#KouKleum 9,0%!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden,

'A hand upon my forehead, the joking and the laugh.
Waking up in your arms, a place to call my own.
Word of reassurance but only if they're true
Just some simple kindness, no vengeance from the gods. 
This is all I ever wanted from life......
To share what I've been given, some kids eventually
And be for them what I've had, a father like my dad.
This is all I ever wanted from life, This is all I ever wanted from life.
Tja....Das war Einmal'
Uut 'Life-ning' van Snow Patrol

Moi, ben ik weer! 
De leukste stemming van het jaar is gisteren weer geopend. De opmaat naar de 23e editie van de Top2000 van NPO Radio 2. 
Reed over de Hardenbergerweg toen om klokslag half twaalf de stembus open ging, naar een vrouw die op mij wacht. Sorry, Lohues kwam net langs met een prachtig mooie dag!
Keuzestress, bedacht ik mij ineens in de auto van Leen....want welke 35 liedjes komen op de uiteindelijke lijst? 
Werd er koud van, de auto warmde maar langzaam op. Ben de laatste tijd toch een soort van #KouKleum! aan het worden. Ik krijg het niet zo snel meer ergens warm van. Vaak een extra jas aan.
Geen korte armen maar blousjes met lange mouwen. Brrr...Last van de doorbloeding? Neuh dat niet.
Het bloed pompt nog als een waanzinnige rond richting mijn hart, dus dat klopt. Regelmatig gewoon koude voeten ondanks het feit dat ik gisteren met Noorse gebreide sokken op Moscou stond te blauwbekken. Waarvan Akte!
Hoogstwaarschijnlijk voor de laatste keer dit jaar, sowieso inpandig te zijn geweest op de thuishaven van Banthum maar ik denk dat het vertrouwde Westerpark voor het verdere verloop van 2021 tevens een brug te ver is. Een virus waait rond....
Verwacht dat het almachtige apparaat, de KNVB, morgen de stekker voortijdig uit het amateurvoetbal trekt. De (voetbal)schoenen kunnen onder de kerstboom. Zo is er geen bal meer aan. Na 17.00 uur niet meer trainen door de week? wie verzint dat nou weer? Denk dat die knuppels in Den Haag zelf weinig in het verleden hebben gesport, laat staan gevoetbald. Die weten zo langzamerhand van gekkigheid ook niet meer wat ze moeten, de draad al maanden volledig kwiet. Wat ik oe brom!
Niet tijdig anticiperen maar kut met hele grote peren....
Ach, het zal mij allemaal worst zijn. Sommigen hebben daar ondertussen ook tabak van en roken we met z'n allen een zware pijp. Niets krijg ik meer in de brand, laat staan een sigaar. Tja, eentje uit eigen doos. Liet George Kooymans gisteren zingen. Hold Me Now. Dreaming 'bout the future and drinkin' on the past. Thinkin' bout the things that been forgotten. Tryin' to remember and tryin' to forget. That my life is empty without you. Close your eyes now little girl. Cause tomorrow hides a whole different world. Hold me now, you gotta guide me through the night. Hold me now, make my ice-cold blood turn warm. George had het blijkbaar ook koud toen ie voorbij kwam op Spotify. 
Kreeg het er koud van, dronk een laatste slok van mijn KouKleum, Seizoen 21/22. Het winterbier van Brouwerij Avereest. 9,0% op de teller. De strenge winter houdt dus nog even aan....Dacht aan vorige winters, een winter in Hamburg en een concert van Snow Patrol in de O2 Arena vlak naast het Volksparkstadion wat in '88 nog van ons was....
Pantarei. Alles stroomt, niets blijft, alleen vage herinneringen maar die avond dat van Basten ons naar de finale schoot blijft zekers op mijn netvlies hangen. Daar kreeg ik het ook koud van en warm tegelijkertijd. Tis net een medaille, die heeft ook twee kanten. Winst en verlies liggen soms dichterbij elkaar dan je in eerste instantie denkt. Gelukkig speelden we gelijk. 
Net zoals zo vele dingen die ik in mijn bijna halve eeuw Alfred zijn zal blijven koesteren. 
Wat ik eigenlijk wil zeggen. Mijn top2000 van dit jaar zal er behoorlijk anders uit zien, denk ik....
Moet 'm nog invullen hoor. Blind vul ik er zo 20 in die elk jaar de revue passeren, maar ik ben er niet meer zo zeker van. Zit veel in de afscheid modus. We hebben dit jaar helaas veel mensen moeten uitzwaaien....Sommigen die imiddels wachten op een vroegtijdig afscheid en je weet dat er meer ingrijpende zaken op stapel staan. Gevalletje voorkennis. Het voedt mijn gemoedstoestand. Misschien daarom dat ik het de laatste tijd zo koud heb. Het was lekker warm bij Bert en Ina, het haardvuur knetterde. Bert gooide nog een blokkie op het vuur en ik nam een slok van mijn Bokkie. Brand dubbel....Alles gaat vroeg of laat in de fik. Maar het was even fijn praten met vrienden aan het kanaal.
Zat gisteren op het vinkentouw, koptelefoontje in...De verdieping, een etage hoger, moest gewoon blijven slapen. Vooral niet wakker worden, zat namelijk in mijn eigen wereld. Alles wat ik ooit van het leven wilde lag boven te snurken. Gary Lightbody zong het destijds in Hamburg, ik had niet als een kip zonder kop (Chasing Cars) achter iemand aangelopen. Ik had de jackpot gewonnen, dacht ik! Dertig jaar lang + de bonusjaren elke maand een vast gegeven. Maar deze auto stopte gewoon en samen reden we ins blaue hinein. Ludwig vond het een mooi stukkie van mij, wat ik destijds schreef in juli 2018. Ludwig de Groot van het tankstation, hier in Hardenberg. Van Gasoline Station. Dit jaar moesten wij hem op 22 april laten gaan. Mooie man, beste kerel. Gesneden uit het zuiverste hout. Waarom moeten de meeste goeien altijd het eerst gaan? De hemel zit ondertussen vol met zulke mensen als Ludwig.....
Ik denk eigenlijk elke keer aan hem als ik langs de AVIA rij. Stukje weemoed, stukje dankbaarheid. 
Toen ik nog niet wist wat ik nu allemaal weet. Tanken was maar bijzaak, besef ik mij nu pas achteraf. 
Je kwam even voor dat praatje, beetje dom lullen over een gezamenlijke hobby. Namelijk muziek. 
Iedereen heeft of had baat bij muziek. Denk dat hij boven zijn lijstje al klaar heeft liggen. 
Door al het gedonder dit jaar heb ik het misschien wel vaker koud dan normaal gesproken....
Ben gewoon een koukleum, als mijn voeten onder een bepaalde temperatuur dalen kan ik stoken wat ik wil maar krijg ik het echt niet meer warm. Via zijn bandje, Random Five, kwam ik op de Facebookpagina van zijn grote broer. 
Wim (en Diny) de Groot plaatsen een mooi verzoek. Kreeg er koud van maar op de manier zoals ik het graag zie. Koud krijgen, kippenvel overal op je behaarde armen maar dat je hart wel in brand staat. 
Wim schreef: Een jaar geleden hoort Ludwig (58) dat hij dood gaat. Bang is hij niet, nuchter accepteert hij zijn lot. "Ik vind het heel erg voor mijn nabestaanden, maar helaas wordt niet iedereen 85!'
Ludwig ten voeten uit. De twee maanden die hij krijgt van de arts worden er bijna vijf...
Bij zijn muzikale afscheid in april speelt zijn band Random Five het toepasselijke en door hem in het repertoire ingebrachte (Don't Fear) the Reaper. Het werd een ontroerende en indrukwekkende vertolking verhaalde Wim. Kan ik mij iets bij voorstellen, op de begrafenis van een (muzikale) vriend, zoiets te mogen spelen. Wauw, knap dat je het dan kunt. Iedereen heeft baat bij muziek....Krijg er nu zelfs kippenvel van en het moet nog licht worden. Moos slingert er ondertussen een nummer van Flemming in, de appel valt niet ver van de boom. Hij weet ook wel waar Abraham de mosterd haalt. Soms heeft ie bagger muziek maar gelukkig niet altijd.....wat is baggermuziek, papa? Hij moet lachen. We zitten niet altijd op dezelfde golflengte maar die kerel op Erica kan hij net als zijn vader bijzonder goed pruimen. Leuk hoe zo'n jochie muziek ontdekt. Hij komt soms met nummers op de proppen die mij verbazen. Stukje opvoeding hè. Sorry, dwaal af. Ik dirigeer hem naar de kamer voor de TV. Vertel je nog even dat ik ook een eigen playlist heb op Spotify, papa. Trots op dat mannetje. Hij google't zich soms zelf, weet nu dat ik Derfla heet van voren en Olegrod van achteren. Dan ben ik dus Soom Olegrod, zoon van. Haha. Hij is niet dom! Vaak druk in zijn hoofd maar op een zondagmorgen als deze de rust zelve en voor de duvel niet bang. Lief voor zijn zusje die trouwens in de Kinderen voor Kinderen fase zit. Krijg er koud van, opnieuw, als je begrijpt wat ik misschien bedoel. 
Sorry, dwaal af. Gedachten gaan soms alle kanten op en negen van de tien keer eindig je altijd op een plek die je van te voren niet bedacht had. Met mooie en mindere mooie vooruitzichten!
Maar Wim en Diny hebben een mooi plan bedacht. Als een soort van eerbetoon aan Ludwig, hun kleine broertje en lieve zwager, willen ze dat wij allemaal gaan stemmen op (Don't Fear) the Reaper van the Blue Öyster Cult in de top2000 om zo dit verschrikkelijke mooie nummer in de lift te krijgen. 
Dat ie stopt op verdieping Hemel en Ludwig 'm nog even kan spelen op zijn gitaar in Café Paradijs. 
Ludwig, die goedlachse pomphouder van AVIA Hardenberg die iedereen 'Geluk hè' toewenste. 
Wim en Diny beschrijven hem vooral als die lieve man, (bonus)vader en opa. Broer, oom, vriend en ik als muzikale gast. Een fijne man waar het mooi praten mee was. 
Het eerste nummer staat al op mijn lijstje, niet met potlood maar met onuitwisbare inkt!
Net zoals nummers van de Golden Earring. Denk Hold me Now waar Kooymans de longen uit zijn lijf schreeuwt want ALS die ziekte niet was gekomen hadden ze nog steeds op dat podium gestaan. 
Leven is soms niet eerlijk. Hij is er nog maar wel onderweg naar de uitgang. Kloten (Kooy)man!
Eddie Vedder zal tevens op de lijst staan en Procol Harem met hun Whiter shades of Pale. 
Laat mijn lijstje altijd afhangen van mijn gemoedstoestand op het moment. Jammer genoeg is deze dit jaar compleet anders dan al die voorgaande jaren. Dronk het laatste slokje uit mijn Koukleum 9,0%! 
Dat kunnen ze wel, bier brouwen bij Brouwerij Avereest. Deze editie is ook weer goed te doen!
Biertje, wat muziek on the side en de bovenkamer die het huidige leven probeert te snappen. 
Het mooiste meisje van de klas komt buurten....Maak je zo een boterham met appelstroop, Papa - met liefde schat! Nummer van Snow Patrol stond op haar geboortekaartje in een vrije vertaling. Ben geen Jan Rot maar ik vond 'm wel kunnen en bovendien geslaagd, natuurlijk met bronvermelding. Moos had een tekst van Acda en de Munnik. Ben bang dat een tekst van de heren nog wel voorbij komt als ik uiteindelijk afscheid moet nemen. Ben benieuwd...of ik nu wel mee mag, haha. 
Top2000 is tevens een vorm van terugkijken, wat ging er goed en wat kan er beter! De balans opmaken en maar hopen dat ie positief uitvalt. Dat je niet onder water komt te staan. 
De hulptroepen zijn nooit ver weg maar je moet het eerst wel eens worden met jezelf en dat is soms nog een hele opgave. Daarom slinger ik de muziek maar weer aan. Drink een Koukleum 9,0% op Ludwig en al die anderen die er niet meer zijn.....Er gaan er veel te veel vandaag de dag. Sommigen wil je eeuwig aan boord houden maar flikkeren alsnog van bak- of stuurboord. Kiezen het ruime sop...
Handle with Care....Dat nummer zongen ze ook, de heren van Random Five. Ook zo'n tekst met een diepere laag en betekenis. Ach, zelfs in een nummer van Kabouter Plop kun je wat van je gading vinden. Als je maar blijft zoeken vind je achter elke deur wel wat. Afscheid nemen is een heel rouwproces!
Las het ergens gisteren...Lees veel te veel de laatste tijd. Op zoek naar antwoorden, maar enkele hoofdstukken moeten nog geschreven worden. Weet wel ongeveer hoe het boek zal eindigen als wij 'm sluiten. One Shot Away from Paradise....haha die Barry van Hay toch!
Wordt nog een hele bevalling om 35 nummers op papier te krijgen maar als eerbetoon aan Ludwig zal (Don't) Fear the Reaper zeker niet op het lijstje ontbreken. Geluk hè daarboven, als je Wish You Were Here wilt zingen als je zo'n oude grijze kerel in een OAD-bus tegen het lijf loopt maak je echt mijn dag. Het is met die ouwe van mij ook altijd goed (bij)tanken....Is net zo'n oude diesel. 
Nu die andere 34 nummers nog. Handle With Care.
In the encore of life, there's no end of the show. The music won't stop and memories won't fade.
Though our times will come, but our songs will stay. 
Been beat up and batterend around. Amen!
Fijne zondag. 
Joah, mag wel zo!

#Wakker In Een Vreemde Wereld!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Moet hebben gedroomd, moet hebben geslapen, moet hebben gewandeld.
In een droom dat ik sliep. En alles was simpel en iedereen aardig.
Moet hebben geslapen tot iemand me riep.
Opstaan en snel, geen tijd te verliezen.
Een foute beweging is mogelijk fataal.
Het is hard tegen hard, tanden of kiezen. 
Dood aan het middel of dood aan de kwaal en ik werd: 
Wakker in een vreemde wereld, wat gebeurt hier allemaal...?
Wakker in een vreemde wereld, met vrouwen van ijzer en mannen van staal!
Uut 'Wakker in een Vreemde Wereld' van De Dijk.

Moi, ben ik weer.
Werd inderdaad wakker in een vreemde wereld terwijl ik nog niet eens sliep. 
Was in mijn gedachten wel reeds onderweg naar boven na mijn zoveelste Tripel langs memory lane te hebben genuttigd. De moed zakte mij niet in de schoenen, integendeel, eerder wat verdiepingen hoger begon het allemaal wat troebeler te worden.
Geen her-gisting op fles maar blijkbaar ergens in mijn vage brein leek het brouwproces zich te gaan voltrekken in omgekeerde volgorde....
Begon te puzzelen, stukjes op zijn plek te leggen. Hoorde live 'Onderuit' in de Paradiso'89 versie. Die solo op de sax hè, door merg en been. 
Kippenvel. Huub zong verder. 'Hou me Vast'. Deed mij denken een bijzonder mooi stel. Vrijdag vierden ze het feit dat zij samen al 27 jaar op de teller hebben staan. Ik was er destijds bij, 1994, in de toenmalige Bonte Wever in Slagharen. Zag het gebeuren. Liefde ontluiken...Hartstikke mooi. 
'Hoe de tijd ook raast, we komen er door heen. Als jij het niet meer weet, jij bent niet alleen. Hou me vast. Hou me vast.' 
Tuurlijk, niet alles ging over rozen. Ze hebben flink wat voor de kiezen gehad maar hun liefde was sterk genoeg. Twee schatten van kinderen. Robert die mij 's nachts wilde bellen toen Lian was geboren. 
Stiekum beetje mijn vierde broer, het aangenomen vijfde kind van mien Moe. Ach, ze zijn ook de buren van haar. Dat schept een band. Weet nog precies hoe het ging, 19 november 1994. 
Soms is geluk niet te filmen. Gearchiveerd in mijn bovenkamer. Speel de film regelmatig nog eens af. Hoe het ook kan gaan tussen twee mensen die 100% zonder enige twijfel voor elkaar hebben gekozen zonder dubbele agenda's. Afspraken gemaakt met onuitwisbare inkt. Hoe de tijd ook raast.....
Mooi Irma en Robert, geluk in tuk! Op naar de volgende 27 jaar. Dikke kus voor jullie....Hou d'r van en hou van jullie alle vier. 19 november blijft een prachtig mooie dag. Elk joar weer...
Net zoals gisteren, prachtige bieren soldaat gemaakt met een oude buurman die ondertussen een vriend is geworden. Mooie gesprekken. Serieus maar ook dom ouwehoeren met lekker stukkies vlees en zo van slagerij Hoff. Dat was inderdaad een mooie bier-spijs combinatie. Het is allemaal niet zo moeilijk. 
We begonnen met Arend, niet mien breur, maar een mooi goudblond biertje uit Herzele (B). Op advies van Eric, de eigenaar van Olivier Wijnhandel & Slijterij in het smakelijkste straatje van Hardenberg, was Dulle Teve ons tweede biertje van de avond. Wederom een Belg van hoge gisting. Gebrouwen door brouwerij De Dolle Brouwers in Esen. De naam is een vriendelijk, West-Vlaamse, bedoelde omschrijving van een vrouw met een krachtige persoonlijkheid die haar wil doorzet. 
Toen ze dit bier voor het eerst aan het brouwen waren hadden ze nog geen naam. De brouwmeester werd tijdens het brouwproces een paar keer hinderlijk gebeld door zijn vrouw die hem maande om zo spoedig naar huis te komen. Het is 'Dulle Teve' zei hij met een vette knipoog naar zijn collega-brouwer. Die vond meteen dat dat de naam van het nieuwe bier moest zijn. Vond ik grappig gisteravond en eigenlijk nu ook nog wel...haha. Als je diepere bodem maar wilt zien...of zoiets!
Om er geen dronkemansverhaal van te maken meld ik desondanks toch nog even dat Hemelvuur van brouwerij Bliksem uut Breda onze 3e biertje op de helft was. Gevolgd door een hele fijne Tripel uit Oud-Beersel, namelijk Bersalis. Die kreeg wel een heel hoog cijfer van GJ in de Untapped App,
Hij is zuinig met het uitdelen van hoge waarderingen....als hij je ratet boven de 4 ben je sapbrouwerigwijs goed bezig, zeg maar! De Zeezuiper van de Schelde Brouwerij uit Meer (B) leek de laatste van de avond te worden. Maar in de koelkast van mijn dromen vond ik nog een mooie Tripel van dichtbij, die keek mij zo lief aan, liep als ware de Samsung koelkast uit en t(r)ippelde zo naar de buurman toe. Wie ben ik dan...om te zeggen. Snap je?
Buurman & Buurman zijn de moeilijkste niet, zekers gisteravond niet. De Scheerse Tripel van de Mommeriete, hier even verderop in Gramsbergen is een aanbeveling zeker waard en deze pretkegel vond ook met gemak ons dorstig keeltje....Heerlijk. Het was genieten op de vierkante meter. 
Wat mooie bieren, wat fijne hapjes en mooie gesprekken. Soms heb je dat even nodig. We speelden nog wat muziek. Klassiekers kwamen langs. Natuurlijk Eddie, Sting en wat andere lui die er ooit toe deden toen de gulden nog van hout was en je voor een Mars niet iemand hoefde te......euh..rijmt op grijpen!
De aanbevelingen van Eric van de slijterij waren meer dan prima! Kom er niet vaak, heb zo mijn adresjes maar hij stuurt je zekers niet met een kluitje in het riet! 
En toch, toch werd ik gisteravond terwijl ik niet eens sliep Wakker in een Vreemde Wereld. 
Het raakte mij. Ik lees zulke verhalen vaker, helaas. Maar nu kwam het dichtbij. Zat even wat te scrollen op Facebook. FF wat laatste nieuws tot mij laten komen, vandaag zou ik toch de helft alweer zijn vergeten. Want Tripels met een laag alcoholpercentage zijn nog niet uitgevonden.....Misschien een ideetje...Laat maar, echt niet! Tripels moeten de boodschap overbrengen en dat bracht het verhaal van deze lieve en mooie dame ook. Was ineens weer compleet nuchter. Dit gaat je toch niet menen...??
Maar het stond er echt. Als een grap geschreven en misschien daardoor kwam het verhaal nog intenser binnen. Werd echt wakker in een vreemde wereld, wat gebeurt hier allemaal...??
Ik ken haar niet, althans niet persoonlijk, wel een paar keer gesproken. Onlangs nog met haar gemaild.
Net als San is ze getint en daar schijnt het probleem te zitten van zulke mensen die denken en vinden dat ze er iets van mogen zeggen. Alles over één kam scheren maar toch een stukje opvoeding hebben gemist en aardig wat hersencellen kwijt zijn geraakt in de loop van de jaren. Als ze die nou eens gaan zoeken....zijn ze lichtjaren bezig. Min en Min is dan Plus...
Het kwam ernstig dichtbij, ik noem haar voor het gemak maar even, mevrouw H. Vuur, maar zij is nog lang niet opgebrand. Vriendin van Mandy, de wederhelft van mijn bierdrinkende buurman, die ook perplex stond toen hij het relaas las van de vrouw van mister HHC en moeder van twee prachtige kinderen. Anno 2021 speelt dit blijkbaar nog altijd. 
Ik deel graag haar verhaal omdat ik echt wakker werd in een vreemde wereld

'Hoe werkt dat eigenlijk als je 'terug moet gaan naar je eigen land'? Ik kreeg vandaag rond 11.00 uur dat advies van een man op de Floralaan bij de spoorwegovergang bij Hardenberg'85 in een zwarte Volkswagen. Ik vermoed dat hij een reisbureau werkt en dat hij mij daarom tipte over deze reis. 
Ik ben alleen niet zo goed op de hoogte van de huidige corona-maatregelen en weet niet wat qua reizen mogelijk is, maar misschien heeft hij nog een toelichting? Hij kwam namelijk over als een zeer wijs man. Met toeteren en vinger wijzen naar zijn hoofd wees hij mij op zijn interpretatie van een verkeersregel, hoe attent. En zelfs de moeite nemen om daarna zijn raam open te draaien en aan te geven dat ik moet oprotten naar mijn eigen land. Och en wat hartverwarmend om te zien dat je vriendin/zus oid naast je in de auto ook heerlijk kan lachen om jouw opmerking. Jullie zijn een prachtig stel. Mocht u dit lezen: bedankt voor de tip en succes verder met uw reisadviezen. 
Ps: delen mag, wie weet dat de reisadviseur zijn bedankje ontvangt... 
Ps2: mocht ik in elkaar worden geslagen of niet meer thuis komen van een wandeling, heeft hij mij waarschijnlijk een zetje naar het 'eigen land', alweer een goede daad dus....
Was getekend: Mevr. H. Vuur! 

Respect mevrouw H. Vuur hoe je dit hebt omschreven. Het was heerlijk warm in huis maar kreeg het spontaan koud. GJ ook....Wist even ook niet wat te zeggen. Jemig......
We zaten behoorlijk aan ons theewater maar allebei ineens weer zo nuchter als we konden zijn. 
We konden zelfs wel naar huis rijden, al was ik thuis en moest GJ nog enkele huizen verder....
Gelukkig waren er hartverwarmende reacties....
Moest gelijk denken aan het interview wat ik die middag las in nieuwe HELDEN met de 27-jarige sprintkanon Dai Dai N'tab die behoorlijk snel gaat op de 500 en 1000 meter en die vast en zekers hoge ogen gaat gooien op het Olympisch schaatstoernooi. 
Dat hij als donkere jongen ook vaak met, soms onbedoeld, racisme te maken heeft gehad. 
Het raakte, want ook mijn eigen San, heeft daar mee te maken gehad. Ik vind het allemaal zo raar. 
Ik zie San niet als een donker of getint persoon, Dai Dai ook niet en mevrouw H. Vuur zekers niet. 
Mijn brein werkt soms gek. Zie alleen twee prachtige vrouwen waar je je ogen net even iets langer op laat leunen. Geen dertien in een dozijn. Blijven op je netvlies branden.....Wat een vrouw niet kan doen!
Maar toch is het niet altijd zo. Dat heb ik als nuchtere blanke man niet altijd door gehad en nog steeds... 
San vertelde het mij al eens hoe het zit, Dai Dai ook, gisteren bij het lezen van zijn verhaal in HELDEN en mevrouw H. Vuur opende gisteravond mijn ogen weer eens. Jammer genoeg!
Tuurlijk heb ik mij ook wel eens schuldig gemaakt aan grappig bedoelde opmerkingen, wie zonder zonde is werpe de eerste steen. Maar ik kijk niet zo....Iemand is voor mij niet zwart, geel of blank...Beter of minder als je een kleurtje hebt. Schaamde mij gisteravond gewoon. 
Kon er slecht van slapen. Het bleef een beetje hameren in mijn hoofd. De brouwers waren bezig maar ook mijn paar overgebleven hersencellen waren overuren aan het maken. 
Ik word al maanden wakker in een vreemde wereld maar gisteravond sliep ik niet eens....en toch werd ik wakker geschud. Hoe dan...??
Fijne zondag. Als wij maar lang genoeg zulke zaken blijven delen en niet normaal blijven vinden worden wij One Fine Day niet meer wakker in een vreemde wereld. Hoop doet leven.
Want hoop sterft toch als laatste...? Laten wij de wereld een stuk mooier kleuren....
Zo Zwart-Wit is het toch allemaal niet.
Denk liever in de kleur van je hart....Toevallig het laatste nummer gisternacht toen ik daadwerkelijk mijn ogen dicht deed. Zij weet het! 
Joah, mag wel zo...

#MannenWeekend Dorgelo!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Misschien was het even wennen voor ons om jou te kennen.
Soms moeilijk te lezen want je schrijft in je hoofd.
Verschil je in de kern misschien in alles wat ik ben.
Maar wat meer kan ik je geven dan alles wat ik hier heb.
Voor de allerliefste, en tegelijk mijn grootste les
Want je beseft pas wanneer je zelf hebt
Hoeveel een ouder aan je denkt. 
En ik zie je lopen, op je eigen manier.
Eigen schoonheid en stijl, maar schroom niet.
Om te vragen als je 't even niet meer weet
Want weet, voor altijd, ik ben hier. 
Kansen en verlies, ze liggen in hetzelfde laatje, welke pak je bij de hand?
Zoek niet langer lief, want ik sta naast je. 
Zoek niet verder, je bent al thuis. 
Vergeet de regen, vergeet de wind tegen.
Zoek niet langer lief, je bent al thuis!
Uut 'Al Thuis' van Diggy Dex.

Moi, ben ik weer!
Werd vanmorgen wakker in Apeldoorn. Thuis bij van der Valk. 
Ons eerste echte #mannenweekend, wij alleen samen met zijn tweetjes. Moos en ik!
Wat een baas die zoon van mij. Geweldig. Ik ken 'm al ruim acht jaar toch ontdekte ik weer dingen die ik nog niet wist. Ben nog steeds aan het wennen maar zelfs dat wennen went. Hartstikke mooi...
'Hallo mevrouw, mag ik een willekeurig drankje bestellen'
Haha, geen cola zero, fanta of 7-up. Neuh, doe mij maar een willekeurig drankje...Euh, hoe dan??
Het lieve meisje van de bediening knipperde niet eens met haar ogen, Business as usual. Noteerde keurig Moos zijn bestelling in haar telefoon en het wachten kon beginnen. 
Nam een slok van mijn Brand Weizzen. Heel benieuwd wat er nu kwam. Ik dacht aan een cola of fanta. 
Moos vond het de normaalste zaak van de wereld. Keek eens om zich heen, herkende een tafel verder het stel van het zwembad die middag. Hallo, ja...ik herken jullie wel. We hebben samen gezwommen. 
Er ontstond een leuk gesprek. Wildvreemden voor mij maar Moos wist wie ze waren. Schitterend!
Achter het bewegende dienblad liep het lachende meisje ons tegemoet. Ze zette een Ice Tea neer...
'Helemaal geweldig, net wat ik wilde. Dank je wel. Iets met perzik. Wauw'
Broerlief stuurde mij 's morgens een tekst door van Diggy Dex. 'Zegt dit lied genoeg', een nummer die Koen Jansen, zo heet ie in het dagelijkse normale leven, voor zijn grote broer schreef. 
Ik snapte de strekking van het verhaal waar breur Hattem mee kwam en wat ie wilde zeggen. Mooi!
Diggy Dex is een taalkunstenaar pur sang. Voor enkele weken terug hoorde ik van hem waarover het nummer 'Al Thuis' nou precies over gaat. Het schepte een band en niet veel later las ik een interview met hem. Sinds een jaar of zeven schrijft hij veel meer persoonlijkere teksten. 
Over zijn vader, die inmiddels overleden is aan darmkanker, maar ook over zijn zoontje.
Zijn oudste zoontje, Bow van 11. Hoogbegaafd en ze wisten net dat hij in een autismespectrum zit. 
Zat niet lekker op zijn oude school en toen hij 8,9 jaar was stuurden ze hem naar een andere school omdat hij op de oude niet lekker uit de verf kwam. Het eerste jaar was hij ongelukkig want hij miste zijn vriendjes.
Diggy en zijn vriendin hadden er maar moeilijk mee, deden ze het wel goed? Koen hoorde ooit dat je als ouder net zo gelukkig bent als je ongelukkigste kind. Dat klopte helemaal. Het gaat nu beter met hem maar Koen zag zijn zoontje wel worstelen en schreef daar het bovenstaande nummer over. 
Het raakte mij vannacht toen ik even wakker was en naast mij Moos zich net omdraaide in zijn Ajax-shirt. Mooi ventje is het toch en wat hadden wij een topdag gisteren samen beleefd. Straks zo ontbijten, daar kijkt hij ook al weken naar uit. Ontbijten bij van der Valk is wel een dingetje hoor....
Van de week dacht ik nog met al die beperkingen als hij er nog maar naar Toe Kan!
Gelukkig wel, hier éénmaal binnen merk je niks van de wereld buiten Apeldoorn. Hier razen aan de andere kant van het hotel alleen de auto's over de A50 van A naar beter.....Verder nie!
Dit weekend besefte ik ook weer dat Moos gewoon, soms, best wel vaak anders naar de wereld kijkt. 
Op soms een hele bijzondere manier. Misschien wel beter....Je weet het niet!
Heel veel mensen wroeten de laatste tijd in zijn hoofd. Denk dat zijn bovenkamer net een flipperkast is, die je vroeger had staan bij de Pallegarste....Het balletje schoot alle kanten op. Ging nooit dezelfde weg. Het was maar afwachten als je weer aan de trekveer van de flipperkast trok waar het houten balletje nu weer terecht kwam. Dat is Moos ten voeten uit, je weet ook nooit als je bijvoorbeeld aan zijn vinger trekt welke kant hij op beweegt. Geen dertien in een dozijn, geen eenheidsworst. Je weet nooit waar het schip strandt. 
Iedereen vind wat van hem. We zijn nog druk doende om alles uit te zoeken welke etiketje of stickervel wij op hem kunnen plakken. Het is soms behoorlijk druk daarboven, hij zingt vaak over de A28 maar denk dat het regelmatig file in zijn kleine brein is. Dat het voortdurend vast staat en hij vaak niet weet wanneer deze oplost. Vertragend verkeer, langzaam rijdend. Hij staat altijd aan. Trapt niet vaak op de rem maar eerder op het gaspedaal, als dat uberhaupt mogelijk is.
Dit weekend hoefde hij ook niks. Alles mocht, niks hoefde. Dat is vaak het probleem. 
Thuis of op school moet ie van alles. Moet ie meelopen in de rij. Als er iets is wat hij niet wil is meelopen in een bepaalde rij. Althans dat denk ik, het is geen onwil maar zijn brein werkt nu éénmaal anders. De kinderarts vertelde dat mooi...Weet niet meer hoe het uitlegde maar ik snapte 'm wel. 
Misschien kwam daarom het nummer van Diggy Dex, zo liggend in de Hotel Spring Box van Swiss Sense, zo binnen nu Apeldoorn langzaam ontwaakt. 
Maak me best wel zorgen. Ik heb voorkennis, weet ondertussen dat er een flinke storm aankomt. 
Dat het opnieuw zal gaan waaien in zijn hoofd, hoop niet dat hij vastloopt. Keuzestress of iets dergelijks krijgt. Hij wil het zo goed doen voor iedereen. Voor mij, voor zijn moeder, voor zijn zusje, voor zijn opa en oma's, ja eigenlijk voor iedereen. Maar doordat hij het zo goed wil doen draaft ie soms door. Loopt ie tegen muren op en ziet ie niet de deur die gewoon in de muur wagenwijd open stond. 
Daarom die vergelijking met de flipperkast. Als Moos het balletje is weet je nooit tegen welk obstakel hij ditmaal aan zal beuken. Auw!
Wij maken allerlei keuzes voor hem. Zijn het de juiste....? Sommigen worden voor ons gemaakt en daar hebben wij met te dealen. Vaak hebben wij een flinke vinger in de pap maar soms ook niet!
Wat zal hij er van gaan vinden. Ik weet het niet. Moeilijk....Hij eet nu een Bifi-worstje. 
Had ie even zin in. Pak maar jongen, thuis had 'm niet gekregen, kon het ongeopend terug in de kast. 
Toch gaat die kast open. 
Vorige keer was ik hier met zijn moeder. Nu hadden wij het lang beloofde #mannenweekend!
Tuurlijk was ie van de week druk. Samen met zijn vriendje voor het eerst Sint Maarten alleen lopen zonder zijn papa of mama. Stoer hoor...en dan samen met mij naar Van der Valk! 
Zonder zusje en Mama. Zonder de vrouwen, die hebben altijd wat te zeuren. Stoere mannenpraat. 
Hij mocht zijn nieuwe kleren aan bij het avondeten. Niemand die hier wat aan hem merkte!
Hier was eerder regel dan uitzondering. Als je hem maar laat lopen loopt ie echt niet in zeven sloten tegelijkertijd. Hij heeft tijd nodig, als zijn omgeving relaxt is, is hij dat ook. 
Dat vergeten wij wel eens. Hij hoeft gelukkig niet naar een andere school. Hij heeft er naar zijn zin en de Marsweijde vult zijn behoefte perfect in. Het is wel hard werken en dan vooral voor al zijn juffen. Het kost wat tijd maar het betaalt zich wel uit. Ik hoor 'm nu chips eten, pringels...haha. 
Hij denkt dat ik het niet door heb maar ik hoor het kraken....Geweldig. Wil dat het weekend niet snel ophoudt. Ach, het duurt nog even. Hij is wakker, heeft mooie onzinverhaaltjes....Samen gisteren naar Max gekeken en naar Oranje. Ben je niet boos, Papa. Je schreeuwt nu helemaal niet....
Als je bij Mariënberg achter de goal staat zeg je altijd tegen de scheidsrechter dat ie geen gehaktbal krijgt als ie niet beter gaat fluiten. Deze hoort mij niet, Moos. 
Knuppels onze Oranje-spelers. Moos lacht, jij vloekte net ook Pa. Klopt, mag niet hè. 
Nee, maar ik snap het wel. Ze stonden voor met 0-2 en nu ineens is het weer 2-2. Dat is niet goed hè.
Je denkt dat hij niet kijkt, dat ie Brawl Stars speelt of naar een of andere You-Tuber luistert....
Hij is niet gek, om de drommel niet. Wat draadjes en golfjes zijn anders bij hem aangesloten. 
Wat het is? Het zal wel iets zijn. Iets van Dorgeloosheid....Zeg het maar?
Hoop dat hij zich door de komende storm(en) slaat. Dat hij de regen en de wind tegen snel kan vergeten. Dat hij ziet dat het zo ook kan. Hij heeft dingen snel door maar het veroorzaakt soms kortsluiting in zijn hoofd. Hoop dat het koppie niet teveel op die flipperkast gaat lijken. 
We hadden leuke gesprekken dit weekend. Over school, over meisjes, over dat ene meisje waar ik alleen de voorletter van mocht zeggen. Meisje A. duzz. Over Oma, die gisteren jarig was...
Over die andere Oma die misschien wel 100 wordt. Over tomatensoep met ballen. 
Dat ik best wel geluk heb gehad, dat mama een mooi meisje is. Klopt Moos. Papa knijpt bijna nog elke dag in zijn armen. Waarom Papa? Doet toch zeer?
Wat is Tequilla, Papa? Zit daar alcohol in, niet zo'n klein beetje ook. Vertelde hem dat ik daar een keertje goed 'dronken' van ben geweest bij Zak in Duitsland en dat Opa het allemaal niet zo leuk vond.
Hij mocht een alcoholvrije cocktail bestellen. Wil je een biertje van de tap of een flesje uit de koelkast? 
Samen eten van mijn tonijn. Lekker Papa, is dat Wasabi? Hij at zijn ballen met zijn vork want ork, ork soep eet je met een....
Er hing liefde in de lucht tussen ons. Moos die, toen ik even moest plassen, met een ander stel aan de praat was toen ik terugkwam bij onze tafel. De man was fan van PEC, oh...die staan onderaan hè. Hoe dan? Hij kijkt nooit naar Studio Sport...
Hoe hij gisteren aan zijn Opa en Oma onze kamer liet zien. Oog voor details. 
Kom je nog even in bed papa, gaan we straks samen in het grote bad. Wat dacht jij dan....?
Nu mag ie alles nog even. Hoe laat moet Max racen, papa? Vanavond pas Moos. Gaan we samen kijken. 
Druk in zijn hoofd maar dit weekend even niet. Straks zijn pilletje niet vergeten maar hij was de rust zelve. Had goede opmerkingen. Humor. Deze houden wij er in. Zo'n #mannenweekend!
Twee Dorgelo's, eentje die het leven nog moet gaan snappen en eentje die steeds minder van het leven gaat snappen. Gelukkig heeft de helft van ons die voorkennis nog niet....
Samen kunnen wij de hele wereld aan. Vooral als we samen op stap zijn. 
Ik duik het grote bed in. Want het mooiste jochie van deze aardkloot ligt te wachten op mij. 
Mooi toch. Het leven is mooi maar je moet het wel willen zien. Hoe moeilijk het soms ook is.
Deze houden wij er in.
Huub zong het van de week, toen Hedon nog niet op slot ging voor enkele weken
Hij zei: Wanhoop niet, wanhoop niet. Straks is het allemaal weer anders. En misschien, misschien wel beter dan ooit. Dus wanhoop niet - wanhoop nooit. Nu zit je stil, straks ben je niet meer te houden. Zo gaat het leven voor wie er alles van wil. 
Wilde niet gaan. Maar ben blij dat ik wel stond te dansen en te schreeuwen bij de Dijk. 
Wederom, iedereen heeft baat bij muziek. Wij wel....
Is dat Snelle, papa....Neuh, Moos dit is Diggy Dex. Mooi papa, vond dat nummer over de zon ook leuk. 
en dat we niet moeten treuren.....Moos, wij hebben een rapper/zanger gevonden die wij allebei leuk vinden. Dat is de winst dit weekend. Laten we nu maar die bon gaan pakken.....
Fijne Zondag. Mijn knappe lieve zoon....
Joah, mag wel zo. 

#Stef!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Op een dag ben je grijs en je wordt wat je verzwijgt.
Ik heb lang genoeg gewacht, was verdwaald in dat wat was.
Tijd om te gaan leven.
Kijk, ik laat mezelf vallen in het weergaloze niets.
Ik rij met losse handen door de straten op een fiets.
En ik ga met windkracht zeven zonder jas aan door de regen.
Drink het water van de hemel, de smaak van het vergeten.
Tijd om te gaan leven.
Ik geef mezelf de bloemen en ik dans door de seizoenen.
Ik zie de leegte in de ogen van degene die niet dromen.
Ik zie twee namen in een boom, ik kan ze bijna niet meer lezen.
En deze woorden zijn de sporen van een uitgewist verleden.
Het wordt tijd om te gaan leven.'
Uut 'Tijd om te gaan leven' van woordenkunstenaar Stef Bos!

Moi, ben ik weer!
Het spotlicht riep hem. Gelukkig wel. 
Veel heeft hij niet nodig. Een kruk, een piano, zijn woorden en wat liedjes. 
Stef is een zanger, zonder meer. Door Bos zie ik de hoge bomen weer staan, vind ik het begroeide pad terug. Misschien niet eens waar ik naar op zoek was, maar toch.
Terug naar de kern.
Terug naar wat ooit was. Tijd om te gaan leven. Zie de waanzin in de wereld. De zon breekt door de wolken en het licht valt naar beneden. Het wordt tijd om te gaan leven. 
Bos, woordenkunstenaar pur sang, raakte mij afgelopen woensdag in ons theater de Voorveghter.
Maar niet zoals anders, niet recht in het hart. Misschien stelde ik mij ook niet volledig open. Onwennig, zou dat het zijn? (Nog) niet bekend met de situatie. Tja, het is ook niet niks. Twee jaar mocht ik er niet zitten. Was ik een persona non grata. Waren wij niet welkom. Het vertrouwde theater bleef dicht, had te maken met invloeden van buitenaf. Het gordijn ging niet open, het doek bleef dicht. 
Het was toch één van de vele voordelen die wij hadden toen wij hier in december 2019 kwamen wonen.
Op kruipafstand van mijn geliefde theater huizen. 
Je kan hier thuis bijna de speld horen vallen op het podium daar, zoals bij Bos deze week!
Een zanger zonder meer. De hand op mijn knie van broer bij het nummer Papa die gewoon door alle stormen en jaren heen een hele andere betekenis heeft gekregen.
Op de radio neem ik het voor kennisgeving aan, maar als ik Stef het op een afstandje hoor zingen kruipt het gevoel alle kanten op. Stukje dankbaarheid vooral. Dankbaar dat ik zo'n papa bijna 34 jaar heb mogen vasthouden toen wij hem op een verlate vrijdagmiddag moesten loslaten. Dat is ook houden van. Loslaten...
Je wilt soms niet maar je wordt voor die keuze gesteld. Verliest het verstand van een gebroken hart. Gek genoeg schoot ik pas vol op het einde. Waarom? Zeg het maar. 
Maar in die omhelzing van Jan Maarten Veurink, directeur van ons theater, met Stef Bos zat zoveel meer. Ze pakten elkaar even stevig vast. Twee mannen zo stil. Geef een zakdoek, vertel het niemand. Een stuwmeer van tranen, verdringt de tijd. Blij dat je er weer bent, vriend. Mooi dat het allemaal weer kan. Blij dat het spotlicht weer op jou kan schijnen. Kom, kom laten we gaan dansen. Tot het niet meer gaat, tot de dageraad. Die omhelzing raakte mij, hier hadden ze op gewacht. Naar verlangd.
Hier hebben wij bijna twee jaar met elkaar op moeten wachten. Woon je eindelijk dichtbij was het theater verder weg dan ooit. 
Want wat hebben wij een uniek theater. Bijna geen artiest uitgezonderd, ze mogen allemaal hier graag naar toe komen, naar het nuchtere Hardenberg waar de Vecht meandert door alle stromen heen. 
Of het nou Youp, Bert, Daniël, Frank of Stef is. De Voorveghter is een warm bad aan de badhuisweg!
Niet gek dat Lohues hier altijd zijn nieuwe tour aftrapt. Het is gewoon goed hier. De woorden van Stef aan de mensen van het Hardenbergs theater waren gemeend. Ik herinner mij nog de gesprekken onderin de bar met hem. Stef zoals Bos is! Open, eerlijk...In de kern die jongen uit Veenendaal. 
Tussen de liefde en de leegte. Het was een gemis. Ik heb geestelijke voeding nodig, ik had honger na bijna twee jaar geen woorden van Stef, Frank of Daniël achter mijn verstandskiezen geslikt te hebben. Maar Stef roerde weer als vanouds in de potten en pannen. Hij bereidde een fantastisch feestmaal.
Het was genieten op de vierkante meter. Moet een Italiaanse schrijver gaan lezen, ene Luigi Pirandello. Een schrijver die reeds stierf voor de tweede wereldoorloog maar als ik de verhalen van ons Stefke mag geloven zal ik zijn boeken verslinden net zoals de pizza's van Gianluca in Dedemsvaart. 
Maar dichterbij moet ik tevens het boek 'Een nieuwe Fiets' van Dirk Jan Roeleven op de kop tikken. 
Denk wel dat ie ligt bij Heijink of de Bruna. Een luikje ging open, ik herinnerde mij ineens dat ze samen bij Matthijs zaten in de wereld draait door en die draait ook door ook al staat die voor mij al weken stil. Maar dat terzijde!
Keek vanmorgen ff de uitzending terug. Een bevlogen Bos die vertelde over het boek van Dirk Jan. 
Over het gevecht met jezelf. Terug komen uit geslagen positie. Het sprak breur aan. Die heeft flink moeten afzien. Niet dat hij de mist in ging, de bocht hierdoor niet zag. Integendeel....
In de klim zat een mooie metafoor. Sport verbroedert! Waar je ook voor vlucht, wat je ook ontwijkt, er is geen weg terug, je kunt alleen nog maar vooruit. Amen, breur!
Maar als je bijna aan de top bent is terugkijken soms niet verkeerd. Naar beneden kijken en in het dal de afgelegde weg zien liggen. De spoken in de mist. Tja, Pa komt ook altijd buurten als ik door de bergen rij of naar beneden glij met mijn ski's. Als je een lagere versnelling neemt zie je pas echt hoe mooi je eigen omgeving ook al weer is. Heb ik ook zo'n engel op mijn schouder die ondanks alles in mij blijft geloven? Voortdurend onderweg zijn en mijzelf naar boven zingen...euh in mijn geval naar boven schrijven. 
Ja, ik heb de Voorveghter wel gemist met haar artiesten. Een Hertog Jan na afloop. Praten met mensen die er toe doen. FF een kort praatje met Veurink. Karsten Berends, de man van het geluid, die volgens mij gewoon slaapt achter op het podium. Hij is er altijd. Geweldig. Dat maakt ook de Voorveghter.
Bos gaf een geweldige aftrap voor hopelijk een lang en mooi theaterseizoen met ondermeer Harrie, Daniël, The Music of Sting & The Police, Frank Boeijen, Her Majesty en Youpie.
We worden nu toch niet meer teruggefloten....?
Stef hield zelfs rekening met het feit dat Ajax die avond voetbalde in Dortmund. Een laatste groet en de voetballiefhebbende broers haasten zich snel honderd meter verder. We konden nog een groot gedeelte van Ajax zien. De tweede helft. We zagen de ballen van Tadic. Elk nadeel heeft zijn voordeel. 
Een biertje thuis, een truffelworst en een bunkerkaasje. Nog even wat gesprekken op niveau...
Aangezwengeld door Bos, Stef Bos. Stef is een mooie man. Zag gisteren ook een mooi jochie met dezelfde naam, amper een week oud. Nieuw geluk. Kan er uren naar kijken, daar lag het geluk in de armen van Venevrouw met papa Willems op het vinkentouw die nu al glanrijk voor zijn vader-examen is geslaagd. Geniet. Tijd om te leven. Stef inderdaad, het wordt tijd om te gaan leven. 
Ik kon 's avonds maar moeilijk de slaap vatten. Ajax zat in mijn hoofd maar ook een Bos vol bomen....
Kon zagen wat ik wilde maar het Bos werd maar niet kleiner, ik zag de hoge bomen staan langs het tuinpad van mijn vader. Flarden mist in mijn hoofd en ik praatte met mensen die er niet meer waren...
Midden in de week drinken zette echt geen zoden aan de dijk. Tja, ik....dan, binnenkort dan. 
Om half twee kwam Moos al overgevend de kamer binnen. Hij trok een spoor van kots vanaf onze kamer, de overloop en via de badkamer belandde hij boven de wc-pot. De stamppot retour in stukkies. 
Lig je dan 's nachts met zijn tweeën de vloer schoon te maken. Dweilen met de kraan open...Verbroedering alom. 
Niet veel later was het weer alle hens aan dek. Gelukkig vond hij nu wel bijna op tijd het toilet. 
Arm jochie, wat was hij ziek. Zo ineens, zonder aanwijsbare reden. 
Een woensdagavond- en nacht om niet snel te vergeten. En de volgende dag maar proberen wakker te blijven. 
Jij krijgt mijn woorden klein. Was ik maar een dichter, dan kon ik dichter bij je zijn. Was ik maar het bloed dat door jouw lichaam stroomt. Dan sliep ik in jouw hart en ik woonde in jouw hoofd.
Want ik heb jou lief. Gek hè en ik laat het soms op de vreemdste manieren blijken.
Ik heb je lief.....ik heb je liever. Liever dan mijn leven, dan om het even wat. 
Ik heb je lief.....ik heb je liever, liever liefste elke dag. 
Tuurlijk, ik was niet eerlijk. Bos raakte mij wel. Maar anders....omdat nu elke dag voorlopig anders is. 
Keek naar buiten door het keukenraam, zag alle kleuren van de regenboog of toch alleen maar donkere wolken... Het licht was nog aan. Als je eerder bent vertrokken heb je gewoon een voorsprong van lichtjaren?
Slechts een kruk, een piano, wat woorden en zijn liedjes.
Op zoek naar de sleutel voor een kleurrijke toekomst. 
(sorry Henk M., ff wat woordjes van jou gejat....)
Volg het pad van Bos maar via de de hoge bomen langs het tuinpad van mijn vader!
Papa, ik lijk steeds meer op jou.
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.....

#Mascotte!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'You will remember when this is blown over. And everything's all by the way. 
When i grow older I will be there at your side.
To remind you how I still love you. I still love you.
Love of my life, can't you see?
Bring it back, bring it back. Don't take it away from me.
Because you don't know, what it means to me.
Uut 'Love of my Life' van Queen

Moi, ben ik weer!
Liep gistermorgen al vroeg door donker Hardenberg!
Neefje Boris had mij uit mijn slaap gehouden, hij lag tussen ons in maar rolde steevast mijn kant op. 
Ik riep zachtjes: PEC Olle....PEC Olle maar hij bleef liggen waar ie lag. Verroerde geen vin. Grappig!
Droomde vast van mooie dingen, van zijn nichtje Mouna of misschien wel van brandweer Sam, die als een soort van 'moderne genotstaaf' dienst deed als tijdelijk nachtlampje.
Of ging mijn fantasie weer eens de verkeerde kant op...Zeg het maar!
Guitig kereltje...Altijd goed te pas. Zo'n mannetje er bij had makkelijk gekund.
De mannen waren in de meerderheid deze ochtend, nu dolven de vrouwen het onderspit! Nog wel.
Boris was een nachtje aan het logeren, de vorige keer was ie zo ziek als een hond geweest en had zijn moeder hem weer moeten ophalen al wilde ie dat helemaal niet.
Daarom losten wij nu onze belofte in. Die kraak je niet, die maak je waar. 
Maar ome Alfred was door deze drie turven hoge Boris al een paar uurtjes klaar wakker, was ondertussen maar aan het dagdromen geslagen. Soms komen dromen uit.....toch?
Had het (wereld)nieuws reeds tot mij genomen, veel van hetzelfde. Ben je tegenwoordig snel klaar mee.
We blijven elkaar maar de tent uitvechten. Wij heeft er nou gelijk? Gelijk krijgen is nog niet gelijk hebben.
Trok de wandelschoenen aan, gekocht in Oostenrijk. Daar liep ik er mee in de bergen, dicht bij mijn eigen vader, voelde alles nog goed. Hier kuier ik er mee over heuvels en is ie verder weg dan ooit. De zin van het leven ook.
Alles lijkt verder weg nu we weer terug bij af zijn. Trok gisteren onkruid er uit maar de volgende dag groeide het alweer tussen de stenen door. Onbegonnen werk en niet echt groene vingers. Soms zeul je jaren lang met bagage die je niet wilt afgeven aan de balie laat staan controleren door de douane.
Maar goed, dwaal weer eens af. Sorry, ik was toch al enkele uren wakker....
Maar liep dus al mooi vroeg door donker Hardenberg, het was net zeven uur geweest, oude tijd!
Dit keer geen muziek in mijn oortjes. Oorverdovend stil. Alleen een krantenbezorger passeerde mij maar ik wist al lang wat er in die kranten stond. Hij bezorgt alleen maar slecht nieuws de laatste tijd.
Een langsrijdende vrachtwagen haalde mij definitief uit mijn gedachten. Kon ze toch niet ordenen.
Ook onderweg naar later. Mascotte stond er op de wagen. Zal straks ook iets zijn van vroeger. 
Pantarei. Alles stroomt, niets blijft. Althans niet als je zelf had mogen kiezen. 
Moest meteen denken aan de reclame van toen.
Mascotte rolt beter, plakt beter, brandt beter. Mascotte 3x beter
Toen het nog mocht. Toen de gulden nog van hout was. Roken was net zo gewoon als het feit dat iedereen nu tegenwoordig op zijn telefoon zit. Figuurlijk dan, anders hou je de beeldschermpjes niet heel.
Niet iedereen is maar 55 kilo schoon aan de haak. Alles wordt steeds mooier maar je wordt geacht om je handen thuis te houden. Net zoals gisteren. Vaders, hou uw dochters thuis. De rokjes op het Oktoberfest van de voetbal konden blijkbaar niet korter...
Arme Papa's, weten ze vandaag hoe weinig stof hun dochters gisteren om hun bevallige lijfjes hadden. Geweldig, je wordt ouder Papa...Je gaat je zorgen maken om misschien wel niks. Je denkt met je oude gedachten van 20 jaar terug. Niet doen!
Misschien is de wereld wel veranderd en ben jij stil blijven staan. Wie weet!
Maar Mascotte bracht mij aan het denken. De vrachtwagen reed de Vechtbrug over, steeds verder weg. 
Zal het merk over tig jaar nog bestaan als de overheid zich steeds meer met dingen gaat bemoeien...??
Is straks de rook om onze hoofden verdwenen. Ben je een parasiet als je nu nog rookt......?
Hoe dingen soms lopen. Waar je 10 jaar geleden nog niet aan gedacht zou hebben kan morgen compleet anders zijn. Over 100 jaar zijn wij het allemaal vergeten, lachen wij er boven om en nemen wij een afzakkertje bij Café de Wereld aan de Hemelpoort nummer 666.
Ook Mascotte zal straks iets van vroeger zijn. Net als andere dingen die ik in rook zie opgaan....
Vind het maar 3x niks! 
Een mascotte is ook een voorwerp waarvan de eigenaar denkt dat het geluk brengt. Niet dus!
Liep door, langzaam ontwaakte de stad. Bij de Appie kwam de eerste vrachtwagen zijn vracht lossen. Misschien had ie Basmatirijst bij zich, dat vak was gisteren compleet leeg. Straks maar ff kijken, meteen maar een truffelworstje ophalen bij Jan. In het land der blinden is éénoog Koning!
Gelukkig zien wij het leven nog, het leven is mooi maar je moet het wel willen zien.
Bij de poortweg nummer 6 in het UMCG Groningen verrichten ze soms wonderen...Ze heten dan geen Jezus maar hebben er wel voor doorgeleerd....
Leren, dat doet Moos ook dagelijks. We kregen deze week een hilarische foto van juf Wendy doorgestuurd.
Moos was bezig met zijn stamboom, oefening van school. Denk dat ie op het internet foto's heeft lopen zoeken van zijn Opa en Oma's, van ons - van mijn broers, van zijn zusje....
Maar dat de stamboom bij hem zou stoppen, althans dat denkt ie...Hij wordt toch vrijgezel.
Hoe komt ie er op....? Vroeger noemde hij dat Vrij-geselig....Scheelt wel een hoop gedoe. Het leek hem maar niks, meisjes hebben altijd wat te zeuren daarom leek het hem handiger om vrijgezel te blijven en daar voor door te leren. 
Kon ie doen wat ie wilde, hoefde hij nergens rekening mee te houden was zijn relaas toen ik 'm vroeg of hij echt vrijgezel wilde blijven. Meisjes zijn toch leuk...? Ja Papa, maar niet altijd. Dat klopt, jongen, als een bus soms. Ik liep door....de wandelschoenen hadden er zin in. Ik trapte opnieuw onkruid terug de grond in. Wie hield ik nou voor de gek....? Waar had ik de roltrap naar de maan ook alweer gelaten. Chaos boven en in mijn hoofd. Wat je vindt was je niet naar op zoek en wat je vond liep je misschien niet naar te zoeken.
Gisteren bij mijn Moe in de kelder vond ik naast droge worst ook nog een Straffe Hendrik en een mooie Tripel van het Kasteel. Euh, Oma....kreeg ze na al die jaren en in de herfst van haar carrière eindelijk eens verstand van bier?
Want deze had ik niet gehaald. Zal vast wel in één van die pakketjes hebben gezeten toen ze onlangs de 90 jaar aantikte...
Vroeger haalde ze namelijk in plaats van Grolsch een kistje Heineken op wat diezelfde dag weer linea recta retour ging naar Zuidema waar nu Sietse de scepter zwaait. Dat paardezeik drinken wij niet....
Ach, tijden zijn veranderd. Doe niet zo moeilijk meer....Heeft me zelfs al eens een leuke nacht gekost!
Nam een mooie Karmeliet om een leuke dag mee te eindigen. Moos wilde een nachtje bij Oma logeren die volgens hem 100 jaar wordt, zullen we samen bij Oma slapen, Papa? Hij was vanmorgen al bezig met haar feestje, wie er allemaal moest komen, hoe wij de tuin gingen versieren en wat er voor vlees op de BBQ kwam te liggen.
Haalde hij wel speciale biertje voor mij op of...euh wacht die blikjes met die grappige cartoons er op.
Voor het gemak sliep ik dus ook maar bij Moe. Kon ik een biertje of tig extra drinken in de 3e helft op de voetbal tijdens het gezellige Oktoberfest wat eindigde met goede gesprekken bij de buurman en vrouw....Buurman & Buurman maar dan toch weer anders.
Het was vandaag en gisteren iets met 3....3e helft, 3x beter maar ook 3x niks....
1 + 1 is niet altijd twee...misschien wel 3 als je begrijpt wat ik misschien helemaal niet bedoel!
Niet mokken...gewoon door. Het rolt niet, het plakt niet en het brandt niet....
Haalde gisteren Ede Staal van stal, nooit bang voor het donker geweest. Zonder reden begon vannacht ineens Freddie te zingen....en gisteren Melissa, bring me some water!
Waar hangen die camera's, toeval bestond toch niet?
Las vannacht Chantal in bed. Die van Janzen wel te verstaan in Mezza, het magazine voor een goed weekend. Met Chantal mag ik altijd mee thuiskomen...die vinden wij leuk, is niet zo gemaakt!
Mooi interview. Heeft het ook niet altijd makkelijk. De buitenkant vertelt soms andere dingen wat je aan de binnenkant niet ziet. Freddie was klaar met zingen, ik met lezen en vanmorgen lag ze nog op mijn buik....Net als Moos in slaap gevallen met een goed boek, nou ja...ik met Chantal dus.
De appel valt soms niet ver van de boom. Maar vrijgezel worden ligt niet in mijn straatje, Moos!
Denk ook niet voor jou. Je weet het pas als ze naast je blijft staan. 
Dank je wel voor een leuke dag. Jij met je grappige opmerkingen en voorbereidingen voor het feest van morgen. Toffe Peer ben je toch! Je hebt het pilletje wel gevonden...
Fijne zondag. Nu de klok maar een uur terugzetten...Kon de klok nog maar lichtjaren terug.
Joah, mag wel zo....

#Herseninfarct!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Zeg met dat het niet zo is, zeg me dat het niet zo is.
Zeg me dat het niet waar is. 
Ga je mee vanavond naar ons lievelingsrestaurant.
Een tafel voor twee, ik heb gebeld, ze weten ervan.
En we drinken totdat de zon opkomt...
En we vergeten de oneerlijkheid van het lot
Zeg me...
Kom we gaan, trek je jas aan anders wordt het te laat
Kom eens hier, ik houd je vast, ik laat je nooit meer gaan.
En ik vertel je een grap die je laat huilen van de lach.
En we vergeten de blikken van de mensen in de stad. 
We doen net alsof het niet zo is, alsof het niet zo is, alsof het niet waar is. 
Zeg me dat het niet waar is....'
Uut 'Zeg me dat het niet zo is' van Frank Boeijen.

Moi, ben ik weer.
Soms raken nummers je ineens weer intens. Doet het zeer tot op bot en huil je tranen met tuiten!
Voor twee weken terug keerde Ruud de Wild na zeven maanden terug op Radio 2.
Darmkanker overleefd. Maandag 4 oktober zat ie weer aan de knoppen bij zijn radioprogramma 'De Wild in de Middag'. Rechtstreeks vanuit het UMC in Amsterdam, waar hij de laatste maanden kind aan huis was geweest aangezien hij daar werd behandeld voor zijn ziekte. 
Een van zijn gasten was Frank Boeijen, mijn muzikale held die al veertig jaar met mij meereist door de tijd. Ruud las een tekst voor van het bericht dat Boeijen hem stuurde tijdens zijn ziekte om hem een hart onder de riem te steken.
'Ik weet niet zo goed wat te zeggen, ik denk aan je, ik denk aan jullie. Het leven is onnavolgbaar, vreemde wendingen. Geschraagd door de liefde maakt het draaglijk ons lot te overkomen. Wel helemaal kloten. Lieve Ruud, je kunt mij altijd bellen. Dag of nacht. Love Frank.'
Dat stuurde Frank Ruud toen hij doodziek was. 'Weet je het nog, Frank...Ja, Ja antwoordde Frank. Ik weet het nog, ik zocht naar woorden'.
En wat voor woorden....zei Ruud nog. Hier sprak vriendschap!
Pas wanneer je ziek bent weet je wat onvoorwaardelijkheid betekent. Olcay, aan jou de vraag: 'ga je mee vanavond naar ons lievelingsrestaurant? Een tafel voor twee, ik heb gebeld, ze weten ervan", citeerde De Wild een stukje tekst van het nummer.....
Je kon mij wegdragen, deed het maar niet want ik reed over een verlaten Duitse weg op een Monntagmittag. Daar moest ik aan denken toen ik van de week het indrukwekkende relaas van mien grote breur las. Over de twee herseninfarcten die hem overkwamen.
Het nummer kwam (weer eens) binnen. Nu met gestrekt been, ik lag echt acht (honderd) tellen, murw gebeukt tegen de touwen. Ik was niet ziek maar voelde mij wel ontzettend kloten. Lam geslagen!
Zorg is zo belangrijk, mag je nooit op bezuiningen...Frank zong voor de zorg en voor het personeel van het UMC in het bijzonder die 'Ruud' gered hadden van een voortijdig afscheid. Het was 50/50.
Ruud is schoon, het was een mooie emotionele uitzending. Er schoot van alles door mijn hoofd en ik weet nu steeds niet om wie of wat ik nu het hardst moest huilen. Om Ruud, om het prachtige nummer van Frank, of om het leven en hoe dat momenteel loopt, om San of mijn kinderen, over mijn familie of gewoon over iets. 
Van de week schoot ik weer vol toen ik het stukkie over Herman las, ik wist het meteen weer, vier jaar geleden, toen mijn grote breur van de ene op andere dag in het ziekenhuis lag. Zeg me dat het niet zo is...Niet mijn grote breur toch, dat overkomt toch alleen andere mensen. Niet Herman?
Getroffen door een herseninfarct. Een jonge man, in de kracht van zijn leven door een infarct genadeloos van zijn sokken gegaan. Hoe hij zijn 'nieuwe ik' moest accepteren. Ik wist best wel veel over het feit en hoe de laatste vier jaar zijn herstel- en re-integratieproces was gegaan maar het verhaal kwam opnieuw spijkerhard binnen.
Zeg me....Jemig man, wat heb je moeten vechten om weer te komen waar je graag wilt zijn. Wat een struggle. Breur vertelde het mooi, opgetekend door Inge Woutersen, maar ze liet Herman spreken. Het waren zijn woorden, zijn teksten....Hoe hij moest loslaten van wie hij ooit was. Heftige shit!
Ooit was hij een spelbepalende middenvelder, een soort Frenkie de Jong. Bijna alle ballen werden op mijn grote breur gespeeld en hij besliste vervolgens welke kant die ballen uitgingen. 
Tegenwoordig na een lang herstel zit hij vaak op de tribune te kijken naar het spel waar hij zelf zo graag onderdeel van uitmaakte. Een hard gelag. Soms mag ie plaatsnemen op de reservebank en dat vind breur al een hele grote stap voorwaarts. Sempre Avanti, steeds voorwaarts!
Af en toe mag hij 5 minuten invallen en hij krijgt steeds meer speeltijd. Hij kan het nog altijd, het heeft het in vingers. Dat mooie rechterbeen ook. Die klasse, zijn timing. Tuurlijk heeft ie heimwee naar de tijd dat ie kon knallen, maar hij accepteert wie hij nu is. Nog steeds mien grote breur, daar is niks aan veranderd. De band is alleen maar hechter geworden...Zeker door zo'n avond die we afgelopen vrijdag samen hadden. Verhalen vertellen....Soms dom ouwehoeren, vaker over wat ons allemaal bezighoudt. Het is nooit rustig, er is altijd wel wat. Mensen die naar buiten willen, de wijde wereld in terwijl ze thuis al de hele wereld hebben. 
Potverdikkemei Kerel. Wat ben ik trots op jou, jij bent het op mij zeg je, met al haar venijn van de laatste tijd, maar wat greep jouw verhaal mij aan. Net of het nu allemaal nog harder binnenkomt....Zeg me...
Lees het maar, dit is de link : Hermans herstel na twee herseninfarcten - WijDoen (wij-doen.com)
Hou van jou, Herman! Ruud, die weer presenteert. Jij die weer acteert als misschien nooit tevoren, ondanks alles ben jij Herman gebleven en een beter mens geworden. Elk nadeel heeft zijn voordeel.
Nu kun je adviseren, met al jouw ervaring sta je aan de basis van de talenten. Je neemt ze onder je hoede, je bent zo'n speler geworden die belangrijk is in de kleedkamer... de balans bewaakt. 
Dat kan niet iedereen. Niet iedere goede voetballer of middenvelder wordt later een goede trainer....
Jij kunt dat wel. Jij zette mij ook weer op het goede spoor, kom uit je zestien...blijf niet onder de lat staan, Zoek eens een ander doel, jij hoeft niet te scoren maar ook niet alle ballen hoog te houden.
Ik heb ze liever klem maar soms is vasthouden ook loslaten. Metaforen te over....Ik snap soms het leven niet, het leven snapt soms mij niet. Zeg me dat het niet waar is, maar laat dat nou wel zo zijn.
We dronken mooie bieren in Zwolle. De stad die nooit slaapt, de stap waar volgens sommigen de magic happens. Tja, het zal wel. Ik liep langs de kroegen en kathedralen. Zag dingen gebeuren bij De Hete Brij (who is Ellis), later bij het proeflokaal van DAVO. Doe mij maar, bijvoorbeeld Hardenberg, hier voel ik mij (ook) thuis.
Aten mooie stukken vlees bij Vaca Negra ondertussen diepzinnige gesprekken voerend. Ditmaal het zwarte rund in plaats van het zwarte schaap. Wie is het ondertussen....? 
Zwolle bracht Deventer thuus, liet Herman mooie bieren proeven van DAVO. Later bracht Lohues mij via Arriva echt thuus. Alsof het zo had moeten zijn. Hij gooide mij er uit bij Hardenberg, deze trein ging verder als boemel naar Erica. Tot binnenkort in Hardenberg, Daniël. Benieuwd naar jouw kant van het verhaal. 
Praten over the King. Wat zou hij er allemaal van hebben gevonden. Donderdag was het 16 jaar geleden dat hij het grote luchtruim verkoos dan voor een langer verblijf op deze aardkloot. 
Hij herstelde niet van kanker. Het was goed zo op vrijdag 14 oktober 2005. Hij had gestreden maar het was een gevecht geweest tegen de bierkaai. Een ongelijke strijd, stond meteen al met 3-1 achter.
Zijn lichaam was op, kanker was een te sterke tegenstander. Meedogen- en genadeloos.
Hij kreeg nog wat kansen in blessuretijd maar kon niet meer de gelijkmaker maken....
Ik deel op zijn sterfdag en op de dag dat hij geboren werd (17 april) altijd wat. Mooi dat ik zoveel lieve berichtjes kreeg. Sterkte etc....Maar ik ben die dag niet bedroefd, niet verdrietig. Maar ik sta dan graag even extra stil bij mijn overleden vader. Gewoon omdat hij bijzonder was. Gewoon omdat ik dankzij hem er anders nooit zou zijn geweest. Dat hij mij 3 fantastische broers heeft geschonken. Loten uit een loterij.
Mijn Pa is vaak bij mij. Zit vaak in mijn hoofd, de laatste weken wat meer dan normaal gesproken...
Hij zit niet op de tribune maar boven in de hemel. Zal hij nog op de bus rijden of zit ie achter zijn computer of zit ie te klaverjassen met zijn kaartclub klavertje vijf? De boer is troef!
Waar haalt hij tegenwoordig zijn vlees en zijn wijntjes....? Ik maak het leven daarboven soms iets mooier dan het misschien is. Gewoon om het hier even te ontvluchten. Vluchten doen wij allemaal toch wel eens, op zoek naar het paradijs. Op zoek naar groener gras, als het niet bij de buren kan dan misschien een stuk verderop. Gisteren speelde CSN&Y op mijn oortjes Teach Your Children Well....
Heeft ie goed gedaan, die ouwe van mij. Ben redelijk goed terecht gekomen, al zeg ik het zelf. 
Verstand zat niet in mijn hoofd maar bij mij in de kiezen. Deze week verloor ik de laatste links bovenin als ik het goed heb. Lag bij Rangel in de stoel. Ook zo'n beste kerel. Hij huist sinds 1983 al in Banthum als bijzondere lieve tandarts. Nu al bang voor de dag dat ie er niet meer is, hij is er nog een paar jaar.....al 40 jaar trekt ie kiezen en vult ie gaatjes. Mouna en Moos zijn niet bang voor hem, ik wel..ook al ben ik drie koppen groter dan Ger. Ik loop liever twintig rondjes om de grote kerk of een halve marathon dan dat ik hem de hand schud. 
Hij moet altijd lachen, ik ook. Gelukkig brengen wij de angst niet over op de kids. Moos had laatst nog hele verhalen tegen hem en Mouna telt met hem de tandjes mee....
Angst is maar voor even, spijt is voor altijd. Tanden op elkaar en door!
Even was ik deze week verdoofd. De kies ging er gelukkig zonder moeite uit, Vakmanschap is meesterschap. Ger kan spuiten als de beste...Ik kreeg de kies mee. Heeft de tand des tijds doorstaan.
Moos vond het interessant om het 's avonds te bekijken. Maarre ben je nu dom aan het worden? 
Ik had het al voorspeld aan Gonda tijdens die tandartspraktijken, leuke vertellegies omdat de verdoving even haar werk moest doen. Gonda werkt er ook al een eeuwigheid. Vroeger was Greta de tandarts-assistente...net als bij Gonda was het altijd lente in de ogen van...
Nou ja, bijna dan. Als je begrijpt wat ik bedoel. Meestal is het herfst en winter tegelijk als ik daar binnen stap. Ach, aan invloeden van buitenaf heb je binnenkamers niks meer an......
Om te leven, dacht ik, zou je een vlinder moeten zijn. Om te vliegen heel ver weg van alle leven, alle pijn. Sla je vleugels uit....Vlieg ins blaue hinein. 
Ruud doet het, Herman doet...Ger doet, mijn Pa deed het en waarom wij niet!
De oneerlijkheid van het lot!
Zeg me....
Fijne zondag. Joah, mag wel zo.....

#Twentse Proefkeuken!

Hallo Lieve Vriendinnen en Vrienden, 

'Luister even, kleine heer. Het is al laat, m'n vriend, ik wil niet meer. Je moet gaan slapen.
De dag was lang en de nacht te kort. En ik denk dat het zo lichter wordt. Je moet gaan slapen.
Oh, en ik weet dondersgoed. Waarom ik zoveel van je houden kan. Want je wordt snel ouder.
En je groeit zo hard, je past in m'n schoenen. Weet je wat je wel en niet wil doen. Je wordt snel ouder.
Oh, maar ik hou zo van tijd verliezen met jou. Dus blijf maar even wakker, vriendje.
Blijf even wakker nou. 
Voor nu, slaap lekker, kleine vriend. Je bent veel meer dan je pa verdient. Jij en je zusje.
Zoals je klaarstaat, grote broer. Bloed is bloed, geen geouwehoer. Pas op je zusje'

Uut 'Tijd verliezen' van Racoon.

Moi, ben ik weer.
Ootmarsum ontwaakt langzaam. Zat net een kater voor het raam, hij loopt nu verder op het dak van de buurman, kan ook de buurvrouw zijn. Hij spint maar is geen Max Verstappen. Benieuwd hoe hij straks beneden komt. Ik zie geen trap, zekers niet eentje naar boven. Led is er ook niet, wel een nachtlampje maar geen Zeppelin als je begrijpt wat ik bedoel. Jan Vos had goeie muziek in zijn keuken. Wat ik oe brom! Was al enkele uren geleden gestopt met dromen. Lag in de Rozenstruik mooi dom te wezen. 
Haalde het gemiddelde met mijn bijna 50 jaar vannacht flink naar beneden. Ik hoor ze nu stommelen en kuchen, het ochtendritueel. Opstellen in rijen van twee voor het ontbijt. Hoor de eitjes al in de pan rommelen. Mooi, keer wat anders op de zondagmorgen. Deze twijfelaar bracht ook geen soelaas. 
Ach, prima hotel hoor de Rozenstruik waar ooit Mien van de Berg de lekkerste gehaktballen van Ootmarsum maakte. Gerrit, god hebbe zijn ziel, en Mien waren bekende inwoners...En hier stond vroeger hun café. Kreeg van mijn collega's een snel rondje Ootmarsum 2.0. Het mooie stadje in Twente waar wij gisteren een gezellig personeelfeest hadden. Na twee biertjes mag je niet meer rijden dus besloot ik in al mijn wijsheid om maar even een nachtje elders te slapen. Alles went zeg maar....
Kan zijn dat het stukkie vandaag wat korter is dan normaal gesproken. Tik met maar negen vingers.
Aan mijn ene linkervinger zit een groot stuk verband. Mouna zou zeggen, je ringvinger Papa. Iets te enthousiast geweest met een groot keukenmes. Jan had ze net geslepen voordat wij gisteren bij hem kwamen koken. Het mes sneed door de spreekwoordelijke boter maar dus ook door het topje van...
We hadden al wat gerstenat genuttigd en het bloed sijpelde er lustig op los. Maar ik heb tuurlijk altijd een geluk bij een ongeluk. Gewoon een lieve huisarts in het gezelschap en collega Marieke die weet hoe je vingers moet verbinden. Ach, de pret drukte er niet minder om. Het drukverband deed zijn werk en ik slokte iets minder Grolsch naar binnen. Elk nadeel heeft zijn voordeel. 
Genoten met een grote G. FF geen gedoe aan de kop. Rond de middag naar Ootmarsum getuft. Door het prachtige glooiende landschap. Dit keer niet via het buitenland maar gewoon langs Neerlands wegen.
Ik had het aan de tijd. Pas vandaag ergens in de middag word ik weer thuis verwacht. Ik hoef niet te winnen van Hamilton, laat staan van de klok. Ik heb een eeuwigheid nog voor de boeg, tijd zat om 'm in te vullen. Gedachten voor later, ik parkeer ze nu even hier. De kater is van het dak, nu nog uit mijn hoofd. Dat zal wel wat langer duren. Uit evenwicht zingt Bart nu van Racoon, zit op een stoel. Zal wel goed komen. Had Moosje vannacht in mijn hoofd. Ging slapen met een nummer van de heren uut Zeeland. Probeerde losse eindjes aan elkaar te knopen en dwangmatig van een brandslang af te blijven. 
Wilde niet in het Ootmarsummer nieuws komen. Dat een 49-jarige Hardenberger het hotel op stelten had gezet. Dat de grijze golf 's nachts op sloffen en in afstandse badjassen in de koude Twentse nacht moesten bivakkeren. Ik had trouwens helemaal geen brandslang gezien vannacht laat staan de brandweer. Bij iedereen brandde de vraag maar niet bij mij.
Steijn draaide fraaie plaatjes bij de Poort. Potverdikkemei, waar eerder Betsie biertjes stond te tappen pilsten wij met z'n allen af. Je zag dingen gebeuren. Geweldig, weer mooi om in een volle kroeg te staan. Muddy Waters knalde door de boxen, Manish Boy. Heerlijk. Ik moest lachen, dacht aan mijn casettebandje waar Muddy ook opstond. De goede oude tijd, toen wist ik nog niet wat ik nu wel weet.
Iets met tijd terugdraaien en het toch niet anders doen. Er draait iemand boven aan de knoppen en die heeft het met mij niet zo goed voor....Eigen schuld, dikke bult. Net zoals die dikke kapotte vinger. 
Het snijden van de uien, courgettes en aubergines was een peuleschil. Wij mochten het hoofdgerecht voorbereiden. Hennie, Marieke en Ikke...Het duo HAM. Maar ik zag later de biefstuk door een ander worden gesneden. De keuken werd ineens een eerste hulp. De vrouw van mien baas stond aan en kon mij, gewonde Appie, helpen met het stelpen van de wond. Ach, dat kon er ook nog wel bij. 
Haastige spoed is zelden goed of Jan had die messen niet zo scherp moeten slijpen, een Vos verliest nooit zijn streken hè. Maar het was machtig gezellig. De Twentse Proefkeuken van Jan Vos is een absolute aanrader. Wat lekkere amuses....Joost mag het weten. Iets met flammküchen en fijne ham uut een ver land. Aan de salade, de Ceasar Salad, gaf Jan zijn eigen draai aan. Pa en zoon Velthuis wisten hier wel raad mee. Natuurlijk Siepelsoep, we waren niet voor niks in de Siepelstad. Koen haalde nog een extra bordje voor mij. Kritisch op uiensoep maar deze was goed te pruimen. Echt lekker....
Tja, aan de main course had ik niet veel gedaan. Hennie vond later mijn topje terug en die ging regelrecht in de jiskefet, die was niet meer aan te naaien. Hoe laat begon dat ook alweer? Ze zijn toch meer van het borduren, dus ik haakte maar weer aan in het gezelschap. Voelde mij thuis in de keuken van Jan. Journey door de JBL Flip 4. Een soort van thuiskomen....Sharp as a knive....
Enfin. Twentse Limousinbiefstuk, wordt het wel of niet de Skoda, een limousine is toch geen auto, met Bearnaisesaus en aardappelpannekoekjes plus gemengde gegrilde groenten waar ik bijna geen eigen bijdrage aan had geleverd.

Het nagerecht was tevens uit de kunst. Hangop van boerenyoghurt met rood fruit en homemade ijs.

Om je vingers bij af te likken, nou ja, die negen dan die niet in het verband zaten. Het typt niet echt bijzonder. Mijn excusus alvast voor alle onzin. De radio staat hier nog niet aan. 
Het was lachen, gieren, brullen om dingen van eerder te zien. Mijn voorland of toch echt te oud voor deze shit? Haha...we zullen het zien. Een zaterdagavond in Ootmarsum is goed te doen. 
Je hebt gesprekken waar je u tegen zegt, toch was ze nog niet zo oud. Studeerde in de grote stad.

Een broodje bij de Broodbode. Mensen kijken achter een herfstbokkie. Het leven is nog niet zo slecht. 
Je moet het wel willen zien, een fiets fietste voorbij en er zat een bekende op het zadel. 
Moi, hoe is het met joe dan. Betsie in zijn eigen habitat. Nog een laatste pretkegel bij Marieke. 
Diepzinnige teksten op wc's in dit mooie stadje. Stairways not to heaven maar naar de urinoirs...
Ik maakte weer foto's van toiletten, moet niet gekker worden. Tja, moeten ze maar niet van die teksten erop zetten of gewoon de horeca vaker met een bezoek vereren....Dat kan ook.
Collega Bas eens van een andere kant zien. Hartstikke mooi. Voel mij hier thuis. De zon doet ook hier zijn best om een verdieping of twee hoger te geraken. 
De rozenstruik, net geen rozenboom van GTST. Het zal wel. De eerste ontbijters zijn op de weg retour naar hun kamers. Tijd voor mij om aan te schuiven. Hebben ze hier ook yoghurt van de Zuivelhoeve?
Verrek, de kater is er weer. Geeft kopjes tegen het raam. Loopt nu weer door met de ziel onder zijn poot. Hier aan deze kant van de wereld draait ie ook door. 
Vandaag niet veel te vertellen. Kan van alles zeggen maar zwijg nu maar even. Morgen zwaait er sowieso wat. Ik weet er ineens alles van, zit midden in de scene die een kater oplevert. Wie regisseert toch dit spektakel? Zal zo even vragen om een schoteltje melk. Misschien heeft ie wel trek in wat lekkers....Brand mijn vingers er maar niet aan, ik heb er al één in het verband. Wel ff genoeg voor vandaag. Ga een eitje op de kop tikken, wat verse jus en een kopje thee met de grijze golf. 
Volgend jaar sta ik ook aan de verkeerde kant, dan heb ik zo'n trap wel nodig. Thuis had ik al gezelschap gehad van Moos of Mouna. Maar ik lig nu nog in de Rozenstruik, ruist altijd wel wat en geen Hermans die de Toon houdt. Fijne zondag. Dit bloggie gaat niet in de boeken, hoeft ook niet.
Zit nog genoeg voer in mijn hersenpan maar daar brand ik voorlopig mijn vingers maar niet aan.
Joah, mag wel zo....