallo Moos....Hallo Lisa, Papa kon zijn spullen wel uitpakken want hij had het plotseling te druk met andere zaken. Mooi man.
We zochten zijn tent op. Hij wilde daar liggen, in de hoek. Even zijn luchtbed oppompen maar waar stop je de stekker dan in...? Geen elektriciteit te bekennen op dit 27 hectare grote kampeerterrein. Back to basic. Ik geen welp in de dop, verre van dat. Had ik weer, hoe pomp je dan in hemelsnaam een luchtbed op? Luxe-problemen hè. Gelukkig had opper-akela Martijn wel een oplossing, met een omgebouwde accu-boor blies hij lucht in het bed en zo sliep Moos hopelijk twee nachten lekker luchtig onder de grote sterrenhemel van boswachterij Grollo. 
Natuurgrapje: waarom mag een boom niet meedoen aan een voetbalwedstrijd, omdat ie geschorst is!
Tja, een voetballer zal Moos wel niet zo snel worden. Lekker belangrijk, hij moet doen wat ie leuk vind, momenteel is dat ondermeer struinen door bossen en klimmen in bomen in zijn nog iets te grote en groene scouting-blouse. 
Hij wil trouwens in deze vakantie nog een keer naar Volendam, volgens zijn mooie blauwe ogen het bekendste dorp van Nederland. Hij denkt dat ie daar kannibalen kan gaan zien! 
Euh..kannibalen? Ja Papa, want de inwoners van Volendam leven toch van de toeristen.
Hoe verzin je het? Of hij heeft het ergens gelezen, dat kan ook. Die jongen verslindt boeken en tijdschriften alsof het niets is, en (bijna) alles slaat hij op in zijn bijzondere koppie. 
Wij hebben er allemaal (nog) geen weet van wat zich daar boven allemaal afspeelt.
Another Day, Another Road! Bijzonder blijft het sowieso.
Als je wint heb je vrienden....Maar als je verliest moet je gewoon op je blaren zitten!
Winnaars hebben een plan, verliezers alleen maar excuses maar daar doen ze zelfs niet aan in Den Haag en omstreken!
Achteraf is het zekers mooi wonen maar ik baal er wel van. 
Gaan we weer zo'n zomer tegemoet? Eentje van God zegene de greep!
Weet ondertussen niet meer waar wij aan toe zijn. Zat op de Markt maar baalde als een stekker.
Vrijdag kon ik deze niet in een boom steken maar een dag later was even alle spanning verdwenen als sneeuw voor de zon. Zag mijn grap, ik heet van den Heuvel maar in Oostenrijk van den Berg, al langzaam in voorzichtige rook opgaan. 
Blijft alles op groen staan of gaan we weer eens kopje onder en duiken we komende week in het rood?
Zat gisteren te genieten met volle teugen op de Markt, hier net bij ons om de hoek!
Een lekker biertje op het terras bij Gerwin en zijn vrolijke meisjes in de bediening. 
Mouna wilde gisteren ook serveerster worden, liep rond met een briefje en haar potloodje en schreef keurig op wat wij wilden eten en drinken. Liv zag dat het goed was! Schitterend.
Wist tevens wat er (nog) bij ons in de koelkast lag. Was eens vreemd gegaan en na het kaasje bij Jan even snel bij Olivier wijnhandel & slijterij naar binnen geglipt. Zeven mooie biertjes op de kop getikt!
Bij het afrekenen kwam ik er pas achter dat Eric de Graaff (de eigenaar, red.) nog twee meer van de grote wanden gevuld met bier heeft staan. Weer hele andere bieren in zijn toko heeft dan Chris & Jan. Veel bier in blik maar ook biertjes die compleet nieuw voor mij zijn zoals Giant en Kompel uit het mooie België.
Net zoals ik op advies van de vrouw met de mooie vierkante bril een Porno Blond nam bij de Markt, tis weer wat anders dan een Blonde Snol als ik maar thuis kom eten. 
Ach, en als je je winkel Olivier noemt omdat je hond toevallig ook zo heet dan heb je een barcode streepje of negen bij mij voor...Gertjan en Vincent vertelden het mij al eens vaker, kun je ook mooie biertjes scoren. Ze hebben inderdaad gelijk met terugwerkende kracht, ik geef mij onkunde wel toe. 
Jammer, dat echte excuses van de heren politici een beetje uitbleven. Het is niet erg om fouten toe te geven, maar het moet geen sport gaan worden. Nu gaan echt bedrijven, festivals en leuke tentjes op de fles! Met de kennis van vandaag hadden we het gisteren anders gedaan. Ok, maar geef gewoon toe dat het niet allemaal lekker draait vandaag de dag en dat jullie het soms ook niet meer allemaal weten.
Dat is niet erg hoooor!
Aan dit ad hoc beleid heeft niemand wat. Ok, ik ben misschien wat egoïstisch maar ik wil eind juli gewoon naar Bad Kleinkircheim, ik wil naar de bergen in Oostenrijk en niet naar Bergen aan Zee!
Ik zat echt even in zak en as, duurt nooit lang, meestal zie ik het glas halfvol maar ik zag 'm toch effe een paar uurtjes halfleeg. Zag er even geen brood meer in. 
Niet veel later zat ik al weer te genieten van een volle markt en een drukke binnenstad.
Hardenberg bruisde zelf een beetje. Terrassen vol bij Blij en bij de Markt, waar wij zaten. We leken zelfs allemaal wel een beetje familie van elkaar. 
Je kunt hier beter zitten dan bij de mondhygiënist van de Merelhof, wat ik oe brom!
Elke keer als ik daar de mond open doe hoor ik de kassa aan de Vecht al rinkelen. Ach, wie mooi wil zijn moet pijn lijden, zelfs als het in jouw portemonnee is. 
Maar, waarom gooien wij die hele markt niet vol met natte Horeca? Zag een leeg pand waar ooit de C&A huisde. Gooi daar voor mijn part die brouwerij in, ik hoorde namelijk dat iemand daar mee bezig is. Bier gemaakt in Stad-Hardenberg. Leven in de brouwerij. Kom maar door, Klepperman!
Maak er van mijn part een Pop-up Store van. In de zomer nog meer tafels en stoelen op de markt. 
In het midden wat springkussens, leuk vertier en vermaak. Het vergroot de gezelligheid. 
Binnenkort, als het nog door mag gaan, bouwen ze de markt al éénmalig om voor een grote picknick!
Geweldig toch! Daar moet het op aan...
Want ik werd blij van het geroezemoes en de entourage. Zat te genieten van de straatartiesten op stelten, de lekkernijen van de Markt. Maar zo'n Steak de Markt smaakt nog beter als Hardenberg kan en mag blijven bruisen. 
Ik hoop op zo'n zomer. Dat je iedereen ziet lachen en genieten. Maar ik ben er bang voor...!
Opnieuw een streep door de rekening! 
Hier achter de Iessel weten wij wel hoe moet maar jammer genoeg hebben wij het heft niet in eigen hand. Ze missen de finesse. 'k zag er even geen brood meer in en even later toch ook wel weer...
Leven tussen hoop en vrees. Fingers crossed. 
Somebody will know Someday. Groeten uit Hardenberg.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.

#MidZomerNachtDroom!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'De dans, gedanst op een zilveren tapijt. Met jou dicht bij mij.
De verloren tijd beweend. Doelloos, verzonken en dronken.
En niets dat niet mocht, wij twee door de tijd, de tijd heen.
Midzomernachtdroom.
Waar jij verscheen, scheen de zon met je mee.
Geen tijd voor verdriet maar elke dag omarmd.
En altijd vrolijk, hoe jij dat voor elkaar kreeg. 
Met oneindig veel moed. Het leven is niet fair. 
Du hast der Fügung Deine Stirn geboten.
Hast ihn nie verraten, Deinen Plan vom Glück
Deinen Plan vom Glück.
Ich gehe nicht weg, Hab' meine Frist verlängert.
Neue Zeitreise, Offene Welt, Habe dich sicher in meiner Seele.
Ich trag' dich bei mir, Bis der Vorhang fällt
Ich trag' dich bei mir, Bis der Vorhang fällt.
Uut 'de Weg/Der Weg' van Guus Meeuwis / Herbert Grönemeyer.

Moi, ben ik weer.
Gek hoe dingen soms gaan. Bestaat toeval? Denk het niet!
Iets regeert deze wereld, iemand trekt boven aan de touwtjes. Kan niet anders.
Eerst dacht ik dat het iemand was, tegenwoordig denk ik steeds vaker dat Google de regie steeds meer in handen krijgt!
Oktober 2005. Pa was enkele weken daarvoor gaan hemelen. 
Broerlief Gert appte of belde uit Duitsland, weet het niet eens meer. 
Hey breurtje, hoe is het? Je moet eens luisteren naar Herbert Grönemeyer, de Bruce Springsteen van Duitsland. Ga je leuk vinden, weer wat anders dan die Toten Hosen met hun kein alcohol ist auch keine lösung. Hoezo Duitsers hebben geen humor, haha...
Iedereen verwerkte het verlies van The King op zijn of haar eigen manier.
Ik schreef het voornamelijk van mij af. Niets is een mens vreemd.
Maar muziek is voor mij tevens een grote uitlaatklep. 
Ik kende Herbert wel, van Halt Mich onder andere. Al heel lang voordat de Deutsche Donnerstag op Radio 2 werd geintroduceerd luisterde ik met enige regelmaat naar muziek gemaakt door onze Oosterburen. 
Het was eind oktober, begin november. Na een avond op de voetbal, nog afgepilst bij Café Mans en dus veel te lang de barkruk bezet en Bacchus als enige metgezel te hebben gehad slingerde ik thuis nog even de computer aan. 
Spotify bestond toen niet. Moest het doen met YouTube. In een vol stadion ergens in Duitsland begon Herbert te zingen, alleen aan een piano, slechts een spotlight op hem gericht.  
Kippenvel van kruin tot teen. In de donkere Mainbarger nacht huilde iemand verschrikkelijk hard aan de Clemmestraat. Deze kwam binnen. Behoorlijk hard, rauw op het dak. Potverdikkemei zeg.....
De tekst. Geweldig. Klopte als een (OAD)-bus! 
Herbert schreef het voor zijn vrouw en jongste broer die binnen enkele dagen achter elkaar overleden.
Zijn vrouw aan kanker. Der Weg stond op zijn album 'Mensch' die uitkwam in 2002.
Toeval bestaat niet! Grijsgedraaid!
Nog geen week later dat ik min of meer het nummer van Grönemeyer voor het eerst hoorde kwam Guus Meeuwis, eind oktober 2005, uit met zijn album 'Wijzer'.
En wat stond daar op als Nederlandse cover? De Weg! Vrij vertaald.
Met als ondertitel MidZomerNachtDroom! Je kon mij weg dragen. Wie zat er aan de knoppen....??
Ja, wie...??
Moest denken van de week aan die tekst, zowel in het Nederlands als in het Duits.
Beide uitvoeringen raken mij als ik het hoor. Dat heb je soms, brengen herinneringen boven. Mooie dingen....
Het is met terugwerkende kracht een beetje het nummer geworden van en veur mien Pa. 
Pink Floyd is het, maar Herbert en Guus staan keurig achter deze symfonische heren te trappelen.
Lieve mensen verloren deze week hun (schoon)moeder, oma, vrouw, vriendin, buurvrouw etc.
Geheel onverwachts. Ik schrok er van toen San het vertelde, had net onwijs meegeschreeuwd met een nieuwe versie van de Deutsche Donnerstag op Radio 2. Schaamteloos, alleen in mien PKW over de Duitse snelweg via Getelo und Itterbeck so schnell wie möglich nach Hause zuruck na een mooie dag arbeiten.
Het leven is niet fair! Wederom leverde iemand, hierboven(?), een compleet brevet van onvermogen af...!?!?
Hoe zeg je zoiets tegen je kinderen, die amper kunnen lopen en weten dat ze op hun eigen benen moeten staan. Een hard gelag. 
Fields of Gold. Dat zal ook niet veranderen. Dat hangt als een warme jas om deze beste man heen. 
Toeval bestaat niet! Ik help het je hopen. Maar het is ook mooi. 
Lohues had het gisteren ook over het gemis. Waar maken wij ons toch soms druk over, alles is toch anders nu sommige mensen er niet meer bij zijn op deze aardkloot.
Voor hem is het zijn lieve moeder. Voor mij mien Pa en voor jou weer iemand anders.
Niks is meer hetzelfde. Je beleeft dingen toch anders nu een geliefde er niet langer meer is, voor jou!
Maar ik ga niet weg, ik heb nog wat tijd gekregen. Zal altijd maar doorgaan, tot aan het eind.
Het je voor altijd mijn hart gegeven. Ik draag je nu bij me tot het licht straks dooft.
Maar goed, vreemd. Ik had het nummer van Herbert cq. Guus deze week in mijn gedachten en vooral het woord Midzomernachtdroom! of zoals jullie willen Mittsommernachtstraum.
Duits klinkt soms ook wel bijzonder lekker. Sommigen woorden moet je gewoon niet willen vertalen.
Du bist alles was ich habe auf die Welt. Inkoppertje...toch? Marianne Rosenberg!
Maar nogmaals, er worden links en rechts of hierboven aan touwtjes getrokken. Wat ik oe brom!
Want gisteravond ging het voortdurend over Midzomer en het Midzomerfeest op TV.
Wat altijd plaatsvind rond of op de langste dag van het jaar, 21 juni. 
We waren aan het Netflixen geslagen. Het 4e seizoen van The Restaurant stond eindelijk eens op het menu. Nu het EK verder gaat zonder Oranje hebben wij 2 x 45 minuten en een beetje meer de tijd voor de perikelen van deze fantastische serie. Over kok Calle en Nina Löwander. 
Over de arme jongen Calle en de rijke dochter van de horeca-familie. 
Een Zweede versie van Against All Odds. Biertje en een wijntje....Zijn zo smakelijke avonden.
Tuurlijk gebeurt er van alles, bij elkaar - uit elkaar - weer bij elkaar etc. en de hele wereld vind er wat van. 
Maar in het 4e seizoen ging het veel over het Midzomerfeest...In Zweden toch na kerst één van de belangrijkste feesten van het jaar. Midsommar of Midsommarafton. Een waar familiefeest.
De start van de zomer. Mensen in Zweden trekken dan vaak naar hun buitenverblijven op één van de eilanden. 
Ben altijd traag van begrip, het was al enkele weken terug dit Midzomer(feest) maar ik had het deze week pas bij de kop. Gek hoe die dingen soms gaan....Toeval bestaat niet, althans ik denk van niet!
Die kwartjes vallen bij mij wel vaker wat later....De kern van mijn bestaan. Lekker boeiend!
Ik wenste Daniël gisteren de wijsheid van de Heilige Anthonius toe en nu ook onze lieve vrienden. 
Hoe buren vrienden zijn geworden. Toeval bestaat niet! Hun pijn is onze pijn! 
'Soms is het beter iets moois te verliezen, beter is moois te verliezen dan dat je het nooit hebt gehad'
Dat schreef die Heilige Anthonius ooit....Ik draag het bij mij als soort van schild en iedereen heeft baat bij muziek!
Je krijgt er niet de mensen voor terug waar je van houd en hield. Maar het kan soms de pijn verzachten.
Missen kun je ze nooit. Hij (Mien Pa) ligt voor mijn gevoel ook niet aan de Beerzerhaar (begraafplaats, red.) maar heeft sinds oktober 2005 een mooi plekkie in mijn bovenkamer gevonden. Hij ligt er vaak tevreden bij. 
Soms is hij al wakker terwijl ik nog lig te slapen. Klopt ie aan de binnenkant van mijn gedachten.
Gaat hij praten terwijl ik niet lig te luisteren. Soms schud hij mij wakker, vaak laat hij mij begaan. 
Iets met vingers branden maar dan staat de bak met koud water al klaar....Bij wijze van spreken dan!
Hij blijft waken over mij, gek hè. Ik geloof het wel, dat is geen toeval - dat is echt!
Bestaat toeval. Ik weet het niet! Waarom gaat het zo en niet andersom? Zeg het maar!
Ben geen tijdreiziger. Weet niet hoe onze route is uitgestippeld....Wil het eigenlijk ook niet weten!
Weet wel dat het leven niet altijd eerlijk is en dat geen alcohol ook niet de oplossing is...
Sorry, komt net voorbij in mijn afspeellijstje. Die dacht ook,...FF wat oude punk en rock erin bij die kerel. Wordt ie vast een stuk 'wijzer' van. 
Over cirkels rond maken en zo....
Die maakte ik gisteren ook weer ff rond op het Westerpark. Sinds lange tijd weer voetballers in actie gezien. Roodzwarte voetballers wel te verstaan. Mien eigen knuppels....
Gisteren was de start voor het nieuwe seizoen. Als razende reporter even wat sfeer proeven. 
Nieuwe trainert, nieuwe selectie. Zonen van oud-voetballers die net als hun papa proberen een plekje in de selectie te bemachtigen.
Even zitten op het Henk Veltink Terras. Een blik van verstandhouding. Henk ligt ook niet aan de Beerzerhaar maar kuiert hier onzichtbaar rond op het Westerpark.
Hij is er niet en toch ook wel weer...als je begrijpt wat ik bedoel.
Net zoals de geest van Eg maar blijft waaien op deze vertrouwde grond! Ik geloof daar echt in!
Het was fijn om weer thuis te zijn. Met dit virus blijf je besmet, niet tegen te vaccineren. Echt niet!
Mouna was ook blij. Zij speelde met zicht op het hoofdveld in de speeltuin bij onze club. 
Mooi lief klein mensje. Wat is ze al groot. Tel je zegeningen, Midzomernachtdroom! Heilige Anthonius.
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo....

'N Mooie Deurloop Langs Onze Horeca!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'The birds they sang at the break of day.
Start again I heard them say.
Don't dwell on what has passed away or what is to be.
Ah, the wars they will be fought again.
The holy dove, she will be caught again.
Bought and sold, and bought again
The dove is never free.
Ring the bells that still can ring forget your perfect offering.
There is a crack, a crack in everything.
That's how the light gets in. 
We asked for signs, the signs were sent.
The birth betrayed, the marriage spent.
Yeah, and the widowhood over every government
Signs for all to see...'
Uut 'Anthem' van Leonard Cohen

Moi, ben ik weer!
Tuurlijk, mooi dat het kon en wij hebben er regelmatig gebruikt van gemaakt.
Het was een pleister op een stinkende wond, wat druppels op een gloeiende plaat.
Wij aten thuus er altied super van terwijl de Horeca hier amper de boterham mee kon verdienen.
Het mes sneed absoluut niet dwars door de boter heen en zekers niet aan twee kanten.
Wij haalden regelmatig eten op van de restaurants en de horeca-tentjes in het centrum en soms iets verder daar buiten terwijl wij het gewoon hier thuis, binnen dus, moesten (mochten) op eten.
We maakten het gezellig, daar niet van. Zijn we goed in in. Wijntje, biertje en voor de kinderen wat lekkers maar toch voelde het niet goed. Je miste de vrolijke bediening van het lieve meisje, de attente gastheer Binnenmars of de opgestoken hand uut de keuken.
Moi, jullie zijn er...? Mooi man, eetse hè...Joah, doen we. Goed te passe dan? Joah, mag wel zo!
Hey, jullie hier? Ook even spontaan terrasje pakken, kom d'r bij zitten. Wat mut je drinken...?
Klopt, wij zitten hier al even. Kun je 't zien, haha. Boeiend. Wat zeg je? Jaja...dit water moest inderdaad eerst langs de brouwerij, de druiven hebben tevens een lange reis achter de rug...Zijn gaan gisten!
Kortom, met andere woorden.
De laatste weken hebben wij een mooie deurloop langs onze Horeca beleefd.
Een soort van inhaalslag gemaakt. Deels kwam het door onze kinderen die graag uit eten wilden (stukje opvoeding hè, trots hoor), soms hadden wij ontzettend zin (altijd eigenlijk wel) en vaak was de kermis een geseling waard. En dat het dan ook allemaal lekker smaakt, dan is het toch hartstikke mooi meegenomen. De mondkapjes af, gelukkig wel, je ziet de mensen weer lachen en langzaam maar zeker komt er ook weer een grote glimlach op de lui in en uit de Horeca.
Kon lang niet schrijven over culinaire uitspattingen, vanmorgen haal ik dat maar eens dubbel en dwars in. Laat de boel de boel, geen moeilijk gedoe deze ochtend of wat ik nu allemaal weer vind van onze kleine wereld. 
Er blijven nog steeds mensen elkaar de tent uitvechten. Eerst ging het niet snel genoeg, nu gaat alles weer veel te snel. WTF! De voor- en tegenstanders volharden steeds harder, zijn de zin en onzin al lang voorbij. Het is niet goed en/of het deugt niet. Bij sommige mensen blijft het lang duuster, willen maar geen licht aan het eind van een lange tunnel zien. Dacht dat ze afscheid hadden genomen maar blijven je in de gaten houden. Weigeren die stip aan de horizon,,,
Zat vrijdag zo'n beetje voor het eerst weer in een kroeg. Notabene op een kruk, pinda's op de tafel.
Biertje voor mien neus, zo'n grote Weizen. Goed gezelschap, mooi even dom ouwehoeren. 
Het hoeft niet altijd ergens over te gaan. Kroeg kende ik nog van lang geleden, denk wel zo'n tien, twaalf jaar terug. Was er ooit met Betsie geweest. Toen je nog prijzen kreeg voor dom uitkieken. 
Mooi en goed volk, zowel voor als achter het schap. 
Sowieso is het goed leven in Twente, Ootmarsum om precies te zijn. Werk bevalt uitstekend. 
Dat was ook de reden dat ik bij deze kroeg belandde, werkgerelateerd duzz!
In plaats van een biertje op de Tijinkskamp werd het nu even mooie pretkegels drinken met wat dito kerels aan de Molenstraat in het pittoreske Ootmarsum. Gelukkig was ik nou de weg niet kwijt. Ben geen ezel, stoot mij niet twee keer...
Want 'even' vis halen op donderdag als er markt is rondom de kerk en half pensioengerechtigd Nederland vrolijk rondkuiert in de hoofdstad van de gemeente Dinkelland genietend van de zon, dan moet ik in mien gehuurde C1 er niet rond gaan tuffen..
Worden wij allebei niet vrolijk van. 65 plus niet en deze bijna Abraham al helemaal niet!
De grijze golf keek mij enkele keren mooi dom en verwijtend an. Wat doe je hier met oen gebakje door de stad te crossen op dit tijdstip, ga aan het werk, man!
Joah, zoek een uitweg, bijna overal eenrichtingsverkeer en ik heb warme vis bij mij die niet lauw mag worden of de nieuwe haringen en zalmwraps niet warm. Tis maar net van welke kant je het bekijkt. 
Na veel vijven en veel vloeken later vond ik uiteindelijk een uitweg uut de Siepelstad. 
Maar het smaakte wel. Zoals alles de laatste weken super smaakte. Boter bij de vis!
Een trio van overheerlijke restaurants op een mooi bedje van gedrappeerd vakmanschap. 
Ze zijn het koken nog niet verleerd, gelukkig is nog niet iedereen gaan lopen. 
We zaten de laatste week, tijdens ons zelfbenoemde smakelijke deurloop, bij een Mexicaan, Italiaan en bij een Rheezeriaan op best wel vertrouwde grond!
We begonnen onze culinaire reis in Rheeze bij de Rheezerbelten op speciaal verzoek van Moos en Mouna. Ik kwam thuis van 't werk, klaar voor het weekend. Geen potten of pannen op het fornuis. 
Tja, verhaalde San, de kinderen hebben anders beslist. Zij willen uit eten, Papa...
Die appel valt niet ver van de boom. Erfenisjes hoor....Wat ik meekreeg van mien Pa en Va en San insgelijks van haar vader en moeder is onze kroost tevens mee besmet. Iets met genen doorgeven...
Ze hadden ook al min of meer bepaald waar het 'uit eten' diende te gebeuren...
Wie ben ik dan?
Een trotse papa. Op naar Rheeze. De Bistro doen wij nog een keer met z'n tweeën of meer...als Moos en Mouna al half op één oor liggen. Nu was het links van het pannenkoekenrestaurant the place to be.
Alleen ons meisje ging trouwens voor een pannenkoek. Wij voor snoekbaars, spare-ribs en huisgemaakte kipburger. Een goed begin van het weekend. 
Margé en Enrico Hans weten waar Abraham de mosterd haalt. Attente bediening, dat is toch veel leuker als verplicht thuis eten. Wij vinden het van wel. 
Moos die af mocht rekenen en die zo een centimeter of twintig groeide. Alle focus op hem, het lieve meisje nam met het het bonnetje door. Hij groeide en groeide...Ja, alles klopte.
Ja papa heeft het biertje gehad en ik de 7-up. Hij mocht zelfs wat fooi geven en legde vervolgens mama op het pinapparaat. 
Nou ja, niet letterlijk natuurlijk maar de foto van mama op het bankpasje...Is grapje van Moos en ondergetekende. 
Amper twee dagen later zaten wij alweer te smullen, nu op kruipafstand van ons huis. 
Moos was uit logeren bij Opa en Oma. Mouna had het rijk alleen met haar ouders. 
Tja, wat doe je dan. Je trekt de koelkast open en doet 'm ook weer dicht. 
Uit eten...? De beslissing was snel gemaakt. Ik mocht uit met twee mooie dames.
Ze wonen bij ons om de hoek toch gingen wij nog een blokkie verder om.
Dos Pimientos, een stukje Mexico in Hardenberg. 
Er kwam lekkere spaanstalige muziek uit het knusse restaurant. We konden buiten zitten.
Mouna helemaal in haar element, een keertje zonder haar grote broer en met papa en mama op stap.
Ze pakte haar moment. Ze begon met praten en hield niet meer op, prachtig!
De avond was al geslaagd maar werd nog een stukkie beter. 
Lekker eten doe je ook bij Dana (Snijders) en Zorfath (Juurlink), de eigenaren en bijna onze buren als je met een schuin oog links kijkt en het allemaal niet te nauw neemt.
Wat een heerlijke smaken kwamen op het bord. Liefdevol geserveerd op kleurrijke bordjes.
En (bijna) alle aandacht ging uit naar Mouna. Zij werd tot prinsesje gebombardeerd door Dana.
Zo lief!
Haar drankje met een leuk parapluutje, haar voorgerechtje met leuke slingers, hoofd idem dito...
Al die fleurige cocktailprikkers staan nu keurig in een bakkie in haar keukentje...Ze speelt gewoon restaurantje na. Wil je nog een wijntje...Schitterend!
En hier ook, ophalen bij Dos Pimientos was al lekker maar er gewoon zelf eten en uitbuiken is stukken lekkerder, wat ik je brom!
Temperamentvol met een flinke scheut gastvrijheid. Hasta Pronto!
Het was naast, bijzonder gezellig, ook zeer smaakvol. 
Een perfecte combi die twee. Dana voor en Zorfath die de scepter zwaait in de keuken achter. 
De Mexicaan in Hardenberg is top! Absolute aanrader. Gewoon doen! 
Enkele tips? Ok...Taco met krokante bloemkool, rode ui, avocado en limoencrème.
De huisgemaakte guacamole en aioli. De burito met mexicaans rundergehakt. Fajitas kip in een gietijzeren pannetje met tarwetortilla's, paprika en zwarte boontjes.
Mijn Ribeye met ingelegde uien....Mmmm, water loopt mij alweer in de mond. 
Echt een superavond gehad door een combinatie van allerlei leuke factoren.....
En dat was het gisteravond ook. Leuk gezelschap en dito eten bij Cucina 39 aan de andere kant van de Voorstraat, hier in downtown Hardenberg. 
Eindelijk betaalde het wonen in het centrum eens uit. Bijna anderhalf jaar op moeten wachten maar zo hadden wij het ons voorgesteld toen wij het huis kochten op grond waar ooit het zwembad stond. 
Opa en Oma zijn tevens gek op lekker (uit) eten. Dat komt mooi uit, Moos en Mouna ook.
Wij mochten tevens mee. Op naar een stukje Sardinië in Hardenberg. 
Cucina 39 is geen doorsnee Italiaan. Geen Chianti-flessen meer aan de muur...haha. 
Dat waren de jaren tachtig Italianen...Die moet je nu zoeken met een speld in een hooiberg!
Wederom heerlijk gegeten. Ook al gunde ik Oostenrijk aan het eind van het ritje wel de overwinning, wij hadden de zege die avond al lang bij Cucina genoteerd. 
Het was, te lang eigenlijk, geleden dat wij er hebben gegeten. Ze hebben de zaak mooi verbouwd. 
37 bij 39 aangetrokken. 
Onze ronde tafel paste perfect bij een geweldige avond. Dicht bij het kinderhoekje. 
Want ze hebben één nisje verbouwd tot klein kinderparadijs. Wisten we niet, nu weten wij het!
Mien schoonouders proefden weer van het zoete leventje van Toscane, Bella Italia.
Chef-kok Antonio Usai en zijn keukenbrigade komen allemaal van het eiland Sardinië.
Dat zie je terug op de borden en dat proef je...
Gastvrouw Valentina Marongiu fladdert als een mooie vlinder door Cucina heen, ze weet mensen te betoveren met haar ontwapende lach, de Etna zou spontaan ontploffen, en dan is het eten ook nog eens fantastisch. 
Een win-win situatie. Kritisch als we soms zijn maar cum-laude...
De mooie deurloop langs een deel van onze horeca eindigde voorlopig als een missie meer dan geslaagd.
Op disse prachtig mooie dag. Ja Lohues, ie hebt geliek. Het was een prachtig mooie dag, gisteren en dat kan het vandaag ook worden als wij afrekenen met Tsjechië. Goulasch en Pilsener vnd op het menu?
Tartare di Tonno, Fiordi di Salmone, Bruschette al Pomodoro, Lasagna Classica, Spaghetti Carbonara en Filetto Contadino. Het zijn maar enkele gerechtjes die er als Gods woord in gingen.
Cucina 39 is dik en dik in orde.
Schoonvader haalde nog wat tips uit de keuken voor zijn eigen Pizza-oven op in de tuin van sous-chef Mirco Marrazzo en Tommaso Castorani. Het werd zo'n avond. Dat alles klopte...
Ze komen niet allemaal van Sardinië, maar ook gewoon uut Bruchterveld. Dat is bijna buitenland.
Het is maar net hoe je het bekijkt. Zeggen voor het gemak Britishfield? 
Maar wat is het weer fijn, zonder mondkapje of enige restrictie, op een barkruk te zitten in een kroeg. 
Binnenkort maar weer eens in mien stamkroeg kijken bij café Mans.
Wat is het heerlijk om weer te genieten van lekkere gerechtjes voorgeschoteld door mooie en lieve mensen. 
Maandenlang verborgen achter zo'n kapje, nu zie je weer de glimlach en de schoonheid van het vak. 
Jarenlang stond ik achter de kachel, heel lang geleden. Ik sta liever voor de bar dan er achter....
Zo eerlijk wil ik wel zijn. 
Als je de (deur)loop er maar in houdt.
Zo zie je maar weer....Als ik maar op tijd mijn natje en droogje krijg is het mij bijzonder goed kersen eten...
Fijne zondag.
Joah, mag wel zo...

#Bijzonder Kind!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'De zon is lekker vierkant, de ruit toevallig rond.
Met koorts dan ben je beter en ziek zijn is gezond.
Links is lekker rechts en hier toevallig daar.
Ik word morgen negentig en mijn oma acht jaar.
Wie steelt krijgt een beloning, wie weggeeft is een dief
Voor braaf zijn krijg je strafwerk en klieren dat is lief.
Raar is leuk, gewoon dat is zo saai.
Keer het om, geef de boel een draai.
Raar is leuk, gewoon dat is zo saai.
Aap niet na, je bent geen papegaai.
Je bent geen papa......gaai!!'
Uut 'Raar is Leuk' van Klein Orkest.

Moi, ben ik weer!
Er was een donder, een bliksem, een slag toen ik je zag. 
Ik ben veranderd sinds die ene lach. 
De eerste keer dat ik je zag lachen was op 25 maart van het jaar 2013.
Iets na 19.47 uur, jij was er net, wij waren er toevallig ook. Net of het zo moest zijn...
Je Mama en Papa, al wist je toen nog niet wie die twee waren. Inmiddels weet je wel beter! Ik was niet de verloskundige of Mama de gynaecoloog.
Jij was mijn Einstein on the Beach, toch noemden wij jou Moos (Herman Freek).
Al vrij snel voerde iemand, volgens mij was het je Papa, een tekst op uit de boeken van Dik Trom. 
"t Is een bijzonder kind, en dat is ie!"
Waarom? Omdat het misschien een uitspraak van mijn eigen vader had kunnen zijn. 
Een bijzonder kind was je en dat ben je al die jaren gebleven, tot gisteren aan toe. 
Weet niet hoe je vanmorgen de dag bent begonnen, dat is altijd maar even afwachten. 
Met welk been stap je deze ochtend uit bed. Je slaapt nog, nog even rust in je hoofd, stilte voor de storm?
Zag je van de week zitten, in je Oranje shirt van het oude buurjochie van Papa.
Nummer 10 achterop. Jij kwam nog even uit bed, mocht van Mama de eerste helft kijken.
Je zag Frenkie, je zag Daley en Memphis lopen. Je kent ze uit de voetbalboeken van de Appie!
Je nam een stukje kaas en die overheerlijke truffelworst van Jan.
Dat heb je al vanaf dag 1 gezellig gevonden, happie en snappie, net als je kleine zusje.
Je bent een bijzonder kind. Soms denk ik, wat denkt hij nou...?? Waar ben je met je gedachten.
Met jouw verstand al drie stappen verder terwijl je korte beentjes er achteraan proberen te sloffen. 
Vaak loopt het niet synchroon want jij kunt behoorlijk uit de pas lopen. 
Slim ben je sowieso. Hoogbegaafd noemen mensen het tegenwoordig. Je bent officieel gepromoveerd tot een bijzonder intelligent mens. Je hebt al een klas overgeslagen, sommigen in jouw groep 5 worden al tien jaar terwijl jij net een paar maanden je 8e levensjaar bent ingegaan. 
Jouw lieve Juf, Juf Wendy, heeft soms een hele kluif aan jou en zo zijn er velen met haar... 
Jij laat je niet in een hokje plaatsen, niet in een hoek drukken. Jij reageert meestal, negen van de tien keer, net even anders dan de 'normale' leerling in je klas of eentje van jouw leeftijd. 
Geen dertien in een dozijn. Van teveel prikkels om je heen wordt je onrustig.
Je houdt nu al een paar jaar redelijk wat mensen aan het werk. In de zorg en op jouw school.
Zo kun je het ook bekijken, jij houdt mensen van de straat. Jij zorgt ervoor dat mensen elke dag een boterham kunnen eten en die ook dubbel en dwars verdienen. 
Want na al die jaren hebben ze op jou nog niet echt een stempel kunnen drukken. Zal wel iets van Dorgeloosheid zijn...
Je 'mankeert' iets maar wat? Zeg het maar.....De ene keer trekken wij ons er niks van aan, trekken de deur achter ons dicht en laten wij de boel de boel. Soms liggen wij er nachten wakker van. 
Niet wetende hoe de toekomst er uit zal komen te zien, in het bijzonder die van jou. 
Zocht gisteren een stukje van drie jaar geleden op. Voor de krant mocht ik naar een bijzondere camping toe, hier net ver vandaag, in Balkbrug namelijk. Camping 't Reestdal om precies te zijn.
Op het oog een doodnormale camping, zoals er zoveel zijn in ons mooie Vechtdal. 
Naast hele 'normale' gezinnen staan hier ook gezinnen waarvan de kind(eren) gedianogsticeerd zijn met ADHD of ASS. 
ASS staat voor Autisme Spectrum Stoornis, een verzamelbegrip voor allerlei vormen van autisme. 
ADHD dat is iets met alle dagen heel druk. Je kent het vast wel.
Zoals ik al zei, Moos is een bijzonder kind, ze weten (nog) niet wat er onder die mooie bos krullen zit. 
Ze dachten eerst ADHD maar Moos reageert net even weer anders...haha, ze zijn er maar druk mee de ergotherapeuten, orthopedagogen, de IB'ers, de leerkrachten en alle andere lieve mensen van deze wereld die met het 'lot' van Moos zijn begaan. Hij houdt ze mooi aan het werk, haha.
Bij Moos kan het ook wat anders zijn. Misschien wel iets neurologisch....Logisch is het niet allemaal. 
Gelukkig gaat het bijzonder goed met ons kereltje. De ene keer wat beter dan een andere schooldag. 
Er is niet altijd begrip dat Moos helaas niet doorsnee is....Als ouder zijnde ben je ook niet altijd even in de juiste 'mood' om voor de tiende keer uitleg te geven wat er aan de hand is...
Er is toch niks mis met dat jochie, aan de buitenkant zie je niks. Met zijn guitige blik en hondstrouwe ogen. Bij mij is hij altijd goed te pas, niks mee te doen. Vroeger was dat niet zo...
Ach, zo reageren jongens van zijn leeftijd nou éénmaal. Jullie moeten dit of jullie moeten dat doen. 
Inderdaad, ook hier staan de beste stuurlui, vaak afkeurend, aan de wal. 
Iedereen is met je bezig maar je weet amper zelf hoe je daadwerkelijk in elkaar steekt.
We hebben in Nederland niet alleen 17 miljoen bondscoaches of virologen maar ook 17 miljoen betweters die het altijd beter weten. Hebben jullie dit al eens geprobeerd?
Maar het gaat wel over onze Moos. Als het over je eigen kind gaat praat je toch anders...
Ik was eerder niet veel beter hoor. Ik gaf ook gevraagd en ongevraagd advies aan jonge ouders. 
Ach, nu weet ik wel beter. Zoals ik vroeger ben opgevoed kun je niet altijd meer mee nemen naar het heden. Er is veel veranderd wat ik oe brom. 
Ik schreef drie jaar terug over hoe het verhaal van een gezin uit Bedum en de woorden van eigenaar Jeroen Slager mij destijds raakte. Dat het behoorlijk wat indruk op mij maakte en de impact groot was.
Het was een eye-opener. Hoe vaak had ik niet afwijkend gedrag zelf ook afgekeurd en even niet langer nagedacht dan mijn eigen neus lang was. 
Misschien, waren het profetische woorden...?? Ik noteerde in augustus 2018 in mijn blog 'Campinglife My ASS' het volgende: 'misschien is het binnenkort wel ons kind of wonderful, je weet het niet?!?
Is dat zo...? Was het ons voorland?
Ze weten het nog steeds niet, Bijna 3% van de kinderen tussen 4 en 12 jaar heeft ASS.
Tja, waarom onze Moos niet? Het blijft sowieso een bijzonder kind met of zonder een stempel!
Eerst wilde je geen stempel of dat hij in een hokje werd geduwd, dat je eindelijk weet wat ie heeft....
Maar na al die jaren hoop je soms dat ze (toch) wat vinden als je begrijpt wat ik misschien bedoel. 
Some kind of Wonderful. Raar is (soms) leuk, gewoon dat is zo saai. 
Ongevraagd keert Moos de boel toch wel om, geeft er 'gewoon' zijn eigen draai aan. 
Ach, daar dacht ik dus van de week aan toen hij met zijn vinger iets van mijn gewone bier proefde. 
Hey Papa, is gewoon Hertog Jan ja....Zijn de speciale biertjes soms op? Oog voor detail hè en smaak.
Neuh, Moos. Het is niet elke dag weekend. Die bewaar ik voor de zater- en zondag, lieverd.
Ik heb ze in mijn speciale hoekje in de koelkast gedrukt, worden ze lekker koud!
Vaak wil ik aan de speciaalbier, soms even niet. Ik kan die keuze (zelf) nog maken....
Je hoeft 'm niet te begrijpen, als wij hem (maar) blijven snappen, ons bijzondere kind!
Het is toch een ander stukkie geworden.
Had het willen hebben over onze 5 sterren camping, gewoon in Mariënberg waar ook iedereen welkom is of over die leuke meisjes in de bediening op het terras van de Rheezerbelten of over
Curiosity Killed The Cat. Misschien wel over het EK, over Frank de Boer of over de versoepelingen.
Maar het ging over een bijzonder en toch weer heel normaal kind maar gewoon donders speciaal voor ons. Gek hè...??
Het is maar net van welke kant je het wilt bekijken....
Wij hebben het glas nog altijd halfvol in plaats van halfleeg.
Oh, het mirakel is wakker. Kieken wat hij en zijn zusje voor mij in petto hebben. 
Want hoe je het ook wendt of keert, hij blijft samen met zijn zusje heel speciaal voor mij, voor ons. 
Want Moos maakte ons Mama en Papa, dat kan nog niet iedereen zeggen!
Hij is Einstein in het kwadraat, want hij maakte mij zijn vader.
Heb je toch wel iets speciaals in huis hoor.
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo...

#Voor de Tover in je Ogen!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Als hij kon toveren kwam alles voor elkaar.
Als hij kon toveren was niemand de sigaar.
Als hij kon toveren, kon toveren, kon toveren, kon toveren.
Dan hielden alle mensen van elkaar. 
Maar voor een toverspreuk van kwaliteit ben je zomaar duizend gulden kwijt.
En naar een beter toverboek ben je wel vijftig jaar op zoek.
En de hele cursus tovenaar duurt honderdvijfentwintig jaar.
Dat brengt hij allemaal niet op, ik denk dat hij voor ’t begin al stopt. 
Want zelfs de oma van zijn oma, had nooit een tovernaarsdiploma.
Als wij konden toveren, dan hielden alle mensen van elkaar.’
Uut ‘Toveren’ van Herman van Veen.

Moi, ben ik weer.
‘Voor de tover in je ogen, voor de klik van het moment.’ – De Dijk.
‘If it’s Magic, then why can’t it be everlasting. Like the sun that always shines.
Like the poet’s endless rhyme, like the galaxies in time.’ – Stevie Wonder
Call it magic, call it true. I call it magic when I’m with you…’ – Coldplay
Ach ja, zo ken ik er nog wel meer. Liedjes met magie in de titel of waar toveren voorbij slingert in de teksten.
Niets is een mens vreemd. Anders Hans wel, die van Kazan wel te verstaan….
Maar afgelopen zondag had ik gewoon ineens Herman, Huub, Stevie en Chris zonder Martin in mijn troebele gedachten die hun liedjes begonnen te zingen en kwam Donna Summer (Could it be Magic) uit de verte steeds dichterbij maar stond ze vast op de brug in Ommen.
Tja, wie niet in de zomer in het mooie Vechtstadje…haha.
De zondagmorgen was net begonnen of wij zaten al verwachtingsvol in een Magisch Theater in downtown Ommen. Gewoon aan de Strangeweg nummer 26, noem het maar raar, toch was het waar. Wij vonden het in ieder geval super, betoverend als je het ons vraagt!
Blijf het namelijk iets magisch vinden, toveren – dingen doen die niet iedereen kan- blijkbaar.
Zoals Stevie zou zeggen, het is een Wonder als je het maar wilt zien…
Jezus was de eerste tovenaar als je het mij vraagt. Doen jullie niet, maar toch…Hij maakte van water wijn en deelde met slechts enkele vissen en een paar broden complete maaltijden uit. Thuisbezorgd.nl maar dan heel iets anders. Wijntje d’r bij…?
Nog steeds weten wij niet hoe hij het deed, was het magie, was het toveren, was het een wonder?
Of is het gewoon allemaal verzonnen door iemand met een behoorlijke dikke duim, timmerman Jozef misschien..?? Hij freesde met grote Vrezen, of zoiets…
U was er niet bij, de basis van elk geloof!
Maar enfin, sorry dwaal weer eens af. We keken daarom onze ogen uit. We waren live aanwezig, we zagen het gebeuren maar konden het na afloop niet verklaren.
Acht keer twee paar ogen maar niemand die het ontdekte…Hoe deed Jan…euh John…euh Magic John het nu allemaal…??
Jan Bouwhuis is een echte goochelaar, wat ik oe brom! Vakmanschap is Meesterschap!
Als ik eens kon toveren…?
Mouna had tevens nog een goede suggestie. “Papa, K3 heeft ook een nummer over goochelen gemaakt.’ Ik rekende het goed, het was toveren schat, maar ik snapte de verwarring wel. Pas vier hè of al vier?
'Hocus Pocus, iedereen kan toveren. Néé, je hoeft geen tovenaar of fee te zijn of een leerling van Merlijn. Hocus Pocus, iedereen kan toveren. Met een mooie glimlach of een lief gebaar worden al jouw dromen waar.’
Noem mij een watje…Maar, waar Mouna mee kwam dekte wel de volle lading.
Het oog begon ineens te tranen, sterk spul hè.
Maar wat als wij nu eens met z’n allen konden toveren?
Want de zoetgevooisde stemmetjes van K3 waren deze ochtend nog niet klaar op Spotify.
Neuh, echt niet! Doorklikken naar een ander nummer was gezien de fronsende blik van mijn lieve dochtertje geen optie en dus zongen de meisjes van K3 nog even door en Mouna deed als beloning wel een nieuw dansje. Voor wat, hoort wat…?
Believer van de Imagine Dragons stond te trappelen in de wachtrij, Moos zijn muziek(!), maar onze zoon kon springen wat ie wilde….Mouna stond aan de knoppen te draaien. Zij was ff de DJ in the House! Wen er maar vast aan, lieve Moos haha….Voorlopig Belgische kleuterpop op zender Dorgeloos.
'Je vult je hart met zonneschijn maar er zijn nog van die huilbui-dagen. Dan voel jij je zo ontzettend klein, vol met duizend dagen! Alles wordt mooier als je lacht, jij kan mensen hoop en liefde geven met je eigen mega-toverkracht. Wat een magisch leven!’
Nou is dat niet mooi?
We kunnen zo nog wat leren van onze kinderen en de teksten van K3. Wij hoeven elkaar niet elke dag de tent uit te vechten. We kunnen ook gaan toveren met z’n allen of althans een poging er toe wagen…mag in een Lada of een Mercedes, maakt mij niet uit. Waarvan Akte!
Daar is echt wel op gesleuteld en mee geworsteld wat betreft die tekst, die is niet binnen 15 minuten op papier gezet, geen rijmerij alla the next level volkszanger. Niet iets in de trant van: Ik hou van jou en ik blijf je trouw categorie…Studio Brussel heeft er voor doorgeleerd!
Maar goed om je weer te zien, Magic John!
Je toverde onze wereld een mooi dik half uurtje buiten de gekleurde lijntjes.
Achteraf dacht ik nog, hadden wij veel, veel eerder moeten doen.
Maar ja, het laatste anderhalf jaar gooide Corona regelmatig roet in het spreekwoordelijke eten.
Toch ken ik Jan (Magic John duzz) al een hele tijd. Denk wel zo’n dertig jaar…
Nou ja, kennen…Ik weet dat hij al een hele lange tijd tovert en goochelt….en alle 52 kaarten schud!
Zag op Facebook dat hij zijn theater weer opende voor de komende (zomer)maanden.
Appte ‘m gelijk, afspreken?
Hij had wel zin in onze afspraak, dus kwamen wij hem meteen maar na. Water bij de wijn!
Strak om 12.00 uur zaten wij in zijn magisch theater….
Achteraf bleek het zijn try-out te zijn, de opmaak voor nog meer gegoochelarij als je het mij vraagt.
Het smaakte in ieder geval naar meer. De magiër van Ommen in hoogsteigen persoon!
Jan goochelt al zijn hele leven en niet onverdienstelijk, mag ik zeggen.
Ik mocht al meerde malen getuige zijn van zijn goochelaarskunsten en vingervlugheid.
Op bedrijfsfeestjes, openingen, bij de Rheezerbelten tijdens een overheerlijk pannenkoekbuffet, regelmatig bij Flater op de zondagmiddag, op scholen, zomaar in de open lucht!
Jan, euh Magic John, was er regelmatig bij. Vooral die middagen in Ommen bij mijn voormalig stamkroeg Flater waren legendarisch. Vraag het Rob de tandarts maar eens….schitterend!
Hij breekt nog zijn klomp er over…Hoe deed Magic John die truc toch?
Papa, is goochelaar een beroep?
Ja Moos, Jan heeft er zijn beroep van gemaakt. Je kunt er de klok op gelijk zetten, al zet hij hem toch weer uit de tijd.
Mooi toch! Moos vond het maar wat interessant. Je zag ‘m denken, familie van….Jezus?
Hij zei het nog net niet, maar je zag ‘m denken. Dat verhaal over die wijn en zo, hij kan het maar moeilijk geloven, of rijmen maar het dichtte die avond wel de bruiloft van Kana…mijn zoon!
Zonder die gast Jezus was er mooi geen wijn meer geweest en was de trouwerij met een kater afgesloten, wat ik oe brom!
Maar als je nog een leuk uitje wil deze maanden met of zonder kinderen boek dan een show bij Magic John in Ommen.
Succes gegarandeerd. Jong en zelfs oud zal versteld zijn van zijn (duivelse) goochelkunsten….
Het lijkt zo makkelijk maar van bijna alle trucs weet ik nu, ruim een week na dato, nog niet hoe hij het allemaal klaarspeelde.
Ok, je wordt besodemieterd waar je bij staat (euh zit) maar toch, je baalt ervan dat je het niet ziet, dat je er niet achter komt hoe Jan het doet. Hoe de vork in de steel zit. Het geheim van de smid.
Jan, Magic John eigenlijk, is meerdere keren Nederlands Kampioen kindergoochelen geweest en heeft na al die jaren nog niets aan kwaliteit ingeboet. Trots op onze lokale goochelboer!
Hij brengt zijn shows met humor en veel interactie met het verbaasde publiek.
Zijn laatste truc liet ons tevens in complete vertwijfeling achter, ff met Paping bellen?
Hij riep, toen wij zijn magisch theater verlieten, ons na:  tot ziens – fijne zondag nog – maar het knaagde meteen bij ons.
Hoe dan?
Voor de tover in je ogen!
Ok, hij zaagt geen vrouwen door of tilt auto’s op zonder daarbij zijn handen te gebruiken maar hij haalde wel overal speelkaarten uit de lucht vandaan…hij toverde wel tig wijnflessen op de tafel alsof hij Jezus zelf was op een bruiloft ergens in Ommen. History repeating?
Hoe dan?
Heeft Jan dan toch familie wonen in Nazareth…?
Zijn de voor-voorouders van Jan misschien ooit in Bethlehem geweest op zoek naar wat magie?
Je weet het niet, ik geloof het allemaal wel. Laat de kater maar komen….
Goed je weer te zien, Jan!
Het was genieten op de vierkante meter.
De afsluitende picknick op landgoed Het Laer ook…
De dames toverden zomaar op een zondagse morgen wat lekkernijen voor de dag.
Koelboxje mee, kleedje gedrapperd en genieten maar.
Ik toverde zomaar ineens een koel biertje uit de box, waar haal je die dan weer vandaan?
Tja, als ik kon toveren…dan hielden alle mensen van elkaar.
Outside the (koel)box denken hè.
Gelukkig houden er nog genoeg mensen van elkaar.
Ik noem het magie als ik met jullie mag zijn…
Fijne zondag.
Joah, mag wel zo...

#Hoe Is Het Om Jou Te Zijn?

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Oh, zit dat zo. Dat wee'k dan weer mooi.
Zo zie'j mar weer, niks is zoas 't lek.
'K heb altied dacht dat waorheid in 't midden lag.
En dat die waorheid soms hiel hard kan wezen.
Mar nou blek soms dat die waorheid hielmaol nergens lag.
En dan komp 't mie integen.
Zo zie'j mar weer, niks is zoas 't lek. 
Uut 'Niks Is Zoas 't Lek' van Skik

Moi, ben ik weer!
Ging ergens zitten om een plas te doen.
Keek wat om mij heen.
De WC of het toilet, dat mag ook hoor, is soms een vrijplaats voor mooie dingen.
Je bent even afgezonderd, even met je zelf, even geen gezeur aan de kop. 
Je loost als ware afval, soms bouw je iets op wat even later toch weer wordt weggespoeld. 
Geen moeilijk gedoe dus. Niemand die daar iets van vindt...
Je houdt er meestal geen nare (na)smaak aan over.
Je voelt je koning en hofnar tegelijk op deze paar vierkante meters, vaak de deur op slot.
Thuus heb je ondertussen elke centimeter van oen eigen tegels wel eens bekeken. 
Met een vage blik op zag je tegen het eind van de avond wel eens een schim van iemand weerkaatsen in die glanzende witte tegels, vaak was 2x knipperen met de ogen voldoende om je uit de droom te helpen.
Neuh, die beste man woont toch echt een paar verdiepingen hoger met Petrus als poortwachter.
Maar het zinnetje wat ik achteloos op een geel Post-It briefje las heb ik al een paar dagen in miene kop!
-Hoe is het om jou te zijn?- 
Zat ene Loesje hier soms achter? Ik vond het typisch zo'n Loesje uitspraak of een What's Up jouw Boterham uitspraak...
Heel veel mensen hebben uitspraken op de WC hangen wat mijn niet-goed-wies-knop vaak aan het denken zet. Wat is de boodschap? 
Iedereen kent wel de uitdrukking 'Shit Happens Here' maar deze was van een geheel andere orde. 
Hoe is het om jou te zijn? Euh...??
Wat denken wij daar van?
Of moet ik gewoon mijn boodschap doen, klein of groot, afvegen -, doortrekken, broek omhoog, handjes wassen
(doen jullie dat ook 9x van de 10 keer gewoon in de keuken ipv in die kleine wasbakjes in de wc?) en je weer voegen bij het gezelschap waar je even daarvoor rustig van weg was geslopen...
Hoe is het toch om mij of jou te zijn? 
Vond het wel grappig. De spontane VriMiBo ging vrolijk verder waar wij waren gebleven. 
Niemand die iets aan mij merkte. Ik was het helemaal eens, moeten we vaker doen.
Het maakt mij niet uit welke vrijdag in de maand het wordt. Mag de eerste zijn, of de laatste, of net die vrijdag er tussenin. 
Wat ik oe brom!
Blij Ei, kan niet anders zeggen. Blij worden van de simpelste dingen in het leven die je na zo'n lang klotenjaar gewoon weer leert waarderen. De sleutel van het slot, de deuren weer open!
Even een biertje op het werk, een spontane vrimibo duzz, 's avonds nog ff een drankje doen met de buuf en een fijn stukje worst afsnijden, dunne plakkies hè - behoud van een worst. Waarvan Akte!
Zaterdagmorgen eindelijk weer een bakkie doen bij Blij! op de markt, natuurlijk met een lange vinger en een toefje slagroom. Een verse boterham van bakker Battjes met een warm ei met liefde gemaakt door het mooiste in deze wereld, een kaasje kopen bij Jan, biertjes halen bij de Schenckerij. 
Kusje op je voorhoofd van Moun, een ingezeepte Moos retour halen van de Scouting.
Tja, hij kon nat worden hadden ze gezegd. De tweede sportochtend op de Padvinderij was nu glijden op een zeepbaan geworden...
Ze konden blijkbaar het bos niet vinden, haha...Hij gleed nu zo vanuit de auto de douche in.
's middag via Duitsland toeren naar het Twentse land. Lekker nuchter, nieuwe vorm van thuiskomen. Dinkelland, je mist de Iessel dan niet eens....
Tip van Bas en inderdaad een mooie speeltuin werd ons deelgenoot in het mooie Agelo bij restaurant Rouwers net buiten Ootmarsum. Weer een pareltje ontdekt. 
Netties heur. Kinderen kunnen mooi spelen in de keurig onderhouden speeltuin en compleet los gaan op de speeltoestellen. 
Zelfs binnen kunnen ze nog ravotten als ze dat willen, nu bleven ze lekker buiten en maakten al snel vriendjes voor een half uurtje of twee, drie. 
Wij zaten lekker knus bij elkaar, kom eens wat dichter bij mij zitten, sorry lief, ik schuif aan....
Onder het grote bruine pagode-doek was het heerlijk toeven. Koffie van Beukenhorst. 
Later nog even Goud van Othmar en een mooie Chardonnay. De eerste kwam niet van ver, die druivensap van een paar grenzen verder, schatte ik zo in.
Borrelplankje en een kan ranja, je had geen kind aan Moos en Mouna of aan mij euh...ons!
Alles ging in gepaste snelheid. 
Rustig an duzz. We hadden toch geen haast. 
Onder de rook van...zaten wij lekker van en met elkaar te genieten. Iets zei mij dat het niet voor het laatst was. We appten deze parel door naar onze vrienden, gaf een inkijk van de (bier)kaart maar dat was niet eens nodig, de foto had ze al overgehaald. Prachtig toch!
Via Ootmarsum, Nutter, Vasse en een stukje buitenland reden we terug naar ons huus. 
Alles op het gemak. Zag een foto van het Westerpark waar weer werd gevoetbald.
Het roodzwarte shirt danste voor mijn ogen. Je mocht er nog niet kijken maar ik keek toch stiekum mee....Lekker puh!
Het hart maakte weer een sprongetje, niet de eerste keer deze zaterdag. Anders zat ik nu een biertje te drinken in de veelbesproken 3e helft. Gek, hoe zal het volgend seizoen zijn....? 
Is dan de speeltuin achter het hoofdveld weer wekelijks ons domein in plaats die van Rouwers? 
We bestelden thuis Empanadas bij Tessa en Facundo van Facts Delicatessen en een mini Brownie Torta voor er bij, voor na....
Mmmmmmmmmmm. We smulden er weer van. Het lijkt wel net of de kwaliteit en de lat elke keer een stukje hoger komt te liggen. Het blijft genieten van die overheerlijke Argentijnse lekkernijen. 
Nam een Mafkees van de Brouwerij en even later de nieuwste IPA van de heren brouwers uut Dedemsvaart, net alsof het zo had moeten zijn dat het allemaal lekker bekte bij de Empanadas. 
Jan verkoopt ze trouwens allebei bij z'n Kaaskeldertje, klein stukje sluikreclame maar dat geheel terzijde!
San nam een mooie rooie. Fantastisch, hoe fijn is het om te zien dat onze kinderen bijna alles lusten.
Zelfs de Carne Cortada Picante ging er bij Moos in als Gods woord...Nou ja, je kent het wel!
Genieten op de vierkante meter. Net zoals de mini brownie taartje, afgetopt met dulce de leche en kleine alfajores. Straks nog een stukje bij de koffie. Ben er normaal niet zo van, maar van deze blijf je eten...
Zelfs ikke. Word weer tied dat ik ga wandelen...de bunders over!
's Avonds topten wij onze (zater)dag even lekker af met een mooie tripel en ik schonk San nog eens bij. Keken Take A Chance On Me terug. Die VrimiBo hè.
Nick & Simon met hun kompaan Kees dwars door het Zweden van ABBA.
Niet Arjan, Bert, Bianca en Angela deze keer....Neuh, dit was het origineel. Een dag later nog steeds geen Waterloo....
Gewoon lekker simpel. Een blokje kaas, wat komkommertjes en puntpaprika en ongezouten nootjes.
Een Netflixje er achter aan. Ook eentje uut Zweden. Iets met Cirkels rond...
Thank You For the Music. I have a dream, Knowing Me - Knowing You....Gimme! Gimme! Gimme!
Mooi dromen over leuke dingen. Nu een verse smoothie en een vers kopje gemberthee. 
Als je wilt kun je mooie dingen toveren uit de meest simpele dingen in het leven en dan gaan wij straks ook nog eens naar de Hans Kazan van Ommen. Strange wordt het niet, die weg kennen wij nu ondertussen wel....
Gewoon magisch deze Jan van oorsprong Bouwhuis en zo ben ik weer terug waar het deze ochtend allemaal mee begon.
Dus, #Hoe Is Het Om Jou Te Zijn?
Nou, dit dus.
Fijne Zondag.
Joah, mag wel zo...