In Een BMW uut 1972!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Take it easy, take it easy.
Don't let the sound of your own wheels drive you crazy.
Lighten up while you still can, don't even try to understand.
Just find a place to make your stand and take it easy.
Well, I'm standing on a corner in Winslow, Arizona.
And such a fine sight to see. It's a girl, my Lord, in a flatbed BMW 2500.
Slowin' down to take a look at me. Come on, baby, don't say maybe.
I gotta know if your sweet love is gonna save me.
We may lose, and we may win.
Though we will never be here again.
So open up, I'm climbin' in, So take it easy.'
Uut 'Take it Easy' van The Eagles uit het jaar 1972

Moi, ben ik weer.
Zat vorige week in een BMW 2500 uut 1972.
Dus bijna vijftig jaar op de teller en tig meer kilometers.
Wat ik oe brom!
Geen oude barrel maar een klassieke oldtimer keurig onderhouden door de man die links van mij zat te genieten. Muts op het hoofd, handjes losjes op het stuur, zonnebril en genieten van het brommende geluid van deze BMW van onverwoestbare Duitse kwaliteit. Zo maken ze geen auto's meer...
Ik keek door de grote ramen over de bunders en zat net als Rolf ook te genieten.
Het mooiste zat achterin en voorlopig hoefde ik nergens naar toe, echt niet! Kortom...
De zon kwam op en wij reden er recht op af. Asfalt voor mij alleen, de koning te rijk!
Alles van mij en waar ik ook keek met het gevoel dat zich niet laat verdrijven, ik had eigenlijk langer willen blijven in een BMW uut 1972. Waarvan Akte!
Maar adel verplicht, de zondag duurt in het weekend ook niet langer dan 24 uur en Mouna had de pannenkoeken bijna op bij de hemelpiloot en wilde graag onder de wol. 
Duty Calls!
De BMW 2500 uut 1972 was de eerste 6-cilinder na de oorlog. 2,5 liter en 150 pk.
In 1972 maar ook vandaag de dag hoor is de topsnelheid zo rond de 190 kilometer.
Zijn vader had zo'n auto en ik snapte Rolf volkomen. Met liefde sprak Rolf over zijn pa, dokter van den Hoeven, en over hun BMW's uut 1972.
Mooi bouwjaar. Kan er alles van weten, ik kwam namelijk op de eerste dag van '72 ook ter wereld. 
Zat in een oldtimer die net zo oud als mij is, schept een band kan ik je vertellen. 
Heb niet zoveel met auto's maar wel met deze BMW uut 1972. Mijn gedachten gingen van links naar rechts, van 1972 tot 2021 en weer terug. 49 jaar op de teller inmiddels, redelijk wat kilometers gemaakt maar ik hoef nog niet in de revisie, althans dat denk ik...haha. 
Wie deed ons wat vandaag, we hadden niks te klagen. De banden vol met wind, de tank vol en Rolf trapte het gas nog eens in. Wat een heerlijk geluid, niks van dat moderne van tegenwoordig, gewoon Duitse degelijkheid, de motor die je boven alles uithoorde. Schitterend! Niks geen stekkers en zo...
Zo'n ouderwetse Blaupunkt Radio waar je nog moest zoeken naar de zenders, niks digitaal...
Duitse teksten op het houten dashboard, hier kon ik mijn benen nog kwijt. Niks geen poespas.
De assistente van Rolf zijn vader was nog in zijn BMW uut 1972 getrouwd, ze moest nog ergens de foto's hebben. 
Nostalgie droop er van af, de tankdop verborgen achter het nummerbord. Hoe verzin je het. Ik had uren lopen zoeken als ik had moeten tanken maar wat wij tankten was alleen maar liefde en gezelligheid.
In een BMW uut 1972 reden wij vorige week de Route Culinair du Vechtdal, een culinair avontuur door ons mooie en prachtige Vechtdal. 
Voelde mij weer het kleine jochie die op een zondagmorgen met zijn Pa een eindje mocht toeren. 
Dat was een Mercedes Benz trouwens maar deze BMW gaf hetzelfde gevoel. Take it Easy!
Geen navigatie in deze klassieker uut 1972 maar de man uut 1972 navigeerde Rolf naar de zeven adressen van de route die wij klokslag om half drie bij Brass Boer Thuis in Dalfsen begonnen. 
Bij kwekerij Eef Stel aan de Ankumer Es 11 werd er geroosterde paprika, zacht gegaarde eidooier met een crème cru en amandel geserveerd. 
Hier melden wij ons ook. Ramen werden ouderwets open gedraaid, ik zocht niet eens naar het knopje.
De eerste bewonderingswaardige blikken werden hier al gepleegd. Mooie auto, meneer! 
De BMW uut 1972 glom nog meer in de Dalfser zon. Even verderop parkeerden wij de bolide aan de kant van de weg en namen wij de eerste van de zeven gangen.
Flesje wijn werd uit de tas gevist. Het genieten was begonnen, al begon dat voor mij al toen ik in een BMW uit 1972 stapte. Toen stond ik al aan, als je begrijpt wat ik bedoel.
Op het Koninginneplein in het centrum van Dalfsen aan de rand van de Vecht zit één van ons favo-restaurantjes, de Sukerieje. 
We kwamen in het pittoreske Vechtstadje als een vorst aangereden, nog steeds de koning te rijk.
Het lieve meisje gaf ons een fijne tip, eet het gerechtje lekker op in Mooi Vilsteren. 
Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Met de bakjes vol met lekkers chauffeerde Rolf de BMW uut 1972 richting de oude kerk, midden in Vilsteren. Nu geen carnaval maar zondagse rust en vele mensen die hetzelfde voorbeeld volgden. Iedereen zat, stond of naast de auto te genieten van een voortreffelijke tweede gang. 
Tomaat, hollandse garnalen met Ponzu en Schapenkaas. Alsof een engel uit de naastgelegen Sint Willibrordus kerk was gevlogen om op je spreekwoordelijk tong te plassen....Genieten in het kwadraat. 
Ze stelden ons wederom niet teleur, Chef-kok Martijn Kuik en zijn keukenbrigade. 
Wanneer gooien wij die Horeca weer eens open?
Man, man, man...het water liep ons in de mond zo de Vecht weer in. Hoeveel water moet daar nog doorheen stromen voordat alles weer een beetje normaal wordt?
Ach, daar maakten wij ons vorige week zondag helemaal niet druk om. Neuh, even geen gezeur aan de kop.
Draaide het raampje open. Via mooi Vilsteren tuften wij rustig naar het volgende stadje aan de Vecht. 
In Ommen schijnt altijd de zon, althans wel als wij er zijn. 
Dick zwaait allang niet meer de scepter in de keuken, dat was eens...Maar Hotel & Restaurant de Zon blijft hoe dan ook een begrip. 
Hier stond een heuse Foodtruck, een immens grote vrachtwagen maar in ruste. De tachograaf schijf hoefde vandaag niet uitgelezen te worden. 
'Rij straks maar onder de Vechtbrug door, aan de andere kant heb je alle tijd en ruimte om uw gerechtje op te peuzelen...'. Iedereen was vriendelijk. Alles op het gemak, haastige spoed was hier zelden goed.
Coquille met knolselderij crème, zoetzure prei, hazelnootcrumble en truffel beure blanc. 
We hadden de engel meegenomen uit Vilsteren, Gabriël stond gewoon weer te plassen, notabene op de trekhaak.
Wauw, weer hemels genieten. Uitzicht over de Vecht en ik zag het oude gemeentehuis en de statige kerk van Ommen. Waar mijn ouders waren getrouwd, heel lang geleden. Bracht een saluut aan die ouwe van mij. Hier had hij ook van genoten. Hij had Rolf wel de oren van zijn kop gepraat over die mooie oude BMW uit 1972, zijn jongste zoon heeft helaas niet zoveel verstand van auto's. Die weet amper waar het oliepeil zich bevind...Je kunt niet alles hebben.
We kwamen op vertrouwde grond. Door Beerze en via Mariënberg en Diffelen reden wij langs Hardenberg ondertussen genietend van het uitzicht en van elkaar. 
Gramsbergen doemde op. Waar Anton Pieck zomaar zijn schilderskunsten had kunnen etaleren. 
Over de oude kasseien, waar geen bananenschil te vinden is, reden wij het Meiboomplein op. 
Nog niet zo lang geleden toen het allemaal nog een beetje onschuldig leek hadden wij hier al eens op een zaterdagavond uitstekend gegeten.
Jelle en Corine weten waar Abraham de mosterd haalt. 
We namen een lekker wijntje, een Gewurztraminer uut Spanje, ze maken dit druivennat dus niet alleen over de grens. 
Ik ging natuurlijk voor een Scheerse Tripel, nu wij er toch zijn. 
We stapten uit de BMW uut 1972. Even de benen strekken. De koks met de imposante baarden waren ons gunstig gezind. Ze gaven de lekkernijen aan Corine die ons vervolgens weer vier heerlijke bordjes met het eerste hoofdgerecht voorschotelde. Geluksvogels...
Op 72 graden gegaarde kip, friszure dille en luchtige curry met limoenblad. 
Wauw, wat was deze kip botermals. Wat bijzonder lekker, de Scheerse Tripel paste er perfect bij. 
Dat was geen slag bij Ane maar hervonden geluk op een zondagmiddag op de achterklep van een BMW uut 1972. Hier komen we ook zeker terug, we krijgen het nog druk als het slot eindelijk van de Horeca gaat. 
We reden door, we hadden geen haast maar toch....Zag dat PSV en Feyenoord gelijk stonden qua doelpunten.
Schuinesloot was stop nummer vijf. Ik zwaaide even bij het huis van Fons en Alies, ze hadden vast niet door dat ik in een BMW uut 1972 uitermate vrolijk zat te wezen.
Dat werden wij ook opnieuw bij de Tuinkamer, the Priona Gardens, aan de Rondweg. Ook zo'n adresje die al jaren op ons to-do-lijstje staat. Maar ja, we hebben naast een VW Sharan uut 2016 ook nog twee kinderen die om aandacht vragen. Zelfs midden in de nacht! Leuk hè.
Na een mooie wandeling door de tuinen kwamen we in de kas van de Tuinkamer. Alwin Leemhuis kookt hier met verse ingedriënten uit de tuin. Mmmm....Lust een hond worst?
Nou ja, zoiets dan. 
Hier werden wij getrakteerd op opgerolde Koji-knol, sambal en daslook. 
Wat een bijzondere smaken, hier was over nagedacht. Wat ik oe brom! 
De culinaire route was echt een ontdekkingstocht van allerlei smaken. De navigatie stond goed vermeld op de kaart. 
Bij het afscheid van de vriendelijke meneer bij het tuinpad, niet van mijn vader by the way, kregen wij een flesje met sap van vlierbes, lavas, bergamot-citrus en hibscus mee.
Dat vond zijn weg naar mijn keel als Gods woord in een gelovige ouderling. Lekker hoor....
Laat in de middag of vroeg in de avond koerste de BMW uut 1972 richting Veeningen. 
Onbekend terrein. We kwamen langs dorpjes en plaatsnamen die nog niet in mijn Wikipedia voor kwamen.
Schrapveen, Fort, Schottershuizen....Ik kende het niet maar Restaurant Poortman nu wel en Evelien was er in geen velden of wegen te bekennen. Tot afgelopen zondag was dat de enige Poortman die ik tot gisteren kende. 
We reden een mooi boerenerf op, wat later iets van een houtzagerij bleek te zijn of zoiets...
Er lag in ieder geval genoeg hout. Belde ff met Moe, kan Moos vannacht nog een nachtje bij jou slapen...?
Ja..? Ok, ik kon dus nog een Brugse Zot nemen en de dames (Winie en San) en Rolf gingen voor een glaasje rood. Waar ik in België belandde gingen zij intercontinaal, volgens mij Chili, mocht het van Macron?
Gestoofde varkenswang met seizoensgroenten en Brioche-brood. Mmmmm.
Het smolt in je mond. Ook hier waren ze weer zo vriendelijk. Je werd instant verliefd op de lieve meisjes van de bediening en de stoere koks achter de potten en pannen. 
Van dik hout zaagde men hier in Veeningen gewoon planken, wat ik oe brom!
Tegen de klok van Studio Sport reden wij Staphorst binnen. Een fietser op de fiets keek zijn ogen uit over al dat moois wat bij ons op de achterbank zat. Hij had blijkbaar net de zegen gekregen en wilde misschien nog even voor het zingen de kerk uut. Ok, de ramen van de BMW uut 1972 zijn bijzonder groot te noemen maar hij schaamde zich niet om ons na te turen....euh het werd bijkans gluren.
Tja, de blonde lokken van Winie en het donkere weelderige haar van San zie je natuurlijk niet elke dag...
Weet ik veel. De drank zat langzamerhand in de man cq. vrouwen en dan zie je de dingen wel eens anders.
Maar wat we niet anders zagen was het vakmanschap bij onze zevende en laatste stop. 
Restaurant de Groene Lantaarn aan de gemeenteweg 364 in Staphorst. 
Twee sterrren reeds, als ik mij niet vergis. Wat een leuke en hartelijke ontvangst. Hier gingen wij voor het toetje, het piece de resistance, de grote afsluiter.
Wat een gezelligheid daar bij Cindy Borger, volgens mij stond ze daar bij de molen, en chef-kok Jarno Eggen. Ze hebben de sporen allang verdiend. Geen klap van de wiek gehad.
Muziek uut de jaren zeventig en tachtig knalde zachtjes uit de boxen. Hoorde ik nou The Eagles....
Take it Easy uut 1972. Bestaat toeval? 
We smulden van het dessert: Zachte crème van nootmuskaat en bruine rum, pure chocolade, ananas en gezouten karamel. 
Tien met een griffel. Wauw, wat lekker. We spoelden het weg met Beukenhorst koffie en bij mij hadden ze er nog wat Whisky in verstopt. Tja, Moos sliep toch bij Moe.
Je moet ijzers smeden als ze heet zijn, of niet dan....??
Ik ging nog even terug naar de vriendelijke Cindy. Ik kocht het laatste doosjes bonbons, eigengemaakt, daar gaan we straks met Pasen lekker van smullen. 
Het was ruim vijf uur genieten op flink wat vierkante meters in ons mooie Vechtdal. 
Wat een gezelligheid in een BMW uut 1972 en wat een verwennerij op de zeven bordjes, schaaltjes en schelpjes. 
Gooi in hemelsnaam die Horeca weer open, in Staphorst deden we daarom maar een kort schietgebedje...Misschien helpt het. Krijgen Mark en Hugo een reprimande van boven!
Sommige dorpen staan nu éénmaal in betere verbinding met de hemel dan andere steden als ik de goegemeente mag geloven. 
Het verlangen naar vrolijk zitten op een terras met een mooi getapt biertje of gezellig eten in één van deze zeven wereldrestaurants of die tig andere op deze aardkloot kwam door deze culinaire route in een BMW uut 1972 wel heel erg naar boven. Een stukje paradijs op aarde in het Vechtdal.
Ach, if you can't beat them - join them. De Verrukkelijke Vechtdal autosmaakroute van volgende week is al geboekt. Waarom niet, Free de Horeca....Support Your Locals!
Niet in een BMW uut 1972 maar gewoon in een Volkswagen Sharan uut 2016 kan ook uut 2012 zijn.
Nogmaals, ik heb geen verstand van auto's alleen van dom ouwehoeren....en lekker eten, haha.
Maarre wel met de banden vol met wind. We hebben ja niks te klagen.
Winie, Rolf en San nogmaals bedankt voor deze prachtige en overheerlijke dag. 
De krenten in de pap! Ik heb ervan genoten.
Take it Easy. De lente is begonnen jaah....
Fijne zondag. Joah, mag wel zo..

Casper & Emma!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Iederiene hef wel een dreum, de ien wul 'n villa.
De ander wul der zeuven.
We hebben allemoale een doel veur 't oog
Mar de weg naor geluk löp niet perse omhoog.
Laot mij mar lekker dit doen, dan ben ik bliede man.
Laot mij mar lekker dit doen, omdat ik niet anders kan.
Dit is mien heden, mien toekomst, mien verleden.
Laot mij mar lekker dit doen, word er zowat gelukkig van.
Altied wat te wensen, dat moet ok, dat moet ok ja
Mar ik ken de grenzen en daor zeg ik, ach, ja toe mar....'
Uut 'Laot mij mar lekker dit doen' van Daniël Lohues

Moi, ben ik weer.
Kennen jullie Casper & Emma?
Een Noorse kinderserie/film uit.....Noorwegen duzz.
Als je kinderen hebt, vast wel. Zijn namelijk al ruim twintig jaar een begrip. 
Casper en Emma heten eigenlijk Karsten og Petra en hun knuffels heten in Scandinavië Froken Kanin en Loveungen met zo'n streepje door de euh, o duzz.
In Nederland gewoon mevrouw Konijn en Welpje. 
Gaat er al een lampje branden of praat ik echt Zweeds nu? 
Denk je niet, Waar heeft ie het over....?
Heb ik wel vaker, dat ik praat en de toehoorder er niets van begrijpt, of andersom.
Dat kan ook. Dat je niet op hetzelfde level zit.
Maar, hier staan Casper & Emma regelmatig op, vooral Mouna kan er uren gebiologeerd naar kijken. Naar het pientere meisje Emma met haar blonde haar en het jochie Casper, Karsten duzz, met zijn ietswat rossige en donkere haar. 
Ze beleven allerlei avonturen en natuurlijk komt het altijd goed, op het eind leven ze nog lang en gelukkig en dat nu al zo'n twintig jaar. Ze worden niet ouder, ze blijven de twee schattige kindjes met die mierzoetje verhaaltjes. 
Ze komen uit de boeken, geschreven door Tor Age Bringsvaerd en Anne G. Holt maakte de illustraties, de tekeningen duzz.
Veel later zijn er pas films en ik-weet-niet-hoeveel tv-series van gemaakt.
Ze komen overal, zelfs in Afrika aan toe. 
Lange tijd dacht ik dat ze uit Zweden kwamen maar ze zijn duzz van de buren uut Noorwegen.
Zit wel eens vaker op de verkeerde weg, mis wel eens vaker een afslag.
Hopelijk is mijn navigatie nu weer in orde en kan ik rustig weer gaan toeren, onderweg naar later!
Maarre ik moest aan Casper en Emma denken toen het eerste vriendje van Mouna kwam spelen afgelopen vrijdagmiddag. 
Mouna was woensdag al even wezen spelen bij Luc. Had aardig wat voeten in de aarde. 
Het leven is ook echt niet makkelijk als je nog maar pas vier jaar oud bent. 
Je nog maar net naar de grote school gaat. Je van alles moet terwijl je nog maar zo weinig weet.
Maar na de eerste schooldag, ergens vorige maand, zonder de gebruikelijke wendagen had Mouna het al meteen over Luc.
We dachten eerst nog dat Mouna het had over haar kleine neefje uit Deventer.
Die heet namelijk precies hetzelfde als de Hardenbergse Luc maar néé hoor...Mouna maakte mij/ons al snel duidelijk dat ze had over Luc, haar vriendje Luc van de grote school bij Juf Aronne en Juf Gerlinde.
Ze hadden het er al eens samen over gehad, samen spelen. Waar praten kinderen van vier eigenlijk onderling over, hoe is bij hun de dagelijkse stemming?
Maar toen het puntje bij het paaltje kwam was de eerste date, the first date, toch redelijk ongemakkelijk.
Mouna wilde dat Luc bij haar kwam spelen en Luc had hetzelfde. Geen Sergio om het in goede banen te leiden of even een glaasje ranja bij Victor aan de bar om de eerste zenuwen weg te drinken...
Schitterend. Dan maar koffie drinken met de moeder en zo voorzichtig wennen.
Het wennen op school hadden ze ook al over moeten slaan door al dat Corona-gedoe.
Maar zelfs wennen went en oefening baart kunst. Ik had amper mijn koffie op of ik mocht wel gaan. 
Mouna kwam het heel voorzichtig en het liefdevol zeggen tegen mij, ze fluisterde het bijna, maar de boodschap was glashelder, was meer een dringend advies. 
Eigenlijk een opdracht, ik mocht wel gaan voor 100  minuten....Het wennen was ineens afgelopen.
De tijd om zelfstandig met Luc te spelen was gekomen, Papa kon wel gaan....Tot straks, papa...
Ze worden ook zo snel groot hè...haha. Momentje hoor....Papa was niet langer nodig in dit verhaal.
Vrijdag kwam Casper...euh Luc bij ons. Zo lief, herhaling van zetten. Luc moest ook even wennen maar een bakje koffie was wederom snel gezet. 
Die twee zijn net Casper & Emma, zeg maar de Hardenbergse variant op de Noorse versie.
Luc & Mouna, maar dan net andersom. Mouna met het donkere haar en Luc met de blonde vrolijke krullen. Geweldig en gek dat je van zo'n klein geluk zo gelukkig kunt worden.
Mouna straalde, zelfs toen Luc al een tijdje weer weg was. Heerlijk!
Wat gaan ze nog mooie avonturen beleven, zowel samen als ieders op haar of zijn eigen weggetje...
Ze hebben nog zoveel te ontdekken in deze wereld die ze amper kennen, gelukkig maar.
Van alles nu al weten wordt je straks echt niet beter van....
Laot mij mar lekker dit doen, nu ff genieten van zulke kleine momentjes. Word er gelukkig en bliede tegelijk van. Heb veel te wensen maar vrijdagmiddag wenste ik ineens niet zoveel meer, keek naar een mooie film waarin Luc & Mouna de hoofdrollen speelden.
Niet gespeeld. Deze boodschap was zoveel  mooier.
Ging ik toch nog behoorlijk vrolijk het weekend in, want niet alle boodschappen landen even goed.
Waarvan Akte!
Ach ja, toe maar...
Gelukkig is de Rock-'n-Roll nog springlevend met jonge gasten die gave muziek uit de jaren zestig, zeventig en tachtig weer tot leven wekken, tot volle wasdom brengen. 
Tip van Jan & Henk, ook zo'n mooi duo. Alfred, luister eens naar Greta van Fleet.
Wie is deze mevrouw, heren?? ...misschien één van de vele veroveringen van ene Marco uut Alkmaar, waar de honden ondertussen geen brood meer van lusten. Hij huilde uit bij Linda op de nieuwe bank en de Maan scheen verwachtingsvol door de liegende bomen. Hij hoefde niet meer naar huis vannacht. Hij mocht vertrekken en dat was precies wat wij deden, Ik Vertrek kijken en later lekker Netflixen....
Kwamen we toch nog uit in Zweden met de serie Spingvloed. Een volwassen Casper & Emma maar dan honderdtachtig graden anders.....
Sorry, dwaal weer af. Heb je soms. Neuh, Greta van Fleet is de jongste rock-sensatie uut Amerika.
Ze komen uut de plaats Michigan en ze belichamen in vier tengere jongenslijven de vurige nostalgische blik van tijden die wij misschien allemaal kennen van Led Zeppelin, de grote inspiratiebron van de heren van Greta van Fleet.
Ik zag in een YouTube filmpje dat ze al een groot compliment kregen van Robert Plant, je weet wel de zangert van Led Zeppelin die ondermeer de vocalen bij elkaar schreeuwde van Stairway to Heaven.
De uitgelezen plaat van hemelbestormers met Petrus op één oor. 
Je moet er van houden maar ze maken geweldige muziek. De zanger Josh Kiszko kan net zo heerlijk uithalen als Plant in zijn earlier days en tweeling-broer Jake heeft de gitaarsolo's van grootheid Jimmy Page tot in de details bestudeerd. 
Heerlijke muziek, ik hou van allerlei soorten muziek, van Nederlandstalig tot soms lekker snoeihard.
Ben qua muziekstijl blijven hangen in de late jaren zeventig en de volle jaren tachtig.
Gelukkig is Rock 'n Roll niet dood. Greta van Fleet opent deuren die anderen sloten. 
Geweldig, luister maar eens naar deze muziek en band.
De naam van de band is een kleine variatie op de naam van Gretna van Fleet, een polka muzikante uit Frankenmuth, die toestemming gaf dat de band zich zo noemt. 
Alleen dit feit al, wat ik bijzonder grappig en helemaal niet rock 'n roll vind, is een luistersessie al meer dan waard als je houdt/hield van de gierende gitaarmuziek van Led Zeppelin en aanverwante bands uut die tijd. Muziek die blijft en door zulke jonge helden niet snel zal worden vergeten.
Bij het luisteren moet ik tevens denken aan de heren van Tricklebolt. Net zulke leuke jonge gasten die weer Cuby uut Grolloo als voornaamste inspiratiebron hebben.
Mooi man, groeten uut Grolloo....(ligt in Drenthe hè). Dan heb je mijn aandacht ten volste...
Ik mocht ze al een paar keer interviewen, deze gasten uut Lemele en omstreken, die eigenlijk gewoon veertig jaar eerder hadden geboren moeten worden maar toen was vader Pen zelf nog bijna een zaadje als je begrijpt wat ik bedoel. Of moest de uitbarsting nog komen....
De zanger en gitarist zijn ook broers, geen tweeling maar wel allebei met lang haar. 
Ook van die geweldige muziek, nogmaals - je moet er van houden-, maar ik vind het op zijn tijd hartstikke lekker. Lohues is geweldig maar ook Led Zeppelin, Greta duzz en Tricklebolt.
Dat ze gewoon even van verderop komen speelt natuurlijk ook mee.
Ze hebben datzelfde 70's spirit, geworteld in Oost-Nederland en ze hebben de drang om Rock 'n Roll weer dat beetje gevaar te geven. Ze kraken, ze schuren, ze zweten en hun muziek geeft dat sonisch oergevoel dat je doet denken dat aan de voet van de Lemelerberg de bestuivingen kruis heb moeten  geschoten met een mix tussen Deep Purple, Birth of Joy en Motorhead. 
Rauw gitaargeluid en dat Hammond-orgel hè, dat is mooi hoor....Ze zeggen zelfs looks van de Fatal Flowers en inderdaad Richard Janssen (1 of twee s'sen..??) herken ik inderdaad in Bastian Pen.
Kortom, als je een keer een rustig uurtje over hebt op deze zondag schakel dan eens door naar Tricklebolt of Greta van Fleet. Ben je rock-liefhebber wordt je absoluut niet teleurgesteld.....
Greta van Fleet is gewoon het Amerikaanse antwoord op het Sallandse Tricklebolt.
Wat ik oe brom!
Tricklebolt & van Fleet zou zomaar vrienden voor het leven kunnen worden net als Casper & Emma en misschien wel Luc & Mouna. 
Het bekt en rockt in ieder geval lekker....Het is even wennen maar zelfs dat wennen went, geloof mij maar...
Wij hebben allemaal een doel voor het ogen maar de weg naar geluk loopt soms wat anders....
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo.....

Straffe Hendrik!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'I won't be the last, i won't be the first.
Find a way to where the sky meets the earth.
It's all right and all wrong.
For me it begins at the end of the road.
We come and go.....'
Uut 'The End of the Road' van Eddie Vedder

Moi, ben ik weer.
Eddie loste Jack af. Poels zong over dat je altijd terug mocht komen in de achtertuin.
Vedder had iets met het einde van de weg en over de maatschappij dat ie gek was geworden.
De deur bij de Limburger uut America staat altied open en die van de Pearl Jam zangert eigenlijk ook wel. 
Nou ja, als ik hem vrij vertaalde. Twee zielen, één gedachte en anders rijmde ik het wel aan elkaar.
Touwtjes aan elkaar knopen gaat mij nog goed af.
Wat er ook speelt, ik hoorde vertrouwd geluid in de achtertuin en ik was nog niet eens aan het einde van mijn route, liep gewoon vrolijk verder. 
Ooit stonden ze op Pinkpop maar afgelopen week speelden ze gebroederlijk samen in mijn hoofd.
Weet niet eens meer wie wie afloste...Begon Jack nou eerst te tokkelen op zijn gitaar of toch Eddie...?
Liep in mijn eigen gedachten langs de Vecht. Het pad lag er al, de voetsporen kwamen later pas. 
Had eens de tijd, tijd geef ruimte en die begon van de week letterlijk bij ons in de achtertuin. 
Toeval dat Jack en Eddie begonnen met zingen toen ik langzaam begon te verdwalen in het verleden van mien Pa?
Snapte met terugwerkende kracht waarom Henk Zeevat zo graag loopt in zijn Vechtdal. 
Onze vleesgeworden ambassadeur voor het mooie Vechtdal, zo mag je deze HHC'er toch wel typeren.
Hij heeft het er maar druk mee...hij loopt de deur plat in onze regio maar het levert altijd mooie foto's op. Waarvan Akte!
Voelde mij namelijk een soort van semi-Zeevat terwijl ik liep te genieten langs de uiterwaarden van de Vecht. Zeeën van tijd en er zit nog veel meer in het vat.
Iets van die strekking. Snapte er zelf nog steeds geen snars van maar het besef begint te komen dat het begin van de nieuwe toekomst ergens aan het eind van deze weg ligt. Misschien wel gewoon in de achtertuin of waar de lucht de aarde ontmoet.
Zag ik nou een vechtanjer bloeien en hoorde ik een kwartelkoning fluiten en rook ik nou echt knoflook..??
Als je nergens naar op zoek bent vind je gewoon van alles.
Als ik hier eerder had gelopen, had ik dan ook eerder het geluk gevonden...??
Weet jij het?
Liep op trilveen, schijnbaar een zeldzaam veengrond dat bestaat uit een dunne slappe bodem van zegge- en graswortels. De bodem van de Rheezermaten drijft op water en slappe modder.
Heb ik van horen zeggen hoor, dat snappen jullie toch wel. In mij huist nog steeds geen bioloog.
Zou die ouwe van mij hier ook hebben gelopen in zijn eigen achtertunne?
Wij liepen vanuit onze achtertuin zo het Vechtpark in. Hooglanders graasden rustig aan de Molengoot en keken niet op of om terwijl wij ondertussen op het gemak passeerden.
Via het Vrechiënpad sloegen wij rechtsaf het Vuile Matenpad in.
Ik kende het wel en toch ook weer niet. Het betonnen pad was nieuw, het zou wel ergens naar toe leiden, het spoor liep vast niet dood.
We liepen onder de Twenteweg (N343) en zagen door de bomen het bos aan de Heemser Hooilandenweg. Hoe heette dit stuk van Heemse ook al weer...? Oh ja, het Hazenbos terwijl net een konijn vluchtig zijn hol weer indook langs het Bollenkolkpad.
We zagen oude Vechtarmen verstild de tijd doden, hoe lang lagen ze hier al wortel te schieten...?
Zag mezelf weer fietsen in mijn Mavo-tijd. Even een kopje thee doen met Oma met haar zelfgemaakte cake.
Dat kon de mama van mien papa zo goed. De cake rook je al als je achter de boerencamping en boerengolf van Veurink linksaf de Huijsteeg in ging. Wij liepen trouwens rechtdoor, de Veldbrakenweg op maar in gedachten zag ik Opa al staan bij de varkens. Hendrik Dorgelo. Zag van de week in De Toren dat Dorgelo naar Hardenberg komt. Nou, die zijn er al een tijd hoor.
Dat ze lekker kunnen bakken en koken, dat klopt wel. Zit in de familie, tis van Dorgelo dat proef je zo.
Maar Opa stond altied met zijn stok aan de rand van zijn land. Net of ie wist dat ik langskwam voor een kopje thee, ik had toch niks gezegd?
Met een stuk touw door door de lussen van zijn broek, hij kende geen riem. Pet schuin op zijn hoofd.
Daar stond ie dan op de Rheezerbrink. Levend standbeeld!
Hoi jochie, alles goed? Ja, Opa....Fiets maar verder. (Oma) Fennigje stiet al in de keuken...Ik kom er zo an, wat ie eigenlijk nooit deed bedenk ik mij nu net. Oma nam vaak de honneurs waar, hij hoorde later wel ons relaas.
Mooi, nu ik er aan terugdenk mis ik deze kneuterigheid best wel.
Ome Tinus kwam vaak even uit de schuur en bezigde dezelfde teksten als zijn vader, ook de pa van mijn vader. Veel later hoorde ik pas dat het Zwaantinus was, ach ik deed toch wel de groeten aan mijn moeder en vader, als ie weer terug was met zijn OAD-bus.
Tinus bekte gewoon beter.
De jongens van Poljans, zo werden ze genoemd in de volksmond. Iedereen had een bijnaam in die tijd. Ik was er iene van de Bokse, iene van Martha van de Bokse.
Oma stelde nooit lastige vragen en samen keken wij naar de weilanden, je kon zo mooi naar buiten kijken bij Opa en Oma.
Daar liepen wij dus. In de herinrichting van het gebied de Rheezermaten en de Vecht.
Nooit geweten dat er trilveen was te vinden. Nu zijn ze flink aan het polderen geslagen om de Vecht en het prachtige gebied veilig te houden en het wonen, werken en recreeëren in het Vechtdal aantrekkelijker te maken. Henk zal er blij van worden, anders wij wel.
Ze richten het gebied opnieuw in. Met nieuwe meanders en natuurlijkvriendelijke oevers.
Hierdoor verbeteren de rivierprocessen en ontstaan mogelijkheden voor de ontwikkeling van waardevolle natuur. Beter vasthouden van water, dit ook om de trilvenen in dit gebied te behouden/versterken. Recreatieve voorzieningen worden tevens aangelegd, meer fiets- en voetpaden en uitkijkpunten.
Oma en ik namen nog een plakje cake, daar dachten wij toen allemaal niet aan. We zagen koeien voor het raam lopen, die waren wit en zwart gekleurd. Toen had je nog niet van die moderne rassen, van hoog- of laaglanders hadden we nog nooit gehoord. Misschien Oma wel, maar daar had ze gewoon niet over, kwamen we vanzelf wel achter. Van alles weten wordt een mens vaak niet beter van.
We liepen verder over de Rheezerweg. Weer rook het naar knoflook, stond de wind gewoon gunstig of was de chef-kok van de Rheezerbelten uitgeschoten met het sterk geurende bolgewas in zijn overheerlijke Rheezer stoofpotje?
Neuh, wij hoorden een kikker kwaken in een verlaten vechtarm.
De knoflookpad. Als het diertje zich bedreigd voelt, scheidt hij een sterke geur af.
Hij wist nog niet dat wij geen bedreiging voor hem vormden maar wij roken hem wel.
Het diertje had last van broekhoest...Nu snapte ik ook het Knoflookpad van Knof de pad....
Het kwartje viel. Via de Oude Rheezerweg en Frits de Zwerverlaan laan liepen wij langs het witte kerkje. De Witte of Lambertuskerk aan de Scholtensdijk. Hier liggen ze nu....
Opa Hendrik en Oma Fennigje. Een plakje cake een mooie preek van de dominee was het laatste eerbetoon aan mien Opa en Oma. Waar je toch komt te wandelen als je je gedachten de vrije loop laat...
Het was een straffe wandeling. We liepen zonder een doel vanuit onze achtertuin de bunders over.
Was samen met San en Mouna in de wandelwagen maar Eddie en Jack en zoveel meer liepen mee in een onvervalst mooi stukje Vechtdal.
Toerist in eigen regio, verdwalen zonder dat je weg kwijt raakt want iets in jou weet dat je hier eerder moet zijn geweest.
Binnenkort maar eens koffie drinken, kan bij Astrid zijn waar vroeger de dokter woonde en wij ons altijd thuis en welkom voelen.
Maar misschien heeft tante Dina de koffie ook wel klaar of een kopje thee?
Nemen wij misschien samen wel een plakje cake en kijken wij naar de 'nieuwe' Rheezermaten, weet nu hoe het heet, zien wij misschien nu wel Schotse Hooglanders lopen in plaats van koeien.
Staat in gedachten Opa Hendrik op de uitkiek, schenkt Oma Fennigje nog een kopje thee in en hebben wij het even over gewoon niets omdat er niet altijd iets hoeft te zijn.
Want in de achtertuin is het einde van de weg nog heel ver weg....
Hoe zal het met Eddie Vedder zijn? Lekker belangrijk.
Fijne zondag. Pannenkoekje doen misschien met Rheezer Stoofpotje?
Joah, mag wel zo...

#SnertTijd!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Zolang de oostenwind blef weijen, zullen de blaadern blieben vallen.
Zolang de boer zal blieben zeijen, zal de meulen blieben dreijen.
Zolang de zunne mar blef schienen, kommen bloemen uut de knop
En as de kippen blieben leggen, kommen der kuukens uut de dop.
Zolang het vuur zal blieben branden, schieten vonken noar de sterren.
Zolang de zee rolt op de stranden en der wark komp uut de handen.
Zolang de kinder blieben zingen en alles giet zoals het moet.
En as de liefde mar blef winnen, komp 't allemaol wel goed.
Zolang de lente mar blef kommen en dan de zomer en dan de herfst
En als de winter maar blef dromen van neije blaadern aan de bomen.
Zolang de maon gewoon blef zörgen veur zilv'ren licht en eb en vloed.
En as de liefde mar blef winnen komp 't allemaol wel goed.'
Uut 'As de Liefde mar blef Winnen' van Daniël Lohues

Moi, ben ik weer.
De mist trekt niet alleen buiten op, de zon staat al hoog aan de hemel te trappelen en zal straks ook wel weer de mist meenemen naar elders. Iets met eb en vloed en de maan.
Je kent het misschien wel, iets met de (ge)tijden.
Althans, ik denk het. Vroeger nooit zo opgelet bij de biologielessen van Snaak.
Ik verbaas mij daarom wel eens vaker over de wonderen van de natuur.
Want ik had het dus kunnen weten...waarvan akte!
Afgelopen donderdag kwam er (helaas) wel een einde aan een mooi tijdperk.
Als er deuren dichtgaan, gaan er ook weer deuren open werd mij verteld.
Ik dacht alleen aan de zingende deuren van Mouna, het meisje zingt al weken dat je je deur moet openen voor God want de Heer wil bij je wonen en dan ben je nooit alleen. Schitterend.
De geschiedenis herhaalt zich, Moos zong dit ook toen hij net op school zat in groep 1.
Heerlijk, zelf de gebaartjes en de geluidjes zijn hetzelfde. Is Pantarei ook iets van eerder?
Na een weekje vakantie gaan voor Moos en Mouna morgen de deuren weer open van de Marsweijde. 
Onderweg naar later! 
Maar 25 februari kwam er dus een vroegtijdig einde aan een mooi tijdperk, een muzikaal tijdperk wel te verstaan. 
De laatste uitzending van Stenders Platenbonanza van DJ Rob Stenders en zijn side-kick Caroline Brouwer op NPO Radio 2. 
Ik zal ze missen. Luisterde graag tussen twee en vier naar het programma. Mooie liedjes allemaal aangevraagd door de vele luisteraars. Leuke weetjes en vaste onderdelen.
Stenders gaat terug naar Veronica waar hij naast zenderbaas ook samen met Caroline zijn populaire programma de Platenbonanza zal gaan presenteren.
Jammer, voor mij waren Stenders en Caroline Radio 2. Samen belichaamden ze een soort van behaaglijk gevoel. Lekker knus!
Een open haard waar ze altijd een fijn blokje hout bijgooiden om het vuur maar te laten branden. 
San had nog eens een gesprek met Rob op de radio en zij in bed toen Mouna net twee dagen oud was. 
Ik was alweer onderweg naar België en Rob hield de boel thuis via de radio ff mooi in de gaten.
Het t-shirtje voor Mouna van Rob ligt nog steeds in de kast. Mooie herinneringen en hij draaide Stevie voor ons kleine Wonder. Blind van liefde en nog steeds, ook geen Panterei, wat ik oe brom! Echt nie!
Weet niet of ik straks als ze in ether zijn bij Veronica naar hen overschakel. Hangt allemaal af wie er tussen twee en vier achter de microfoon zal gaan kruipen op Radio 2. Je hebt zo je voorkeuren.
Stenders is een toffe vent en Caroline een leuke en enthousiaste vrouw, kunnen ze hetzelfde huiskamergevoel acteren bij die pioniers van Veronica?
Waarom moet iets wat goed is, toch altijd veranderen? Café Bolte in Gramsbergen wordt toch ook niet ineens een hippe loungetent. Maar daar kan Pantarei ook beter stromen hè, het kanaal ligt er niet voor niks. 
25 februari kwam ook de nieuwe plaat uit van Jack Poels, je weet wel die zangert van Rowwen Hèze.
Zonder de gebruikelijke confetti van zijn feestband klinkt Jack solo als een eenmanshaardvuur waaraan het in koude dagen prettig opwarmen is. Poels heeft mooie teksten, weet de wereld mooi te schetsen. 
De Limburgse Boudewijn de Groot wordt hij wel genoemd. Het zal wel...Mensen houden graag van stempels plakken maar houdt de inkt wel altijd....?? Vervaagt het niet? Of hebben ze net als het bordje boven bij mijn Moe op de slaapkamer het geschreven met onuitwisbare inkt......Dat stenen bordje hangt er ook al zolang ik mij kan heugen. Thuus bij mijn Moe is Panterei ook ver te zoeken....haha. Mooi.
Ik mag 'm graag horen die Poels. Een tokkelgitaar en de koperbruine stem van Jack, mooi man. Als je die in je oortjes hebt of op een mooie rustige zondagmiddag door de speakers klinkt lijkt de wereld eventjes voorgoed buiten te blijven. Luisterde net zijn nieuwe plaat 'II'. 'II' als zijn tweede soloalbum maar de 'II' ook als symbool van de pauzestand waarin wij nu zitten. Totdat er straks iemand weer op Play drukt. Als ze de knop straks weer vinden, fast forward!
Tot dan, onder andere de muziek van Poels, Jack Poels. Hij zou een mooi duo vormen met die Troubadour uut Drenthe. Lohues hef geliek, Daniël hef vaak geliek, iedereen heeft baat bij muziek. Joah, mag wel zo. 
Klopt helemaal, as de liefde mar blef winnen. Komt het altied goed. 
Zag het gisteren ergens op Facebook langskomen bij een mooi plaatje, dacht meteen: verrek Lohues hef geliek en de dame in kwestie ook. De wereld kleurt groen en zag ineens de dubbele bodem. 
Zag sowieso veel langskomen deze week als ik niet de ogen had gesloten als de mist even niet wilde vertrekken uit mijn hoofd. De mist trekt hier trouwens net op tussen de huizen in de straat.
Zo giet dat....en zie het wel eens vaker verkeerd. Doe het steeds vaker niet maar soms doe ik eerst iets voordat ik later erover begin na te denken. Dat had ook anders gekund. Je zou denken dat ik inmiddels wijzer was geworden nu ik bijna weet waar Abraham de mosterd vandaan haalt....
Dacht echt eerst dat het een campagnestunt van het CDA was, of van de nummer 35 op de lijst voor de Tweede Kamer verkiezingen. Piet-Cees van der Wel wil namelijk het pluche bestormen in Den Haag.
Het preken heeft ie niet van een vreemde, wat ik oe brom. Appels vallen nooit ver van bomen.
Deze spraakwaterval wil onze regio op de kaart zetten.
Samen kleuren wij de gemeente Hardenberg groen, een kwestie van gewoon doen?
Nou, nou dat maak ik zelf nog wel uit totdat ik verder keek dan mijn neus lang was en Piet-Cees de geweldige actie Snerttijd van de Ronde Tafel 79 aanprees met zijn immer breeduit lachende CDA- gezicht.
Nu geen hulp van Henkie Wijngaard en met de vlam in de pijp maar een brandende kachel waarop de potten en pannen vol stonden met overheerlijke Snert, buiten onze landsgrenzen ook wel Erwtensoep genoemd. Oh, zo wilden ze Hardenberg groen kleuren. Iedereen moest, vrijwillig natuurlijk, een litertje of meer van die Snert aanschaffen. 
Vierduizend (4000) liter hebben die vijftien tafelaars er van verkocht. Bijna 10.000 euro voor de eenzame ouderen in Hardenberg en omgeving. Een verrekt mooi initiatief, 2 euro vijftig ging naar een organisatie, vereniging of bijvoorbeeld een school wat je zelf mocht kiezen.
Wij kozen natuurlijk voor CBS de Marsweijde, het opent deuren hè. Die gaan niet meer op slot, toch?
Vrijdagavond mocht ik door de Snert Drive Through en de bestelde Snert ophalen bij familiecamping de Grote Belten aan de Grote Beltenweg 11. Goed veur mekare die Drive-Inn heur.
De slagboom ging open en sloot ook weer. Kon geen kant meer op, niet meer achterom kieken alleen nog maar vooruit. Achterom kieken heeft ook geen zin, je moet vooruit kijken als je wat wilt.
Anton Aus Tirol klonk uit de boxen, de lichtjes en de aangeboden rookworst gaven een soort van Apres-ski gevoel. Toch nog hè, hier ook geen Pantarei te bekennen. Het was achteraan in de rij aansluiten.
Bij de soepkar kreeg ik mijn litertje Snert en natuurlijk smeerden ze mij een extra rookworst aan. 
Ik hield het wel bij één en ging niet voor 3 voor 10 euro. Tja, ik ben niet voor niks nu 15 kilo kwiet, je kunt het ook overdrijven maar dat doel heb ik inmiddels wel bereikt. Tied om nieuwe doelen te stellen, laat ik daar morgen maar eens mee beginnen. 
Een dag later liet ik mij wel verleiden tot een aanbieding, Andries had 5 biertjes voor 10 euro buuten staan, tja dat kan ik niet laten liggen. Unlock die Horeca en tot dan helpen wij een beetje en hopen maar dat iedereen straks nog een natje en een droogje heeft....
Maar de Snert smaakte prima hoor. Daarover hoor je mij niet. Niet de snert van Mien Moe maar dat is ook geen Pantarei, dat recept blijft gewoon uit de kunst! 
Maar ja, vierduizend liter soep brouwen past derhalve niet in een 50-liter pan. 
De actie sloeg aan. Hardenberg kleurde symbolisch een beetje groen door al die Snert.
Wat een mooie Snerttijd was het...Kieken hoe straks de wereld buiten is gekleurd, sowieso niet wit maar ook niet zwart/wit misschien wel in de kleur van je hart en daarom....
As de liefde mar blef winnen komp 't allemaol wel goed. 
De mist is al weg, zoek en gij zult vinden. 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

FC Knudde!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Het is zo logisch, zo logisch, het is gewoon

't ligt voor de hand of lijkt dat gewoon maar zo.
Het besef is de sleutel naar vrijheid

en ik besef me wat ik besef.
Wil ik gaan fietsen, lopen of met de bus

al wil ik kruipen dan doe ik dat lekker dus

't is zo vertrouwd te doen wat het hart ingeeft

en ik besef me wat ik besef.
Als ik wil kan ik denken wat ik wil 

en ik denk dat ik alles kan zeggen wat ik wil 

alles lezen, alles zien, horen, proeven, ruiken, voelen schrijven

en vast nog wel meer misschien....'

Uut 'Als ik wil' van Skik.

Moi, ben ik weer. 
Klopt, weekje van de radar geweest. 

Had niet veel te melden, weet nog niet of het vandaag ook zo is.
Kiek wel ff. Weet nooit hoe de vingers dansen op het toetsenbord....

Ben vrijdag trouwens nog wel eFFe in 't Dorp geweest. 
In het kader nu we er toch zijn en zonder brandstof is het moeilijk kuieren op en rondom het strand.

Toen de horeca nog gewoon open was. We zegge en schrijven, vorig jaar of was dat alweer voor 2020 (?!?!?) wilden wij met z'n vieren er al eens gaan eten. 

Het gezellige zaakje in het centrum van Julianadorp zag er knus uit op de foto's, ze hebben een leuke (kinder)kaart, Skuumkoppe aan de tap, met andere woorden: wat wil een mens nog meer?

Nou, dat die verdomde horeca gewoon weer open gaat!!
Het heeft nu ondertussen wel te lang geduurd. Wat ik oe brom...Of niet dan?
We zijn zo'n beetje een jaar verder met die bijna complete lockdown en veel heeft het nog niet allemaal opgeleverd, als je het mij vraagt. 
Nou ja, dat zo'n beetje bij elke ondernemer het (zee)water tot aan de lippen staat en tig bedrijven het niet meer gaan bolwerken.
De reserves zijn op en de bodem van het glas is gisteren, zo niet vorige maand of een half jaar terug, al bereikt. Het glas is niet meer halfvol, maar halfleeg. Positief wordt vanzelf een keertje negatief. Overleven is het allang niet meer, de graven zijn al gegraven, het is alleen nog wachten op het laatste duwtje voordat de hardwerkende ondernemer erin dondert.....Zand erover!
De weerstand groeit met de dag en is volkomen te begrijpen. Ik ken vele goedwillende ondernemers die radeloos zijn, al weken de slaap niet meer kunnen vatten en zich elke dag suf piekeren tot ze een ons wegen hoe ze deze crisis uberhaupt moeten doorkomen. Weet jij het? 

Het was lekker eten van het etablissement hier in 't dorp, Julianadorp om precies te zijn. Al jarenlang ons tweede en veilige haven, hier aan de andere kant van Nederland. Uitwaaien 2.0
Wat een luxe, gewoon FF er tussenuit, nu dus onder andere met de rode bietenwafel, de kipburger en de dikke friet van het lieve meisje van eFFe in 't Dorp. Ze hield zelfs de deur voor mij open....Mooi toch!
Maar zijn ze de volgende keer nog wel inpandig?
Of prijkt er bij onze volgende mini-break een bordje op de deur, de tent gesloten omdat het niet meer anders kon? Dat ze zijn verzopen in het zilte zeewater omdat het licht in de tunnel tevens uitging net zoals de vuurtoren overdag! Dat de zon niet meer op komt.....
Is ons favoriete spareribs adresje, 't Juffertje op de Keizerskroon, de volgende vakantie nog wel actief? Roert de vrolijke kok dan nog wel in zijn pannen en potten achter de kachel....??
Kunnen wij daar met onze oude buren van 41 en met zussie Linda en de verdere vrolijke beestenbende nog wel eens aanmeren op het verbouwde terras en later op de kop met de benenwagen naar huus?
Nou....? Zeg het maar!
Ik trok tussen twee bezoekjes aan het stand door een stripboek uit de kast. 
Moest al lachen voordat ik begon aan de eerste bladzij. De avonturen van FC Knudde.

Getekend door Toon van Driel en Ray Nicholson. Nostalgie, jeugdsentiment.

Knudde naar 't WK. Oranje ging in 2018 niet naar Rusland maar de ploeg van 'Tikkie terug...' Jaap en keeper Dirk wel. 
Heerlijk, zoveel gelezen deze strips in mijn jeugd, die altijd bij ons in de krant stonden. 
Ze verloren alles maar bleven goede moed houden. Uberpositivo's...!!
Aan de hand van ene Jopie Druijff gingen ze ineens beter voetballen, kregen ze het spelletje door en waren ze de grote verrassing op het WK. (Na)tuurlijk won FC Knudde het WK dankzij de weergaloze Jopie Druijff en het geloof in hunnie zelf....Fantastisch boek. Moos las het ook met veel plezier...
Ik moest veel dingen uitleggen, maar hij wist wel dat Jopie Druijff dus eigenlijk Johan Cruijff was (stukje opvoeding hè), dat Ronald Koemarkt onze oude bondscoach was en ik vogelde nog meer dingen voor hem uit. Het boek van Toon van Driel was geweldig. Een klassieker pur sang! Heerlijk leesvoer.
Hoe één speler met magische capaciteiten het kneuzen-elftal van FC Knudde wakker schudde en ineens elke speler wist wat hij moest doen. 
Jaap die niet langer meer in eigen doel schoot en Dirk die eindelijk zijn visvergunning haalde en geen bal er meer doorliet. Wonderlijk!
FC Knudde, het leek wel ons kabinet. Ons fantasieloze regering. Was Jaap nu Rutte en Dirk die boomlange de Jonge...?? Want veel bakt onze regering er tegenwoordig niet meer van. 
De pandemie leken ze onder controle te hebben totdat van de zomer het foutenfestival begon en sinds vandaag de dag niet meer van ophouden weet...
Jemig, ik ben niet zo politiek euh...geascoo, gecharmeer...nou ja, het doet mij vrij weinig dat geneuzel in de Hofstad. 
Ze mogen van mij poepen op het rode pluche, ik kan er toch niet veel aan veranderen. 
Ze laten zich ook bijna leiden door 1 man, Van Dissel heet ie volgens mij, maar is ondertussen al maanden lang rijp voor een wissel maar blijft maar in het veld staan. 
Deze beste man, toevallig ook Jaap geheten, heeft geen magische capaciteiten zoals Jopie Druijff die wel had met zijn FC Knudde in het boek van Van Driel, Toon van Driel. 

Aan zijn hand werd FC Knudde wereldkampioen en verbaasde het de hele wereld. Met Japie en het kneuzen-elftal zijn wij ondertussen tot het lachertje van de wereld gebombardeerd euh gedegradeerd!
Eerder werden wij nog geprezen om onze inventiviteit. We stonden dankzij ons koude kikkerlandje overal vooraan. Overal ter wereld kwam je wel één van onze knappe koppen tegen. We baarden opzien met uitvindingen, met onze Deltawerken en vingers in de dijken maar ook voorlopers in taboedoorbrekende issues. We stonden op de barricaden....We waren ooit iemand in deze wereld. 
Nu ondertussen met onze aanpak van de Covid-19 het lachertje van de wereld, bijna het slechtste jongetje van de klas. Hoe dan....en waarom dan? Tell me....Why?

Het kan toch niet zo zijn dat wij onze laten leiden door één man en een team vol met FC Knudde spelers die fouten maken zo'n beetje tot kunst hebben verheven. 
Ik werd deze week al eens eerder geraakt door een radeloze ondernemer, eentje waar ik dicht bij het vuur zit. Maar de mode-koning van Dedemsvaart, Edward van Dijk, raakte mij ook met zijn filmpje en zijn betoog. Het is allang twaalf uur geweest...
Van Dijk, eigenaar van 33 Okay Fashion Winkels, moet eind volgende maand 85 werknemers ontslaan. 
Het simpele gevolg van de lockdown en de schuld van Den Haag. 
En ik kan, na het zien van zijn filmpje, er behoorlijk ver in meegaan. Het lijkt wel een politiek spel geworden over de ruggen van de ondernemers.
Hij heeft 350 mensen in dienst, heeft alles altijd netjes doorbetaald maar de bodem heeft ie al gezien. 
Van Dijk krijgt steun, maar het is een druppel op een gloeiende plaat. Voorraden, huur etc. het loopt allemaal door en er staat bijna geen verkoop meer tegenover. 
De aanpak deugd niet. De winkels moeten open en kunnen ook weer open. 
In landen om ons heen gaat alles weer voorzichtig open of is al open. Waarom kan een Appie wel open, staan we met drukkende karretjes in de file, waarom staan wij met de mondkapjes op elkaar bijna op de tenen als wij een pak Yoghurt willen pakken?
Waarom kan dan een kledingwinkel of een kapper dan niet open, waar de doorloopsnelheid veel minder is. Ze veel beter kunnen anticiperen op de juiste veiligheidsmiddelen.
Ik dacht daar ook aan toen ik voor een maandje terug bijna anderhalf uur in de stoel lag bij de mondhygiënste, wel een lieve dame hoooor...
Waarom kan dat wel en waarom kan ik mijn wilde haardos niet laten knippen bij een kapster die voor mijn coupe hooguit twintig minuten nodig heeft. Er groeit namelijk steeds minder haar op dat koppie van mij. Ooit geleerd waar haar zit kan geen verstand zitten maar dat gaat helaas niet (meer) op....
Als je begrijpt wat ik misschien bedoel. 
Maar met dit regeerloze FC Knudde elftal gaat de boel naar de kloten. Met de inmiddels 3e lockdown gaan veel ondernemers definitief op de fles. Gaat de geest eruit en vrees ik het ergste. Als je al niet depressief bent wordt je het het ondertussen wel met alle gevolgen vandien.
In de omringende landen met gelijkwaardige besmettingscijfers zijn de winkel grotendeels open, de kappers sowieso en blijven de cijfers gelijk sowieso parallel aan die van ons. We spiegelen ons vaak aan Duitsland maar waarom nu dan niet...??

Wat we nodig hebben is een soort van nieuwe Jopie Druijff die ons bij de hand neemt en ons door de huidige crisis leidt. Steeds meer (grote) ondernemers, economen en mensen die er wel verstand van hebben ageren tegen het huidige beleid. 
Er zijn toch meerdere wegen die naar Rome leiden...Zo gaat op den duur iedereen er aan. 
Want dat FC Knudde elftal van Mark Rutte en co neem je toch niet meer serieus. 
Nadat eerst Ferdje Gapperhaus zijn schoonmoeder iets te vrolijk om de nek hing en Ank trouw een volle kerk in Coronatijd bezocht trok nu onze Wopke van de week een paar baantjes met onze voormalige schaatskoning Sven. Kramer vs Kramer....haha.
Welke oetlul bedacht dit, dat het wel leuk zou zijn om een paar rondjes te schaatsen in een verder leeg Thialf waar al geen maanden publiek laat staan recreatieve schaatsers mogen komen.
Dan heb je toch dikke schijt aan het volk....Ik snap het wel maar ik snap het niet. Politiek mensen...Politiek!
Teveel tikkies terug van Jaap, teveeel Dirken die over ballen heen duiken en mistasten bij diezelfde hoge ballen. Een trainer die er geen bal verstand van heeft, een voorzitter die alleen maar dikke sigaren zit te roken en de chaos troef op het groene veld maar gewoon laat lopen. Na hem de zonvloed......
Wij hebben een nieuwe messias nodig. Een soort van Jopie Druijff die morgen van de preekstoel verkondigt dat het land weer grotendeels open kan. El Salvador!
De zwakkeren gaan we beschermen, we houden ons zoveel mogelijk aan de regels maar wel met tig versoepelingen zodat de horeca weer open kan, de kappers de deuren weer kunnen openen en dat ik bij wijze van spreken bij de Hardenbergse Okay-vestiging weer een mooie spijkerbroek uit kan kiezen.
Dat kontje van mij past nu ook in die kleding....Waarvan Akte.
Geen corona-kilo's aan mijn lichamelijke polonaise....of zoiets.
Tuurlijk, ik ben ook zo'n roep- en misschien wel droeftoeter. Ik sta ook maar aan de zijlijn. Weet wel dat de huidige maatregelen in het afgelopen jaar ook niet het soelaas brachten waar wij met z'n allen op hadden gehoopt. Andere strategie nu graag! 
Het geloof in een overwinning met dit FC Knudde elftal is tot een dieptepunt gezonken, althans bij mij.
Ik hield en hou mij keurig aan alle regels, if you can't beat them - join them. Maar in godsnaam laat onze hardwerkende en goedwillende ondernemers niet het loodje leggen. 
Voor de meesten onder hen is het misschien net niet te laat. Volgens mij was de VVD toch van oudsher een partij voor de ondernemers? Mark, laat je achterban niet in de kou staan en stook het vuurtje op.

Gooi van Dissel in de wissel, laat je bijpraten en informeren door een ander elftal aan deskundigen. 

Samen kom je er altijd uit, je tactiek moet anders...Meer over de vleugels sowieso, het systeem moet op de schop. 
Niet meer Hugo of Ferdje in de spits maar gooi een type Jopie Druijff in de voorhoede. 
Andere Dirk onder de lat, Kuyt is ook al niet meer dezelfde Dirk van vroeger. Re(a)geer!

De wereld en vooral onze wereld moet veranderen om de boel niet naar de kloten te helpen. 
Vele banen staan op de tocht en ik begin ook nattigheid te voelen....Duzz, kop op, verman je zelf en maak Nederland weer kampioen. Laat Nederland weer Oranje kleuren. 
Met het vernieuwde FC Knudde laten wij de wereld een poepie ruiken......
Herstellen die bende.

Fijne zondag. Joah, mag wel zo....

Amused@Home!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Here comes the night, I'm scared to death.
Got to get me a ride, it looks like the road is swallowing me up.
Gotta hurry home. Don't dare to look back. Blueville is straight ahead.
Another 45 miles to go. Another 45 miles before I'm home.
I wish that the sunlight was burning in my eyes.
Instead of shades black faces of the sky.
Another 45 miles to go. Another 45 miles before I'm home.
I wish I could pay the sun to run.
Then I had some more time, with my wife, my son.'
Uut 'Another 45 miles' van de Golden Earring.

Moi, ben ik weer.
Droomde vannacht dat San en ik in de potten en pannen stonden te roeren bij Jonnie achter de kachel van de Librije in Zwolle.
Waande mij even later in Oud-Sluis (Zeeland), liep weer van het strand retour naar de keuken en Sergio duwde mij in het passeren een net gevangen kreeft in de handen. 
Vond mij de volgende morgen terug in Kopenhagen, Denemarken, en ik gaf dik tevreden het laatste dessert mee in restaurant Noma. Ineens liepen San en ik in Parijs, dat kan in een droom hè, samen met chef-kok Paul Bocuse over de Champs...nog wat en filosofeerden ondertussen over nieuwe gerechten op de kaart. Liep Herman de Blijker daar nou aan de overkant...? Uh, bij de les blijven Dorgelo, wat moest er nu ook alweer op de nieuwe kaart...?
De truffelsoep sowieso maar ook de hollandse haring op roggebrood met korenwijn. 
Je roots vergeet je niet zo snel, nooit vergeten van waar je ooit vertrokken bent. Waarvan Akte!
Ik zag mij in gedachten weer lopen in Almelo, onderweg naar het Castello College, een stoplicht sprong spontaan op groen. Studerend aan de Horeca-school ergens halverwege de jaren tachtig. Alleen het vak Drankenkennis is zo'n beetje als enige blijven hangen nu ik dertig jaar verder ben in dit leven besef ik mij net...haha. Lekker boeiend. 
Kende namelijk na een paar jaar de plaatselijke horeca beter dan mijn lieve en goedwillende leraren en leraressen, vooral die juf van Engels, op de middelbare horecaschool. 
Ach, het waren wel/geen vier weggegooide jaren. Neuh, het is maar hoe je het bekijkt. Geen diploma aan de muur maar de liefde voor het mooie horeca-vak is wel gebleven.
Ik vertoef er nog graag al kom ik er het laatste jaar niet meer zo vaak. Vreemd, moeten we gewoon vaker weer doen. FF een terrasje pakken of een tafeltje reserveren bij Gerwin, Kevin of dat lieve Mexicaanse meisje om de hoek. Waarom niet? Wat houdt ons toch tegen...??
Na een avondje Amused@Home denk je echt dat je een driesterren chef bent. Dat zo'n meneertje van Michelin ineens hier aan de Voermanstraat aan jouw voordeur staat te bellen. 
Dat koken gewoon appeltje-eitje is. Koken uit het boekje maar wat kun je dan lelijk op je bek gaan omdat het vannacht toevallig is gaan vriezen. 
Wat maakten, herstel wat maakte San de bordjes mooi op, maar alle mise en place (voorbereiding) was natuurlijk gedaan door een heuse sterrenchef, luisterend naar Chiel de Groot. Zijn daden benne....Logisch dunkt me, maarre gewoon bivakkerend hier om de hoek hè. Ja, ja nogmaals...we wonen leuk, had ik dat jullie al eens verteld?
Gisteravond waren we thuis uit eten.
Amused Food & Wine roerde denkbeeldig in onze potten en pannen. Wij stonden weliswaar zelf in de keuken maar als ik mijn ogen dichtdeed zwaaide Chiel de scepter achter onze kachel. 
Wat hebben wij genoten van het vakmanschap van Chiel en zijn keukenbrigade. Geweldig!
De avond was hemels. Natuurlijk in de eerste plaats door het gezelschap. De tafel was mooi gedekt. 
Het beste zilver en tafellinnen uit de kast getrokken. Water van Hardenbergse makelij. 
Mooie wijnen van Gall & Gall, die van naast de Appie...weet je wel.
De kinderen waren op één na de deur uit. De voorspelde winterstorm had ons doen besluiten om Mouna maar thuis te laten en overdag een halve marathon te laten lopen zodat zij rond etenstijd alleen haar bed als spreekwoordelijk toetje zag. Moos was bij Oma geparkeerd ipv bij Opa en Oma gezien de afstand. 
Mariënberg is hopelijk straks nog te bereiken als wij ons door de witte woestenij proberen te grasduinen, Diepenveen was derhalve een brug te ver en niet verstandig bovendien.
Eten van Amused@Home was dat wel. Een vroeg éénjarig huwelijkskado van onze (schoon)ouders.
Nou dat viel in behoorlijk goede aarde. Het zaadje is geplant. Wat ik oe brom!
Wat maken Chiel en sommelier en mede-eigenaresse Corine Vink er een feestje van. 
Ajax vergat een vinkje te weinig te zetten en Onana nam een pilletje te veel maar Vink en de Groot balanceren keurig op de culinaire evenwichtsbalk. 
Wat is hierover nagedacht, dit is niet zomaar in een elkaar geflanst menuutje. Even wat ingedriënten in de blender, mixen maar en hoppakee hier heb je wat eten. Néé, Amused Food & Wine gaat drie dimensies verder...Next Level. Chiel heeft de levenslessen van voormalig en wijlen chef Dick Masselink van hotel de Zon, om nooit geen concessies aan kwaliteit te doen, goed in zijn oren geknoopt. Grote breur Gert genoot er ook zijn opleiding en dat betaalt zich tot vandaag de dag nog steeds uit. 
Je smaakpapillen krijgen een opdonder van jewelste en je ogen kijken scheel nadat alle gangen haar eindbestemming hebben gevonden. 
Wat een rijkdom(men) hadden wij gisteren op onze bordjes. Genieten met een grote G, nu niet eens die van Guus maar van de Groot, Chiel de Groot. 
Een prachtige mooie dag! Eddie Vedder zong Hummus met zijn Pearl Jam en alles kwam dus goed!
Corine schonk de glazen vol, denkbeeldig natuurlijk. 
Amuse van tonijn met oosterse saus en komkommer opende de avond louter met hoogtepunten.
Paling/snoekbars terrine met waterkers en keizerharing kaviaar. Warempel het lukte San om het bordje net zo mooi op te maken als Chiel had gedaan op de foto's in het boekje. 
Kind kan echt de was doen. Maar het lijkt mij zo verrekte moeilijk om het allemaal zo simpel te houden maar gisteravond dachten we echt dat we koks waren in een 3-sterren tent. Het lukte gewoon...Bon Chef!
De koning te rijk. Maishoen rouleau met bataat. Niet alleen een plaatje om te zien met een heerlijke jus van spek rondom dat lekkers.
Het hoofd was deze avond toebedeeld aan de Ossenhaas. Handgesneden tartaar met kataifie en pommes fondant. Vraag me niet wat het allemaal is maar het ging op tot de laatste kruimel aan toe en ook die vond zijn weg richting mijn tevreden maag. Eenrichtingsverkeer! 
Wat verdomde lekker. Had ik al gezegd dat het genieten was?
We namen na het hoofdgerecht even een kleine afslag. Jan vanuit het Kaaskeldertje arriveerde aan de tafel in onze keuken. Hij had een paar mooie kazen geselecteerd die perfect paste bij de mooie zwoele winteravond. Buiten sneeuwde het nog niet maar toch...We dronken er een Torres Floralis bij. Een mooie zoete dessertwijn van de Moscatel Oro druif, als ik mij niet vergis. Maar wat een fijne keuze van die ene blonde mevrouw van de Gall & Gall. Zekers bij die lekkere kaasjes van Jan. Ben eigenlijk helemaal niet zo van die zoetjes dessertwijntjes maar deze was super.
Het dronk tevens lekker verder bij het taartje van Baileys en Bastognekoekjes met karamel en witte chocolademousse gegarneerd met takjes Atsina, amen! Het laatste gerechtje van Amused@Home! 
Koning, Keizer en je hebt Amused at Home. Gewoon bij ons thuus aan de keukentafel. Joah, mag wel zo zou Moos het gekscherend zeggen. Over appels gesproken....en bomen!
Wat een mooie avond, zaterdag 6 februari. De één verjaart op deze dag, anderen vergaapten zich aan behoorlijk wat lekkers. Onze 6e gang, als je het zo kunt noemen, was een aangeklede koffie. 
San had 's morgens bij de moeder van Mera-Lyn, het vriendinnetje van Mouna, al overheerlijke bonbons gehaald. Een dubbele espresso, Grand Marnier en een likeurtje van Café Mans en die lekkernijen van Limburgia de Smakerij, de buurvrouw van Jan Kelder notabene, maakten de glansrijke finale af. 
Laat Dianne Zijlstra maar schuiven, zij weet wel wat lekker is. We hadden ondermeer een bonbon met bier (why nut) en eentje met Blue Curacao of zoiets....
Het was de kers op de taart. Wat als wij toch chef-koks waren geworden....?? Droom maar lekker verder.
Ere wie ere toekomt. Ik voel mij daar niet te groot voor. Als je eens lekker thuis uit eten wilt probeer dan eens Amused@Home, je zult niet worden teleurgesteld als je van bijzonder lekker eten houdt. 
Een plankje van Jan, wijntjes van de dames en die leuke jongen van Gall & Gall en bonbons van Dianne en je zeilt zo de heerlijkheid over op een windstille zaterdagavond. Succes gegarandeerd.
Vandaag hoeven wij geen 45 miles te rijden om onze eigen heerlijkheid terug Back Home te halen. 
Neuh, amper vier miles als je vanaf het kontgat rekent. Sorry, ff een geintje tussen deur.
Want wat als je als gitarist van de beste rockband van Nederland niet meer je plectrum vast kunt houden.
Het deed mij wel wat. Vrijdag en gisteren...Speelde nummers van de Golden Earring op de JBL speaker. Another 45 miles maar ook Buddy Joe, Mad Love's Comin', One Shot Away From Paradise, Well Well George Kooymans is Pouring His Heart Out Again, Going to the Run, Why Do I...Veel van die Naked Truth CD's, gek genoeg. 
Het is de naakte waarheid. George treedt niet meer op, kan niet meer optreden. Wat een gemis. Ze spelen al bijna zestig jaar met elkaar. Twee jeugdvrienden, Rinus en George, richten de band op en later kwamen daar Barry en Cesar bij. Iets houdt op te bestaan. Jij wilt het eigenlijk niet maar wat als je moet. In mijn gedachten zullen ze altijd blijven spelen, de vrienden van mijn grote nicht Gerdien.
In mijn hoofd schudden ze de hotelgasten van de Bonte Wever in Slagharen weer wakker. 
Hoe vaak heb ik ze niet gezien? Dertig, veertig keer...ben de tel kwijt geraakt. Ik dacht altijd dat ik ze nog eens zou zien. De laatste keer was op de Rietplas in Emmen. Ze bliezen ons bijna weg maar wat genoot ik...Soms denk dat je sommige mensen niet dood kunnen gaan, dat soms dingen voor altijd blijven zoals ze zijn. Maar wat ALS....Tja. Hij is nog niet dood en zijn gitaar is nog niet overleden en hoopt sterft als laatste maar George heeft vast geen 45 miles meer op zijn teller staan. 
Dank George, dank Golden Earring voor flink wat uren luisterplezier. 
Wij dronken er gisteren één op jullie en vandaag misschien wel meer. Denk aan al die mooie optredens.
Hoop dat je nog wat meer tijd krijgt voor jouw wife en voor jouw son. 
Stil wordt het nooit in jouw hoofd. Met minder kilometers kom je ook nog een heel eind.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

Back Home #2021!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Precious moments, When will I see you again?
When will we share precious moments? Will I have to wait forever?
Will I have to suffer (suffer) and cry the whole night through?
When will I see you again? When will our hearts beat together?
Are we in love or just friends? Is this my beginning or is this the end?
When will I see you again? When will I see you again? When will I see you again?
Uut 'When will I see you again?' van The Three Degrees

Moi, ben ik weer!
'Je kon 'm er goed bij hebben', dat mocht wel op zijn steen staan als hij er niet meer was.
Ik moest gisteren aan die woorden denken, van één van onze bekendste inwoners, toen ik tijdens een kopje vers getrokken gemberthee en een banketbakkers-speculaasje door het verzamelboek 'Hardenberg, Stad aan de Vecht' van de plaatselijke Appie bladerde. 
Op pagina 59 van het 216 tellende plaatjes boek van de Historische Vereniging Hardenberg e.o. in eendrachtige samenwerking met de Albert Heijn Hardenberg staat hij vanzelfsprekend in het fotoalbum over de roemruchte geschiedenis van (onze) Stad aan de Vecht. 
Edwin Evers is natuurlijk één van de markante personen die Hardenberg mede op de kaart hebben gezet. Ere wie ere toekomt.
Een oranje-achtige, ditmaal niet vergeelde foto, uit het jaar 2007 waar Evers op het bordes van het voormalige gemeentehuis het kampioensfeest van HHC dat seizoen luister bijzet. 
Je mag van hem vinden wat je wilt, ik blijf het een mooie gast vinden. 
Ach, als je hier je kop al iets boven het maaiveld uitsteekt wordt je vaak met de grond gelijk gemaakt!
Hij verhaalde het mooi in de podcast van Ruud de Wild, die ik van de week toevallig luisterde. 
Want ik hoef het nieuws van vandaag de dag niet altijd meer te horen, veel van hetzelfde en positiever wordt het er allemaal niet op. Laten ze maar gewoon fijne muziek draaien op Radio2, slap ouwehoeren tussen de nummers door mag - graag zelfs - maar laat het vervelende wereldnieuws maar buiten de deur. Dat geloof ik ondertussen wel een keer. Tja, kom maar terug als je het einde van dit gezeik denkt aan te moeten kondigen. 
Als je eindelijk licht aan het einde van de tunnel hebt gevonden, want als je zoekt vindt je altijd wel iets...One Fine Day!
30 minuten Rauw duzz van Radio-dj Ruud de Wild. You love him or you hate him. Ik zit in het eerste kamp. Ach, wij moeten van iedereen wat vinden, lijkt het wel. Zo ook van de Wild. Ik maak mij er ook schuldig aan hoor, wat dat betreft zit ik dagelijks de klaagmuur rechts van mij te verven. Ik heb ook overal een mening over, vind overal wat van maar ik laat deze steeds vaker binnenkamers blanco....
Maarre Ruud praat precies een half uur met bekende Nederlanders. Zet de wekker aan en begint gewoon een gesprek. 
Ik mag er graag naar luisteren. Geen voorgekookte vragen, klok op dertig minuten en vraag maar raak voor een knaak. 
Ruud begon meteen al sterk, wat een verrassing dat je er bent, Edwin. Evers: Je wist toch dat ik kwam...haha. Er ontspon zich een leuk gesprek. Het ging veel over zijn moeder, familie en vrienden. 
Over hoe 'Hardenberg' tegen hem aankijkt, als hij bijvoorbeeld door zijn stad loopt. "Goh, daar heb je die patser weer of wie denkt hij wel dat hij is...en sommigen zullen mij een aardige gast vinden."
Evers zei ook dat iedereen overal wat van vind, iedereen heeft overal een mening over...Dat kleine cluppie (niet HHC overigens..., red.) om hem heen dat is voor hem belangrijk. Wat anderen vinden, lekker belangrijk....Al die andere mensen kennen mij niet en ik ken hun niet. Hoe hij zich wilde herinneren als hij na het gesprek met Ruud bijvoorbeeld onder de tram van lijn 13 kwam? Zou hij het acht uur journaal halen? Denk het van wel, ergens aan het eind haha. Maar Evers vond het wel leuk als mensen hem zouden herinneren als iemand die je er goed bij kon hebben....
Ik vond het gewoon een leuke editie van 30 minuten Rauw, gewoon zoals Evers is. Die lach alleen al.
Waarom ik het aanhaal, nou ja...ik kwam hem tegen in het boek van de Appie en de Historische Vereniging en ik moest dus gewoon aan zijn woorden denken, ff wat anders dat het oeverloze gezeik van de laatste tijd. Ik mis vaak een beetje Evers op de radio, mis een beetje de gein en de lol. Als je 21 jaar vroeg opstond om ons 's morgens een glimlach op de mond te bezorgen ga je missen wat er misschien ooit was. 
Dat gevoel bleef hangen na het bekijken van al die mooie oude foto's over de geschiedenis van Hardenberg, een beetje Back Home, mijmeren over vroeger toen de (binnen)stad er nog heel anders uitzag. Je wordt ouder, Papa. Niet zoveel dromen over eerder...of toch wel doen?
When will I see you again. Draaiden de DJ's van Back Home ook altijd als laatste nummer. Gingen ze met z'n allen gezamenlijk op het podium staan. Ontvingen ze van het uitzinnige publiek de meer dan verdiende credits voor wederom een avond van herkenning met geweldige muziek uut de sixties, seventies and eighties, a boulevard of broken dreams....
Hoop dat het binnenkort weer kan, een soort van Back Home. Dat alle horeca weer open mag, iedereen de deuren weer openslaan. Een nieuwe lente, een nieuw begin. Kom binnen, kom drinken, kom eten, kom feesten, kom proosten, kom zuipen, kom dansen, kom...ja kom vooral, kom vooral binnen...
Zal het ooit weer zo zijn...? Dat we samen kunnen hangen aan de bar, lallend en met een slok op te veel weer Back Home gaan? Terug naar huus, weggaan is leuk maar thuiskomen is nog veel leuker. Wat ik oe brom.
Het zou mooi zijn als Back Home weer eind dit jaar of anders volgend jaar op het programma staat. 
Een heuse revival beleefd. Terug naar de foto's in het boek!
De roemruchte uitgaansgeschiedenis van deze stad aan de Vecht weer uit de motteballen wordt gehaald.
Dat de Evenementenhal of desnoods het marktplein bezwangerd raakt door liefhebbers van een goed feestje en een fijn stukje muziek. Moi, Hoi, hoe is het met joe dan? Lang niet gezien, mooi dat het weer kan. Heeft veel te lang geduurd....Biertje? of drink je tegenwoordig wijn? 
Gewoon om het gevoel van eerder weer terug te krijgen, van voor dat de wereld (voorgoed) veranderde. Die jongens kon je er ook goed bij hebben, net zoals Evers en velen met hem. 
Weet je wie je er ook bijzonder goed bij kunt hebben...? 
Wendy, juf Wendy. De geweldige juf van Moos. Tjemig, Je kunt haar er bijzonder goed bij hebben. Waarvan Akte!
Ik praat nu ff voor mijzelf maar ik denk dat San het honderd procent zal beamen. 
Op vooral mijn dagen heb ik een soort van haat-liefde verhouding met het huidige onderwijs. 
Staat de witte muur met het mooie schilderij steevast op standje klaagmuur...haha.
Begint het rond de klok van half negen al voorzichtig te kriebelen. Hoe heeft dat lieve zoontje van mij zijn vlag er vandaag bij hangen. Wanneer schiet ik in de stress of in de overlevingsmodule....??
Hoe lang duurt het vandaag dat ik mij ga irriteren....hahaha. Maar lachen als een boer met kiespijn met zelfs 1 gaatje in de middelste voortand.
Neuh, ik vind het drie keer niks. Thuis onderwijs geven. Geen multitasker pur sang niet in combi met studieboeken. Ik sprong een gat in de spreekwoordelijke lucht toen ik gisteren las, dan hoef ik het niet te horen en kan ik zelf beslissen of ik verder lees, dat de scholen hoogstwaarschijnlijk weer 8 of 10 februari open zullen gaan....Back Home, Back to School.
Jullie hoeven niet bang te zijn. Juf zal ik niet worden, meester ook niet trouwens....
Ik probeer een strenge te acteren maar mijn audities zijn waardeloos, ik dacht dat ik kon toneelspelen maar in real life val ik behoorlijk vaak door de mand. Tot ergernis van mijzelf, terug in je hok, heel snel graag. Moos probeert ook maar gewoon alle ballen hoog te houden!! Potverdikkemei...
En het kereltje doet het geweldig, niets dan lof al eet hij heel graag spruitjes. 
Het ligt vooral aan zijn papa. Geduld is een schone zaak, ik heb de broek er al vol van...
Wat een topper is Juf Wendy, wat heeft zij veel over voor haar klas 5B. Als je ziet wat ze allemaal klaarspeelt in een paar uurtjes les op een dag (althans dat denken wij, ze maakt uren genoeg die wij allemaal niet zien of willen zien). Juf zijn is geen 9 tot 5 beroep. Sowieso niet voor juf Wendy....Respect voor alle juffen en meesters en Juf Wendy in het grote bijzonder!
Ze kan tegelijkertijd in de ringen hangen, op een evenwichtsbalk lopen, turnend de stelling van pythagoras in een 3-4-5 driehoek nemen, de slingers opvangen en een salto achterwaarts over het paard maken en blijven balanceren op het dunne koord en nog heeft ze tijd over.....Hoe dan?? 
Hoe dan?? Ik vraag het mij regelmatig af. Ok, zij is dan wel de dochter van redelijk bekende turnende- en gymnastiekende ouders maar dan nog....Hoe dan? De laatste weken onttrekt thuiswerken,  ondertussen Moos in het gareel houden, nou ja letterlijk bij de les houden, en daarnaast zijn zusje nog even zoet te houden een zware wissel op mijn persoontje...Ach gut toch, ja ik weet het... Vertrek maar snel naar Jeruzalem, ga met je botte hoofd tegen de klaagmuur staan. Ik weet het, maar hier op dit witte papier heb ik het even voor het zeggen. 's morgensvroeg maak ik mijn kop leeg. Maak ik soms van de gelegenheid gebruik. Van de nood een deugd. Ik mag echt niet klagen, zelfs niet 30 minuten rauw.
Er zijn heel veel mensen die het veel slechter hebben getroffen dan mijn persoontje....Begrijp mij niet verkeerd!
Maar Juf Wendy is voorlopig mijn Edwin Evers van de laatste 21 jaar als je begrijpt wat ik bedoel!
Juf Wendy staat niet in het plaatjesboek van de Appie, ze had er van mij zo in mogen staan. Dat plaatje hadden wij met liefde in het boek geplakt en de dubbele lekker voor onszelf gehouden. 
Wendy is van ons, is van klas 5B.
Je kunt haar er namelijk goed bij hebben, net als die gast van Evers....en net als al die andere markante Hardenbergers....
Mien oude buurman, de vrouw om de hoek, het meisje achter de kassa, Jan, de bakker, de burgemeester, de slager, Roel, Henk, Johan Clemme, Mien Va en Moe, Aleid Zweers, die kerel van de Rova, Nova van Sandhamm, Mien van drie hoog, de wijkagent, Jan Waterink, Gerwin, Johanna, Ina, Frits Slomp, kaasboer Kelder, de jongens van de Stalen Piepe, de Klepperman, Cas, Sten, Sammie, Jan van Arkel, Ramses, Frank, Guus, Willem Bernard, Clara en Feyoena ook, de hond van Guus en Iris en natuurlijk mien drie-eenheid San, Moos en Mouna en vele, vele anderen. 
When will I See You Again. Back Home 2021!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo....