#Mijn Kleine Meid!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Gotta hold on easy as I let you go. Gonna tell how much I love you.
Though you think you already know. 
I remember I thought you looked like an angel. Wrapped in pink, so soft and warm.
You've had me wrapped around your finger since the day you were born.
You're beautiful baby, from the outside in. 
Chase your dreams, but always know the road. That'll lead your home again.
Go on, take on this whole world.
But to me you know you'll always be My Litte Girl.'
Uut 'My Little Girl' van Tim McGraw.

Moi, ben ik weer!
Sorry, vandaag geen moeilijk gedoe. Niet iedereen snapte mijn woorden van vorige week. 
Was ook niet de bedoeling, snap het zelf ook (nog) niet. Tijd zal het leren. Alles sal reg kommen.
Wat gisteren zo simpel leek kan morgen een hele puzzel zijn. Iets van die strekking.
Moos en ik sliepen vannacht op vertrouwde grond. Althans voor degene die het zaadje ooit plantte van dit achtste wereldwonder.
Tis een bijzonder kind en dat is ie.....(John C. Kievit)
Sliep in mijn oude bed wat jarenlang dienst heeft gedaan als eeuwige twijfelaar. Niet alleen mijn hersens kraakten.
Wat dat betreft konden het houtwerk, de matras en ondergetekende elkaar de hand schudden. 
Een feestje bij de voetbal was de oorzaak dat Moos en ik een nachtje doorhaalde bij Oma, mien Moe!
Beetje ouderwets. Niet op de kop thuiskomen maar helemaal recht fietste ik ook niet meer...
Afpilsen bij Robert met Willems en Breur. Hoe simpel kan het soms zijn. Wij wisten het allemaal weer beter, luisterde Den Haag maar wat wij allemaal hadden te vertellen in de Mainbarger nacht! Ik snap niks van Politiek, maar daar hebben ze ondertussen ook weinig Kaag van gegeten...euh Kaas!
Dom en toch ook weer niet ouwehoeren op het Westerpark, van tig oude verhalen het stof weer eens afgehaald. Een heel verleden ligt gewoon daar aan het kanaal. Hier vierde je successen, mooie overwinningen en pittige nederlagen. 
Iets met Roodzwart Hart als verbindende factor. Het gevoel is moeilijk te omschrijven maar gisteravond kwam het aardig dichtbij. Je weet pas wat je zo hebt gemist als je er weer middenin staat.
Veel was er niet veranderd. De tap stroomde nog altied, het dameselftal stond de hele avond op de dansvloer in de buurt van DJ Erik Volkers. De jongens dronken zich de hele avond moed in, ruilen wij de voetbalschoenen in voor een paar dansschoenen aan het begin van de nacht...?
De Harrie Heine van Rick, het afscheid van de Breuk in de tuin bij Han, een zwevende Huib, trotse Opa Lotterman, het cement van Van den Poll, de Cuby van Dick met zijn blizzards.
Klokslag twaalf uur precies stopte een avondje memory lane. Het roodzwarte virus waar nog steeds geen vaccin tegen bestand is. Genoten met een grote G. Geen moeilijk gedoe...De bal blijft rond en je moet schieten om te scoren, vooral geen hogere wiskunde.
Op de voetbal hebben ze nog nooit gehoord van de stelling van ptyhagoras of van de regel cosinus....
Ja, van Gezinus maar die is van Hofsink en niet van de driehoeken en zo, dat is eerder de uitzondering. Hij was rechts toch stond ie vaak linksback, logica is gewoon ver te zoeken bij ons waar een ei geen lege dop is. Hoef je ook niet mee aan te komen bij Reinders of van der Veen in Oud-Banthum.
Ach, soms is het wel lekker om even aan andere zaken te denken...en het is hier bijna een hotel. 
Zorgmedeweker Martha take machtig care of heur jongens, het ontbijt is Van der Valk waardig.
Mis de yoghurt met lijnzaad en mien gemberthee niet eens. Gisteren lette ik ook al niet op de kleintjes...
Deed ik van de week wel op mien kleine meid. Als er al een God is heeft die met Mouna wel een engel naar deze aardkloot gestuurd. Nog bedankt, Vader.
Wat een portret onze dochter, Rembrandt had haar willen schilderen wat ik oe brom!
Had onze Mo(u)na Lisa in het Stedelijke gehangen in plaats van die verklede lui op de Nachtwacht.
Geen Cosinus, Sinus of Tangens in de buurt maar wij hadden wel een driehoeksgesprek al waren wij met z'n vieren. Dat was ook genieten op de vierkante meter....Prachtig! Tevens geen hogere wiskunde.
Maar wel de bron van haar (geestelijke) voeding. Zoals ik thuus kom op het Westerpark is Mouna graag op haar plek op de Marsweijde bij Juf Marita en Juf Eline. 
Papa mocht mee. Praten over 'haar zijn' in groep 1C. Luc zit dan wel in een andere klas maar is nog lang niet uit het oog. 
Hoe verschillend beide kinderen kunnen zijn..? 
Allebei uit dezelfde moederschoot geboren, net zoals Moos school Mouna daar ook negen maanden heerlijk geborgen, maar soms dag en nacht verschil. Heerlijk! Geen eenheidsworsten....wat dat betreft.
Gelukkig maar, doe ons ook maar truffelworst van Jan. 
Kost wat, vooral aardig wat energie. Maar ruilen, ho maar....We hebben de kassabon ook al lang niet meer, de garantie blijft wel eeuwig geldig. 
Ik mocht naast Mouna zitten op de stoel van Pim. Zij pakte haar eigen stoel wel met het konijntje.
'Mouna, vertel eens....' vroegen de juffen in koor. Ze was net een juxebox waar je maar een euro in hoefde te gooien en je had muziek voor een kwartier. We zaten er maar bij voor de spreekwoordelijke opvulling.
Elke keer returnde the needle to the start of the song en zette zij weer een ander leuk vertellegie in.
Mouna had geen aansporing nodig. Ze vertelde honderduit over wat er allemaal in haar klas te beleven viel. Ze hoorde niet eens na 10 minuten de wekker....Ze bleef maar doorpraten en Papa, kom eens mee naar de zandtafel en hoppakee daar vertelde ze verder. Oh wee als ik niet luisterde...
Dat ze in de groene groep zit en Vera en Nora ook. Dat Babette en Mary-Linn in geel bivakkeren.
Over het beloningssysteem thuis en dat de hond van de klas een zeer poot had net als Max.
Juf Sterre en Juf Britt ook juffen zijn net als Juf Marita en Juf Eline. 
Dat ze met Bram Smid voor bouwvakkers hadden gespeeld, wil je het zien, Papa?
Tuurlijk, de stoel van Pim zat toch niet zo lekker...ik loop wel mee. 
Schitterend, hoe trots kun je zijn op je eigen dochter! Die propte vrolijk een half uur kletsen in amper tien minuten....Ik heb de wekker wel gehoord, Juf Eline, maar ik was nog niet klaar met mijn verhaal. 
Vooralsnog geen zorgenkindje onze Mouna, die fladdert overal vrolijk tussendoor, het zonnetje in huis!
Die maakt het leven niet moeilijk, weet gelukkig nog niet wat haar misschien allemaal te wachten staat.
Klimt na het eten op mijn schoot en ziet haar Papa nog altijd als haar grote beschermengel en die iedereen die kwaad wil doen buiten de deur houdt. Was het maar waar....meisje.
Potverdikkemei, vier jaar maar wat heb je al veel bereikt in je jonge meisjesleven....
Voor altijd mijn kleine meid. Wanneer staat de eerste jongen op de dam, zal ze mij altijd blijven knuffelen? Ik las haar 's avonds voor en de juxebox stond nog niet uit. Leuk hè, Papa. Vond je het ook gezellig in mijn klas. Had je vroeger ook Juf Eline en Juf Marita, nou ja toen heten ze nog juffrouw Kast en zat ik niet in de gele maar misschien wel in de roodzwarte groep. Weet niet alles meer....
Weet wel dat Mouna onze Mona Lisa is....Wat een portret, zij kleurt onze wereld. Denk dat Rembrandt er nog een hele kluif aan gehad zou hebben...Want waar haal je zo snel een euro vandaan?
Trouwens, vrijdagavond nog Chansons gezien?
Het nieuwe programma van Mathijs van Nieuwkerk en Rob Kemps op NPO 1. 
Zo zag ik Parijs nog niet vaker. Ze slenteren er met hun spijkerbroeken doorheen alsof ze er dagelijks lopen. Wat een mooie verhalen en wat is die Kemps een rasverteller met Mathijs als perfecte aangever.
Hij geeft de assists en Rob kopt ze allemaal prachtig binnen. Televisie zoals het hoort te zijn. 
Tevens geen moeilijk gedoe. Twee mannen die het leven snappen of denken te snappen in de stad van de liefde. Laat ze maar lopen en verhalen over de Franse Chansons....
Leo Blokhuizen avant le lettre.
Ja, ik heb ook 3 jaar Frans gehad op de Christelijke Mavo. 
Ach, zo is er altijd wel wat maar ik zag vanmorgen ook de krenten, niet in de pap maar wel in mijn bol.
Stilte maakt alles compleet. Zette vannacht de stenen bus van mien Pa uut Malta tussen het venster en het klapraam. Een oude Bentford zette koers naar dromenland.
Had frisse lucht nodig, sliep aan de andere kant. Deed het licht uit bij Moos en Moe, dat waren ze blijkbaar vergeten uit te doen. 
Flashback...Hoe vaak deed ik niet als het laatste hier aan de Clemnestraat het licht uit om 's morgens enigszins verdwaasd weer wakker te worden. 
Wat als, wat als ik toen wist wat ik nu allemaal weet, had ik dan eerder het licht weer aangedaan. 
Lag veel te vaak te slapen, te pitten en stilletjes te dromen over hopen en gebakken spek en bier op een mooie vrijdagmiddag. 
Nu ik allemaal weet hoe het leven ook kan zijn was ik toch een soort bezetter van mijn eigen ziel. 
Dat een kleine meid van vier echt het verschil kan maken.....zo'n ander meisje van vier + een één erachter al bijna tien jaar het verschil maakt en zo'n topgozert mijn gelukkige gezin compleet maakt. 
Telde gisteren mijn zegeningen bij het bordje aan de muur met wat mooie teksten uit de bijbel.
Hangt er al sinds mensenheugnis....Maar knipoogde even naar boven, misschien waren ze nog wakker...
Volg altijd je dromen ook al ken je (nog) niet de weg, lieve meisjes. Afslaan kan altijd nog. 
Tijd zal het leren, alles sal reg kommen en misschien ook niet! 
Zien we dan wel weer. Mijn kleine meid, mijn beide lieve kleine meiden zijn voor altijd. 
Met onuitwisbare inkt, inderdaad. Zo'n bordje aan de muur is zo gek nog niet.
Het zijn soms grote schoenen om te dragen maar wij hebben allemaal ons veterstrikdiploma.
Wanhoop niet! 
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.. 

#Heftig!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Merk je het dan niet?
Hoe iedereen twijfelt, hoe iedereen worstelt met dezelfde shit.
Merk je het dan ook, hoe iedereen voor zich denkt, ik ben de enige die ermee zit?
Maar kijk om je heen, zie wat je ziet. Je bent niet de enige, je bent de enige niet.
Kijk om je heen, zie wat je ziet. Je bent niet alleen. 
Merk je dat dan niet, dat grote verlangen. Hoe iedereen zoekt, maar waar en waarnaar?
Merk je dat dan niet, hoe iedereen hunkert, hoe iedereen suffert en niet weet van elkaar...
Je bent niet alleen, we zijn hier met velen. Die het wel wat kan schelen. Je bent niet alleen.
Merk je het dan niet? 
Uut 'Merk Je Het Niet' van De Dijk

Moi, ben ik weer.
Klopt, wederom weekje van de radar geweest. 
Kop vol met dingen die eruit moesten maar misschien 'te persoonlijk' waren voor dit podium.
Vandaag al niet veel beter, doe toch maar een poging omdat een stemmetje in mijn achterhoofd mij enigszins dwingend maant om vandaag mijn vingers te laten dansen op het toetsenbord, een soort van hardnekkige verslaving.
Zoals je een alcoholist zijn biertje niet moet ontzeggen, een gelovige niet zijn kerk en de evenementensector niet haar feestjes.
Gooi los die boel, wees Denemarken!
Accepteer dat er mensen (gewoon) overlijden, ook aan dit klotenvirus. Gaan toch ook mensen dood aan kanker, aan hartfalen, de griep, een longontsteking of dat ze op de verkeerde weg zitten.
Dat verdwijnt ook niet meer. Is onderdeel van geworden. Wat ik oe brom!
Sorry, dwaal weer af....Deze pandemie kost meer dan alleen maar levens.
Want als ik niet schrijf voel ik mij op één of andere manier leeg, niet de man die ik op dat moment misschien wel wil zijn.
Klinkt gek, misschien heel vaag. Lekker belangrijk. 
Kan zijn dat jullie deze onzin hierboven nooit komen te lezen, kan zo zijn dat ik alles weer wis waar ik net nog volledig achter stond. Heb wel eens vaker wat op papier gezet waarvan ik later dacht: Goh, had je dat nou niet anders kunnen zeggen.....
Lees wel eens wat terug. Zou het nu anders verwoorden of het gewoon niet opschrijven. Niet alles hoeft gedeeld te worden met jullie aan de andere kant van deze tikgeit.
Weet ik, maar toch! Laat me, laat mij dan maar....Het moet er toch uit op één of andere manier, vroeg of laat. Sorry, het is iets groter, groter dan mezelf.
Ik laat echt niet het achterste van mijn tong zien, al denken sommige mensen juist van wel...
Dat is één van de grootste reden dat ik soms een weekje van de radar ben, dat er dan anders spaanders vallen die ik eigenlijk niet wil hakken. Want als ik éénmaal zit te schrijven dwaal ik als een soort van tijdreiziger kriskras door mijn eigen gedachten, pak ik onderweg van alles mee en zie ik soms pas later wat ik nou eigenlijk echt heb medegedeeld.  
Ik hou graag het stuur in eigen handen, zit niet graag op de passagiersstoel. Het gevoel hebben, euh houden dat jij en jij alleen de richting kunt bepalen. Dat kan natuurlijk niet altijd. 
Ben allang niet, zoals Moos het zegt, vrijgeselig meer (vrijgezel dus). Heb rekening te houden met anderen, zowel op privé gebied als in het zakelijke en op tal van andere gebieden. 
Die tijd is voorbij, dat ik alleen op de barkruk in mien stamkroeg de wereld kon overzien. Lekker veilig.
Ik, mijzelf en ondergetekende waren het snel met elkaar eens. Dan doe je het toch lekker niet...!!
Later is allang begonnen. Harrie Jekkers heb ik sowieso wat vaker in mijn kop zitten de laatste tijd. 
Sta aan de zijlijn en kijk naar een wedstrijd van iemand anders, weet niet of het team wat ik support aan de winnende of verliezende hand is en/of deze wedstrijd uberhaupt te winnen valt. 
De echte winnaars zijn de verliezers die nooit opgeven....verliezers zijn soms de mooiste winnaars.
We worstelen niet allemaal met dezelfde shit, iedereen twijfelt zich een ongeluk. Bij sommige spookt het voortdurend en eindigt het op de eerste hulp of een verdieping hoger, een andere ontspringt net de dans en het is koord achteraf (gelukkig) dik genoeg gebleken. 
Vechten tegen schimmen uit het verleden. Je moet het maar kunnen. 
Weet niet wat de tactiek is. De naam van de trainer luistert (gelukkig) niet naar de Boer, op de bank zit een oude rot in het vak, een type van Gaal. Ik het het gevoel dat het goed komt maar de eerste helft is maar net begonnen en voorlopig kunnen wij het doel nog niet vinden. Ik zit mij wel te verbijten op de bank, zie dat het niet lekker loopt, gooi wel een visje uit bij de trainert maar die volhard nog in zijn van te voren uitgedokterd plan en wil (voorlopig) nog niet van wijken weten. 
Het besef is er wel dat het anders moet, het roer om. Niet meer 3-4-3. Het systeem moet volledig op de schop. Waarom niet met opkomende backs en vanaf de zijkanten de diepte in...??
Met de kennis van nu weten we dat, achteraf natuurlijk en die koe met dikke kont..., dat wij zo de strijd niet gaan winnen. Maar wie ben ik....? Soms gaan mij ook dingen boven de spreekwoordelijke pet!
Ben maar een simpele boer uit het Oosten maar woonde vroeger wel naast de drie wijzen....
Jullie snappen er steeds minder van hè, begrijp ik volkomen. 
Maar het is wel weer mijn manier om iets te duiden. 
Het was een heftig weekje niet in de laatste plaats door 100 uur voor het KWF. 
Radio 2 besteedde de hele week aandacht aan de collecteweek voor het Kankerfonds. 
100 uur lang kon je plaatjes aanvragen. Maandagavond stond de collectant bij ons voor de deur, ik scande de QR-code. Wie is niet iemand verloren aan die K.Kanker?
Tuurlijk doneer je dan...Elke euro is er één. 
Regelmatig, in de tijdelijke auto naar het werk of op de terugweg naar huus, waren de ogen behoorlijk vochtig. 
Verhalen die binnen kwamen als een donderslag bij heldere hemel. Het kan altijd nog erger...duzz!
Een jochie van vijf die meneer kanker op bezoek kreeg en die weigerde om te vertrekken....
Fan van PEC Zwolle, alleen voor hem hoopte ik dat ze gisteravond de eerste puntjes pakten, ook al speelden ze tegen AJAX. Potverdikkemei, zijn leven amper begonnen. Jochie is Mouna min 1 levensjaar. Moet je toch niet aan denken aan wat nu vrolijk door de kamer huppelt hulpeloos in een groot ziekenhuisbed ligt aan allerlei draadjes en chemokuurtjes.....We worstelen (gelukkig) niet allemaal met dezelfde shit, maar toch. Elk huus hef zijn eigen kruus te dragen....
Gelukkig hebben wij Van Gaal op de bank zitten. Die trekt alles recht wat ooit krom is geslagen.
En zo, door alle shit en onzin raakt ook mijn kop wel eens vol. Kan ik lopen langs die Vecht wat ik wil maar raak ik het niet kwijt. Ja, een paar kilo's....Dat is een mooie bijkomstigheid terwijl het er af moet.
Als je begrijpt wat ik bedoel! 
Ach en gisteren zat ik ineens hardop te janken bij Miss Montreal, Zo Mooi zong ze....
De tekst greep mij bij de strot, net zoals honderd andere liedjes die deze week voorbij kwamen.
Sterk spul die Tripels van Karmeliet. Ik liet de waterlanders maar gaan....Niemand die het zag!
En later, tijdens Studio Sport, won Ajax dus van PEC maar stiekem hoop ik dat het jochie van 5 de wedstrijd wel gaat winnen. Voor mijn part in de slotfase, bij het sluiten van de markt, als iedereen al vrede heeft met wederom een overwinning van deze kloten tegenstander.
Dat het dekselse jochie in blessuretijd, met zijn korte pootjes en vrolijke glimlach, de verloren (wed)strijd alsnog tot ieders verrassing naar zich toe zal trekken. 
De gelijkmaker strak in de kruising schiet en in de absolute slotseconden de bal over de uitgelopen keeper heenwipt......Kanker met 3-2 naar huis stuurt, de overwinning uit het vuur sleept. 
Wanhoop niet, wanhoop nooit. 
Opvallend veel nummers van de Dijk passeren de revue merk ik nu.....Merk jij het ook?
Merk wel dat Moos en ik gisteren een heftige beslissing hebben genomen.
Onze favo-fastfood keten is officeel KFC geworden. Vlak voor het echt druk begon te worden in Zwolle zaten wij heerlijk met zijn tweeën te eten. Bucket vol met kip en smullen maar.....
Soms, zo af en toe, misschien 1 of 2 keer per jaar moet je jezelf laten gaan. 
En soms, soms hoeven jullie niet te snappen wat ik misschien nu allemaal weer bedoel. 
Ik snap mijzelf soms ook niet. Dat krijg je er van als je negen van de tien keer onzin schrijft. 
Als je dan eens echt wat hebt te zeggen luistert er niemand meer.....haha
Je bent niet alleen, wij zijn hier met velen, die het wel wat kan schelen...
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Moe90JR!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Niks is meer weerd as vandaage, mar je moet 't mar net eben zien.
Niks is meer weerd as vandaage, hoe 't morgen löp weet gien ien.
Och, wat hebben we gisteren lach'n en eergisteren was 't ook feest.
Andere weeke zie ik heur weer mar hier en nou, dat geldt 't meest.
Later as ik groot ben, eerder toen ik klein was.
Kom der morgen achter wat ik gisteren in 'n boek las.
Niks is meer weerd as vandaage, mar je moet 't mar net eben zien.'
Uut 'Niks is meer weerd as vandaage' van Daniël Lohues. 

Moi, ben ik weer. 
Klopt, weekje van de radar geweest. Vorige week zondag liep ik om deze tijd langs het Gooimeer in de buurt van Naarden. Weekendje van Frans, de tante van San.
Vuurtje stoken en zo....
Prachtig mooie dag vandage. Mien Moe viert haar 90e(!) verjaardag.
Kieken of ze nog een beetje lucht heeft om straks negentig kaarsjes uut te blazen.
Als wij het laatste kaarsje aansteken is de eerste vast en zeker alweer opgebrand. Maar onze Moe duzz niet! 
90 jaar! Still going strong, één brok onverzettelijkheid waar je U tegen zegt.
Onverschrokken giet ze maar door. Ok, ze heeft wat problemen met de ogen, beetje staar en zo en soms wat last van de rug. Maar eigenwijs als ze is giet ze niet naar de dokter, die is volgens haar toch altijd met vakantie. Als San even strijkt met haar magische handen dan is het al lang weer goed. Duzz!
Ze mag alles nog eten en drinken, leest dagelijks haar krantje en puzzelt zich een ongeluk en als ze iets niet weet belt ze ons wel. Van 'Google' heeft ze nog nooit van gehoord maar ze vind haar weg wel in het leven. With a little help....Ze komt altied thuus al raakte ze in al die jaren nooit de weg kwiet. 
Dankbaar is het goede woord. Maar wie mag je dankbaar zijn voor het feit dat onze Moe al 90 jaar rondkuiert op deze aardkloot...?
Denk dat mien Moe iemand in de hemel daar dankbaar voor is. Zou best eens kunnen...Je weet het niet!
Weet wel dat mien Moe straks niet hoeft te wachten bij de hemel in de rij om binnen te komen.
Die mag direct door, die mag iedereen voorbij. Die hoeft niks uit te leggen, die hoeft niks te zeggen. 
Neuh, mien Moe hoeft straks niet te wachten bij de hemel in de rij. (Lohues, red.)
Maarre onze Hemelse Vader mag daar nog wel ff een paar jaar mee wachten als ik het voor het zeggen had. Jaartje of twintig voor mijn part, indien mogelijk en anders is het ook prima!
Kan het wieffie niet missen, nog lange niet. Martha van de bokse is uniek in haar soort. 
Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt, geen bouwpakket van de IKEA derhalve wat ik oe brom! Al heeft ze ook wel een paar schroefjes los zitten.
Besefte het weer eens afgelopen vrijdagavond dat ik iemand of iets dankbaar mag zijn dat mien Moe er nog altijd is toen ik mijn laatste eerbetoon bracht aan een net zo bijzonder mens. 
De moeder van mien Moat hoeft ook niet te wachten in de rij, ben ik heilig van overtuigd. Die mag ook zo doorlopen naar boven. Hoeft ook niks uut te leggen, niks te zeggen. 
Tuurlijk, 84 is een mooie leeftijd. Bint er genoeg die de tachtig niet eens halen.
Maar toch...
Het blijft wel altijd je moeder, die wil je niet missen, die kun je niet missen ook al heeft ze een mooi leven gehad zonder te veel zorgen als ik mij niet vergis.
'Zusse' draaide volop mee in het leven. 
Mooi mens. Kwam haar de laatste jaren vaak tegen in de stad. Zat ze op het bankje tegenover waar eerder Beijer de bloemen verkocht. Dat lieve kleine wieffie met haar grijze haren. 
Kijk Papa, daar is de moeder van Bert. Altijd in voor een praatje, ze kwam nog een keer bij ons koffie drinken zei ze elke keer als dat corona gedoe maar een beetje achter de rug is...Tja, hoop dat ze goede koffie daar boven hebben.
Ondanks alles een hard gelag. Ze lag er mooi bij alsof ze elk moment wakker kon worden om een schaal met happies te gaan maken. Vergeet nooit meer dat Gerrit, haar man, bij ons aan de deur stond met een schaal vol met lekkers. Het hoe en waarom weet ik al niet eens meer, had vast iets te maken met de voetbal en het feit dat het altijd gezellig met Diny was. In gedachten groette ik haar voor het laatst en dronk even later toch een soort van samen koffie met haar met een plakje worst en blokje kaas.
Kallum an. Doe mien Va de groeten en geef Gerrit maar een dikke knuffel, ook van ons! 
Zal oe missen op het bankje voor Beijer, ach die zijn ook al vertrokken....
Alfredje huilt, Alfredje lacht!
Dat is het leven. Je verliest een traan maar krijgt er altijd, vroeg of laat, een lach voor terug. 
Want gisteren vierden wij reeds het 90-jarige bestaan van ons standbeeld uut de Clemme. 
Café Mans gooide haar deuren open voor mien Moe. De stamkroeg van haar zonen en de jongste heeft er, denk ik, het langst rondgezworven. Moos stond gisteren, toen het feestje nog moest beginnen, op dezelfde plek waar zijn papa eerder altijd zat. Een teken van boven...? 
Hij voelt zich er al thuis, serveerde de gasten enkele biertjes. Hij hielp Lian, misschien wel van de regen in de drup, lekker boeiend. 
Eric had de boel goed voor elkaar. Skuumkoppe aan de tap en een heerlijk warm- en koud buffet. 
Het is goed eten bij Café Mans. Wat wil een mens nog meer?
Binnenmars had uitgepakt. Het smaakte allemaal uit de kunst. Goed en (h)eerlijk eten. 
Maar nog belangrijker, het was machtig gezellig en het allerbelangrijkste: Moe genoot met volle teugen.
Veel vrienden en familie van haar zijn reeds vertrokken naar elders maar zij vind telkens de kracht en moed om gewoon door te gaan. Respect! Nooit klagen.
Bijzonder kwiek voor haar leeftijd. Jemig, 90 jaar....Dat is niet iedereen gegeven. 
Mogen wij bijzonder dankbaar voor zijn en dat zijn wij ook. Mooie anekdotes passeerden gisteren de spreekwoordelijke revue. 
Lachen met Ome Jan, eindelijk weten hoe het nu echt zat die bewuste nieuwjaarsdag in '72. 
De versie van mien Pa klopte toch niet helemaal, strookte lichtelijk met de waarheid. Althans volgens ome Jan....ach zal wel ergens in het midden liggen. Het verhaal van de biefstuk klopte in ieder geval wel. Mooi dat bijna iedereen er was die er kon zijn. 
Dat klotenvirus gooide toch een klein beetje roet in het eten. Komt helemaal goed als op 29 augustus 2022 Moe hoogstwaarschijnlijk de 91 aantikt. Krijgen wij het dan allemaal samen helemaal op de heupen...??
Laten we maar bidden, ook al geloof ik er niet in, echter als het helpt vouw ik graag de handen voor het feit dat mien Moe nog niet hoeft te wachten in de rij voor de hemel. 
Die Petrus hef het toch veels te druk, die zit echt nog niet te wachten op Martha van de bokse...Toch?
Niks is meer waard als vandaag, je weet toch niet hoe het morgen loopt. Prijs de dag niet voor het avond is, iets van die gelijke strekking. 
Onwijs wies met mien Moe. Sta niet graag in de schoenen van anderen, zou eerlijk gezegd niet weten wat ik zonder haar moest.
Dat besef kwam gisteren nog eens keihard binnen toen ik haar vastpakte.
Klein van stuk maar ze baarde wel deze twee meter punt zes komma vier in alle hevigheid deze wereld in. 
Snap nog steeds niet hoe ik daar uit ben gekropen en Moos wil het voorlopig (nog) niet weten hoe ik daar uberhaupt belandde, teveel informatie Papa...haha.
Ik heb geen voorkeuren maar stiekum vind ik mijn moeder toch wel de liefste mama van de hele wereld. Gek hè. Sterk spul dat Fisherman Friends.
Zie haar regelmatig en bellen doen wij bijna dagelijks. Even gras maaien, kopje koffie drinken, soms praten over niets - soms over van alles. Zittend bij haar binnen lijkt de wereld buiten een stuk mooier. 
Bij haar geen gezeur over van alles en nog wat. Bij haar is een ei geen lege dop. 
Zij woont dan ook aan deze kant van de Iessel. Ik kan genieten als Moos of Mouna bij haar op schoot zitten want dan geniet onze Moe volop. 
Ik zou zeggen laat haar maar lekker achteraan in de rij staan. Ze hoeft niemand voorbij en laat haar zeker niet voor kruipen in de rij bij de hemel. Ze moet minimaal 100 worden! Wat ik oe brom!
Moe, van harte gefeliciteerd met je 90e verjaardag. Kom straks nog wel ff een (ge) bakkie doen, dat lekkere hazelnoot gebak van Dorgelo.
Martha Dorgelo-Willems is er iene van Dorgelo (en van de Bokse), dat zie je zo.
Grand Cru! Goede wijn behoeft geen krans en laat haar hier maar lekker rondkuieren.
Heaven can wait!
Foto van een mooie dag...
Euh, ik kijk nog eens goed. Mien Moe heeft vier zonen, toch geen vijf....?? 
Hoe komt de buurman nou op deze foto?
Of heeft mien Moe de koffie kloar...? 
Lekker blieven pruttel'n Moe
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Op Fietse!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Wouldn't it be nice if we were older then we wouldn't have to wait so long?
And wouldn't it be nice to live together in the kind of world where we belong?
You know it's gonna make it that much better
When we can say goodnight and stay together.
Wouldn't it be nice if we could wake up in the morning when the day is new?
And after having spent the day together, hold each other close the whole night through
Uut Wouldn't it be Nice van the Beach Boys.

Moi, ben ik weer.
Ja, ik durf het wel te zeggen. Ik heb die beste gast echt wel gemist. 
Normaal gesproken treedt hij hier elk jaar op, bijna achter ons huus. 
Vaak is hij allennig, stiet hij in zijn eentje op het podium. Soms heeft hij wat muzikale vrienden mee. 
Maar altijd heeft hij wat zinnigs te melden, een soort van verpakte boodschap op een bedje van stro. 
Gaandeweg de jaren heb ik gemerkt dat ik zulke avondjes nodig heb. 
Geeft een bepaalde rust om zijn stem te horen, naar hem te luisteren en zijn liedjes te absorberen als een spons. Water voor mijn tere ziel! 
Daarom was het, is het fijn dat schrijver Gijs Groenteman, zoon van, in gesprek ging met Daniël Lohues op Erica. Gewoon bij hem thuus. Wat praten over muziek, over allerlei zaken. Zoals dat gaat tussen twee mannen. Soms van de hak op de tak, dan zat er sowieso muziek in. Geen moeilijk gedoe vooral.
Gisteren merkte ik weer dat ik graag naar Lohues mag luisteren. Hij heeft iets wat mij raakt. Hij kijkt ook naar dezelfde wereld maar zijn manier van kijken bevalt mij een stuk beter dan zoals de meeste mensen tegen deze aardkloot denken te moeten aan kijken. 
Was stiekem best wel een beetje jaloers op Gijs. Zou ik ook wel willen. Potje bier open trekken of een mooie fles wijn, geest uut de fles en mooi ouwehoeren met deze beste man.
Truffelworstje en een kaasje van Jan op de tafel, samen over de velden kijken of ze nu vol staan met mais of welk gewas dan ook. Misschien wel een soepje met droge worst.
Lohues vond het leven een interessante toestand. Natuurlijk kon hij niet zonder muziek en niet zonder grapjes. Hij was niet de man om de hele dag naar een schilderij te kijken. Hij vond alles verschrikkelijk interessant, ook het feit dat hij met een bijna volslagen onbekende (Gijs, red.) zo mooi aan het lullen was. Hij neemt zichzelf niet serieus maar boeit, praat geen onzin en zet je aan het denken. 
Normaal gesproken sta ik zaterdags anderhalf uur naar 22 acteurs op een veld te kieken, nu luisterde ik 2 x 45 minuten geboeid naar mien muzikale held onder het genot van een paar mooie tripels. Elk nadeel heeft zijn voordeel, ook zo'n man die kon boeien.
Hoe hij op een kruispunt stond, was trouwens nu een rotonde geworden.
Als je gewoon wilt genieten, luister hem en deze podcast terug via Spotify.
Zoeken op 'met Groenteman in de kast'.
Dan snap je ook waarom ik hem zo vaak citeer. Joah, mag wel zo is natuurlijk van hem, de Skik is er echt niet minder om geworden. Lohues hef de banden vaak vol met wind, ik moet ze nog vaak oppompen...
Als je begrijpt wat ik misschien bedoel. Ach, bij hem is soms het voorlicht kapot dan weer de rem stuk. 
Elk huus hef zijn kruus. Ik zie hem zo in Frankrijk een kaarsje aansteken voor Cecilia.
Of hoe hij ooit een keer tegen zijn moat vertelde dat hij dacht dat het meisje hem alleen leuk vond omdat hij Daniël Lohues was....Nou, zei zijn vriend, dat ben je toch ook....Haha, die lach dan. 
Mooi man en dan vertellen dat hij zo graag achter het orgel in de kerk zat.
Fietste ik daarom, op mijn laatste vrije dag, langs het tuinpad van mijn vader met Moos en Mouna.
Toerist in je eigen omgeving zijn. Wonen waar andere mensen zo graag komen recreëren?
Op Fietse. Op oale maar vooral op vertrouwde grond bivakkeren. Op zoek naar iets van vroeger?
Moos en ik trapten niet door 't buulzand heen en Mouna zat lekker op het gemak achterop.
Tevens geen zandpad maar klinkers tussen de Voermanstraat en de Kruserbrink. 
Vechtvoorde - Gedempte Haven - Havenweg en via de Brink naar de Hessenweg. 
Gelukkig is bakker Battjes volgende week weer open. Wij fietsen deur, Moos wilde al even stoppen.
Scholtensdijk - Frits de Zwerverlaan - stukkie Rheezerweg en dan de oude Rheezerweg.
Wij fietsen deur. Laatste mooie dag van het jaar misschien. Het waaide ook niet zo slim. 
Op de Rheezerbrink stopten wij, we hadden de tijd. Op het bankje langs het tuinpad van mien vader namen wij een versnapering en wat drinken. 
Moos vroeg of Oma de tachtigjarige oorlog had meegemaakt. Ok, Oma is al best wel oud, tikt eind deze maand de 90 aan, maar zo oud is ze nou ook weer niet. 
Wel de tweede, toen die begon was Moe negen jaar oud en veertien toen de Duitsers eindelijk weer vertrokken. 
Verder had hij vragen over ene Hitler en het waarom? Tja, het grote waarom...
Astrid was nog niet open en we zagen tevens Tante Dina niet lopen op Hoeve Poljans. Dat was de bijnaam van Opa hè, klopt Moos. Mooi dat deze informatie blijft hangen bij het jochie. 
Dus nog geen koffie op dit vroege uur. Maar we wilden ook weer verder, onderweg naar later, onderweg naar Oma. 
Het rustpunt langs de Marsweg sloegen wij derhalve over en sloegen maar de Eikenknuppeldijk in want achter op het veld daar mag ik graag wezen en stond tevens het pontje te wachten.
Hier gingen wij de Vecht over. Natuurlijk stond het pontje aan de verkeerde kant maar Moos had de knop snel gevonden. Op zonne-energie kwam het bootje gestaag onze kant op. 
Tijd om even om ons heen te kijken en de pracht- en schoonheid van onze omgeving weer te ervaren. 
Mouna had vragen hoe lang ze in de buik bij Mama had gezeten nadat ik verteld had dat ik vroeger hier vaak kwam om thee bij mijn Oma te drinken met haar zelfgemaakte cake. 
Moos wilde vervolgens weten hoe een baby in de buik kwam. Ik vertelde hoe het zaadje geplant werd en hoe één zwemmer de finish wel moest halen om te groeien en iets met een eitje dat bevrucht werd. 
Toch teveel informatie voor het jochie. Laat maar, papa. Teveel info hoor.
Gelukkig voor hem was het pontje gearriveerd. Het waaide nog steeds niet slim, het onderwerp 'kindjes maken' vloog wel weg. Schitterend!
We staken de rivier over, niet met blote voeten en ook de rivier werd niet door Mozes van elkaar gescheiden. Neuh, Moos nam het roer over en zorgde ervoor dat wij zonder natte voeten Brucht/Oud-Banthum bereikte aan de andere kant. De vissers langs de kant vingen even geen vis, teveel rumoer.
We gingen rechtdoor bij de Liesendijk. Mooi stukkie fietspad omringd door maisvelden die als een soort van muren ons overeind hielden, zal het met de winterdag net zo mooi wezen...?
Moos vond een 'lucky stone' en verplaatste die enkele honderden meters verder. Rechtsaf de Hardenbergerweg op richting Oud-Banthum. Eitjes kopen bij Reinders en kijken naar de mooie zonnebloemen. Garst zou zeggen: wat God laat bloeien gaat Johannes niet snoeien.
Rechts het huisje op de heuvel en linksaf de Tweede Elsweg in. Wij hadden nog steeds de banden vol met wind. Een kaart was niet nodig want ik ken 't hier op mien duimpje. 
Terug in Mariënberg. Moos wilde nog even stoppen maar het waaide toch niet slim, het ging haast vanzelf. Al dacht Moos daar anders over. Hij trapte zich een ongeluk, vond hij...
Zijn fiets kon, wat hem betreft, terug wel in de trein. Misschien wel in de 'Daniël Lohues' van Arriva.
Nog maar een klein stukje Moos, via de klinkers van de Stationsweg sloegen wij halverwege sloegen al de Johan Clemmestraat in. Geen bomen meer, alles stroomt - niets blijft. Iets met wortels...
Koffie drinken bij Moe, dat wieffie van bijna 90 jaar. Joah, mag wel zo...
Naderhand kon ik echt op de fiets terug naar huus. De auto halen want bij Moos was de geest echt uut de fles. Laatste week voor toerist in eigen land gespeeld. Een kleine ontdekkingsreis op deze paar vierkante meter. Bas en Nicolette zouden trots op ons zijn geweest. 
Nog even mooie dingen gedaan, alles op 't gemak. Barbecuen met en bij vrienden, mooie bieren gedronken, lekker gegeten bij ondermeer de Witte Hoeve in Nutter, Eetcafé de Gezelligeit in Hellendoorn en jawel - op fietse - naar Jannemans bij de Zwieseborg. Soms even niks doen. Voor jaren weer eens een boek uit gelezen. 
Veel geluisterd naar mensen. Dingen bij elkaar opgeteld. Conclusies getrokken. Op donderdagavond gewoon de stad in, zitten tot 's avonds laat op de Markt met mooi volk om ons heen. Gewoon dom voor oe uitkieken en mooi dom ouwehoeren, praten over van alles en praten over helemaal niks. Heerlijk.
Vervolgens een dag later spontaan naar Coevorden rijden voor bieren van de Gulzige Gans.
Tot de conclusie komen dat je dat al een paar jaar eerder had moeten doen. 
Mmm...wat lekker die Snaterwater, Vreemde Eend, Waggel en Kachel van één van de kleinste brouwerijen in Nederland. We moeten er nog vier ontdekken, de kennismaking met de eerste vier was de rit naar Drenthe dubbel en dwars waard. 
Net zoals die Podcast die werd opgenomen in Drenthe op Erica, omringd door ontelbare gitaren. Een Rudi Bults in het klein en boven had ie er nog meer hangen. Prachtig, schitterend man!
Gitaren worden nooit jaloers, die mag je zo vaak bij de hals en op je schoot nemen als je wilt.
Luister volgend jaar weer met veel plezier naar jou in ons theater de Voorveghter. 
Zoals het hoort. Jij daor in je eentje op het podium. Gitaren en jouw vleugel bij de hand en mooie verhalen vertellen en dito liedjes zingen. 
We hebben ja niks te klagen, de banden vol met wind. Ik moet ze zo af en toe wat oppompen.....
Maar ze zitten weer vol, we kunnen nu best wel een eind gaan fietsen. Laatste mooie dag van het jaar, misschien. Je weet het niet. Wat weet je eigenlijk? 
Maar, het zou mooi zijn als alles weer was zoals eerder!
Wouldn't it be Nice, of niet Brian?
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

#Dichterbij!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Liever lachen om wat is geweest, dan iets vrezen wat nog komt, misschien.
Liever houden van een grote geest, dan iets haten wat je niet kunt zien.
Ik hoef jou niets uit te leggen, het ligt hier open tussenin.
En ik maak een laatste buiging, voor altijd.
Wie legt me uit hoe alles werkt, hoe groot het gat is tussen nu en nooit.
En hoe het komt dat ik nu merk, jij bent weg maar dichterbij dan ooit.'
Uut 'Dichterbij dan Ooit' van Bløf.

Moi, ben ik weer.
Klopt, een paar weken van de radar geweest. 
Wij hadden ons mooi verstopt tussen de bergen in Oostenrijk.
Wilde dat ik er nog was, ver weg en toch een gevoel van thuis (komen).
Iets met dichterbij dan ooit. Geen moeilijk gedoe.
Oostenrijk ligt ook ten oosten van de Iessel, wat ik oe brom!
Had zo maar een provincië in Nederland kunnen zijn, een broertje van Overijssel of voor mien part Drenthe. Wij voelden ons er thuus, hier kwamen wij weg. Gastvrije mensen die Oostenriekers, waarvan akte!
Hier kom ik weg. Lohues zong het passend terwijl wij kilometers aan het maken waren langs vele indrukwekkende haarspeldbochten. Elke bocht bracht ons dichterbij dan ooit, steeds een treetje hoger.
Karinthië is geen Drenthe of Salland, maar toch. Snapte de woorden van Daniël weer eens drommels goed. Wij, rondtrekkend in een land met vele hunebedden op elkaar gestapeld, of zoiets.
In Oostenrijk is een ei ook geen lege dop. Duitsland en Oostenrijk zijn net als Sibculo en Kloosterhaar.
Liggen tevens naast elkaar maar een wereld van verschil als je het ziet van deze kant!
Als je begrijpt wat ik misschien bedoel. 
Had het elk jaar met de wintersport. Zo'n moment overvalt mij dan altijd wel eens. Dat mien Pa dan soms dichterbij dan ooit is. Net alsof hij hoog en droog op zo'n berg zit. Geduldig wachtend op één van zijn vier zonen. Weet niet eens of Henry, Herman of Gert ook zulke gesprekken hebben of doppen die gewoon meer hun eigen boontjes?
Dat Pa op de één of andere manier mij moeilijker los kan laten...Typisch gevalletje van een nakomertje..? Zeg het maar.
Hoe is met joe dan? Zonder dat ik doorhad kwam hij ook ff buurten tijdens onze vakantie in Bad Kleinkircheim. Ik ging met Moos naar boven, de dames bleven beneden. De Kaiserburgbahn bracht ons met gezwinde spoed upstairs, een soort van moderne stairway to heaven. Ruim boven de 2000 meter.
Iemand klopte mij op de schouder, keek om, natuurlijk was er niemand. Het was zo'n spreekwoordelijke tik maar de deur van de hemel was open, zag ik. 
Hij zat in zijn vaste stoel, de blik op ons gericht. Moos nam een slok van zijn spezie, hij had niet door dat Opa Freek even bij ons was komen zitten. Toch hield hij zich wijselijk stil, ik spitste derhalve de oren.
Hoe is het met joe dan? Gaat alles goed beneden? Vragen naar de bekende weg, hij wist het antwoord al maar liet mij simpel genoeg even nadenken, de vragen waren sowieso elk jaar hetzelfde en dat al ruim vijftien jaar. We waren kort van stof, het is niet echt een gesprek maar meer een gevoel. 
The King had het niet druk maar was ook zo weer vertrokken, trok de deur van de hemel achter zich dicht. Tot een volgende keer. Boven in de bergen was hij weer eens dichterbij dan ooit merkte ik pas toen wij terugliepen naar onze auto en de CD-speler een oudje van Bløf aanslingerde. 
Ik wou dat ik het verzonnen had. Waar zat die verborgen camera? Toeval bestaat niet, ik wist echt niet dat hij vandaag even kwam buurten. Hij trekt niet zijn agenda, vraagt niet of het past in ons schema. 
Hij komt en gaat wanneer hij dat wil, zal daarboven in de hemel wel eerder regel dan uitzondering zijn.
Lekker belangrijk ook, wij hadden het verrekte mooi in Oostenrijk. 
Hemels uitzicht in ons fraaie resort, NockResort Hotel & Spa om precies te zijn.
Warme Oostenrijkse gastvrijheid op een bedje van een stuk onbezorgdheid.
Priceless, al is zo'n eindafrekening altijd even schrikken. Maar geen zonde geld heur, elke euro was welbesteed in het land van voormalige zangert Udo Jürgens. 
Kreeg de Griechischer Wein of Aber bitte mit Sahne er nog niet echt in bij Sanneke. Zij vond het vooral foute Duitse muziek. Heerlijk toch!
Zal wel een gevalletje van leeftijdsverschil zijn of een grote Breur die werkelijk alle teksten van deze Udo, als Bachus iets te lang gast aan tafel is, woordelijk mee kan bléren en zijn jongste brüder er lichtelijk mee besmet heeft en misschien wel daardoor in Duitstalige landen altijd de heimelijke voorliefde voor Deutsche Schlagers een beetje dichterbij komt, dichterbij dan ooit....
Sie treffen sich täglich um viertel nach drei...aaah, oh yeah am Stammtisch im Eck in der Konditorei...
Schwarzwälder Kirsch, Buttercremetorte und Bienenstich, Sacher und Linzer und Marzipan Torte...
Aber immer und bitte mit Sahne......Ken de tekst bijna uit mijn hoofd und warum...?
Neuh, it doesn't ring enig belletje bij San. Er bleef een vlaag van verstandsverbijstering tussen ons zweven. Die mist trok niet op tussen de bergen, schitterend. 
Slingerde nog wat meer van die kneiterds van hits de Oostenrijke bergen in. Voelde mij Anton, niet die uit Tirol maar gewoon die van Bad Kleinkirchheim. 
Sorry, dwaal weer af. Genoten van onze vakantie en niet in de laatste plaats kwam dat door het fantastische NockResort Hotel & Spa in onze tijdelijke uitvalbasis in het betoverende Oostenrijk. 
Hier leek alles zo ver weg en toch ook weer zo dichtbij. 
Met de muziek van thuis maar verteld in een andere wereld. Hier even niet het dagelijkse gezeur over een virus wat ons blijkbaar in de greep houdt. Het leek er wel niet te zijn, misschien wel verscholen achter die imposante bergen. Misschien dat het moeite had om over de berg te komen net zoals onze oude Sharan.
Die gaf op een mooie woensdagmorgen ook de geest. Werkte niet mee op Mittwoch. 
We wilde naar Heidi toe, een soort van sprookjespark maar de reis eindigde in een boze droom. 
Nu stotterde de Volkswagen een keer in plaats van diegene die op het gaspedaal trapte. 
Kon trappen wat ik wilde maar er kwamen steeds meer alarmerende lampjes op het dashboard bij. 
Allerlei doemscenario's lichtten ineens tegelijkertijd op. De Sharan gaf net onder de top van de berg compleet de geest, het dashboard leek wel een slechte discotheek geworden. Alles flikkerde maar er kwam geen muziek meer uit de PKW. Stoppen was het devies, auto aan de kant, voor zover mogelijk want niet te ver naar rechts anders kachelden wij onbedoeld de hoge berg af. Zo dichtbij hoefden wij nou ook weer niet te komen richting de hemel. Onderweg naar later maar dan anders...
Lang verhaal kort. De Oostenrijkse ANWB was snel ter plaatse, vond vier gestrandde reizigers op haar pad. De Karel Freke van Bad Kleinkircheim fixte vakkundig het euvel, we waren een nachtje de auto kwijt maar we konden na deze ervaring gelukkig weer het gas intrappen. Toch tied voor een nieuwe binnenkort, denken wij zo...Dichterbij dan ooit!
Het was genieten op de vierkante meter. De kinderen hebben zich vermaakt. Elke dag zwemmen in ons zwembad met uitzicht op eerder genoemde bergen. 
Heerlijk gegeten, elke dag vier-gangen. Volgens Moos vijf sterren waardig. Ik reken het goed!
Want het was gewoon super lekker. Daar kan menig restaurant nog een puntje aan zuigen...
Een hotel van alle gemakken voorzien. Een fijne kamer waar wij 's nachts heerlijk sliepen, het raam open en alleen de wind die je hoorde waaien langs de bomen. 
Hoe raar kan het lopen. Hier, in Nederland, heb je een fitness-abonnement waar je al bijna drie jaar geen gebruik meer van maakt. Ik sponsorde de lokale sportschool gratis en voor niets. Betaalde elke maand een substantieel bedrag maar ging nooit tot het gaatje. Moe werd ik er dus niet van. 
En notabene op vakantie waren wij, San ook, elke dag te vinden in de fitnessruimte....Had het te maken met het uitzicht of waren wij gewoon bang dat de Oostenrijk Feeders ons teveel zouden vet mesten met al die Kuchen, Torte en overheerlijke heerlijkheden wat wij dagelijks op onze bordjes kregen voorgeschoteld?
Zeg het maar. Ging zelfs weer hardlopen op de loopband. Haalde oude trainingsschema's uit de doos.
Interval. 5 minuten, 2 minuten rust. vier minuten, hogere snelheid en weer twee minuten rust etc. etc....
Und warum? Je weet soms meer dan je denkt...Maar hardlopen tijdens notabene je vakantie....??
Oostenrijk maar vooral Bad Kleinkircheim en NockResort Hotel & Spa waren een bijzonder warm bad. Eindelijk mochten we weer eens en gehinderd zonder bijna enige restricties. Alles mocht, niets hoefde.
Het principe van mien Pa gelogenstraft. Hoog in de bergen was al dat gedoe van tegenwoordig iets van lang geleden...
Vriendelijke mensen daar in Oostenrijk, niemand uitgezonderd. De Koning te rijk...in Oostenrijk!
En nu dat gevoel blijven proberen vast te houden nu we inmiddels weer terug zijn in Nederland. 
Een beetje Udo, een beetje Spezie, Grüner Veltiner en zo af en toe een Dunckel Weizzen. 
Hier in Nederland op zoek naar dezelfde energie als die wij reeds vonden in Oostenrijk. 
Waar ga je dan naar toe? Natuurlijk naar de oude IJsselcentrale net buiten Zwolle. Kijken en voelen of er nog wat energie in deze reeds ontmantelde Energie-centrale zit. 
Bennies uit de Basis, een pop-up-tent is er namelijk gevestigd en stond al wat langer op ons to-do lijstje.
Net even anders, niet raar maar wel bijzonder. Een mooi concept en mooi op de route naar Hattem voor een koffie en een wijntje bij grote breur en schönschwester.
Elk voordeel heeft zo zijn voordeel. Absoluut!
Seb Dokman en Glenn Mosterd zijn de eigenaren en hebben wat leuks neergezet voor amper 3 maanden. Hierna verhuizen ze naar de Luttekestraat in Zwolle waar ze een Hostel annex Restaurant zullen gaan bestieren. Maar om voldoende energie te tanken voor dat grote avontuur bivakkeren ze voorlopig bij de voormalige IJselcentrale, tijdelijk energie opwekken!
De Pitabroodjes, ze maken het brood zelf, zijn een reisje meer dan waard. De industriële omgeving maakt het unieke gegeven gewoon af. Niets alles is verdwenen op het Zwolse Harculo terrein. Er is nog genoeg te zien, hoe bijvoorbeeld vroeger energie werd opgewekt. Rondlopen op een stuk Niemandsland waar je eerder niet welkom was. Teveel spanning en teveel gevaar....Geen schrikdraad als je begrijpt wat ik bedoel. 
Zo deden en doen wij allemaal leuke dingen. Een streep proberen te zetten door het verleden wat ons zoveel energie heeft gekost. We lezen wat minder van het wereldnieuws...
In Oostenrijk waaide het virus niet zo hard en ook thuis lijkt het allemaal wat minder te gaan worden. 
Wees maar niet bang! Heb het leven lief, laat je niet door angst leiden. Als het allemaal zo was bedoeld had vast en zeker iemand zijn bek al open gedaan. Zoiets hou je niet verborgen, Toch?
Even een andere omgeving geeft je volop energie. Het gaf ons nieuwe inzichten, de zon komt op.
Iemand start z'n John Deere, soms stiet de tied even stil....Laat ie nou maar weer gewoon gaan lopen. 
Wij zijn klaar met alle spanning van de afgelopen jaren.
Fijne zondag, gelukkig hebben we de foto's nog. Wij kijken vol energie naar de toekomst!
En anders stichten wij ons eigen Koninkrijk, misschien wel in Oostenrijk.
Servus, dichterbij dan ooit, Gruss Gött!
Joah, mag wel zo....

#Doe Maar!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'On bended knee is no way to be free. 
Lifting up an empty cup I ask silently,
that all my destinations will accept the one that's me
So I can breathe.
Leave it to me as I find a way to be
Consider me a satellite forever orbiting.
I knew all the rules but the rules did not know me
Guaranteed.'
Uut 'Guaranteed' van Eddie Vedder uut de film Into the Wild!

Moi, ben ik weer.
Nou, euh....Doe Maar!
En daar ging voor de zoveelste keer een katheter in mien kleine jongen. 
Lag ik op de (werk)bank van de huisarts, de Toms ver over het eind van de tafel, het vaderdagkado van de kinderen (een boxershort met broodjes hotdog) losjes op de enkels. 
Wat een mooi tafereel op de vrijdagmorgen. Gezellig op de koffie bij dokter Hulscher! Not!
Twee meter punt zes komma vier groot maar ik voelde mij heel klein.
Het plassen ging niet meer. Al weken was het niet meer de hogedrukspuit van het merk Kärcher!
Neuh, meer een B-merk van de Aldi of de Action. De druk was er compleet af. 
Maar 's morgens op het werk voelde ik het al aan mijn water. Dat werd 'm niet vandaag.
Het zwakke straaltje werd druppelen en ik kon slingeren wat ik wilde maar meer kwam er echt niet uit!
Ik had al gebeld met de huisartsenpraktijk, ik ben onderweg!
Kan normaal gesproken veel zeiken over Duitsland maar op de weg terug via onze Oosterburen kon ik plassen wat ik wilde, maar het zeiken in en vooral over Angela Merkels akkers was een brug te ver.
Het regende ook nog eens en in Vasse was een schoonmaakbedrijf net met hogedrukspuiten in de weer...
De druk kwam er bij mij dus goed op te staan. Wel willen maar absoluut niet kunnen en overal om mij heen zag ik water uit de hemel of andere apparaten komen maar helaas niet meer uit mijn eigen buks. 
Geen pretje. Loop drie keer liever een marathon of  dat er 20x zo'n staafje in mijn neus wordt gepropt!
Dat was zo'n beetje mijn vrijdag...haha. Hoe was die van jullie, ook zo'n zeikdag?
Ach, er zijn ergere dingen op de wereld maar kon zo liggend op de (werk)bank bij Dokter Hulscher er ff geen één bedenken omdat het natuurlijk ook niet meteen lukte! Het was ff pielen, wat een gehannes! 
Nu loopt het weer als een malle. Elk nadeel heeft zijn voordeel. 
Doe Maar!
Een rare week wat dat betreft met een, persoonlijk voor mij, rare afsluiting....als je het letterlijk bekijkt. 
Bij mij ging, gelukkig, alle sluizen weer open maar je hoopt dat het beneden in Nederland en verderop in België en Duitsland ook snel het geval zal zijn. Iets van een omgekeerde katheter of zoiets...
Als je begrijpt wat ik bedoel!
Ja, Doe Maar!
Viel van de week, woensdag volgens mij, al zappend in een oude documentaire over Doe Maar!
Eentje uit 2013 tijdens hun Glad IJs Comeback Tour nummer 4 of 5. Gestopt in de vroege jaren tachtig maar nog steeds ongekend populair in het heden. 
Bleef hangen, ken de muziek natuurlijk uit mijn hoofd, kan iedere regel van de grootste hits zo'n beetje woord voor woord meezingen wat niet iedereen in mijn omgeving altijd weet te waarderen.  
Want ik kan moeilijk toon houden en ik schiet nog wel eens uit de bocht....Mea Culpa.
Mijn gedachten sprongen meteen terug naar mijn onbezorgde jeugd.
Je was voor Doe Maar of tegen Doe Maar!
Iedereen in mijn klas was natuurlijk voor Henny en Ernst. De meisjes zwijmelden bij deze heren weg en vielen bijkans flauw.
Ook al zongen ze over het feit dat je je lul achterna moest lopen, ze schreeuwden het gewoon luidkeels mee.
Of dat ze het hadden over nederwiet en heroïne met flink wat GVD's, wat natuurlijk op de Christelijke Basisschool de Hoekstee in Beerzerveld niet alleen vloeken in de kerk was. 
Klasgenootje Gerben was helemaal fan. Had van die felgroene zweetbandjes, t-shirts, buttons op zijn spijkerjasje. Een mini Ernst in het klein. Alles gaat voorbij.
Ik was natuurlijk eigenwijs. Niks geen Doe Maar, ik ging voor de Frank Boeijen Groep. 
Zijn teksten waren toch veel beter. Hallo, wist ik veel als jochie van tien, begin jaren tachtig!
Maar ik hield vol. Vond destijds Doe Maar maar niks, ik hield het bij Frankie Boeijen. Nog steeds trouwens. Mien muzikale held. 
Hij gaat al zo'n beetje mijn hele leven mee. En dat al dik veertig jaar! 
Jeugdsentiment. Schitterend om alle verhalen van de heren te horen, daar dacht je toen niet aan. 
Hoe het begon en hoe ze niet met de hysterie in Nederland konden omgaan. 
De fans werden steeds jonger, de teksten steeds serieuzer maar ze werden maar niet begrepen.
Weggezet als voorlopers van K3, echte kinderpop! Niet gepruimd door de goegemeente.
Ze gebruikten ook behoorlijk. Daar was Frankie tevens niet vies van. Maar wist ik toen veel....
Deed 's avonds een plas en ging gewoon behoorlijk vrolijk naar bed, destijds nog geen moeilijk gedoe in de wereld die overzichtelijk leek. Die bom viel toch nooit.
Maar tijdens het opnemen van een plaat werkte het niet echt al dat gebruik van verdovende middelen in de studio.
De één zat aan de wiet en de andere nam een lijntje coke. De één wilde het daardoor rustig aan doen met die joint in de hand en de andere wilde als een gek vooruit door de heroïne. Dat werkte niet. 
Gebruiken was ok maar dan ook iedereen hetzelfde spul gebruiken zodat het creatieve proces niet in het gedrang kwam. Schitterende verhalen....en met die muziek was niks mis mee hoor, achteraf.
Heerlijke televisie, een stuk nostalgie. Volle zalen, lijf aan lijf. Het enige wat je opliep was een knal voor je kop of pijn tijdens het plassen. Alles stroomde, veel bleef maar veel ook niet!
Doe Maar was Normaal en Lekker Boeiend! Je hoefde nog niet zo in de pas te lopen, alles mocht - niets hoefde. Je deed maar wat.
Soms gooide iemand wel een bom in een vijandelijk strafschopgebied maar ook dan kwam het goed!
Nederland won op 28 oktober 1987 met 8-0 van Cyprus maar niemand was blij. 
Want ineens leek het EK van 88 heel ver weg door die bom al was dat Europees Kampioenschap redelijk dichtbij dat jaar in Duitsland...maar toch!
Nu weten wij het niet beter als wij eens weer niet naar eindronde gaan maar in de vorige eeuw voetbalden wij gewoon beter en gingen we gewoon.
Maar Johan Staal werd plotsklap beroemd als de bommengooier van Oss. Hij had namelijk in een tennisbal flink wat kruit gestopt om de boel een beetje op te vrolijken in de Kuip. 
Het liep allemaal verkeerd af, zo had Johan het niet bedoeld. Sorry! Neuh, Doe Maar!
Opgejut door verkeerde vrienden had hij de tennisbal toch maar geserveerd. 
De keeper van Cyprus ging knockie-out, zij het dan niet gespeeld. De 8-0 zege werd niet veel later door de UEFA omgezet in een 3-0 nederlaag voor Oranje en het EK leek verder weg dan ooit.
De KNVB ging met succes in beroep. Want de wedstrijd werd later in een leeg stadion van Ajax zonder publiek overgespeeld, wij wonnen weer, nu met 4-0 en gingen toch no naar het EK. De rest is geschiedenis want ruim een half jaar later werden wij Europees Kampioen. 
Daar moest ik altijd aan denken als ik Oss op de borden zie langs de snelweg of als Oss werd genoemd op de TV. En sinds zaterdag als je loopt te wandelen, zoals ik, op circuit de Witte Ruijsheuvel in Oss, een oude vuilnisbelt die tevens in de jaren tachtig werd omgetoverd tot een geliefd motor-circuit. 
Je moet ff de bult op, kuitenbijtertje hoor, maar dan kom je in een walhalla voor iedere motorcross-liefhebber pur sang, wat ik oe brom! 
Ik heb niks met motorcross, dat merkte ik afgelopen zaterdag wel. Maar toch, een hele belevenis. Je moet zoiets eens meemaken.
Er worden veel nationale- en internationale wedstrijden verreden op het heuvelachtige terrein. 
Het wereldkampioenschap MXGP dit weekend. De laatste keer dat er een Grand Prix solo werd verreden was in 1998. Dus van Oss en omstreken mocht het wel weer eens gaan knallen. 
Mannen van Staal en vrouwen van IJzer bevolkten het voormalige vuilnisterrein, nu werd alles keurig opgeprikt door de heren en dames schoonmaaksters wat de mensen maar achteloos weggooiden.
We bivakkeren toch op een vuilnisbelt? Sommige lui gaan het nooit snappen...
Keek mijn ogen uit in de Paddock, We mochten even kijken. Wat een pracht en praal. 
Een trotse Wim, dat kan ook niet anders. De boel uitstekend voor elkaar, alles glimt!
Dagje Motorcross in Oss. Ja, Doe Maar!
Ik mocht een dagje mee met San naar Oss. Kids bij Opa en Oma's. Gezellig met vrouwlief op pad.
San had alles perfect georganiseerd. De VIPS wisten het VIP-deck te vinden maar vonden zich zelf helemaal niet belangrijk. Neuh, Doe Maar gewoon, doe je al gek genoeg, we komen niet voor niets uut het Oosten! Waarvan akte!
Klokslag 13.00 uur konden wij aan de lunch met pittige Tomatensoep. 
Alle gasten van het Hutten Metaal Yamaha Racing Team waren goedgemutst en gekleed. 
Gezellig zo'n dag. Een hele andere wereld en toch ook weer niet. De passie is hetzelfde.
Ik heb het met voetbal en Wim en Herman hebben dat dus met motoren.
Mooi om vader en zoon naast elkaar de race te zien volgen. Ouwe jongens krentenbrood!
Kan ik van genieten. 
Leuk om Rieko na jaren weer eens gesproken te hebben, oud-straatgenoot van weleer. 
Zoon van Wicher en Hillie die aan het eind van de Clemme woonden en nu gewoon vlak om de hoek. 
Hij vliegt tegenwoordig de hele wereld over, Doe Maar, maar het is 'm niet naar zijn hoofd gestegen.
Rieko vervoert ondermeer bekende DJ's en wereldsterren naar alle uithoeken van deze aardkloot maar hij blijft gewoon die Dalhuisen uut de Clemme. 
Zoekt zelfs in Andorra naar een stukje Mariënberg in de bergen. Doe Maar gewoon....Mooi!
In Oss kon ik weer genadeloos plassen. Ik ging met plezier van het VIP-dek af en op.
Kon ook niet anders, dronk liters plat water omdat bier op de bon was.
Er mocht van de Burgemeester van Oss geen alcohol geschonken worden. Was die bommengooier weer bezig geweest? Had die Johan Staal wederom roet in het eten gegooid en nu voor de gasten van Hutten Metaal. Had die Staal andere ijzers, bommen en granaten in het vuur gedonderd?
Cherryl, ons lieve meisje van de catering, moest zich steeds verontschuldigen op de vraag wanneer nu eindelijk de tap open mocht. Op de camping was het de avond ervoor genadeloos uit de hand gelopen, tja....Brabantse nachten duren lang hè. Snap je dat dan niet....Burgemeester!
Dat had die Burgemeester Wobine Buijs-Glaudemans toch wel kunnen bedenken...?
Maar mede vanwege Corona en die beslissing van Wobine konden de gasten van Hutten dus niet aan de buis op het Vip-dek. Lekker dan! Weer zo'n VVD'er die ons dingen door de neus boort....
Ach, het humeur werd er niet minder om. Van Sinas kregen sommigen wel een dikke buik...haha! 
Maar toen de tweede manche bezig was en het dekselse talent van de Hutten Metaal Yamaha Racing Team, de pas 15-jarige Dave Kooiker, zich vooraan meldde kwam Cherryl (niet Linda) eindelijk met een blad bier aan. Ach, de jongens van Hutten Metaal konden haar wel knuffelen...Ja, Doe Maar!!
We waren toch allemaal negatief getest of al twee keer gevaccineerd. Elke nadeel heeft zijn voordeel!
Want Corona was niet op de vuilnisbelt van Oss te vinden, begraven onder een dikke laag zand, verder alleen maar lachende gezichten en veel lawaai. Fuck Corona! 
Het kan dus wel. Nou ja, we dronken nog steeds geen bier, we dronken Amstel, ach..Doe Maar!
Ik wilde wel rijden dus ik hield het mooi bij plat water, een keertje zonder hop en gist.
En ik kon steeds beter zeiken, naar hartelust zelfs. Het regende zonnestralen....Als de boel daarvan maar niet overstroomde in Oss.
Oss was top, leuk om het eens mee te maken. Leuk dat wij het konden ervaren!
Dit hebben wij gemist. Of je nou op een festival zit of op een motorcross staat.
Groots genieten doe je toch met z'n allen. Nederland was deze week het lelijkste plekje op aarde met al die klotendingen die gebeurden maar in Oss was het op één of andere manier toch genieten.
Totdat de bom valt. Alles gaat voorbij, elke droom vervaagt. Als je je ogen open doet. Je raakt het kwijt.
Ondanks alles....Ja, Doe Maar!
Fijne zondag. Joah, mag wel zo...

'K Zie Er (Geen) Brood In!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Hij kijkt vooruit, ziet niets. Hij denkt niet na, hij fietst.
Al doen zijn benen pijn. Hij moet de snelste zijn.
Ze halen nooit meer in. Hij denkt: Verdomd ik win!
Nooit meer alleen. Nooit meer alleen.
Als je wint heb je vrienden. Rijen dik.
Echte vrienden, als je wint.
Nooit meer eenzaam, zolang je wint.'
Uut 'Als je Wint' van Herman Brood en Henny Vrienten.

Moi, ben ik weer. 
Hij sprong precies twintig jaar geleden van het dak van het Hilton Hotel af in Amsterdam.
Herman Brood, zijn lichaam compleet uitgeleefd op 54-jarige leeftijd.
De knuffel junkie, de enige echte rock 'n roll junkie van Nederland. 
Jemig, is het alweer 20 jaar geleden?
Zal wel kloppen, 11 juli 2001, rond de klok van half twee, 13.28 uur om precies te zijn. 
Bungy jumpen zonder elastiek, zoals hij het zelf noemde in zijn afscheidsbriefje aan zijn vrouw, kinderen, familie en aan al zijn skatjes....Het briefje, wat ze later vonden in zijn binnenzak.
Hij wilde niet langer opbranden dat liet hij over aan de crematie. 
Treur niet, maak er een feest van. Hij zag ons nog wel eens. Genade - Pappa..schreef hij. 
Drown in my own tears. Verdronken in zijn eigen tranen, Hij waagde de sprong.
Toeval of niet, ik was van de week in de buurt van Grolloo. Het dorp van Cuby, een bedevaartsoord voor de echte blues-liefhebber.
Brood maakte samen met Cuby and the Blizzards (Harry Muskee) in 1967 het legendarische album 'Groeten uit Grollo' waarop onder andere het mooie rauwe nummer 'Somebody will know someday' staat. Samen met Muskee schreef Brood het openingsnummer 'Another Day, Another Road', over het steeds maar op weg zijn, onderweg naar weer een optreden, onderweg naar later!
Want afgelopen vrijdag bracht ik Moos naar Elp in de buurt van Grolloo. Hij begon zijn schoolvakantie met een kamp van de scouting. Straks halen wij het jochie weer op. Benieuwd hoe hij het heeft beleefd. 
Moos logeerde met zijn vriendjes van de padvinderij twee nachten bij de boswachter. Verscholen in het hart van Drenthe. Hoorde een keer niet Lohues zingen maar Brood en Muskee want ik toerde rond in de boswachterij van Grolloo. Toch keken Moos en ik of wij Lohues niet ergens zagen rijden in zijn grote Amerikaanse pick-up truck. Drenthe bijna op zijn mooist! Je zou 'm zomaar in het wild tegenkomen.
Moi, hoe is het met joe dan? Langs de Hunebed Highway, N34.
Robuuste loofbossen, lieflijke vennen, weidse beekdalen en grillige stromingen.
Uren zwerven zonder iemand tegen te komen. Beleef de stilte, de mystiek van de zon en nevel, de geur van alles wat groeit en het orkest van kwakende kikkers. Beleef voor even het gevoel dat je echt onderdeel bent van de pure natuur. Wervende teksten op de site van het Uteringskamp in Elp. Maar mij niet gezien hoor...haha.
Ik zal Moos straks eens vragen of hij dat ook allemaal zo heeft beleefd, wat dat betreft is hij net zo kort van stof als zijn vader. Joah, mag wel zo. Hij zal, denken we, er niet veel over uitweiden maar misschien verrast hij ons dit keer. Je weet het niet...
Wat een kereltje. Ik zette hem af in Elp. De enthousiaste leiding was er al.
Fantastische jongens en meisjes. Alle lof voor hun. Hier ging hij een onvergetelijk weekend beleven, midden in de Drentse natuur. Ze waren al een vuurtje aan het stoken, de pan stond reeds op het brandende hout. Gezellig hoor. 
Hallo Moos....Hallo Lisa, Papa kon zijn spullen wel uitpakken want hij had het plotseling te druk met andere zaken. Mooi man.
We zochten zijn tent op. Hij wilde daar liggen, in de hoek. Even zijn luchtbed oppompen maar waar stop je de stekker dan in...? Geen elektriciteit te bekennen op dit 27 hectare grote kampeerterrein. Back to basic. Ik geen welp in de dop, verre van dat. Had ik weer, hoe pomp je dan in hemelsnaam een luchtbed op? Luxe-problemen hè. Gelukkig had opper-akela Martijn wel een oplossing, met een omgebouwde accu-boor blies hij lucht in het bed en zo sliep Moos hopelijk twee nachten lekker luchtig onder de grote sterrenhemel van boswachterij Grollo. 
Natuurgrapje: waarom mag een boom niet meedoen aan een voetbalwedstrijd, omdat ie geschorst is!
Tja, een voetballer zal Moos wel niet zo snel worden. Lekker belangrijk, hij moet doen wat ie leuk vind, momenteel is dat ondermeer struinen door bossen en klimmen in bomen in zijn nog iets te grote en groene scouting-blouse. 
Hij wil trouwens in deze vakantie nog een keer naar Volendam, volgens zijn mooie blauwe ogen het bekendste dorp van Nederland. Hij denkt dat ie daar kannibalen kan gaan zien! 
Euh..kannibalen? Ja Papa, want de inwoners van Volendam leven toch van de toeristen.
Hoe verzin je het? Of hij heeft het ergens gelezen, dat kan ook. Die jongen verslindt boeken en tijdschriften alsof het niets is, en (bijna) alles slaat hij op in zijn bijzondere koppie. 
Wij hebben er allemaal (nog) geen weet van wat zich daar boven allemaal afspeelt.
Another Day, Another Road! Bijzonder blijft het sowieso.
Als je wint heb je vrienden....Maar als je verliest moet je gewoon op je blaren zitten!
Winnaars hebben een plan, verliezers alleen maar excuses maar daar doen ze zelfs niet aan in Den Haag en omstreken!
Achteraf is het zekers mooi wonen maar ik baal er wel van. 
Gaan we weer zo'n zomer tegemoet? Eentje van God zegene de greep!
Weet ondertussen niet meer waar wij aan toe zijn. Zat op de Markt maar baalde als een stekker.
Vrijdag kon ik deze niet in een boom steken maar een dag later was even alle spanning verdwenen als sneeuw voor de zon. Zag mijn grap, ik heet van den Heuvel maar in Oostenrijk van den Berg, al langzaam in voorzichtige rook opgaan. 
Blijft alles op groen staan of gaan we weer eens kopje onder en duiken we komende week in het rood?
Zat gisteren te genieten met volle teugen op de Markt, hier net bij ons om de hoek!
Een lekker biertje op het terras bij Gerwin en zijn vrolijke meisjes in de bediening. 
Mouna wilde gisteren ook serveerster worden, liep rond met een briefje en haar potloodje en schreef keurig op wat wij wilden eten en drinken. Liv zag dat het goed was! Schitterend.
Wist tevens wat er (nog) bij ons in de koelkast lag. Was eens vreemd gegaan en na het kaasje bij Jan even snel bij Olivier wijnhandel & slijterij naar binnen geglipt. Zeven mooie biertjes op de kop getikt!
Bij het afrekenen kwam ik er pas achter dat Eric de Graaff (de eigenaar, red.) nog twee meer van de grote wanden gevuld met bier heeft staan. Weer hele andere bieren in zijn toko heeft dan Chris & Jan. Veel bier in blik maar ook biertjes die compleet nieuw voor mij zijn zoals Giant en Kompel uit het mooie België.
Net zoals ik op advies van de vrouw met de mooie vierkante bril een Porno Blond nam bij de Markt, tis weer wat anders dan een Blonde Snol als ik maar thuis kom eten. 
Ach, en als je je winkel Olivier noemt omdat je hond toevallig ook zo heet dan heb je een barcode streepje of negen bij mij voor...Gertjan en Vincent vertelden het mij al eens vaker, kun je ook mooie biertjes scoren. Ze hebben inderdaad gelijk met terugwerkende kracht, ik geef mij onkunde wel toe. 
Jammer, dat echte excuses van de heren politici een beetje uitbleven. Het is niet erg om fouten toe te geven, maar het moet geen sport gaan worden. Nu gaan echt bedrijven, festivals en leuke tentjes op de fles! Met de kennis van vandaag hadden we het gisteren anders gedaan. Ok, maar geef gewoon toe dat het niet allemaal lekker draait vandaag de dag en dat jullie het soms ook niet meer allemaal weten.
Dat is niet erg hoooor!
Aan dit ad hoc beleid heeft niemand wat. Ok, ik ben misschien wat egoïstisch maar ik wil eind juli gewoon naar Bad Kleinkircheim, ik wil naar de bergen in Oostenrijk en niet naar Bergen aan Zee!
Ik zat echt even in zak en as, duurt nooit lang, meestal zie ik het glas halfvol maar ik zag 'm toch effe een paar uurtjes halfleeg. Zag er even geen brood meer in. 
Niet veel later zat ik al weer te genieten van een volle markt en een drukke binnenstad.
Hardenberg bruisde zelf een beetje. Terrassen vol bij Blij en bij de Markt, waar wij zaten. We leken zelfs allemaal wel een beetje familie van elkaar. 
Je kunt hier beter zitten dan bij de mondhygiënist van de Merelhof, wat ik oe brom!
Elke keer als ik daar de mond open doe hoor ik de kassa aan de Vecht al rinkelen. Ach, wie mooi wil zijn moet pijn lijden, zelfs als het in jouw portemonnee is. 
Maar, waarom gooien wij die hele markt niet vol met natte Horeca? Zag een leeg pand waar ooit de C&A huisde. Gooi daar voor mijn part die brouwerij in, ik hoorde namelijk dat iemand daar mee bezig is. Bier gemaakt in Stad-Hardenberg. Leven in de brouwerij. Kom maar door, Klepperman!
Maak er van mijn part een Pop-up Store van. In de zomer nog meer tafels en stoelen op de markt. 
In het midden wat springkussens, leuk vertier en vermaak. Het vergroot de gezelligheid. 
Binnenkort, als het nog door mag gaan, bouwen ze de markt al éénmalig om voor een grote picknick!
Geweldig toch! Daar moet het op aan...
Want ik werd blij van het geroezemoes en de entourage. Zat te genieten van de straatartiesten op stelten, de lekkernijen van de Markt. Maar zo'n Steak de Markt smaakt nog beter als Hardenberg kan en mag blijven bruisen. 
Ik hoop op zo'n zomer. Dat je iedereen ziet lachen en genieten. Maar ik ben er bang voor...!
Opnieuw een streep door de rekening! 
Hier achter de Iessel weten wij wel hoe moet maar jammer genoeg hebben wij het heft niet in eigen hand. Ze missen de finesse. 'k zag er even geen brood meer in en even later toch ook wel weer...
Leven tussen hoop en vrees. Fingers crossed. 
Somebody will know Someday. Groeten uit Hardenberg.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.