#Kruupruimte!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Waar kan ik heen, ik kan niet naar Duitsland.
Kan niet naar Duitsland, daar zijn ze zo streng.
Waar kan ik heen, ik kan niet naar Chili.
Kan niet naar Chili, want daar doen ze zo eng...
Is er leven op Pluto? Kun je dansen op de maan.
Is er een plaats tussen de sterren waar ik heen kan gaan.
...Ik heb getwijfeld over België omdat iedereen daar lacht
Ik heb getwijfeld over België want dat taaltje is zo zacht.
Ik stond zelfs in dubio maar ik nam geen enkel risico.
Ik heb getwijfeld over België
België, België, België
Bel - Gi - Ië.......
Uut 'België' van Het Goede Doel

Moi, ben ik weer.
Gisteren, 17 april, zou hij anders 90 jaar geworden zijn. 
Als hij natuurlijk niet al heel lang geleden vertrokken was naar een functie elders, halverwege oktober in het jaar 2005. Hij kreeg een betrekking in het paradijs, voor velen de hemel. Als het beestje maar een naam heeft, of niet dan!
Zo'n trein komt in ieder geval maar één keer in je leven langs, daar moet je wel op springen anders mis je de boot.
Je weet natuurlijk over wie ik het heb. Mien eeuwige kompas in woelige tijden. 
The King, Mien Pa. Eentje die mij ergens in '71 samen maakte in een mooie co-productie met zijn geliefde beeldhouwster, mien Moe. Die konden er wat van hoor, wat ik oe brom!
Mijn vader en moeder wel te verstaan.
Ook achter de Iessel (IJssel) moeten ze mijn woorden natuurlijk wel kunnen begrijpen. Het Nedersaksisch heeft helaas niet iedereen onder de knie, waarvan akte!
Frank Boeijen zei het gisteravond zo mooi in het programma Sterren op het Doek. 
De troubadour uut Nijmegen zei onder andere: "Mijn ouders zijn allang geleden vertrokken", op een vraag van Eus.
Dat klinkt veel beter dan ze zijn allang overleden. Klinkt veel poëtischer. Net alsof ze nog leven of ze zomaar binnen kunnen komen lopen. Moi, hoe is het met joe dan?
Mien Moe leeft gelukkig nog wel...Net als vele anderen. Zo slecht hebben wij het nog niet!
De Belgen kunnen dat ook zo mooi zeggen. Ik zie u graag ipv mooi da'j d'r bint. 
In vertrekken zit nog enigszins de hoop dat mensen misschien straks nog de bocht om komen lopen, terug komen op de plek waar ze ooit vertrokken zijn naar bestemming onbekend. 
Ik vind de dood al zo beladen. Dood ben je pas als ik je ben vergeten. Nou, dat komt in mijn woordenboek gelukkig niet snel voor, vergeten. Althans niet als het om mien Pa en andere mooie mensen gaat. Ik wil anders nog wel eens iets vergeten...duzz!
Overlijden klinkt ook zo definitief, vind je niet? Dan lijkt het wel of het echt 'over' is en dat je moet lijden omdat diegene waar je zo van houdt er niet meer is. 
Althans niet fysiek, in mijn hoofd en mijn troebele brein wandelt mien Pa nog steeds elke dag een stukje met mij mee. 
Hoe zou hij gisteren als 90-jarige naar de wereld hebben gekeken, niet veel anders toen hij nog fris en fruitig op deze aardkloot rondkuierde, denk ik.
Hij had een uitgesproken mening, maakte deze niet altijd kenbaar maar het kwam wel binnen als mien Pa wat vertelde. Hij was als goede wijn, beter met de jaren. 
Daar kom ik nu, met terugwerkende kracht, bijna elke dag een beetje meer achter. Nu ik zelf vader ben en soms doelloos rondloop, niet wetende wat ik nu weer moet vinden van iets terwijl ik niet eens op zoek was naar iets. Als je 'm snapt!
(bijna) Iedereen heeft direct zijn of haar oordeel klaar als je wat zegt of uitkraamt...
Zeg je bijvoorbeeld iets over het AZC wordt je zonder pardon in de rechtse hoek geduwd, vind je iets over het milieu en in sommige ogen te groen wordt je meteen als links bestempeld. 
Maar ik ben niet links of rechts. Ok, ik heb twee linkerhanden maar daar houdt het ook wel mee op. 
Vandaag kan ik zo denken en morgen weer dezelfde afslag compleet missen omdat ik het gisteren toch anders zag, nogmaals, als je begrijpt wat ik bedoel. 
(bijna) Iedereen vind dat je alles moet kunnen zeggen, maar diezelfde mensen die vrijheid van meningsuiting zo hoog in het vaandel hebben staan willen je vervolgens wel hun mening opdringen en dat je dat dan moet vreten als hun dagelijkse kost. Doe je het niet, dan snap je niks van deze wereld en wordt je weer in een bepaalde hoek gedrukt. Dat je het allemaal niet snapt....
Dat je dus zonder je uit te spreken dan alles maar klakkeloos accepteert wat er tegenwoordig door je strot wordt gegoten. Dat is het ook niet! Iederiene hef geliek, of zoiets, zonder dat je de liefde voelt.
Het wordt er allemaal in ieder geval niet gezelliger op, niet achter elke boom staat een nieuwe vijand te wachten. Echt niet! 
Mensen zien teveel beren op de weg als ze al niet achter een boom zijn verstopt. Ze horen veel te vaak de haan drie keer kraaien...
Ik kijk vaak door de ogen van mijn vader en dan denk ik, laat maar....Heeft geen zin, iedereen heeft zijn reden(en). 
Niet iedereen ziet de wereld zoals ik hem zie, ik respecteer 'm andersom ook maar dat wordt meestal niet gepruimd door de goegemeente. Vechten tegen de bierkaai, ik drink het liever op met vrienden, buren en familie die het wel willen snappen en iedereen in zijn of haar waarde laat. 
Geleerd van iemand die vertrok op een verlate vrijdagmiddag en gisteren zijn 90e verjaardag vierde.
Hoop dat je vandaag geen kater hebt.....Hou van jou!
Ik lag van de week onder de grond. Spreekwoordelijk dan. 
Lag in de kruipruimte onder ons huis op zoek naar iets wat ik misschien hoopte te vinden. 
Namelijk de sleuteltjes van de brievenbus, bijna een jaar geleden verloren in de meterkast. 
Ze vielen van het haakje, natuurlijk net langs de plastic buis in de enige opening die niet afgedekt was door zo'n afdekkapje. Dat lukt je echt geen tweede keer hoooor.
Echter met het verlijmen van de vloer was de toegang tot de kruipruimte ook redelijk vastgelijmd. 
Geen beweging in te krijgen, van alles al geprobeerd maar het kruipluik was niet te vermurwen. Muurvast al zat het kruipluik richting de afgrond.
Bleef zitten waar ie zat. Flauw van. Met een vleestang haalden wij maandenlang onze post uit de brievenbus, sommige poststukken bleven gewoon in de bus liggen. Daar konden wij niet bij. 
Als het maar geen brieven waren met belangrijke boodschappen. Iets met toeslagen en zo.
Zal wel niet, de meesten zaken gaan toch digitaal. Maar helemaal lekker zat het mij niet, je zou maar een boodschap missen. Post niet gezien? Euh, nee, niet kunnen vinden. 
De kleine handjes van Moos en Mouna wisten derhalve ook nog vaak briefjes uit de brievenbus te vissen. 
Toch was het niet handig. De koe deze week maar bij de horens gevat en het kruipluik van zijn sokkel gehaald met vereende krachten. Met het wat betere vloek-, duw- en trekwerk kom je een eind de laatste tijd.
Deze held op sokken betrad een voor hem een onbekende wereld. 
Deed de sokken toch maar uit en de broek en mijn trui ook. Alleen in onderbroek en t-shirt ging ik onder de grond. Was geen gezicht maar ik had de deure toch dicht. Ik vertrok naar elders want ik wilde terugkomen. Overlijden kan altijd nog. Het is nog lange niet over...
Ik tijgerde over de, gelukkige, droge grond. Veel piepschuim en stof kwam ik tegen. Zag niet veel, de zaklamp scheen wel een beetje bij maar deed toch nog veel op de tast. 
Moet zo een kist van binnen voelen als je nog niet dood bent? Levend begraven! Vond het niks, ben niet claustrofobisch maar ik miste zo een meter onder de grond wel mien vrijheid. In het land van de wijzen kwam even de zon niet op. Ik had Moos als back-up, hij hield boven het kruipluik de boel in de gaten. 
Maar halverwege ons huis vond ik de sleutels, twee stuks...Ze waren nog niet van elkaar gescheiden. 
Echter ze moesten wel afscheid nemen, ieder ging zijn eigen weg. De één kwam aan onze sleutelbos, de andere op een plek waar hij niet meer ergens in kan vallen. Dat gat gooiden wij dicht, zand erover...
Maar ik snapte, zo liggend in de kruipruimte, en op de weg terug hoe sommigen mensen in deze crisis zitten. 
Denkend nergens heen te kunnen, denkend thuis vast te zitten, het donker inzien en denken dat het niet meer goed komt. Dat alles voor niks is geweest en ze binnenkort moeten vertrekken naar een functie elders...
Maar ik zag gelukkig licht aan het eind van de tunnel, ik kwam weer boven en zag een lachende Moos boven mijn zwarte smoel uit met de zaklamp in mijn dito smoel. Jochie heeft humor...
Hij was alweer vergeten waarom ik onder de grond wilde vertoeven, omdat het moest jongen...
Soms moet je door het donker het licht tegemoet lopen. 
Mien Va zou zeggen, vrij vertaald naar ene Ede Staal uit Groningen, het is nog nooit zo donker geweest of het wordt wel weer licht. Er gaat niet veel boven Groningen...
Maar ik snapte de mensen wel die het glas halfleeg zien in plaats van halfvol. 
Ik heb glas ook liever vol, hoef ik minder naar de koelkast te lopen. Toch altijd het vervelende aspect als je iets denkt te moeten vullen....Duzz, ja denk daar maar eens over na...haha
Ik heb tijd gehad en, onbewust gekregen, om over dingen na te denken. Vrij in mijn hoofd om zaken in een ander licht te zien en misschien wel in het juiste perspectief. Je weet het niet, er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden bovendien. 
Moos kwam van de week weer met zijn Fabeltjeskrant, vond ie terug op Netflix.
Hey Papa, dat zong jij vroeger altijd voor mij.
Klopt, lieve jongen. Ik vond het lachen dat hij er nu mee kwam. Doeltreffend ook!
Nederland is ondertussen een soort van Fabeltjesland geworden, hoe krom het allemaal eigenlijk is.
De fabeltjeskrant schrijft steeds meer onzin omdat het allemaal steeds ongeloofwaardiger wordt. Ik denk met gezond verstand maar soms slaan wij allemaal een beetje door.
Vroeger zongen wij over Fabeltjesland en lazen wij de Fabeltjeskrant maar het verleden haalt het heden helaas weer een keertje in.....Geen enkele krant, links of rechts of dwars door het midden weet steeds minder de dingen recht te lullen die allang krom zijn geschreven.
Zelfs mensen die allang vertrokken zijn communiceren ondertussen beter dan het zooitje in Den Haag en elders...

Hallo. meneer de Uil. Waar breng je ons naar toe? Naar Fabeltjesland?
Eh ja, naar Fabeltjesland!
En lees je ons dan voor uit de Fabeltjeskrant?
Ja, ja, uit de Fabeltjeskrant!
Want daarin staat precies vermeld hoe het met de dieren is gesteld.
Echt waar? Echt waar! Echt waar, meneer de Uil?
Ja, Ja want dieren zijn precies als mensen, met dezelfde mensen-wensen.
En dezelfde mensen-streken, dat staat allemaal in de krant van Fabeltjesland, van Fabeltjesland.
De Faaaaaaaabeltjeskrant!

Duzz, ik zeg niets meer. 
Als notabene K3 gisteravond al zingt over 10.000 luchtkastelen (in plaats van luchtballonnen) bij Even tot Hier weet je meer als genoeg!
Wie gelooft vandaag de dag de overheid nog en wat er een dag later in de krant verschijnt..?
Vertrek binnenkort maar weer eens naar België, Duitsland mag ik voorlopig toch niet in.
Dat taaltje is zo zacht en iedereen die daar lacht. 
Ik ken de weg ja....Het is thuiskomen voor mij. 
Tot binnenkort, er is (weer) licht aan het eind van de tunnel maar zo donker was het hier nooit hoooor.
Als je begrijpt wat ik bedoel. Tis maar van welke kant je het bekijkt.
Gelukkig heb ik een spiegel, die hou ik mij regelmatig voor. Helpt ook nog!
Trek er binnenkort gewoon eentje open, proost dan denkbeeldig met the King op het leven hier.
Want dood ben je pas als ik je vergeten ben, dus leef je nog zekers vijftig jaar.
Sorry Pa, je moet nog ff door want je zoon heeft je gewoon nodig!
Fijne zondag.
Joah, mag wel zo...

#Westerpark, Mariënberg!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Wanneer is het klaar? Je weet wat ik wil. 
En jij wilt het net zo graag, we staan bij elkaar.
En nu is het nog stil maar bij iedereen brandt de vraag:
Kan het ook anders? Ik heb niks om handen vandaag.
Het grootste misverstand is dat niemand nog iets kan, dus graag.
Ik ben op weg naar de horizon en ik weet niet wat erachter ligt.
De grote wereld waar alles kon, die is behoorlijk uit evenwicht.
Ik ben op weg naar de horizon, ik zal wel zien wat erachter ligt.
Dat bijna alles opnieuw begon is ook een kans op een vergezicht!'
Uut 'Horizon' van Blof.

Moi, ben ik weer!
Heb je dat ook wel eens, dat je bijkans een foto wordt 'ingelokt'
Ik had het van de week.
Lag half onderuitgezakt op de bank, we hadden net de kinderen op bed.
San was naast mij nog wat aan het werk, die staat ook bijna nooit uit. 
Vrouw van ijzer hè, bezig voor de mannen van staal. 
Televisie stond aan maar keek echter minder dan met een half oog, was wat aan 't rondkijken op de telefoon.
Nam een slok van mijn thee en at het laatste stukje van het Vechtdal Anjerkoekje van bakkerij Slatman uut Ane, lekker heur. Mooi simpel koekje, echt geen calorie-bom. Verre van dat.
Zeer verantwoord, dat hoef je er gelukkig niet van af te lopen....
Maar op een doodnormale woensdagavond voer hier aan de Vecht nostalgie ons huis binnen.
Mijn geboortedorp kwam gewoon huizen in mijn troebele hersenkamer en besloot de avondklok maar eens volkomen te negeren, gelijk had ie...
Stefan Lok had een foto, zeg maar de skyline van Mariënberg, op zijn Facebook-pagina gezet.
Deze blonde goedlachse hobby-fotograaf trof mij, bij wijze van spreken dan, recht in mijn bloedende roodzwarte hart!
De hele avond en een stuk verderop in de nacht bleef ik maar gefascineerd naar deze foto kijken...
Lok lokte mij uit de spreekwoordelijke tent. 
Stefan had namelijk voor een bijzondere invalshoek gekozen die andere Mainbargers misschien niet zo snel zouden kiezen. Waarvan Akte!
Maar daarom zijn zijn foto's ook zo bijzonder, hij maakt mooie foto's van ons dorp Mariënberg en haar omgeving. Vanaf de Vecht bijvoorbeeld die meandert door het achterland, van het pittoreske Beerze. 
Hij maakt gewone zaken bijzonder....
Stefan dwingt de kijker, misschien onbewust, anders naar dingen te kijken. Of beter gezegd, anders naar je eigen dorp te kijken.
Verwondering, de kunst om het gewone met andere ogen te zien. Ik zag het van de week weer ergens op een kunstwerk staan toen ik langs het tuinpad van mijn vader in Rheeze liep. 
Ja, dat deed die foto van Stefan met mij. Werd er zelfs een beetje emotioneel van. 
Gek hè, sterk spul die koekjes van Slatman of was het gewoon mijn brein wat losse eindjes aan elkaar probeerde te knopen. Zeg het maar....
Vroeger, nou ja eerder, zat ik ook vaak vanaf dezelfde kant als Stefan naar mijn dorp te kijken. 
Als ik liep met onze hond in het Zendingsbosje...Als Mandie zocht naar een stok om mee te slaan zat ik aan de rand van het bos op een zandheuvel naar Mariënberg te kijken. 
Zag de toren van de gereformeerde kerk (vrijgemaakt dan), zag mijn stamkroeg, zag de Coöperatie, zag de andere kerk die zich nog niet vrijgemaakt had. 
En dan maar mijn gedachten de vrije loop laten....soms dacht ik dan stel nou dat, maar voor niets had ik een oplossing, niet dat het mij niet interesseerde maar wat wist ik er toen al van....Nu denk ik wel eens, ik weet nu soms nog minder dan ik toen al wist...
Sommigen noemen Mariënberg een bekrompen dorp, die weten vast niet beter. Ik zie het toch anders.
Je kunt Mariënberg wel achter je hebben gelaten maar Mariënberg verlaat jou nooit....
Was dat het gevoel misschien wat er bij mij opborrelde..? Toch hielden wij het bij een glas water die avond...
De maan scheen boven Mariënberg toen Stefan het beeld vastlegde op zijn camera. 
Hij drukte op het juiste moment af, de maan verlichtte het dorp. Ik had graag Café Mans er nog op willen hebben, maar ik wil soms wel meer. Soms moet je geduld hebben...
Ik weet gewoon dat op de foto iets verderop anders mijn stamkroeg op de gevoelige plaat zou had kunnen komen te staan. Stefan moest lachen en beloofde ook het café eens te vatten in een mooi beeld. Sla het vat maar aan, zou ik zeggen. Free de Horeca.
De kroeg hoort gewoon bij mijn dorp net zoals het station en de winkel van Sietse.
Er kwam ondertussen een mail binnen van de voetbal, potverdikkemei. Bestaat de voetbal nog wel, bestaat onze club nog wel? Het was een mailtje van onze secretaris met wat stichtelijke woorden van onze zeurvitter. Je gaat het pas missen als bijna iets er niet meer is....
Een dag later reed ik, knuppel die ik ben of een soort van ongelovige Thomas, langs het Westerpark...gewoon om even te kijken of alles er nog wel was. Lag het hoofdveld er nog keurig als een biljartlaken bij...? Was ik nog wel welkom, was de poort ondertussen niet op slot....?
Gelukkig niet! Liep even op vertrouwde grond. Liep even op het veld, even het gras ruiken. Even naar binnen kijken in onze kantine. Wordt er dit seizoen nog wel gevoetbald? 
Sowieso niet meer in competitieverband, maar nemen wij voor de zomerstop het nog een keertje op tegen de heren van Banthum of Kloosternarigheid. Ik vraag dit voor een vriend, dat snappen jullie natuurlijk wel. Voor zo'n beetje driehonderd roodzwarte vrienden wel te verstaan. 
Gaat de 3e helft nog een keertje door dit jaar? Dom ouwehoeren aan de bar, Ruudje er achter voordat ie papa wordt. 
De laatste keer dat ik inpandig op het Westerpark was Oktober vorig jaar. 
Moet je nagaan, bijna een half jaar terug. Toen was er ook al geen bal aan, supporters en publiek mochten niet live langs het veld staan. Ik zij de gek, Wolter en Gerrit en wat jongens van de Instagram waren er destijds wel om het thuisfront op de hoogte te houden met beeld, geluid, berichtjes en wat geschrijverij achteraf....
Dat duzz!
En dat allemaal door die foto van Stefan....Mooi hoe hij op zijn manier naar Mariënberg kijkt door zijn lens. Hij maakt de wereld en in ieder geval Mariënberg een stuk mooier, wat ik oe brom.
Zal hij ook op diezelfde heuvel hebben gestaan waar ik regelmatig zat met mijn hond? 
Hij, de hond duzz, meestal op zoek naar een stok en ik op zoek naar iets wat ik blijkbaar niet kon vinden. Of ik zocht wat ik wel vond, dat kan ook...
In tijden van stilte horen misschien wel meer stille woorden. Ik hoorde het mijn muzikale held zingen. 
Maar zo'n foto van Lok sprak ook boekdelen....Stilte voor de storm, dat het dorp weer gaat leven als er weer plezier is en als alle onzin weer voorbij is.
Blij worden van alledaagse dingen. Werd blij om even in de nieuwe, nou ja, verbouwde winkel van Sietse en zijn dames rond te kuieren. Was er al even snel maar toen meer op zoek naar Mouna, die zich achteraf had verstopt in Chez Freek en ook stille woorden op haar manier sprak.
Maar trots overheerste toen ik Mouna had gevonden en wij samen, met zijn tweeën, gezellig boodschappen gingen doen voor Oma en een beetje voor onszelf in de nieuwe winkel. 
Nou, wat vind je er van....Sietse vroeg het, maar ook Gerjanne maar de Stoete(n) was al wel op, dan moest Oma morgen zelf maar ff naar de winkel lopen voor wat broden.
De vis lag er wel. Had ze wat om uit te delen....
Ik mag er graag komen, in mijn oude dorpswinkel. Eerst was het van de Lange, toen zat Zuidema er een half leven op en volgens mij is Telman alweer een kleine dertig jaar de kruidenier anno 2021. 
Respect voor de altijd goed-te-passe Sietse...Dankzij hem houdt Mariënberg een winkel.
Heel belangrijk voor de leefbaarheid van het dorp. Gas wat lager als je iets vergeten bent en even naar de winkel om de hoek. Zo makkelijk en zo verrekte handig.
Al die verhalen zaten dus in de foto van Lok, Stefan Lok, verstopt!
Met toestemming plaatste ik de foto op mijn eigen Facebook. Meteen al oud-Mainbargers die reageerden met allemaal dezelfde verwondering en nostalgie....Heerlijk!
Gedeeld geluk met als gezamenlijk onderwerp, Mariënberg.
Iedereen bewaart goede herinneringen aan het dorpje, ons dorpje. Gelukkig huist er geen Mark Rutte die wat geschiedenis in zijn geheugen moedwillig deze week wiste....Die vertrouw je toch niet meer, die geloof je echt niet meer op zijn blauwe ogen. Jemig, wist nooit dat liegen een soort van kunstvorm is geworden in politiek Den Haag, hahaha...je wist het wel maar werd mooi met de neus op de feiten gedrukt. .
Neuh, iedereen heeft er een fijne jeugd gehad of koesteren nog al die mooie herinneringen aan mijn dorp. Mooi man....
Een foto zegt zoveel meer en ik, ik voelde ook meteen het gemis van ondermeer het Westerpark. 
Mariënberg, hoe klein ook, is wel connected met de wereld. Er staan namelijk indrukwekkende zendmasten op de Coöperatie, wij timmeren zo mooi aan de weg met de moderne draden en golven.
Heb Mariënberg ooit het dorpje genoemd van Asterix en Obelix maar ik zit vandaag de dag niet ver van deze waarheid verwijderd. 
Foto van een mooie dag, foto van een bijzonder mooi dorp. Je moet er wonen of hebben gewoond om het gevoel te duiden, te herkennen anders is het gewoon een foto en swipen maar....
De horizon van Mariënberg, of de skyline voor mijn part. Wij weten wat er achter ligt....
Mooie vergezichten die soms worden vastgelegd door mensen als bijvoorbeeld Stefan die weet hoe je een camera dient te gebruiken....
Wij gaan voorlopig nog hele mooie herinneringen maken en sommigen daarvan worden vastgelegd voor het nageslacht. 
Die van Mariënberg deelde ik van de week al met toestemming. 
Nu eentje van Beerze, ditmaal zonder bulten maar achter de Baron, de statige oprijlaan. 
In mijn gedachten het tuinpad van mijn vader....Maar ja, dat zie ik er in.
Kijk eens op zijn Facebookpagina, Stefan maakt fantastische foto's.
Mijn kleine dorp, mijn dorp, dit is mijn dorp. 
Dat vergeet ik niet zo snel, ook al kraait de haan tenminste drie keer...ik zal het nooit ontkennen!
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo...

#Libanon-Moos8Jr!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Shakedown 1979, cool kids never have the time.
On a live wire right up off the street, You and I should meet.
June bug skipping like a stone with the headlights pointed at the dawn
We were sure we'd never see and end to it all.
And i don't even care to shake these zipper blues and we don't know just where our bones will rest.
To dust I guess forgotten and absorbed into the earth below.'
Uut '1979' van The Smashing Pumpkins (tip van the man with de fluit)

Moi, ben ik weer.
Moos is net acht, eind 1979 moest ik nog acht worden. 
In december van dat jaar was ik er wel naar toe onderweg. 
Was ik destijds ook zo'n wereldwijs jochie? Denk het niet, Moos is one of a kind.
Een bijzonder kind en dat is ie, vrij vertaald naar John C. Kievit.
Je weet wel die schrijvert die Dik Trom tot leven bracht in een boek.
Mijn toekomst kwam, als je het sec bekijkt, eind 1979 Nederland binnen gevlogen.
Ik keek gisteren en van de week naar Moos. Kereltje, kereltje alweer acht jaar....
Hij vind het maar niks, acht jaar...Papa, het is zo'n oneindig getal. Huh..?
Wat vond jij er van, Papa, toen je acht werd. Tja, wat vond ik er eigenlijk van....??
Dacht niet zoveel, zeker niet over ouder worden....
Ik was vooral bezig de wereld te ontdekken, althans dat dacht ik...kwam niet veel verder dan Mariënberg en omstreken en soms Drogteropslagen als we uit moesten voetballen met de E'tjes.
Neuh, dat is ook niet waar. Als jochie van bijna acht had ik al vele culturen gezien in mijn nog jonge leven.
Mijn vader, de Opa van...koerste regelmatig naar verre landen in zijn grote OAD-bus.
Ik zag reeds op jonge leeftijd Joegoslavië, Oostenrijk en Italië met eigen ogen.
Steevast voorin de bus, rechts naast papa die geen kaart nodig had. Alles uit zijn hoofd deed of wist waar hij naar toe moest, dat kan ook. Hij had de route al zo vaak uitgestippeld. 
Ik kom niet eens halverwege, weet nu nog niet vaak waar ik over vijf jaar of pak 'm beet 10 jaar sta. 
Weet wel de weg maar de bestemming is nog ongewis, het zal wel goed komen.
Maar dwaal weer af, het was december 1979. Ik wist toen nog niet dat op 1 januari 1980 mijn oudste broer, Henry, vanachter het gordijn op mijn crossfiets vanuit de tuin de kamer in zou springen....
Mijn kado voor mijn 8e verjaardag. Moos kreeg een Space Scooter, ik dus een crossfiets.
We waren er allebei wel machtig wies met....(gelukkig mee)
Maar vlak voor kerst 1979 kwam San in Nederland aan, amper zes maandjes oud. 
Ze was nog een baby, geboren in het verre Beiroet in een toendertijd verscheurd Libanon. 
Het land ging gebukt onder een grimmige burgeroorlog. 
Als jochie van zeven, bijna acht jaar, had ik daar op dat moment geen flauw benul van. 
San ontmoette mijn schoonouders op 14 december van dat jaar, vlak voor kerst zette ze voor het eerst voet aan wal, spreekwoordelijk dan. Ze liep nog niet, ze verliet Schiphol vast in een Maxi-cosi.
Had je die toen al? 
Ik mijn gedachten werd ik van de week teruggeworpen naar eind 1979, niet in een BMW uut 1972 maar door de TV-serie 'Van de Kaart' van Sergio en Axel.
Topchef Sergio Herman en acteur/televisiemaker Axel Daeseleire bewandelden het niet-toeristische pad en reisden naar Libanon, naar het land waar mijn lieve San werd geboren.
Samen waren ze al in ondermeer Mexico, Thailand, India en Noorwegen geweest waar ze zich lieten verrassen door wat de culinaire kaart daar te bieden heeft.
Het gaat over eten, het gaat over de ontluikende vriendschap tussen deze twee heren.
De in het begin wat stugge en nukkige Sergio Herman en de olijke en altijd vrolijke acteur Axel Daeseleire en tussen de bedrijven door stopt Herman van alles in zijn mond. 
Mooie TV, zonder al teveel opsmuk. Puur en recht voor zijn raap. De passie voor het vak proef je in al zijn facetten bij die topkok Sergio Herman. Mooi om te zien. De verbazing en de pretoogjes als hij over een lokale markt loopt. Iets wat wij in het buitenland ook zo graag doen. 
Een nieuwe cultuur (her)ontdekken. 
Ik voelde mij een klein beetje een indringer, zat te kijken naar het land waar San haar wortels had.
Hier moeten wij ooit naar toe, samen met onze kinderen. Net als Sergio en Axel op ontdekkingstocht en struinen door het land waar Mama ter wereld kwam. 
Samen lopen op een markt in Sidon. Taboulé en hoummous eten met een Mezze. 
Want de Libanese keuken wordt beschouwd als de beste en meest verfijnde van de Arabische wereld.
Nogmaals ik kende Libanon niet zo goed, niet toen ik bijna acht was en eerlijk gezegd nu ik bijna Abraham de hand schud nog niet zoveel meer....
Ook Sergio en Axel reisden zonder veel verwachtingen af naar het land wat vooral in ons geheugen bekend staat als het land wat verscheurd is/was door de jarenlange burgeroorlog die er woedde. 
Ik kende Beiroet alleen uit een nummer van Frank Boeijen, 1.000.000 sterren wat stond op zijn album Kontakt die een paar jaar later, in 1984 uitkwam.
'1 miljoen sterren als er 1 valt dan heb je 1 miljoen wensen, als er 1 valt wat zou ik willen wensen voor een kind in Beiroet. Cowboys in Beiroet. Spelen op straat 's avonds laat, schieten met scherp de sterren van de hemel.'
Met een gezonde portie argwaan lieten Sergio en Axel zich leiden door het Midden-Oosterse land. 
Vol vooroordelen maar ze kwamen van een koude kermis thuis. Ze sloegen honderdtachtig graden om door de schoonheid en de warmte van het land. Prachtig.
Ze werden uitgenodigd door een familie thuis en ontdekten de echte Libanese keuken. 
Ze zagen de eeuwenoude tempels in Baalbek waar ze in Griekenland of Rome nog een puntje aan kunnen zuigen. Kwamen langs een veld waar gewoon hennep/marihuana wordt verbouwd. Niet helemaal legaal maar ze reden dan ook even in niemandsland niet wetende wie er de baas is.
Ze trokken diep de bergen in en waar Sergio met niet gespeelde verbazing de lekkerste geitenkaas ooit proeft. Ze weten niet na de reis door prachtig Libanon of het nog steeds een land is vol onderdrukking en gevaar of gewoon een verborgen parel langs de Middellandse zee. 
Ik opteer toch voor het laatste. Libanon heeft mij in ieder geval op deze kant van het gewestelijke halfrond het allermooist gegeven op deze aard, namelijk mijn lieve San. 
Toch raar, we keken samen naar iets wat wij allebei niet echt kennen. San vertrok namelijk na een half jaar uit haar land, wat weet je dan al?
Werd geadopteerd door de lieve Opa en Oma van Mouna en Moos. 
Toen ik bijna acht was kwam mijn vrouw in Nederland aan....Daar dacht ik dus allemaal aan bij het zien van Sergio en Axel in Libanon en door het feit dat mijn eigen parel deze week acht werd. 
Kereltje toch, wie weet meert jouw vriendin of vriendje ook nu wel ergens aan....
Volgens jou zit jouw vriendinnetje nu bij jou in de klas maar toen ik net zo oud als jou was dacht ik dat ook en kreeg ik een kusje van Jolanda in het fietsenhok. Of was dat nou Ina, Ageeth, die andere Jolanda of toch Brenda...?? Sorry, ik heb niet alles meer helder voor de geest. 
Maar op eigen manier was ik van de week 'Van de Kaart', niet door Sergio en Axel maar door mijn eigen Arabiertje, mijn eigen volbloed. door mijn eigen zoon Moos, hij heeft ook gewoon wortels uit het land van zijn Mama net als Mouna. 
Al spreekt San beter Nederlands dan ik ooit zou kunnen. Dat accent raak ik bij mijn leven niet meer kwijt. Wil ik ook niet, ik kom toch uit de boerenkool maar San uit Libanon. 
Wat een mooi land. Het leek wel Toscane in Italië. Zo bijzonder. One Fine Day en als het weer mag en kan gaan wij die kant op. Op zoek naar de wortels, proeven van het rijke land, ruiken aan de oorsprong van wat er deze morgen ook weer vrolijk door onze kamer huppelt en springt. 
Man, man wat gaat de tijd toch razendsnel. Zo werd ie geboren op een maandagavond in een Hardenbergs ziekenhuis om precies 19.47 uur en zo scheurt ie weg op zijn Space Scooter en komen al meiden aan zijn deur. Waar is Moos? Trots....Had ik dat ook of vonden ze de crossfiets niet zo tof?
Zo ontzettend trots op het jochie van acht jaar wat nu al zo veel verder is toen ik de acht aantikte. 
Mooi toch....Ik zie elke dag waar hij vandaan komt, hij heeft nog een lange weg te gaan. 
Hij zal het niet makkelijk krijgen met de rugzak op zijn tengere lichaam maar hij gaat het redden. 
Vast en zeker. 
Hij hoeft gelukkig niet met scherp de sterren van de hemel te schieten. 
Wij leven wel in een stom land, kunnen eigenlijk niet zoveel behalve elkaar de tent uitvechten...
Hadden we maar 1 miljoen sterren want wensen heb ik zat namelijk.
Fijne zondag, we gaan genieten...ondermeer van het witte goud.
Gewoon in het Vechtdal, nu we er toch zijn....proeven we van ons achterland. 
Libanon staat inmiddels op het wensenlijstje, laat maar vallen die sterren...
#genietengodverredomme
Richard. Ik wens jou en jouw lieverds de wijze woorden van de heilige Anthonius toe!
Mooi hoe jullie het zeggen, het was geen strijd maar een avontuur.
Dat verandert de uitkomst inderdaad niet maar de reis er naartoe wel.
Ze heeft inderdaad het leven gewonnen, niet verloren.
Dank voor het feit dat ik een stukje mee mocht reizen/lezen op jullie wereldreis naar de oneindigheid.
Hoop dat het zo mag zijn als wij ooit arriveren op onze eindbestemming.
Joah, mag wel zo. 

In Een BMW uut 1972!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Take it easy, take it easy.
Don't let the sound of your own wheels drive you crazy.
Lighten up while you still can, don't even try to understand.
Just find a place to make your stand and take it easy.
Well, I'm standing on a corner in Winslow, Arizona.
And such a fine sight to see. It's a girl, my Lord, in a flatbed BMW 2500.
Slowin' down to take a look at me. Come on, baby, don't say maybe.
I gotta know if your sweet love is gonna save me.
We may lose, and we may win.
Though we will never be here again.
So open up, I'm climbin' in, So take it easy.'
Uut 'Take it Easy' van The Eagles uit het jaar 1972

Moi, ben ik weer.
Zat vorige week in een BMW 2500 uut 1972.
Dus bijna vijftig jaar op de teller en tig meer kilometers.
Wat ik oe brom!
Geen oude barrel maar een klassieke oldtimer keurig onderhouden door de man die links van mij zat te genieten. Muts op het hoofd, handjes losjes op het stuur, zonnebril en genieten van het brommende geluid van deze BMW van onverwoestbare Duitse kwaliteit. Zo maken ze geen auto's meer...
Ik keek door de grote ramen over de bunders en zat net als Rolf ook te genieten.
Het mooiste zat achterin en voorlopig hoefde ik nergens naar toe, echt niet! Kortom...
De zon kwam op en wij reden er recht op af. Asfalt voor mij alleen, de koning te rijk!
Alles van mij en waar ik ook keek met het gevoel dat zich niet laat verdrijven, ik had eigenlijk langer willen blijven in een BMW uut 1972. Waarvan Akte!
Maar adel verplicht, de zondag duurt in het weekend ook niet langer dan 24 uur en Mouna had de pannenkoeken bijna op bij de hemelpiloot en wilde graag onder de wol. 
Duty Calls!
De BMW 2500 uut 1972 was de eerste 6-cilinder na de oorlog. 2,5 liter en 150 pk.
In 1972 maar ook vandaag de dag hoor is de topsnelheid zo rond de 190 kilometer.
Zijn vader had zo'n auto en ik snapte Rolf volkomen. Met liefde sprak Rolf over zijn pa, dokter van den Hoeven, en over hun BMW's uut 1972.
Mooi bouwjaar. Kan er alles van weten, ik kwam namelijk op de eerste dag van '72 ook ter wereld. 
Zat in een oldtimer die net zo oud als mij is, schept een band kan ik je vertellen. 
Heb niet zoveel met auto's maar wel met deze BMW uut 1972. Mijn gedachten gingen van links naar rechts, van 1972 tot 2021 en weer terug. 49 jaar op de teller inmiddels, redelijk wat kilometers gemaakt maar ik hoef nog niet in de revisie, althans dat denk ik...haha. 
Wie deed ons wat vandaag, we hadden niks te klagen. De banden vol met wind, de tank vol en Rolf trapte het gas nog eens in. Wat een heerlijk geluid, niks van dat moderne van tegenwoordig, gewoon Duitse degelijkheid, de motor die je boven alles uithoorde. Schitterend! Niks geen stekkers en zo...
Zo'n ouderwetse Blaupunkt Radio waar je nog moest zoeken naar de zenders, niks digitaal...
Duitse teksten op het houten dashboard, hier kon ik mijn benen nog kwijt. Niks geen poespas.
De assistente van Rolf zijn vader was nog in zijn BMW uut 1972 getrouwd, ze moest nog ergens de foto's hebben. 
Nostalgie droop er van af, de tankdop verborgen achter het nummerbord. Hoe verzin je het. Ik had uren lopen zoeken als ik had moeten tanken maar wat wij tankten was alleen maar liefde en gezelligheid.
In een BMW uut 1972 reden wij vorige week de Route Culinair du Vechtdal, een culinair avontuur door ons mooie en prachtige Vechtdal. 
Voelde mij weer het kleine jochie die op een zondagmorgen met zijn Pa een eindje mocht toeren. 
Dat was een Mercedes Benz trouwens maar deze BMW gaf hetzelfde gevoel. Take it Easy!
Geen navigatie in deze klassieker uut 1972 maar de man uut 1972 navigeerde Rolf naar de zeven adressen van de route die wij klokslag om half drie bij Brass Boer Thuis in Dalfsen begonnen. 
Bij kwekerij Eef Stel aan de Ankumer Es 11 werd er geroosterde paprika, zacht gegaarde eidooier met een crème cru en amandel geserveerd. 
Hier melden wij ons ook. Ramen werden ouderwets open gedraaid, ik zocht niet eens naar het knopje.
De eerste bewonderingswaardige blikken werden hier al gepleegd. Mooie auto, meneer! 
De BMW uut 1972 glom nog meer in de Dalfser zon. Even verderop parkeerden wij de bolide aan de kant van de weg en namen wij de eerste van de zeven gangen.
Flesje wijn werd uit de tas gevist. Het genieten was begonnen, al begon dat voor mij al toen ik in een BMW uit 1972 stapte. Toen stond ik al aan, als je begrijpt wat ik bedoel.
Op het Koninginneplein in het centrum van Dalfsen aan de rand van de Vecht zit één van ons favo-restaurantjes, de Sukerieje. 
We kwamen in het pittoreske Vechtstadje als een vorst aangereden, nog steeds de koning te rijk.
Het lieve meisje gaf ons een fijne tip, eet het gerechtje lekker op in Mooi Vilsteren. 
Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Met de bakjes vol met lekkers chauffeerde Rolf de BMW uut 1972 richting de oude kerk, midden in Vilsteren. Nu geen carnaval maar zondagse rust en vele mensen die hetzelfde voorbeeld volgden. Iedereen zat, stond of naast de auto te genieten van een voortreffelijke tweede gang. 
Tomaat, hollandse garnalen met Ponzu en Schapenkaas. Alsof een engel uit de naastgelegen Sint Willibrordus kerk was gevlogen om op je spreekwoordelijk tong te plassen....Genieten in het kwadraat. 
Ze stelden ons wederom niet teleur, Chef-kok Martijn Kuik en zijn keukenbrigade. 
Wanneer gooien wij die Horeca weer eens open?
Man, man, man...het water liep ons in de mond zo de Vecht weer in. Hoeveel water moet daar nog doorheen stromen voordat alles weer een beetje normaal wordt?
Ach, daar maakten wij ons vorige week zondag helemaal niet druk om. Neuh, even geen gezeur aan de kop.
Draaide het raampje open. Via mooi Vilsteren tuften wij rustig naar het volgende stadje aan de Vecht. 
In Ommen schijnt altijd de zon, althans wel als wij er zijn. 
Dick zwaait allang niet meer de scepter in de keuken, dat was eens...Maar Hotel & Restaurant de Zon blijft hoe dan ook een begrip. 
Hier stond een heuse Foodtruck, een immens grote vrachtwagen maar in ruste. De tachograaf schijf hoefde vandaag niet uitgelezen te worden. 
'Rij straks maar onder de Vechtbrug door, aan de andere kant heb je alle tijd en ruimte om uw gerechtje op te peuzelen...'. Iedereen was vriendelijk. Alles op het gemak, haastige spoed was hier zelden goed.
Coquille met knolselderij crème, zoetzure prei, hazelnootcrumble en truffel beure blanc. 
We hadden de engel meegenomen uit Vilsteren, Gabriël stond gewoon weer te plassen, notabene op de trekhaak.
Wauw, weer hemels genieten. Uitzicht over de Vecht en ik zag het oude gemeentehuis en de statige kerk van Ommen. Waar mijn ouders waren getrouwd, heel lang geleden. Bracht een saluut aan die ouwe van mij. Hier had hij ook van genoten. Hij had Rolf wel de oren van zijn kop gepraat over die mooie oude BMW uit 1972, zijn jongste zoon heeft helaas niet zoveel verstand van auto's. Die weet amper waar het oliepeil zich bevind...Je kunt niet alles hebben.
We kwamen op vertrouwde grond. Door Beerze en via Mariënberg en Diffelen reden wij langs Hardenberg ondertussen genietend van het uitzicht en van elkaar. 
Gramsbergen doemde op. Waar Anton Pieck zomaar zijn schilderskunsten had kunnen etaleren. 
Over de oude kasseien, waar geen bananenschil te vinden is, reden wij het Meiboomplein op. 
Nog niet zo lang geleden toen het allemaal nog een beetje onschuldig leek hadden wij hier al eens op een zaterdagavond uitstekend gegeten.
Jelle en Corine weten waar Abraham de mosterd haalt. 
We namen een lekker wijntje, een Gewurztraminer uut Spanje, ze maken dit druivennat dus niet alleen over de grens. 
Ik ging natuurlijk voor een Scheerse Tripel, nu wij er toch zijn. 
We stapten uit de BMW uut 1972. Even de benen strekken. De koks met de imposante baarden waren ons gunstig gezind. Ze gaven de lekkernijen aan Corine die ons vervolgens weer vier heerlijke bordjes met het eerste hoofdgerecht voorschotelde. Geluksvogels...
Op 72 graden gegaarde kip, friszure dille en luchtige curry met limoenblad. 
Wauw, wat was deze kip botermals. Wat bijzonder lekker, de Scheerse Tripel paste er perfect bij. 
Dat was geen slag bij Ane maar hervonden geluk op een zondagmiddag op de achterklep van een BMW uut 1972. Hier komen we ook zeker terug, we krijgen het nog druk als het slot eindelijk van de Horeca gaat. 
We reden door, we hadden geen haast maar toch....Zag dat PSV en Feyenoord gelijk stonden qua doelpunten.
Schuinesloot was stop nummer vijf. Ik zwaaide even bij het huis van Fons en Alies, ze hadden vast niet door dat ik in een BMW uut 1972 uitermate vrolijk zat te wezen.
Dat werden wij ook opnieuw bij de Tuinkamer, the Priona Gardens, aan de Rondweg. Ook zo'n adresje die al jaren op ons to-do-lijstje staat. Maar ja, we hebben naast een VW Sharan uut 2016 ook nog twee kinderen die om aandacht vragen. Zelfs midden in de nacht! Leuk hè.
Na een mooie wandeling door de tuinen kwamen we in de kas van de Tuinkamer. Alwin Leemhuis kookt hier met verse ingedriënten uit de tuin. Mmmm....Lust een hond worst?
Nou ja, zoiets dan. 
Hier werden wij getrakteerd op opgerolde Koji-knol, sambal en daslook. 
Wat een bijzondere smaken, hier was over nagedacht. Wat ik oe brom! 
De culinaire route was echt een ontdekkingstocht van allerlei smaken. De navigatie stond goed vermeld op de kaart. 
Bij het afscheid van de vriendelijke meneer bij het tuinpad, niet van mijn vader by the way, kregen wij een flesje met sap van vlierbes, lavas, bergamot-citrus en hibscus mee.
Dat vond zijn weg naar mijn keel als Gods woord in een gelovige ouderling. Lekker hoor....
Laat in de middag of vroeg in de avond koerste de BMW uut 1972 richting Veeningen. 
Onbekend terrein. We kwamen langs dorpjes en plaatsnamen die nog niet in mijn Wikipedia voor kwamen.
Schrapveen, Fort, Schottershuizen....Ik kende het niet maar Restaurant Poortman nu wel en Evelien was er in geen velden of wegen te bekennen. Tot afgelopen zondag was dat de enige Poortman die ik tot gisteren kende. 
We reden een mooi boerenerf op, wat later iets van een houtzagerij bleek te zijn of zoiets...
Er lag in ieder geval genoeg hout. Belde ff met Moe, kan Moos vannacht nog een nachtje bij jou slapen...?
Ja..? Ok, ik kon dus nog een Brugse Zot nemen en de dames (Winie en San) en Rolf gingen voor een glaasje rood. Waar ik in België belandde gingen zij intercontinaal, volgens mij Chili, mocht het van Macron?
Gestoofde varkenswang met seizoensgroenten en Brioche-brood. Mmmmm.
Het smolt in je mond. Ook hier waren ze weer zo vriendelijk. Je werd instant verliefd op de lieve meisjes van de bediening en de stoere koks achter de potten en pannen. 
Van dik hout zaagde men hier in Veeningen gewoon planken, wat ik oe brom!
Tegen de klok van Studio Sport reden wij Staphorst binnen. Een fietser op de fiets keek zijn ogen uit over al dat moois wat bij ons op de achterbank zat. Hij had blijkbaar net de zegen gekregen en wilde misschien nog even voor het zingen de kerk uut. Ok, de ramen van de BMW uut 1972 zijn bijzonder groot te noemen maar hij schaamde zich niet om ons na te turen....euh het werd bijkans gluren.
Tja, de blonde lokken van Winie en het donkere weelderige haar van San zie je natuurlijk niet elke dag...
Weet ik veel. De drank zat langzamerhand in de man cq. vrouwen en dan zie je de dingen wel eens anders.
Maar wat we niet anders zagen was het vakmanschap bij onze zevende en laatste stop. 
Restaurant de Groene Lantaarn aan de gemeenteweg 364 in Staphorst. 
Twee sterrren reeds, als ik mij niet vergis. Wat een leuke en hartelijke ontvangst. Hier gingen wij voor het toetje, het piece de resistance, de grote afsluiter.
Wat een gezelligheid daar bij Cindy Borger, volgens mij stond ze daar bij de molen, en chef-kok Jarno Eggen. Ze hebben de sporen allang verdiend. Geen klap van de wiek gehad.
Muziek uut de jaren zeventig en tachtig knalde zachtjes uit de boxen. Hoorde ik nou The Eagles....
Take it Easy uut 1972. Bestaat toeval? 
We smulden van het dessert: Zachte crème van nootmuskaat en bruine rum, pure chocolade, ananas en gezouten karamel. 
Tien met een griffel. Wauw, wat lekker. We spoelden het weg met Beukenhorst koffie en bij mij hadden ze er nog wat Whisky in verstopt. Tja, Moos sliep toch bij Moe.
Je moet ijzers smeden als ze heet zijn, of niet dan....??
Ik ging nog even terug naar de vriendelijke Cindy. Ik kocht het laatste doosjes bonbons, eigengemaakt, daar gaan we straks met Pasen lekker van smullen. 
Het was ruim vijf uur genieten op flink wat vierkante meters in ons mooie Vechtdal. 
Wat een gezelligheid in een BMW uut 1972 en wat een verwennerij op de zeven bordjes, schaaltjes en schelpjes. 
Gooi in hemelsnaam die Horeca weer open, in Staphorst deden we daarom maar een kort schietgebedje...Misschien helpt het. Krijgen Mark en Hugo een reprimande van boven!
Sommige dorpen staan nu éénmaal in betere verbinding met de hemel dan andere steden als ik de goegemeente mag geloven. 
Het verlangen naar vrolijk zitten op een terras met een mooi getapt biertje of gezellig eten in één van deze zeven wereldrestaurants of die tig andere op deze aardkloot kwam door deze culinaire route in een BMW uut 1972 wel heel erg naar boven. Een stukje paradijs op aarde in het Vechtdal.
Ach, if you can't beat them - join them. De Verrukkelijke Vechtdal autosmaakroute van volgende week is al geboekt. Waarom niet, Free de Horeca....Support Your Locals!
Niet in een BMW uut 1972 maar gewoon in een Volkswagen Sharan uut 2016 kan ook uut 2012 zijn.
Nogmaals, ik heb geen verstand van auto's alleen van dom ouwehoeren....en lekker eten, haha.
Maarre wel met de banden vol met wind. We hebben ja niks te klagen.
Winie, Rolf en San nogmaals bedankt voor deze prachtige en overheerlijke dag. 
De krenten in de pap! Ik heb ervan genoten.
Take it Easy. De lente is begonnen jaah....
Fijne zondag. Joah, mag wel zo..

Casper & Emma!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Iederiene hef wel een dreum, de ien wul 'n villa.
De ander wul der zeuven.
We hebben allemoale een doel veur 't oog
Mar de weg naor geluk löp niet perse omhoog.
Laot mij mar lekker dit doen, dan ben ik bliede man.
Laot mij mar lekker dit doen, omdat ik niet anders kan.
Dit is mien heden, mien toekomst, mien verleden.
Laot mij mar lekker dit doen, word er zowat gelukkig van.
Altied wat te wensen, dat moet ok, dat moet ok ja
Mar ik ken de grenzen en daor zeg ik, ach, ja toe mar....'
Uut 'Laot mij mar lekker dit doen' van Daniël Lohues

Moi, ben ik weer.
Kennen jullie Casper & Emma?
Een Noorse kinderserie/film uit.....Noorwegen duzz.
Als je kinderen hebt, vast wel. Zijn namelijk al ruim twintig jaar een begrip. 
Casper en Emma heten eigenlijk Karsten og Petra en hun knuffels heten in Scandinavië Froken Kanin en Loveungen met zo'n streepje door de euh, o duzz.
In Nederland gewoon mevrouw Konijn en Welpje. 
Gaat er al een lampje branden of praat ik echt Zweeds nu? 
Denk je niet, Waar heeft ie het over....?
Heb ik wel vaker, dat ik praat en de toehoorder er niets van begrijpt, of andersom.
Dat kan ook. Dat je niet op hetzelfde level zit.
Maar, hier staan Casper & Emma regelmatig op, vooral Mouna kan er uren gebiologeerd naar kijken. Naar het pientere meisje Emma met haar blonde haar en het jochie Casper, Karsten duzz, met zijn ietswat rossige en donkere haar. 
Ze beleven allerlei avonturen en natuurlijk komt het altijd goed, op het eind leven ze nog lang en gelukkig en dat nu al zo'n twintig jaar. Ze worden niet ouder, ze blijven de twee schattige kindjes met die mierzoetje verhaaltjes. 
Ze komen uit de boeken, geschreven door Tor Age Bringsvaerd en Anne G. Holt maakte de illustraties, de tekeningen duzz.
Veel later zijn er pas films en ik-weet-niet-hoeveel tv-series van gemaakt.
Ze komen overal, zelfs in Afrika aan toe. 
Lange tijd dacht ik dat ze uit Zweden kwamen maar ze zijn duzz van de buren uut Noorwegen.
Zit wel eens vaker op de verkeerde weg, mis wel eens vaker een afslag.
Hopelijk is mijn navigatie nu weer in orde en kan ik rustig weer gaan toeren, onderweg naar later!
Maarre ik moest aan Casper en Emma denken toen het eerste vriendje van Mouna kwam spelen afgelopen vrijdagmiddag. 
Mouna was woensdag al even wezen spelen bij Luc. Had aardig wat voeten in de aarde. 
Het leven is ook echt niet makkelijk als je nog maar pas vier jaar oud bent. 
Je nog maar net naar de grote school gaat. Je van alles moet terwijl je nog maar zo weinig weet.
Maar na de eerste schooldag, ergens vorige maand, zonder de gebruikelijke wendagen had Mouna het al meteen over Luc.
We dachten eerst nog dat Mouna het had over haar kleine neefje uit Deventer.
Die heet namelijk precies hetzelfde als de Hardenbergse Luc maar néé hoor...Mouna maakte mij/ons al snel duidelijk dat ze had over Luc, haar vriendje Luc van de grote school bij Juf Aronne en Juf Gerlinde.
Ze hadden het er al eens samen over gehad, samen spelen. Waar praten kinderen van vier eigenlijk onderling over, hoe is bij hun de dagelijkse stemming?
Maar toen het puntje bij het paaltje kwam was de eerste date, the first date, toch redelijk ongemakkelijk.
Mouna wilde dat Luc bij haar kwam spelen en Luc had hetzelfde. Geen Sergio om het in goede banen te leiden of even een glaasje ranja bij Victor aan de bar om de eerste zenuwen weg te drinken...
Schitterend. Dan maar koffie drinken met de moeder en zo voorzichtig wennen.
Het wennen op school hadden ze ook al over moeten slaan door al dat Corona-gedoe.
Maar zelfs wennen went en oefening baart kunst. Ik had amper mijn koffie op of ik mocht wel gaan. 
Mouna kwam het heel voorzichtig en het liefdevol zeggen tegen mij, ze fluisterde het bijna, maar de boodschap was glashelder, was meer een dringend advies. 
Eigenlijk een opdracht, ik mocht wel gaan voor 100  minuten....Het wennen was ineens afgelopen.
De tijd om zelfstandig met Luc te spelen was gekomen, Papa kon wel gaan....Tot straks, papa...
Ze worden ook zo snel groot hè...haha. Momentje hoor....Papa was niet langer nodig in dit verhaal.
Vrijdag kwam Casper...euh Luc bij ons. Zo lief, herhaling van zetten. Luc moest ook even wennen maar een bakje koffie was wederom snel gezet. 
Die twee zijn net Casper & Emma, zeg maar de Hardenbergse variant op de Noorse versie.
Luc & Mouna, maar dan net andersom. Mouna met het donkere haar en Luc met de blonde vrolijke krullen. Geweldig en gek dat je van zo'n klein geluk zo gelukkig kunt worden.
Mouna straalde, zelfs toen Luc al een tijdje weer weg was. Heerlijk!
Wat gaan ze nog mooie avonturen beleven, zowel samen als ieders op haar of zijn eigen weggetje...
Ze hebben nog zoveel te ontdekken in deze wereld die ze amper kennen, gelukkig maar.
Van alles nu al weten wordt je straks echt niet beter van....
Laot mij mar lekker dit doen, nu ff genieten van zulke kleine momentjes. Word er gelukkig en bliede tegelijk van. Heb veel te wensen maar vrijdagmiddag wenste ik ineens niet zoveel meer, keek naar een mooie film waarin Luc & Mouna de hoofdrollen speelden.
Niet gespeeld. Deze boodschap was zoveel  mooier.
Ging ik toch nog behoorlijk vrolijk het weekend in, want niet alle boodschappen landen even goed.
Waarvan Akte!
Ach ja, toe maar...
Gelukkig is de Rock-'n-Roll nog springlevend met jonge gasten die gave muziek uit de jaren zestig, zeventig en tachtig weer tot leven wekken, tot volle wasdom brengen. 
Tip van Jan & Henk, ook zo'n mooi duo. Alfred, luister eens naar Greta van Fleet.
Wie is deze mevrouw, heren?? ...misschien één van de vele veroveringen van ene Marco uut Alkmaar, waar de honden ondertussen geen brood meer van lusten. Hij huilde uit bij Linda op de nieuwe bank en de Maan scheen verwachtingsvol door de liegende bomen. Hij hoefde niet meer naar huis vannacht. Hij mocht vertrekken en dat was precies wat wij deden, Ik Vertrek kijken en later lekker Netflixen....
Kwamen we toch nog uit in Zweden met de serie Spingvloed. Een volwassen Casper & Emma maar dan honderdtachtig graden anders.....
Sorry, dwaal weer af. Heb je soms. Neuh, Greta van Fleet is de jongste rock-sensatie uut Amerika.
Ze komen uut de plaats Michigan en ze belichamen in vier tengere jongenslijven de vurige nostalgische blik van tijden die wij misschien allemaal kennen van Led Zeppelin, de grote inspiratiebron van de heren van Greta van Fleet.
Ik zag in een YouTube filmpje dat ze al een groot compliment kregen van Robert Plant, je weet wel de zangert van Led Zeppelin die ondermeer de vocalen bij elkaar schreeuwde van Stairway to Heaven.
De uitgelezen plaat van hemelbestormers met Petrus op één oor. 
Je moet er van houden maar ze maken geweldige muziek. De zanger Josh Kiszko kan net zo heerlijk uithalen als Plant in zijn earlier days en tweeling-broer Jake heeft de gitaarsolo's van grootheid Jimmy Page tot in de details bestudeerd. 
Heerlijke muziek, ik hou van allerlei soorten muziek, van Nederlandstalig tot soms lekker snoeihard.
Ben qua muziekstijl blijven hangen in de late jaren zeventig en de volle jaren tachtig.
Gelukkig is Rock 'n Roll niet dood. Greta van Fleet opent deuren die anderen sloten. 
Geweldig, luister maar eens naar deze muziek en band.
De naam van de band is een kleine variatie op de naam van Gretna van Fleet, een polka muzikante uit Frankenmuth, die toestemming gaf dat de band zich zo noemt. 
Alleen dit feit al, wat ik bijzonder grappig en helemaal niet rock 'n roll vind, is een luistersessie al meer dan waard als je houdt/hield van de gierende gitaarmuziek van Led Zeppelin en aanverwante bands uut die tijd. Muziek die blijft en door zulke jonge helden niet snel zal worden vergeten.
Bij het luisteren moet ik tevens denken aan de heren van Tricklebolt. Net zulke leuke jonge gasten die weer Cuby uut Grolloo als voornaamste inspiratiebron hebben.
Mooi man, groeten uut Grolloo....(ligt in Drenthe hè). Dan heb je mijn aandacht ten volste...
Ik mocht ze al een paar keer interviewen, deze gasten uut Lemele en omstreken, die eigenlijk gewoon veertig jaar eerder hadden geboren moeten worden maar toen was vader Pen zelf nog bijna een zaadje als je begrijpt wat ik bedoel. Of moest de uitbarsting nog komen....
De zanger en gitarist zijn ook broers, geen tweeling maar wel allebei met lang haar. 
Ook van die geweldige muziek, nogmaals - je moet er van houden-, maar ik vind het op zijn tijd hartstikke lekker. Lohues is geweldig maar ook Led Zeppelin, Greta duzz en Tricklebolt.
Dat ze gewoon even van verderop komen speelt natuurlijk ook mee.
Ze hebben datzelfde 70's spirit, geworteld in Oost-Nederland en ze hebben de drang om Rock 'n Roll weer dat beetje gevaar te geven. Ze kraken, ze schuren, ze zweten en hun muziek geeft dat sonisch oergevoel dat je doet denken dat aan de voet van de Lemelerberg de bestuivingen kruis heb moeten  geschoten met een mix tussen Deep Purple, Birth of Joy en Motorhead. 
Rauw gitaargeluid en dat Hammond-orgel hè, dat is mooi hoor....Ze zeggen zelfs looks van de Fatal Flowers en inderdaad Richard Janssen (1 of twee s'sen..??) herken ik inderdaad in Bastian Pen.
Kortom, als je een keer een rustig uurtje over hebt op deze zondag schakel dan eens door naar Tricklebolt of Greta van Fleet. Ben je rock-liefhebber wordt je absoluut niet teleurgesteld.....
Greta van Fleet is gewoon het Amerikaanse antwoord op het Sallandse Tricklebolt.
Wat ik oe brom!
Tricklebolt & van Fleet zou zomaar vrienden voor het leven kunnen worden net als Casper & Emma en misschien wel Luc & Mouna. 
Het bekt en rockt in ieder geval lekker....Het is even wennen maar zelfs dat wennen went, geloof mij maar...
Wij hebben allemaal een doel voor het ogen maar de weg naar geluk loopt soms wat anders....
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo.....

Straffe Hendrik!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'I won't be the last, i won't be the first.
Find a way to where the sky meets the earth.
It's all right and all wrong.
For me it begins at the end of the road.
We come and go.....'
Uut 'The End of the Road' van Eddie Vedder

Moi, ben ik weer.
Eddie loste Jack af. Poels zong over dat je altijd terug mocht komen in de achtertuin.
Vedder had iets met het einde van de weg en over de maatschappij dat ie gek was geworden.
De deur bij de Limburger uut America staat altied open en die van de Pearl Jam zangert eigenlijk ook wel. 
Nou ja, als ik hem vrij vertaalde. Twee zielen, één gedachte en anders rijmde ik het wel aan elkaar.
Touwtjes aan elkaar knopen gaat mij nog goed af.
Wat er ook speelt, ik hoorde vertrouwd geluid in de achtertuin en ik was nog niet eens aan het einde van mijn route, liep gewoon vrolijk verder. 
Ooit stonden ze op Pinkpop maar afgelopen week speelden ze gebroederlijk samen in mijn hoofd.
Weet niet eens meer wie wie afloste...Begon Jack nou eerst te tokkelen op zijn gitaar of toch Eddie...?
Liep in mijn eigen gedachten langs de Vecht. Het pad lag er al, de voetsporen kwamen later pas. 
Had eens de tijd, tijd geef ruimte en die begon van de week letterlijk bij ons in de achtertuin. 
Toeval dat Jack en Eddie begonnen met zingen toen ik langzaam begon te verdwalen in het verleden van mien Pa?
Snapte met terugwerkende kracht waarom Henk Zeevat zo graag loopt in zijn Vechtdal. 
Onze vleesgeworden ambassadeur voor het mooie Vechtdal, zo mag je deze HHC'er toch wel typeren.
Hij heeft het er maar druk mee...hij loopt de deur plat in onze regio maar het levert altijd mooie foto's op. Waarvan Akte!
Voelde mij namelijk een soort van semi-Zeevat terwijl ik liep te genieten langs de uiterwaarden van de Vecht. Zeeën van tijd en er zit nog veel meer in het vat.
Iets van die strekking. Snapte er zelf nog steeds geen snars van maar het besef begint te komen dat het begin van de nieuwe toekomst ergens aan het eind van deze weg ligt. Misschien wel gewoon in de achtertuin of waar de lucht de aarde ontmoet.
Zag ik nou een vechtanjer bloeien en hoorde ik een kwartelkoning fluiten en rook ik nou echt knoflook..??
Als je nergens naar op zoek bent vind je gewoon van alles.
Als ik hier eerder had gelopen, had ik dan ook eerder het geluk gevonden...??
Weet jij het?
Liep op trilveen, schijnbaar een zeldzaam veengrond dat bestaat uit een dunne slappe bodem van zegge- en graswortels. De bodem van de Rheezermaten drijft op water en slappe modder.
Heb ik van horen zeggen hoor, dat snappen jullie toch wel. In mij huist nog steeds geen bioloog.
Zou die ouwe van mij hier ook hebben gelopen in zijn eigen achtertunne?
Wij liepen vanuit onze achtertuin zo het Vechtpark in. Hooglanders graasden rustig aan de Molengoot en keken niet op of om terwijl wij ondertussen op het gemak passeerden.
Via het Vrechiënpad sloegen wij rechtsaf het Vuile Matenpad in.
Ik kende het wel en toch ook weer niet. Het betonnen pad was nieuw, het zou wel ergens naar toe leiden, het spoor liep vast niet dood.
We liepen onder de Twenteweg (N343) en zagen door de bomen het bos aan de Heemser Hooilandenweg. Hoe heette dit stuk van Heemse ook al weer...? Oh ja, het Hazenbos terwijl net een konijn vluchtig zijn hol weer indook langs het Bollenkolkpad.
We zagen oude Vechtarmen verstild de tijd doden, hoe lang lagen ze hier al wortel te schieten...?
Zag mezelf weer fietsen in mijn Mavo-tijd. Even een kopje thee doen met Oma met haar zelfgemaakte cake.
Dat kon de mama van mien papa zo goed. De cake rook je al als je achter de boerencamping en boerengolf van Veurink linksaf de Huijsteeg in ging. Wij liepen trouwens rechtdoor, de Veldbrakenweg op maar in gedachten zag ik Opa al staan bij de varkens. Hendrik Dorgelo. Zag van de week in De Toren dat Dorgelo naar Hardenberg komt. Nou, die zijn er al een tijd hoor.
Dat ze lekker kunnen bakken en koken, dat klopt wel. Zit in de familie, tis van Dorgelo dat proef je zo.
Maar Opa stond altied met zijn stok aan de rand van zijn land. Net of ie wist dat ik langskwam voor een kopje thee, ik had toch niks gezegd?
Met een stuk touw door door de lussen van zijn broek, hij kende geen riem. Pet schuin op zijn hoofd.
Daar stond ie dan op de Rheezerbrink. Levend standbeeld!
Hoi jochie, alles goed? Ja, Opa....Fiets maar verder. (Oma) Fennigje stiet al in de keuken...Ik kom er zo an, wat ie eigenlijk nooit deed bedenk ik mij nu net. Oma nam vaak de honneurs waar, hij hoorde later wel ons relaas.
Mooi, nu ik er aan terugdenk mis ik deze kneuterigheid best wel.
Ome Tinus kwam vaak even uit de schuur en bezigde dezelfde teksten als zijn vader, ook de pa van mijn vader. Veel later hoorde ik pas dat het Zwaantinus was, ach ik deed toch wel de groeten aan mijn moeder en vader, als ie weer terug was met zijn OAD-bus.
Tinus bekte gewoon beter.
De jongens van Poljans, zo werden ze genoemd in de volksmond. Iedereen had een bijnaam in die tijd. Ik was er iene van de Bokse, iene van Martha van de Bokse.
Oma stelde nooit lastige vragen en samen keken wij naar de weilanden, je kon zo mooi naar buiten kijken bij Opa en Oma.
Daar liepen wij dus. In de herinrichting van het gebied de Rheezermaten en de Vecht.
Nooit geweten dat er trilveen was te vinden. Nu zijn ze flink aan het polderen geslagen om de Vecht en het prachtige gebied veilig te houden en het wonen, werken en recreeëren in het Vechtdal aantrekkelijker te maken. Henk zal er blij van worden, anders wij wel.
Ze richten het gebied opnieuw in. Met nieuwe meanders en natuurlijkvriendelijke oevers.
Hierdoor verbeteren de rivierprocessen en ontstaan mogelijkheden voor de ontwikkeling van waardevolle natuur. Beter vasthouden van water, dit ook om de trilvenen in dit gebied te behouden/versterken. Recreatieve voorzieningen worden tevens aangelegd, meer fiets- en voetpaden en uitkijkpunten.
Oma en ik namen nog een plakje cake, daar dachten wij toen allemaal niet aan. We zagen koeien voor het raam lopen, die waren wit en zwart gekleurd. Toen had je nog niet van die moderne rassen, van hoog- of laaglanders hadden we nog nooit gehoord. Misschien Oma wel, maar daar had ze gewoon niet over, kwamen we vanzelf wel achter. Van alles weten wordt een mens vaak niet beter van.
We liepen verder over de Rheezerweg. Weer rook het naar knoflook, stond de wind gewoon gunstig of was de chef-kok van de Rheezerbelten uitgeschoten met het sterk geurende bolgewas in zijn overheerlijke Rheezer stoofpotje?
Neuh, wij hoorden een kikker kwaken in een verlaten vechtarm.
De knoflookpad. Als het diertje zich bedreigd voelt, scheidt hij een sterke geur af.
Hij wist nog niet dat wij geen bedreiging voor hem vormden maar wij roken hem wel.
Het diertje had last van broekhoest...Nu snapte ik ook het Knoflookpad van Knof de pad....
Het kwartje viel. Via de Oude Rheezerweg en Frits de Zwerverlaan laan liepen wij langs het witte kerkje. De Witte of Lambertuskerk aan de Scholtensdijk. Hier liggen ze nu....
Opa Hendrik en Oma Fennigje. Een plakje cake een mooie preek van de dominee was het laatste eerbetoon aan mien Opa en Oma. Waar je toch komt te wandelen als je je gedachten de vrije loop laat...
Het was een straffe wandeling. We liepen zonder een doel vanuit onze achtertuin de bunders over.
Was samen met San en Mouna in de wandelwagen maar Eddie en Jack en zoveel meer liepen mee in een onvervalst mooi stukje Vechtdal.
Toerist in eigen regio, verdwalen zonder dat je weg kwijt raakt want iets in jou weet dat je hier eerder moet zijn geweest.
Binnenkort maar eens koffie drinken, kan bij Astrid zijn waar vroeger de dokter woonde en wij ons altijd thuis en welkom voelen.
Maar misschien heeft tante Dina de koffie ook wel klaar of een kopje thee?
Nemen wij misschien samen wel een plakje cake en kijken wij naar de 'nieuwe' Rheezermaten, weet nu hoe het heet, zien wij misschien nu wel Schotse Hooglanders lopen in plaats van koeien.
Staat in gedachten Opa Hendrik op de uitkiek, schenkt Oma Fennigje nog een kopje thee in en hebben wij het even over gewoon niets omdat er niet altijd iets hoeft te zijn.
Want in de achtertuin is het einde van de weg nog heel ver weg....
Hoe zal het met Eddie Vedder zijn? Lekker belangrijk.
Fijne zondag. Pannenkoekje doen misschien met Rheezer Stoofpotje?
Joah, mag wel zo...

#SnertTijd!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Zolang de oostenwind blef weijen, zullen de blaadern blieben vallen.
Zolang de boer zal blieben zeijen, zal de meulen blieben dreijen.
Zolang de zunne mar blef schienen, kommen bloemen uut de knop
En as de kippen blieben leggen, kommen der kuukens uut de dop.
Zolang het vuur zal blieben branden, schieten vonken noar de sterren.
Zolang de zee rolt op de stranden en der wark komp uut de handen.
Zolang de kinder blieben zingen en alles giet zoals het moet.
En as de liefde mar blef winnen, komp 't allemaol wel goed.
Zolang de lente mar blef kommen en dan de zomer en dan de herfst
En als de winter maar blef dromen van neije blaadern aan de bomen.
Zolang de maon gewoon blef zörgen veur zilv'ren licht en eb en vloed.
En as de liefde mar blef winnen komp 't allemaol wel goed.'
Uut 'As de Liefde mar blef Winnen' van Daniël Lohues

Moi, ben ik weer.
De mist trekt niet alleen buiten op, de zon staat al hoog aan de hemel te trappelen en zal straks ook wel weer de mist meenemen naar elders. Iets met eb en vloed en de maan.
Je kent het misschien wel, iets met de (ge)tijden.
Althans, ik denk het. Vroeger nooit zo opgelet bij de biologielessen van Snaak.
Ik verbaas mij daarom wel eens vaker over de wonderen van de natuur.
Want ik had het dus kunnen weten...waarvan akte!
Afgelopen donderdag kwam er (helaas) wel een einde aan een mooi tijdperk.
Als er deuren dichtgaan, gaan er ook weer deuren open werd mij verteld.
Ik dacht alleen aan de zingende deuren van Mouna, het meisje zingt al weken dat je je deur moet openen voor God want de Heer wil bij je wonen en dan ben je nooit alleen. Schitterend.
De geschiedenis herhaalt zich, Moos zong dit ook toen hij net op school zat in groep 1.
Heerlijk, zelf de gebaartjes en de geluidjes zijn hetzelfde. Is Pantarei ook iets van eerder?
Na een weekje vakantie gaan voor Moos en Mouna morgen de deuren weer open van de Marsweijde. 
Onderweg naar later! 
Maar 25 februari kwam er dus een vroegtijdig einde aan een mooi tijdperk, een muzikaal tijdperk wel te verstaan. 
De laatste uitzending van Stenders Platenbonanza van DJ Rob Stenders en zijn side-kick Caroline Brouwer op NPO Radio 2. 
Ik zal ze missen. Luisterde graag tussen twee en vier naar het programma. Mooie liedjes allemaal aangevraagd door de vele luisteraars. Leuke weetjes en vaste onderdelen.
Stenders gaat terug naar Veronica waar hij naast zenderbaas ook samen met Caroline zijn populaire programma de Platenbonanza zal gaan presenteren.
Jammer, voor mij waren Stenders en Caroline Radio 2. Samen belichaamden ze een soort van behaaglijk gevoel. Lekker knus!
Een open haard waar ze altijd een fijn blokje hout bijgooiden om het vuur maar te laten branden. 
San had nog eens een gesprek met Rob op de radio en zij in bed toen Mouna net twee dagen oud was. 
Ik was alweer onderweg naar België en Rob hield de boel thuis via de radio ff mooi in de gaten.
Het t-shirtje voor Mouna van Rob ligt nog steeds in de kast. Mooie herinneringen en hij draaide Stevie voor ons kleine Wonder. Blind van liefde en nog steeds, ook geen Panterei, wat ik oe brom! Echt nie!
Weet niet of ik straks als ze in ether zijn bij Veronica naar hen overschakel. Hangt allemaal af wie er tussen twee en vier achter de microfoon zal gaan kruipen op Radio 2. Je hebt zo je voorkeuren.
Stenders is een toffe vent en Caroline een leuke en enthousiaste vrouw, kunnen ze hetzelfde huiskamergevoel acteren bij die pioniers van Veronica?
Waarom moet iets wat goed is, toch altijd veranderen? Café Bolte in Gramsbergen wordt toch ook niet ineens een hippe loungetent. Maar daar kan Pantarei ook beter stromen hè, het kanaal ligt er niet voor niks. 
25 februari kwam ook de nieuwe plaat uit van Jack Poels, je weet wel die zangert van Rowwen Hèze.
Zonder de gebruikelijke confetti van zijn feestband klinkt Jack solo als een eenmanshaardvuur waaraan het in koude dagen prettig opwarmen is. Poels heeft mooie teksten, weet de wereld mooi te schetsen. 
De Limburgse Boudewijn de Groot wordt hij wel genoemd. Het zal wel...Mensen houden graag van stempels plakken maar houdt de inkt wel altijd....?? Vervaagt het niet? Of hebben ze net als het bordje boven bij mijn Moe op de slaapkamer het geschreven met onuitwisbare inkt......Dat stenen bordje hangt er ook al zolang ik mij kan heugen. Thuus bij mijn Moe is Panterei ook ver te zoeken....haha. Mooi.
Ik mag 'm graag horen die Poels. Een tokkelgitaar en de koperbruine stem van Jack, mooi man. Als je die in je oortjes hebt of op een mooie rustige zondagmiddag door de speakers klinkt lijkt de wereld eventjes voorgoed buiten te blijven. Luisterde net zijn nieuwe plaat 'II'. 'II' als zijn tweede soloalbum maar de 'II' ook als symbool van de pauzestand waarin wij nu zitten. Totdat er straks iemand weer op Play drukt. Als ze de knop straks weer vinden, fast forward!
Tot dan, onder andere de muziek van Poels, Jack Poels. Hij zou een mooi duo vormen met die Troubadour uut Drenthe. Lohues hef geliek, Daniël hef vaak geliek, iedereen heeft baat bij muziek. Joah, mag wel zo. 
Klopt helemaal, as de liefde mar blef winnen. Komt het altied goed. 
Zag het gisteren ergens op Facebook langskomen bij een mooi plaatje, dacht meteen: verrek Lohues hef geliek en de dame in kwestie ook. De wereld kleurt groen en zag ineens de dubbele bodem. 
Zag sowieso veel langskomen deze week als ik niet de ogen had gesloten als de mist even niet wilde vertrekken uit mijn hoofd. De mist trekt hier trouwens net op tussen de huizen in de straat.
Zo giet dat....en zie het wel eens vaker verkeerd. Doe het steeds vaker niet maar soms doe ik eerst iets voordat ik later erover begin na te denken. Dat had ook anders gekund. Je zou denken dat ik inmiddels wijzer was geworden nu ik bijna weet waar Abraham de mosterd vandaan haalt....
Dacht echt eerst dat het een campagnestunt van het CDA was, of van de nummer 35 op de lijst voor de Tweede Kamer verkiezingen. Piet-Cees van der Wel wil namelijk het pluche bestormen in Den Haag.
Het preken heeft ie niet van een vreemde, wat ik oe brom. Appels vallen nooit ver van bomen.
Deze spraakwaterval wil onze regio op de kaart zetten.
Samen kleuren wij de gemeente Hardenberg groen, een kwestie van gewoon doen?
Nou, nou dat maak ik zelf nog wel uit totdat ik verder keek dan mijn neus lang was en Piet-Cees de geweldige actie Snerttijd van de Ronde Tafel 79 aanprees met zijn immer breeduit lachende CDA- gezicht.
Nu geen hulp van Henkie Wijngaard en met de vlam in de pijp maar een brandende kachel waarop de potten en pannen vol stonden met overheerlijke Snert, buiten onze landsgrenzen ook wel Erwtensoep genoemd. Oh, zo wilden ze Hardenberg groen kleuren. Iedereen moest, vrijwillig natuurlijk, een litertje of meer van die Snert aanschaffen. 
Vierduizend (4000) liter hebben die vijftien tafelaars er van verkocht. Bijna 10.000 euro voor de eenzame ouderen in Hardenberg en omgeving. Een verrekt mooi initiatief, 2 euro vijftig ging naar een organisatie, vereniging of bijvoorbeeld een school wat je zelf mocht kiezen.
Wij kozen natuurlijk voor CBS de Marsweijde, het opent deuren hè. Die gaan niet meer op slot, toch?
Vrijdagavond mocht ik door de Snert Drive Through en de bestelde Snert ophalen bij familiecamping de Grote Belten aan de Grote Beltenweg 11. Goed veur mekare die Drive-Inn heur.
De slagboom ging open en sloot ook weer. Kon geen kant meer op, niet meer achterom kieken alleen nog maar vooruit. Achterom kieken heeft ook geen zin, je moet vooruit kijken als je wat wilt.
Anton Aus Tirol klonk uit de boxen, de lichtjes en de aangeboden rookworst gaven een soort van Apres-ski gevoel. Toch nog hè, hier ook geen Pantarei te bekennen. Het was achteraan in de rij aansluiten.
Bij de soepkar kreeg ik mijn litertje Snert en natuurlijk smeerden ze mij een extra rookworst aan. 
Ik hield het wel bij één en ging niet voor 3 voor 10 euro. Tja, ik ben niet voor niks nu 15 kilo kwiet, je kunt het ook overdrijven maar dat doel heb ik inmiddels wel bereikt. Tied om nieuwe doelen te stellen, laat ik daar morgen maar eens mee beginnen. 
Een dag later liet ik mij wel verleiden tot een aanbieding, Andries had 5 biertjes voor 10 euro buuten staan, tja dat kan ik niet laten liggen. Unlock die Horeca en tot dan helpen wij een beetje en hopen maar dat iedereen straks nog een natje en een droogje heeft....
Maar de Snert smaakte prima hoor. Daarover hoor je mij niet. Niet de snert van Mien Moe maar dat is ook geen Pantarei, dat recept blijft gewoon uit de kunst! 
Maar ja, vierduizend liter soep brouwen past derhalve niet in een 50-liter pan. 
De actie sloeg aan. Hardenberg kleurde symbolisch een beetje groen door al die Snert.
Wat een mooie Snerttijd was het...Kieken hoe straks de wereld buiten is gekleurd, sowieso niet wit maar ook niet zwart/wit misschien wel in de kleur van je hart en daarom....
As de liefde mar blef winnen komp 't allemaol wel goed. 
De mist is al weg, zoek en gij zult vinden. 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...